Ningen no Yakusoku (1986)

Confronterende film vol angst over de aftakeling van de ouderdom en de morele vraag hoe om te gaan met een wens te sterven. Wiens wens is dat eigenlijk? Wat is het verschil tussen moord en euthanasie?

Ozu plaatst de personages van zijn familiedrama's vaak met shots van de natuur in een groter geheel. Yoshida doet iets soortgelijks, maar met omgekeerd effect: zo goed als lege straten, een ziekenhuis waar wel verplegend personeel rondloopt maar de patiënten toch vooral aan hun eigen lot overgelaten lijken, en opvallende shots van een modern en druk stadsleven dat ver weg is en niets lijkt te willen weten van een "groter geheel"; Een zeer deprimerend en onthechtend effect.

Ningen no Yakusoku is Yoshida eerste film na 13 jaar. Sporen van zijn strakke, abstracte stijl zijn nog te vinden, maar domineren niet meer. Ondanks de worteling in het concrete, alledaagse, is er wel nog de voor Yoshida typische sfeer die de indruk wekt dat de personages tegelijkertijd in een ander, hun eigen, eenzame, universum opgesloten zitten.

Yoshida structureert de gebeurtenissen rond de centrale vraag die trouwens ook vraag blijft. Hij laat de kijker voldoende tijd om te denken, maar engageert hem toch vooral door verschillende aspecten van het dilemma akelig concreet te maken. Hier kom je niet weg met een toch wat afstandelijk of abstract aandoend uitzetten van levensverlengende apparatuur met een druk op een knopje. Ook het ouder worden wordt hier - zij het eenzijdig gericht op aftakeling - op akelig confronterende wijze in beeld gebracht.

Bijzonder trouwens de bijdrage van de oude vrouw en het fraaie spel van de oude man. De spaarzame soundtrack van Haruomi Hosono is niet de beste die ik in een Yoshida gehoord heb, maar is met zijn rituele klanken wel effectief. De subplot met de politie vond ik niet helemaal geslaagd en er zijn nog wel wat kleine dingetjes te noemen, maar die doen er niet echt toe.

Cinema die niet zozeer psychologisch emotioneert als wel verontrust en je dwingt aspecten van het leven, je eigen leven, onder ogen te zien waar je misschien het allerliefste niets van zou willen weten.