Seul contre Tous (1998)

Gaat ook meer over maatschappijkritiek maar het gaat om het principe.

Ik ben erg tolerant maar die eindscene met dat dochtertje ging gewoon erg ver. Die brandblusscene was hard maar daar had ik totaal geen problemen mee. Dat vingeren van zijn autistische dochter ging mij erg ver. Ik trek een tolerantie lijn en Noe heeft die gepasseerd.

Schokkend zeker en daar vind ik de schokkende gebeurtenissen functioneel en positief misselijkmakend (vreemd verwoord maar weet het niet anders te verwoorden.)

Dat niet, ik wou hem wel zien maar dan is kosteloos kijken toch de enige optie waarbij ik niet twijfel.

Kom zeg. Ik vond het goed passen bij zijn "geestelijke afwijking" zijn liefde voor het enige wat hij uberhaupt nog lief heeft, op een totaal zieke, verkeerde manier uiten.

Begrijp niet hoe je de hoge shockfactor in irreversible wél functioneel kan vinden, en de shockfactor hier niet. Het resulteerd tot hetzelfde; Noe zet zijn punt kracht bij. Als je nou vond dat het in Irreversible ook totaal loos was had ik je enigszins kunnen begrijpen, maar die film heeft notabene in je top 10 gestaan.

Daar ben ik het mee eens, paste er inderdaad g9oed bij alleen de scene op zichzelf vond ik niet kunnen, puur een persoonlijke zaak.

Hier sprak ik mijzelf tegen, ik bedoelde dat het wel meer kracht bij zet alleen persoonlijk ging het voor mij te ver.

Dus ik neem aan dat je de uitspraak van dat Noe puur aan het shockeren om het shockeren ook terug neemt?

Klopt maar het blijft wel voor mij persoonlijk te ver gaan.

ik vind de films juist erg goed vergelijkbaar. Beide films gaan over een persoon die losgeslagen van de maatschappij leeft en daar de maatschappij de schuld van geeft. Het verschil zit 'm in dat in TD de geweldsexplosie extern is gericht en bij SCT meer intern.

Ik vond Irreversible persoonlijk schokkender dan deze film. hier werd mijn persoonlijke grens van wat ik kan hebben niet overschreden in Irreversible wel. Waarom? Hier vond ik de geweldsexplosie veel beter passen in het hele plaatje terwijl het in Irreversible voor mij niet nodig was het zo expliciet in beeld te brengen en dus overbodig. Daar vond ik het schokeren om te schokkeren, hier juist niet. Zo zie je zoveel mensen zoveel meningen....

Het thema is indd ongeveer hetzelfde, maar dat is dan ook ongeveer alles.

Ik zie het niet, maar goed. Denk dat dit een discussie zonder eind is.

Gebruik van voice-over waarin onvrede wordt geuit, lopen/rijden door achterbuurten, mislukte relatie met vriendin, het je bekommeren om ±14 jarig meisje, zo kan ik nog wel even doorgaan.

Deze film staat in mijn top 10, niet voor niks gelukkig....zelden een film gezien die zo donker en zwart iemand's levensverhaal verteld......geen een sprankje hoop voor de toekomst, waar je dan ook niet echt vrolijk van wordt.

Keihard en Confronterend, gelukkig dat er films worden gemaakt die je stof tot nadenken geven, dit is er een van die dit bij mij heeft teweeggebracht.

Opgewaardeerd naar 4 ****

degelijke film,depressiefmakend tot op zekere hoogte maar vooral een aanklacht tegen de maatschappij.Zeer goed geacteerd,ik heb deze film overigens met mijn vriendin gekeken en die vond hem vrij ''schockerend'' ikzelf vond het geweld wel in proportie met het verhaal(ik heb het wel eens anders en erger gezien) goede film maar irriversible is beter. 4 sterren

Net herzien, en blijft een prachtfilm.

Heerlijk hoe Nahon hier gewoon compromisloos over de wereld heenzeikt. Totaal ongenuanceerd, met met veel kracht en overtuiging. De zin om te nuanceren zit ook helemaal niet in z'n personage, de zin om goed te zijn, te doen of te worden ook niet.

Noé is hier gewoon de ideale regisseur voor. Geen bullshit, geen kijker sparen, lekker hard doorgaan met alles wat hij heeft. Irréversible vind ik duidelijk de betere film, maar deze film is gewoon één brok emotie. Geen positieve emotie, maar zo'n films bestaan er al genoeg. Films als deze jammer genoeg niet.

Dikke 4.5*. Film oogt prachtig, audiogedeelte is geweldig, acteerprestaties subliem, ede hele sfeer krachtig. Meer van dit.

Erg goede film...en om eerlijk te zijn is het soms te begrijpen dat Nahon zo verbitterd raakt...met zo'n vreselijke vrouw. Ook hier vond ik het allemaal wel meevallen met het zogenaamde schokkende 4.5* omdat deze film zo perfect laat zien hoe Nahon een verbitterde man en uiteindelijk een tijdbom word

Vandaar ineens de verhoging van je stem?

Mijn geciteerde statement was wat overdreven, Noe is een cineast die geen blad voor de mond neemt en de rauwe werkelijkheid schetst wat de eerste keer dus slecht viel omdat het best een 'zwaar' subject is. Het kan bij mij de ene keer fout vallen en de andere keer goed, zoals je ziet. Zoveel cineasten zoals Noe heb je niet en die moeten er meer zijn.

Ik ben er tijdens mijn eerste kijkbeurt dus niet goed mee omgegaan maar gelukkig zijn er herzieningen.

haha

Rauwe werkelijkheid, tsss. Niks is gebaseerd op werkelijkheid hier, alleen op confrontatie met de filmkijker, zonder enige reden verder....

Hmm, die snap ik niet helemaal Fisherking. Volgens mij heeft Noe júist de film zo realistisch mogelijk gemaakt, en ik moet zeggen; het is ook goed gelukt, toch? Ik kan mij meer dan prima voorstellen hoe de persoon in deze zou handelen, en zou niet weten in die situatie hoe anders.

Alleen op de wereld Meesterlijk verfilmd alles draait om Haat.

misschien komt dat omdat jouw vriendin zwanger kan worden en jij niet

Ik zie dat iedereen hier nogal uitgesproken meningen heeft over deze film, en erg uiteenlopend.

Ikzelf moet zeggen dat dit voor mij zo'n film is waarvan ik niet echt weet of ik hem nou goed vond of niet, ik denk het eigenlijk niet.

En dat terwijl ik de hele film toch redelijk geboeid heb zitten kijken in afwachting van hoe het zich ging ontwikkelen.

Maar aan het einde had ik toch zoiets van 'waar ging dit over?' Gaat het hele verhaal nou gewoon over een kerel die het allemaal niet zo ziet zitten? En dan veel in zichzelf zit te emmeren over wat hij gaat doen?

Beetje anti-climax of zo.

Verder zitten er wel wat aardige scenes in, maar nergens wordt het echt indrukwekkend, qua verhaal, personages, visueel, muziek of wat dan ook.

Wel aardig, niet meer, denk ik.

Deze is net als Irréversible keihard: de kille omgevingen, de getergde personage's en de muziek (die het geheel deze keer ook weer af maakte).

Een heel deprimerende film, en als je dan op het einde denkt even een happy ending te krijgen, maakt Noé het weer ultra-grof. Wat mij bij deze opviel is dat hij net als in Irréversible veelvuldig de term 'tunnel' liet vallen.

4.5*

Rauwe film inderdaad, die het relaas vertelt van een man die steeds gefrustreerder door de samenleving loopt, en alles en iedereen de schuld geeft en dat terwijl het wijselijker zou zijn als hij eens bij zichzelf ten rade ging. Deze film is vooral rauw omdat je de wereld ziet door de almaar in zwart - wit termen denkende Nahon.

Nahon is op de juiste plek in deze film. Zijn vertolking van een wereldvreemde man die zich het slachtoffer voelt van een soort van zondebokmechanisme is magistraal. Althans dat denkt hij zelf, de regisseur doet er alles aan om geen sympathie op te laten brengen voor Nahon. Harde scènes worden daarbij niet geschuwd, met als hoogtepunt: een zwangere vrouw die willes en wetens in haar buik wordt geschopt .

Je kunt de film niet goed vinden maar Nahon `s personage is perfect neergezet. Aan zijn lichaamstaal, zijn taalgebruik en aan zijn uiterlijk vertoon druipt de frustratie ervan af. Visueel gezien vond ik de film aardig, de camera is nog niet zo goed op dreef als in Irreversible maar met name de snelle montage van beelden en de daarbij horende geluidseffecten waren wel functioneel, omdat de ruimte voor leuke gebeurtenissen wegnam. 4*

Wrang, naargeestig, zeer onprettig en in die zin ook vrij effectief: je moet en zal je zwaar kut voelen na het zien van deze film, daar is werkelijk geen ontkomen aan. Zo git- en gitzwart als de hoofdpersoon in het leven staat, zuigt hij alle energie uit de kijker weg. Het is bijna fysiek vermoeiend om deze film te moeten uitzitten. En ja, dat vind ik een verdienste... het is immers geen onrealistische schets die Noé hier neerzet, hoewel het ver van mezelf af staat is het helaas bittere realiteit. Je voelt je bepaald niet prettig als je met je neus bovenop die realiteit wordt gedrukt, maar Noé heeft deze film dan ook niet bedoeld als uitvlucht maar als confrontatie. Die hij keihard in je gezicht schreeuwt. Of over je heen kotst, zo je wil.

Of Noé de kijker nu bewust wilde irriteren met al die willekeurig wegschietende beelden met bijbehorende knallen weet ik niet, maar is vond het steeds maar een flauwe afleidingsmanoeuvre en bovendien erg lelijk... voor mij bedierf het de film een beetje. 4*

Meest lovenswaardige element van Seul Contre Tous is de schitterende rol van Nahon. Z'n woede en frustratie komen fantastisch tot uiting zonder enige overacting. Met name het shot voorafgaand aan het conflict met de barkeeper en z'n irritante zoontje, is een juweeltje. Geen enkele dialoog, maar puur en alleen de kop van Nahon die op knappen lijkt te staan.

Op één of andere manier zag ik de film gedeeltelijk als gitzwarte komedie. De narcistische manier waarop Nahon z'n wereldvisie verkondigt, onderwijl kijkend naar ordinaire porno, werkte bijvoorbeeld op de lachspieren. Net als de situaties tussen hem en z'n nogal hatelijke vrouw. Ook blijft het aan het einde de vraag of Nahon het daadwerkelijk met z'n dochter zal doen of dat er weer sprake is van een hersenspinsel (hoewel het begin van Irréversible weinig te raden overlaat). Dat maakte de boel een tikkeltje minder zwaar te verteren dan Irréversible.

Dik 4*

Ik zie de film ook niet zo als rauwe afspiegeling van de werkelijkheid, noch als sociaal drama, althans niet direct. Mijn gooi: Het agressieve gebral van de man is te absurd om je als kijker mee te nemen in een gevoel van sociale onrechtvaardigheid. Hij heeft het wel over de tegenstelling arm-rijk, maar maakt het breder. Zijn obsessie is de gedachte dat wetten en moraal altijd een functie zijn van hen die van dat systeem profiteren. In de film zien we hem als verliezer en niets lukt hem, ook niet zijn ultieme wraak op het systeem, de symbolische moord op zijn voormalige vleesleverancier.
Even breekt er zonlicht door in de film, namelijk als hij na de fantasie over hoe hij de 3 kogels gaat gebruiken, breekt en huilt. Zijn dochter omarmt hem, Pachelbel klinkt, tranen met tuiten, quasi happy end, of in ieder geval zicht op een uitweg. (Rijen sociaal werkers wrijven in hun handen..werk aan de winkel!

Maar dan zwenkt de camera naar de straat en in de voice-over linkt hij het incesttaboe aan het door hem gehate systeem. Zijn "overwinning" behaalt hij door dat taboe te overtreden. Hij gebruikt woorden met de strekking: eindelijk de bevrediging van het vervullen van de eigen verlangens, in plaats van die van anderen. Zijn verboden liefde voor zijn dochter - die identiteitsloos blijft in de film, quasi als object - zal geheim blijven voor de samenleving. Hij heeft zijn eigen kleine wereldje gecreëerd waarin hij het is die de moraal en wetten maakt: je bent mijn dochter, ik zal je tot vrouw maken. "Je t'aime", maar liefde had hij eerder al gedemonteerd:"Bestaan is per definitie egoïstisch".

Gitzwart, maar er valt soms wel wat te grinniken. (scène bij de slager als hij weigert te glimlachen)

Ik had eerst onvoorbereid Irréversible gezien en wou daarna deze zien. Heb meteen daarna Irréversible nog eens gekeken. Beide films sleuren je mee naar een gitzwart universum dat maar op indirecte wijze realistisch is, al was het maar omdat je in je dagelijkse leven deze kant van het menselijk bestaan uit de weg gaat/verdringt. Sex in films? Smullen! Maar wel graag functioneel en met goede smaak. Verkrachtingen in spannende films, prima, maar graag binnen een genietbare context. Die levert Noe je niet, of althans, eigenlijk uiteindelijk ook weer wel. Zeker bij herziening krijg je nog meer oog voor hoe geweldig Noe zijn zwartgallige universum evoceert, waarover Noe mbt Irreversable zegt dat het niet gewijd is aan de reflectie maar aan het instinkt. Net door de kijker te confronteren met ogenschijnlijk keihard realisme, schraapt hij er een laagje vanaf en geeft inkijk in een laag eronder. Heftige cinema die per definitie geen norm moet worden.

(neemt niet weg dat Noe ook wel irritant koketteert. U heeft 30 seconden het theater te verlaten en meteen aan het einde van de film BAM, u keer naar een film van Gaspard Noe.

Wat een geweldige, voor mij vrijwel perfecte film. Het hele nihilistische sfeertje beviel me prima en de perfect gecaste Nahon als haatdragende protagonist weet te overtuigen.

Seul Contre Tous is misschien iets minder schokkend dan Irréversible maar weet ook een gevoelige snaar te raken, al dan niet op een andere manier. Nooit eerder zag ik een film waarin m'n alles zo zwart ziet. Sublieme rol van Philippe Nahon die mede verantwoordelijk is voor de vette brok emotie die de film uitstraalt.

Dikke 4 *

Na destijds het geweldig overdonderende irreversible gezien te hebben kon ik niet wachten om die andere film die regisseur noe gemaakt had te gaan zien, en een klein maandje na irreversible had ik deze dan ook gekocht en gelijk gezien, en moet zeggen dat ie nogal tegenviel in tegenstelling tot irreversible. De film voldeed niet echt aan mijn verwachten en was niet bevredigent een beetje een vreemde eend eigenlijk. Ik moet zeggen dat het kwa gestoordheid of hardheid behoorlijk meeviel, had er meer van verwachte, en dan de hele tijd dat geluid van een kogel tussendoor was in het begin behoorlijke effectief en ben een paar keer behoorlijk geschrokken, maar later begon ik dit een beetje vervelend te vinden en op mijn zenuwen te werken. Voor de rest was dit een interessante kijk in wereld van een doorgedraaide/gestoorde man , het verhaal en de scenes in de film zijn erg somber (dit werkt echter verrasent goed in de film). Hoofdrolspeler nahon is een verschrikkelijk enge man, hij is dan ook perfect gecast al het hoofdpersonage. Ondanks dit alles heb ik me eerlijk gezecht een beetje verveelt met de film, dit kwam misschien ook omdat ik na het zien van irreversible (die ik geweldig vond) torenhoge verwachtingen had, geen van die verwachtingen werden echter vervult, het geweld in de film viel wat tegen en vond de film maar wat leeg hier en daar, Kortom een beetje een lege vreemde film, meer negatieve als positieve punten gezien maar naast dit alles is de film hier en daar best interessant te noemen.
3 sterren (het is echter al langer als een jaar geleden dat ik de film zag (wie weet hoe ik het nu zal vinden, misschien denk ik er nu wel heel anders over, binnekort maar eens herzien dan).

Langdradige en soms vervelende film, die lang overeind gehouden wordt door kleine montagetrucjes en geluidseffecten. De ellenlange monoloog is interessant en schrijnend, maar niet van het niveau van bijvoorbeeld een film als Naked. Het levensverhaal van de man wist me wel te boeien, en de hoofdacteur doet het ook uitstekend. Maar de film is geen hoogvlieger. Tot het laatste kwartier, dat zo prachtig verteld wordt, zo naar de keel grijpt en je zo verward achterlaat dat de film er ineens een pak hoger mee gekatapulteerd wordt. Ik ga geen visie op de inhoud formuleren, maar het einde zorgde er wel voor dat ik de hele film ineens kon plaatsen, al weet ik nog steeds niet waar.

Ik had iets helemaal anders verwacht, was wat teleurgesteld, maar alles samen toch zeker een knap staaltje nihilisme met een stiekeme mooie bodem. Knap begin van een carrière waarvan ik nog steeds hoop dat ze wat meer resultaten gaat opleveren.

Herzien en het blijft een heerlijke film.

Ieder character is zo zwart als de nacht, geen greintje positiviteit te vinden. De voice over versterkt het geheel door rauwe, rasictische en semi-filosofische texten te verkondigen. Prachtig hoe Noé hier een fuck you tegen alles en iedereen neerzet. Nahon is verder ook geweldig in z'n rol, hij is al één van de (imo) beste acteurs ooit en hier zet hij misschien wel z'n beste rol to date neer.

Visueel is het rauw maar toch ook mooi, sterke kadering en belichting. De inzoom shots met de dreun vind ik zelf ook sterk. De soundtrack helpt verder prima mee, vooral op het eind een paar keer lekkere distortion. Irreversible is nog een stuk beter maar Noé creeert ook hier een erg sterke film. Er mag dan ook nog wel een half puntje bij en laat die nieuwe Noé maar komen.

4.5*

Precies mijn idee. Kom ik wel nog altijd een half puntje hoger uit dan jij.