Seul contre Tous (1998)

Toch vind ik Carne wel verplichte kost voordat je aan deze film begint, jammer dat ie niet bij de dvd-release van Seul Contre Tous inbegrepen zit..

Op de een of andere manier liggen donkere en depressieve films mij en was het na Eraserhead de beurt aan Seul contre Tous.

De film is van begin tot het zwart, gitzwart. Sommige bestempelen deze als emotieloos maar de film is een grote lange stroom van emotie genaamd frustratie. De beste man zit hier vol mee tegenover zichzelf, zijn 'familie' en vooral de mens zelf. Hij probeert uit zijn nihilistische bestaan ergens enige betekenis te halen maar zijn beeld van de mens wordt continu bevestigd. Door de voice-over krijg je een goed beeld van zijn gedachtegang en voel je gewoon de enorme frustratie waar hij mee worstelt, waardoor iedere nieuwe scene een bepaalde spanning met zich meebrengt. Aangezien je niet weet of en hoe hij zal reageren is de film zeker niet voorspelbaar.

De manier van filmen past goed in de sfeer van de film, waarbij ik vooral het steeds versneld inzoomen na het pistoolschot erg kon waarderen. Ook wanneer het lijkt dat hij zijn dochter vermoord en dat dit een gedachte blijkt te zijn vind ik een sterke scene. Het mag dan misschien schokkend zijn maar het is realiteit en Noe schuwt het weergeven hiervan zeker niet. Vooral niet nadat blijkt dat het 'maar' een gedachten is en je denkt dat hij dat zijn dochter niet aan doet, waarna de indruk wordt gewekt dat hij intiem contact heeft met haar. Deze en andere scenes geven je steeds een klap in je gezicht door je te confronteren met zijn denkwijze en opvattingen.

Ik kan me niet herinneren ooit een depressiever persoon in een film gezien te hebben dan het personages gespeeld door Nahon. Dat is niet negatief bedoelt maar kijk deze film niet als je er niet voor in de stemming bent, het zal er gegarandeerd niet beter op worden.

4*

Dankje voor je review Ik ga 'm als ik in een wat vrolijkere bui checken, Noé is echt een interessante regisseur

Naargeestig.

Nahon zet een geniale acteerprestatie neer als een in zelfmedelijden wegzinkende en seksueel gestoorde hufter, die vrijwelk elke vorm van empathie ontbeert. Het knappe is dat Noé na de ultieme walging te hebben opgeroepen bij de kijker, toch nog zijn hoofdpersoon als zijnde een zielige man weet af te schilderen. De naargeestige film maakt een aantal keuzes die niet allemaal even sterk zijn, maar indrukwekkend is het wel.

Goed.

Erg sterke film... als de momenten dat er die ''knal + camera-zoom'' ingezet werden, eruit geknipt waren. Vreselijk irritant.

Verder erg sfeervol qua uitzichtsloosheid in de grote stad/steden en de man die maar op neurotische wijze met zijn gedachtenbabbel de realiteit op afstand lijkt te willen houden. Wel vreemd dat Noé niet waarschuwt voor een brute mishandeling/abortus en pornomateriaal, maar later wel weer voor ander (vreselijk) geweld...

Nahon acteerde meesterlijk. Misschien dat ik bij herziening ontdek dat ik te streng ben geweest vanwege die ''boomzooms'', maar voor nu 3,0*.

Onfris nihilistisch werkje, dat het vooral moet hebben van de voortdurende bizarre monologen van hoofdrolspeler Nahon. Die zijn best de moeite waard, maar de begeleidende beelden zijn vaak aan de saaie en eenzijdige kant, ondanks de aparte (en enigzins irritante) montage. Het beste element van de film is het begin, waarin op originele wijze in een paar minuten het hele treurige leven van Nahon uit de doeken wordt gedaan.

Zo mijn tweede Noe flik zit erop. Ik heb de hele tijd de film met gefronste wenkbrauwen bekeken, want ik heb nog nooit zulke mest up gedachtes gezien zoals in deze film. De makers van de film binden er letterlijk geen doekjes om, want zo depressief heb ik het nooit gezien. De hele sfeer is simpelweg fckd up. De hoofdpersoon zit in een situatie waar er geen weg meer uit is, zijn onvoorspelbare gedrag is echt bijzonder gevaarlijk. Dat is een van de redenen waarom de scenario zo goed en boeiend is, wat de hoofdpersoon allemaal denkt in zijn hoofd is niet bepaald een rooskleurige beeld over de wereld, soms is het echt te ziek voor woorden, soms heeft hij gewoon gelijk. De montage van de film zit ook sterk in elkaar, de snelle zoom en verandering van camera positie werkt prima in combinatie met de erg confronterende beelden. Nou die Gaspar Noe is eigenlijk een ***** maar toch een briljante filmmaker. Die man bezorgde mij bijna epileptische aanval al vanaf minuut één in de bioscoop tijdens Enter The Void, nu verrast hij en bezorgt hij mij een enorme hoofdpijn met zijn zieke kijk op de wereld I Stand Alone is een opmerkelijke film en een meesterlijke film.

Ik leefde eigenlijk best wel mee met de hoofdpersoon Dat vond ik nog wel het meest deprimerende aan de film.

Op naar de derde!

Herzien.

Na afloop heb ik het gevoel dat Noé één grote perverse grap met de toeschouwer wilt uithalen. De hele film is doordrongen van een nihilistische kijk op de samenleving (nog steeds moet ik aan Houellebecq denken) waarbij er voortdurend naar een gewelddadige climax wordt toegewerkt. Als die er dan eindelijk komt, wordt je met een zware moker murw geslagen: het neerschieten van de dochter dat er akelig realistisch uitziet zoals het bloed eruit stelpt en zoals zij zwaar ademhalend in shock raakt, waarna je overspoeld wordt door de gedachtestroom van Nahon. Echt ontzettend sterk.
En dan blijkt het slechts in de gedachten van Nahon afgespeeld te hebben. En dan besluit hij zijn dochter niet te vermoorden, maar met haar naar bed te gaan. Ik blijf zitten met gemengde gevoelens: enerzijds teleurstelling dat de climax een anticlimax blijkt te zijn, anderzijds opluchting omdat hij "slechts" met zijn dochter naar bed besluit te gaan in plaats van haar te vermoorden. En dat laatste is precies de grap die Noé met me uithaalt: dat ik me opgelucht voel dat hij zich aan zijn dochter vergrijpt. Dat ik haast blij ben met deze perverse uitkomst. Je voelt je als toeschouwer haast ook een dader.

Is dit bedoeld als kritiekpunt? Neen. Ik krijg eerder bewondering voor Noé hoe hij mij weet te manipuleren, al vraag ik me af of hij daadwerkelijk deze film zo heeft opgezet om dit soort gevoelens op te wekken, of dat het puur z'n intuïtie is. Ik kan me overigens voorstellen dat deze film valt of staat bij of een kijker gevoelig is voor Noés manipultaties.

Wat me opviel was dat er soms toch wel erg mooie shots bij zitten. Vooral de beelden van de stad 's nachts in het neonlicht konden erg mooi zijn. Qua geluid en muziek vallen vooral de geluiden tijdens de montage op, die elke keer weer een mentale dreun aan de toeschouwer meegeven. Vooral truc waarbij er een hele snelle zoom vergezeld door het geluid van een pistoolschot plaatsvindt, voelt erg machtig aan, maar wordt iets te vaak gebruikt waardoor toch het effect bij mij afneemt. Enter the Void heeft hier ook last van, maar dan met het stroboscoop-effect. Dit is één van de redenen waarom ik Irréversible de beste film van Noé vind, die is wat dit soort trucjes evenwichtiger. De enige muziek die me echt is bijgebleven is de zogenaamd "goede" muziek die de trucker opzet. Je gaat je haast afvragen of Noé dit echt goede muziek vindt, of dit ook een middelvinger naar het publiek is.

De 4* blijven ruimschoots staan. Nog geen halfje erbij, maar de film zit er dicht tegenaan. Wellicht na de volgende herziening.

Mijn derde Noé film, na Irreversable en Enter the Void. Het valt me als eerste op dat Noé's visuele stijl zich hier nog moest ontwikkelen, of dat hij in ieder geval (al dan niet bewust) een stuk conventioneler te werk is gegaan, zeker ten opzichte van Enter the Void. Pas tegen het eind, wanneer de slager bij zijn dochter is zien we wat Enter the Void achtige dingen, wanneer de camera op het hoofd gericht meedraait.

Niet dat er tot die tijd niets expliciets op beeld is geweest, de scene in de bioscoop levert in de VS al meteen een X-rating op en ook het afscheid van zijn vrouw (de koe) is niet voor iedereen geschikt. Ook het visioen dat hij zijn dochter vermoord en daarna zichzelf is behoorlijk grafisch.

Maar daar hoeft deze film het ook niet van te hebben, de sterkte ligt hem in de voice over, met soms werkelijk briljante en absurde gedachtegangen. Je vraagt he continue af of de slager gewoon gestoord is en de situatie waar hij in zit daar een gevolg van is, of dat hij buiten zijn schuld om zo terecht is gekomen en juist dat hem gek maakt. Je bent gefascineerd, maar weet niet of je medelijden met de beste man moet hebben.

Noé houdt je wel bij de les, met de schaarse, maar effectieve sound effects en tussentitels, vooral het aftellen naar de finale was mooi gedaan. Wat ik van de finale zelf moet vinden, ben ik nog niet uit. Aan de ene kant is het een beetje een sof dat het maar een visioen bleek te zijn, aan de andere kant heeft hij wel seks met haar, maar of je daar nou opgelucht over moet zijn? Nu nog Carne.

Al met al 4*

Mijn eerste kennismaking met Noé. Wist wat ik kon verwachten, en ik ben zelf ook aardig zwartgallig, dus erg geschokt heeft deze film me niet.
behalve dan de schotwond van zijn dochter waar het bloed uit blijft sijpelen, vond ik wel knap gedaan, en had ook nog nooit zoiets gezien.
Verder... het is een aparte ervaring om een film in het Frans te kijken met Engelse ondertiteling, waarvan de tekst op sommige momenten ook nog eens bijzonder snel gaat.
Lastig te beoordelen. Ik heb geboeid gekeken, dus slecht vond ik het niet. Het verhaal is aardig, de wanhoop waarin de hoofdpersoon terecht in komt is goed weergegeven, net als zijn gedachtes erbij. De voice-over zegt naarmate de film vordert meer van hetzelfde, komt ook niet echt met filosofische hoogstandjes, dat is dus misschien een beetje jammer. Zijn pedofiele neigingen kon ik niet helemaal plaatsen en was toch nog een raar en vrij stom einde aan een heel redelijke film. Was het geeindigd met het omhelzen op het bed, of met de werkelijke moord en zelfmoord had ik het een stuk sterker gevonden.

Lastig om hier een beoordeling aan te geven, ik hou het voorlopig op 3*

(Moest overigens wel een beetje lachen, omdat het begin, de introductie met de plaatjes en de snelle voice-over, me aan Amélie deed denken. Een film die behalve de taal echt 180 graden anders is )

Heb alle reacties gelezen, en ik begin nu toch een beetje aan mezelf te twijfelen. Ben ik dan zelf zó zwartgallig, gestoord en negatief dat ik deze film wel mee vond vallen qua impact? Zal er echt geen minuut om wakker liggen hoor.
Ook alle schokkende beelden en geweld... kom op, ik als jonge vrouw die weinig gore en geweld gewend is vond het hartstikke meevallen. de mishandeling van zijn zwangere vrouw wordt nauwelijks in beeld gebracht, porno hebben we neem ik aan allemaal weleens gezien, en dan blijft alleen de moord op zijn dochter over, die uiteraard naar is met het sijpelende bloed, maar als dat alles is.... dan vind ik jullie volwassen kerels maar mietjes.

Ik vond het ook niet shockerend hoor Op sommige momenten had het gewoon iets zwartkomisch zelfs in het midden van de film voor me. (ook al was dat niet de bedoeling van de regisseur) En negatieve gedachten horen nou eenmaal bij de mens, bijna iedereen heeft wel eens een depressie of gewelddadige gedachten.

Je hoeft het toch niet allemaal scherp in beeld zien om te kunnen ervaren dat iets gruwelijk is. Maar als jij er niet warm of koud van wordt als iemand zijn zwangere vrouw in haar buik schop of z'n dochter vermoord dan ben je of afgestompt, of je zat niet goed in de film. Ik vermoed dat laatste.

Ik vond het wel afschuwelijk. Samen met de pornofilm waren dat de enige scènes in de film die niet leuk waren om aan te zien voor me

Ik vond het best erg, maar om nou te zeggen, wow wat schokkend, ik ben van slag!!! Nee. Ik onthou gewoon altijd dat het maar gespeeld is, dat zal het zijn.

Dat is één manier om ernaar te kijken. De meeste mensen kijken toch echt een film voor de immersieve ervaring (in het geval van films altijd door personificatie). Aangezien film een spiegel is dat alles weerspiegelt behalve degene die in de spiegel zelf kijkt. - Zit je op die manier in een film, dan is alles wat "erg" is vaak ook meteen schokkend omdat je "ondergedompeld" bent.

De één heeft dat weer erger dan de ander, aangezien men bij bijv. Black Swan al helemaal nerveus en naar werden van een aantal nageltjes en velletjes die werden afgescheurd. Maar met de instelling dat alles toch nep is kan je al een heel eind komen, alhoewel het veelal de ervaring niet echt ten goede komt.

Ik zat anders ook diep in de film. Ik vind het idee van een man die de maatschappij haat niet schokkend gewoon. Dat hebben toch zoveel mensen? Ook al heb je goed uitgelegd wat je bedoeld.

Nee indeed, er helemaal in zitten hoeft niet per se te betekenen dat je het dus schokkend vind.

Pas als je hetgeen dat je ziet érg vind of naar vind, dan werkt dat bijna ook altijd wel op je fysieke gesteldheid, vooral naargeestige scènes.

Dat hij de maatschappij haat is niet schokkend, maar wel wat hij zijn zwangere vrouw en dochter aan doet.... Vind ik.

Verschillende mensen, verschillende ervaringen Ik vond het gewoon vrij naargeestig, niet shockerend. Man Bites Dog vond ik bijvoorbeeld wel een shockerende film en die heb je ook gezien.

Daar heb ik me weer kostelijk mee vermaakt, totdat de over de schreef ging, maar dat vond ik vanwege het 'luchtige karakter', veel minder naar, maar dat gedoe met die bezem was absoluut schokkend....

En ik vond SCT schokkend, niet shockerend, dat is wat mij betreft de overtreffende trap van schokkend.

Die knal is het schot van de slager die het paard doodt in het abattoir en als je de opening van 'Carne' hebt gezien is die knal een constante herinnering daaraan. Om gek van te worden inderdaad. En is die slager niet gek? Op zijn minst zwaar depressief en enorm gefrustreerd door de gebeurtenissen in zijn leven. Hij komt in de gevangenis door wat hij zelf doet uit een onterechte wraak, verliest zijn slagerij, raakt zijn dochter kwijt en heeft een voor hem onbevredigende relatie met een nieuwe vrouw.
Carne is grauwer dan grauw en je moet tegen bloed en geweld kunnen om deze te zien. De opening gaat al door merg en been en verderop is er een zeer smerige wraak scene.

In Seul contre Tous gaat het verhaal verder. In de opening wordt veel extra achtergrondinformatie gegeven. Hierdoor ga je bijna meevoelen met de man hoewel dat door zijn verdere keuzes (voor mij) niet mogelijk is. Het einde waarbij bijna een lans wordt gebroken voor incest als substituut voor mogelijke moord en zelfmoord kan ik niet waarderen. Ook dat zulke dingen al genoeg voorkomen en bijna dagelijks in de kranten staan en dan hier weer even worden 'voorgedaan' hoeft voor mij niet zo nodig. Geen film voor ernstig depressieven, misschien komen ze zelfs op ideeën door deze film. De laatste moord is trouwens niet uitgesloten, slechts vooruitgeschoven (dat wordt gezegd in zijn gedachten). Het is een open einde (en tevens een teruggrijpen op de opening van Carne, knap gedaan). Beangstigend realistisch, grauw, zeer depressief, niet zozeer schokkend, maar vooral heel verontrustend. En ook jammer dat mensen zoals deze slager vaak alleen aan zichzelf denken en anderen die er niet om vragen meesleuren in hun daden, hier de vrouw(en), dochter en andere slachtoffers. Een heel benauwende sfeer.

Heb ook eindelijk het debuut gezien van Noe die echt zwaar en zwaar out of print is. Heb anderhalf jaar terug nog hem gevonden op die kutsite occident (een accident bedoel je dus) hem bestelt, geld word van me rekening afgehaald maar ipv om de dvd te versturen krijg ik een jaar lang kutreclame van dat stelletje mongolen. Hopelijk is er nu wel licht aan het eind van de tunnel want een user heeft hem voor me willen regelen. Ondertussen ook geleend en bekeken. En het was weer een bijzonder werkje van Noe. Dit keer geen draaierige visuele trip maar wel een pik donkere film die je een onbehagelijk gevoel geeft en begint als een soort zwarte cynistische komedie met die intro. We krijgen hier te maken met the Butcher, die ijzersterk is neergezet door Nahon en iemand is die uitgekotst is door de maatschappij. We komen The Butcher overgens ook nog tegen in het beginscene van Irreversible waarvan ik toen dacht, dit is maar een scene, maar nee, er is nog een hele film van gemaakt ook. Deze dus. Wat ik over The Butcher moet denken weet ik niet, de ene keer is het een monster van een vent en de andere keer lijkt ie ontoerekeningsvatbaar en ook zwaar overspannen wat de maatschappij volgens hem hem heeft aangedaan. Nadat hij een zwangere vriendin in elkaar heeft geschopt trekt hij over de donkere straten op zoek naar een doel om zijn wraak kwijt te kunnen. Zijn mompelende stem in zijn hoofd zorgt ook voor hele zieke humor of boze gedachtes. Een ding is zeker The Butcher gaat aan alles onderdoor.

Wat ook erg pijnlijk was om te zien waren bv die Incestscenes met zijn dochter, vooral die naive, hulpeloze blik die ze erbij trekt als ze word betast. Die gedachte van hem dat hij zichzelf en dochter vermoord is ook ijzersterk. Verder natuurlijk ook die cafe-scene. Inderdaad een hele sombere, donkere film met indrukwekkend nachtmerrie-achtig kleurgebruik. Schitterend debuut van Noe. Nu wachten op de dvd die zeer welkom is in m'n collectie!

4,5*

Sorry, berichtje niet meegekregen. 'Carne' had ik misschien eerst moeten zien, idd, want dat het dat moest voorstellen was mij niet duidelijk. Maar voor mij waren de vele herhalingen ervan in ieder geval té veel van het goeie en ik betwijfel of dat met de kennis van (n)u gaat veranderen. We zullen (her)zien, en eerst 'Carne'.

Ik heb de korte film 'Carne', die qua verhaal over de slager voorafgaat aan 'Seul Contre Tous', gevonden om online te kunnen bekijken (alhier).

Wow! wat een film!

Niet eentje wat ik snel voor de 2e op zal zetten.'

Inderdaad een stuk nihilistisch werk, en heel erg kill.

Volgens mij moet de regisseur zwaar depresief zijn geweest toen hij deze maakte.

weet iemand waar ik deze film op dvd kan kopen?

bol.com | Wel prijzig overigens.