menu

Seul contre Tous (1998)

Alternatieve titel: I Stand Alone

mijn stem
3,56 (426)
426 stemmen

Frankrijk
Drama / Thriller
93 minuten

geregisseerd door Gaspar Noé
met Philippe Nahon, Blandine Lenoir en Franckie Pain

Een 50-jarige paardenslager komt uit de gevangenis na een poging tot moord op de verkrachter van zijn autistische dochter. Berooid en zonder werk staat hij op straat. Alles wat hij heeft is een pistool en drie kogels; een gewapende tijdbom die slechts energie put uit haat en vergeldingsdrang. In zijn ogen is alles wat hem dierbaar was hem door de maatschappij ontnomen. "Moraal is een werktuig voor de rijken, en gerechtigheid het pistool in mijn hand."

zoeken in:
avatar van kappeuter
4,0
kappeuter (moderator)
Bizar. Aangrijpend. Oprecht.
Interessante kijk in de ziel van een man die de greep op zijn leven verliest.
In het begin vond ik de film nog het meest op een zwarte komedie lijken. Ongeveer op de manier zoals C'est Arrivé Près de Chez Vous. Langzamerhand, als hij vecht om te overleven, zijn het zijn gedachten die het verhaal vertellen en ontwikkelt de film zich meer tot 'drama'.
Originele film, die veel indruk maakt.

4,0
Erg indrukwekkende film, maar ik vond de depressieve sfeer die over de film hing soms een beetje over the top. Maar toch was het een bizarre en indrukwekkende film. Ben benieuwd naar Irréversible. 3,5*

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
De film is op zijn zachtst gezegd bijzonder. De kijk op de maatschappij, gebracht door de voice over, is zo ongelofelijk donker, dat het ergens weer humoristisch wordt, maar dan wel op een heel morbide zwarte manier. De beelden versterken vaak op een knappe manier het gevoel van desolaatheid. De bijrollen ook. Iedereen staat letterlijk op instorten en er lijkt geen ontkomen aan.
Als in de film incest (of in ieder geval de verleiding daartoe) niet was voorgekomen en de film geindigd was bij het moment dat de man "breekt" en huilt met zijn dochter was voor mij het geheel veel krachtiger geweest. En hoopvoller geeindigd. Daarom toch een half puntje minder. Wat moet ik uiteindelijk met zo'n alles is zinloos, dus alles kan einde?

3.5*

wpstolk en anton: stemmen hier zijn per definitie subjectief. Obejctieve stemmen zijn maar saai. Dus wat je ook vind, gewoon stemmen.

avatar van remorz
3,5
Had eerst Irreversible gezien en was wel benieuwd naar de voorganger. Vond deze film daarom vooral een opstapje naar Irreversible. Kreeg het wel weer behoorlijk benauwd toen in een keer in beeld kwam "U heeft nog 30 seconden om de projectie van deze film te verlaten". Met de weerzinwekkende scenes uit Irreversible in mijn achterhoofd dacht ik "oh jee, niet weer". Gelukkig viel dat mee, hoewel je van het einde (en van de hele film trouwens) natuurlijk niet vrolijker word.

Al met al een vingeroefening voor Irreversible, die wel blijft boeien door de extreme gedachtegang van de hoofdpersoon, maar nergens echt verassend is. Je word als kijker wel meegesleurd in het deprimerende wereldje van de hoofdpersoon, maar desondanks voelde ik me nergens echt betrokken.
Trouwens, is de hoofdpersoon in deze film dezelfde als in de openingscene van Irreversible, in die cel? Daar vertelt die namelijk dat hij met zijn dochter geslapen heeft en daarom in de cel zit maar in deze film schiet hij zichzelf door het hoofd toch??

avatar van Onderhond
4,5
Prachtige film dit.

Sublieme schets van een man die steeds verder afglijdt in z'n eigen donkere gedachten. Een stortvloed van nihilistische, ranzige gedachten wordt over de kijker uitgegooid, met af en toe een luide knal die ervoor zorgt dat de gewenning, oh zo duidelijk in films als Passion OTC, geen kans krijgt.

Waar het eerste deel nog op het randje zweeft van drama en donkere komedie, wordt de film steeds drukkender en zwarter naarmate het einde nadert. Prachtige opbouw die je steeds dieper meeneemt in de wereld van een gek, maar wel een zeer menselijke.

Dat mensen het niet eens zijn met het einde kan ik wel begrijpen ... als voel je toch zelf wel aan dat een huilende vader/dochter in elkaar armen hier eigenlijk niet op z'n plaats is. Als je als filmmaker al zover gaat als Noé in de eerste 85 minuten, dan ga je gewoon all the way, en geef je een einde waar de kijkers misschien niet op zitten te wachten, maar wel geloofwaardiger overkomt (rekening houdend met het personage waar we mee te doen hebben).

Heerlijke film, perfect vorm gegeven. Alleen overtreft Noé zich nog in Irréversible, dus 4.5*

Edit: en nog een pluim voor de acteurs.

avatar van Linn
4,5
Erg goede film...en om eerlijk te zijn is het soms te begrijpen dat Nahon zo verbitterd raakt...met zo'n vreselijke vrouw. Ook hier vond ik het allemaal wel meevallen met het zogenaamde schokkende 4.5* omdat deze film zo perfect laat zien hoe Nahon een verbitterde man en uiteindelijk een tijdbom word

avatar van kos
2,5
kos
Ik zie dat iedereen hier nogal uitgesproken meningen heeft over deze film, en erg uiteenlopend.

Ikzelf moet zeggen dat dit voor mij zo'n film is waarvan ik niet echt weet of ik hem nou goed vond of niet, ik denk het eigenlijk niet.

En dat terwijl ik de hele film toch redelijk geboeid heb zitten kijken in afwachting van hoe het zich ging ontwikkelen.
Maar aan het einde had ik toch zoiets van 'waar ging dit over?' Gaat het hele verhaal nou gewoon over een kerel die het allemaal niet zo ziet zitten? En dan veel in zichzelf zit te emmeren over wat hij gaat doen?
Beetje anti-climax of zo.

Verder zitten er wel wat aardige scenes in, maar nergens wordt het echt indrukwekkend, qua verhaal, personages, visueel, muziek of wat dan ook.

Wel aardig, niet meer, denk ik.

avatar van maxcomthrilla
3,5
Rauwe film inderdaad, die het relaas vertelt van een man die steeds gefrustreerder door de samenleving loopt, en alles en iedereen de schuld geeft en dat terwijl het wijselijker zou zijn als hij eens bij zichzelf ten rade ging. Deze film is vooral rauw omdat je de wereld ziet door de almaar in zwart - wit termen denkende Nahon.

Nahon is op de juiste plek in deze film. Zijn vertolking van een wereldvreemde man die zich het slachtoffer voelt van een soort van zondebokmechanisme is magistraal. Althans dat denkt hij zelf, de regisseur doet er alles aan om geen sympathie op te laten brengen voor Nahon. Harde scènes worden daarbij niet geschuwd, met als hoogtepunt: een zwangere vrouw die willes en wetens in haar buik wordt geschopt .

Je kunt de film niet goed vinden maar Nahon `s personage is perfect neergezet. Aan zijn lichaamstaal, zijn taalgebruik en aan zijn uiterlijk vertoon druipt de frustratie ervan af. Visueel gezien vond ik de film aardig, de camera is nog niet zo goed op dreef als in Irreversible maar met name de snelle montage van beelden en de daarbij horende geluidseffecten waren wel functioneel, omdat de ruimte voor leuke gebeurtenissen wegnam. 4*

avatar van Yak
4,0
Yak
Wrang, naargeestig, zeer onprettig en in die zin ook vrij effectief: je moet en zal je zwaar kut voelen na het zien van deze film, daar is werkelijk geen ontkomen aan. Zo git- en gitzwart als de hoofdpersoon in het leven staat, zuigt hij alle energie uit de kijker weg. Het is bijna fysiek vermoeiend om deze film te moeten uitzitten. En ja, dat vind ik een verdienste... het is immers geen onrealistische schets die Noé hier neerzet, hoewel het ver van mezelf af staat is het helaas bittere realiteit. Je voelt je bepaald niet prettig als je met je neus bovenop die realiteit wordt gedrukt, maar Noé heeft deze film dan ook niet bedoeld als uitvlucht maar als confrontatie. Die hij keihard in je gezicht schreeuwt. Of over je heen kotst, zo je wil.

Of Noé de kijker nu bewust wilde irriteren met al die willekeurig wegschietende beelden met bijbehorende knallen weet ik niet, maar is vond het steeds maar een flauwe afleidingsmanoeuvre en bovendien erg lelijk... voor mij bedierf het de film een beetje. 4*

avatar van SilverGun
4,0
Meest lovenswaardige element van Seul Contre Tous is de schitterende rol van Nahon. Z'n woede en frustratie komen fantastisch tot uiting zonder enige overacting. Met name het shot voorafgaand aan het conflict met de barkeeper en z'n irritante zoontje, is een juweeltje. Geen enkele dialoog, maar puur en alleen de kop van Nahon die op knappen lijkt te staan.

Op één of andere manier zag ik de film gedeeltelijk als gitzwarte komedie. De narcistische manier waarop Nahon z'n wereldvisie verkondigt, onderwijl kijkend naar ordinaire porno, werkte bijvoorbeeld op de lachspieren. Net als de situaties tussen hem en z'n nogal hatelijke vrouw. Ook blijft het aan het einde de vraag of Nahon het daadwerkelijk met z'n dochter zal doen of dat er weer sprake is van een hersenspinsel (hoewel het begin van Irréversible weinig te raden overlaat). Dat maakte de boel een tikkeltje minder zwaar te verteren dan Irréversible.

Dik 4*

avatar van -fal
4,0
Edie schreef:

Hmm, die snap ik niet helemaal Fisherking. Volgens mij heeft Noe júist de film zo realistisch mogelijk gemaakt, en ik moet zeggen; het is ook goed gelukt, toch? Ik kan mij meer dan prima voorstellen hoe de persoon in deze zou handelen, en zou niet weten in die situatie hoe anders.


Ik zie de film ook niet zo als rauwe afspiegeling van de werkelijkheid, noch als sociaal drama, althans niet direct. Mijn gooi: Het agressieve gebral van de man is te absurd om je als kijker mee te nemen in een gevoel van sociale onrechtvaardigheid. Hij heeft het wel over de tegenstelling arm-rijk, maar maakt het breder. Zijn obsessie is de gedachte dat wetten en moraal altijd een functie zijn van hen die van dat systeem profiteren. In de film zien we hem als verliezer en niets lukt hem, ook niet zijn ultieme wraak op het systeem, de symbolische moord op zijn voormalige vleesleverancier.
Even breekt er zonlicht door in de film, namelijk als hij na de fantasie over hoe hij de 3 kogels gaat gebruiken, breekt en huilt. Zijn dochter omarmt hem, Pachelbel klinkt, tranen met tuiten, quasi happy end, of in ieder geval zicht op een uitweg. (Rijen sociaal werkers wrijven in hun handen..werk aan de winkel!

Maar dan zwenkt de camera naar de straat en in de voice-over linkt hij het incesttaboe aan het door hem gehate systeem. Zijn "overwinning" behaalt hij door dat taboe te overtreden. Hij gebruikt woorden met de strekking: eindelijk de bevrediging van het vervullen van de eigen verlangens, in plaats van die van anderen. Zijn verboden liefde voor zijn dochter - die identiteitsloos blijft in de film, quasi als object - zal geheim blijven voor de samenleving. Hij heeft zijn eigen kleine wereldje gecreëerd waarin hij het is die de moraal en wetten maakt: je bent mijn dochter, ik zal je tot vrouw maken. "Je t'aime", maar liefde had hij eerder al gedemonteerd:"Bestaan is per definitie egoïstisch".


Gitzwart, maar er valt soms wel wat te grinniken. (scène bij de slager als hij weigert te glimlachen)

Ik had eerst onvoorbereid Irréversible gezien en wou daarna deze zien. Heb meteen daarna Irréversible nog eens gekeken. Beide films sleuren je mee naar een gitzwart universum dat maar op indirecte wijze realistisch is, al was het maar omdat je in je dagelijkse leven deze kant van het menselijk bestaan uit de weg gaat/verdringt. Sex in films? Smullen! Maar wel graag functioneel en met goede smaak. Verkrachtingen in spannende films, prima, maar graag binnen een genietbare context. Die levert Noe je niet, of althans, eigenlijk uiteindelijk ook weer wel. Zeker bij herziening krijg je nog meer oog voor hoe geweldig Noe zijn zwartgallige universum evoceert, waarover Noe mbt Irreversable zegt dat het niet gewijd is aan de reflectie maar aan het instinkt. Net door de kijker te confronteren met ogenschijnlijk keihard realisme, schraapt hij er een laagje vanaf en geeft inkijk in een laag eronder. Heftige cinema die per definitie geen norm moet worden.

(neemt niet weg dat Noe ook wel irritant koketteert. U heeft 30 seconden het theater te verlaten en meteen aan het einde van de film BAM, u keer naar een film van Gaspard Noe.

avatar van Freud
3,5
Langdradige en soms vervelende film, die lang overeind gehouden wordt door kleine montagetrucjes en geluidseffecten. De ellenlange monoloog is interessant en schrijnend, maar niet van het niveau van bijvoorbeeld een film als Naked. Het levensverhaal van de man wist me wel te boeien, en de hoofdacteur doet het ook uitstekend. Maar de film is geen hoogvlieger. Tot het laatste kwartier, dat zo prachtig verteld wordt, zo naar de keel grijpt en je zo verward achterlaat dat de film er ineens een pak hoger mee gekatapulteerd wordt. Ik ga geen visie op de inhoud formuleren, maar het einde zorgde er wel voor dat ik de hele film ineens kon plaatsen, al weet ik nog steeds niet waar.

Ik had iets helemaal anders verwacht, was wat teleurgesteld, maar alles samen toch zeker een knap staaltje nihilisme met een stiekeme mooie bodem. Knap begin van een carrière waarvan ik nog steeds hoop dat ze wat meer resultaten gaat opleveren.

avatar van Goto
4,0
Herzien en het blijft een heerlijke film.

Ieder character is zo zwart als de nacht, geen greintje positiviteit te vinden. De voice over versterkt het geheel door rauwe, rasictische en semi-filosofische texten te verkondigen. Prachtig hoe Noé hier een fuck you tegen alles en iedereen neerzet. Nahon is verder ook geweldig in z'n rol, hij is al één van de (imo) beste acteurs ooit en hier zet hij misschien wel z'n beste rol to date neer.

Visueel is het rauw maar toch ook mooi, sterke kadering en belichting. De inzoom shots met de dreun vind ik zelf ook sterk. De soundtrack helpt verder prima mee, vooral op het eind een paar keer lekkere distortion. Irreversible is nog een stuk beter maar Noé creeert ook hier een erg sterke film. Er mag dan ook nog wel een half puntje bij en laat die nieuwe Noé maar komen.

4.5*

avatar van Wouters
4,0
vanavond in het thema europees modern met de 'filmclub' gezien.

de film valt en staat met het karakter van Nahon. Waar het acteerwerk en het visuele gebeuren van de film bovenmaats is, laat het verhaal en de continuiteit veel te wensen over. Zwarte humor ligt op de loer en je krijgt nergens echt hoogte van het personage van Nahon, noch sympathie noch afkeuring. al met al een film van uitersten, waar ik iets meer mee kon dan met irreversible.

dik 4*

avatar van rokkenjager
4,0
Best 'n indrukwekkende film. Bepaalde scènes zijn heftigheid tot het uiterst. De scène waarin de slager de baby probeert dood te maken, was een van de meest intense momenten die ik ooit heb gezien! Visueel evenzo boeiend. Noé tracht bepaalde technieken met succes toe die tevens geholpen door grijpende kleurgebruik ook sterk tot hun recht komen. De voice-over was verder echter te dominant. Uitstekende einde ook, ik zat in ieder geval niet te wachten op een happy-end na alle obsceniteit die Noé ons liet zien.

Zijn ''Fuck you cinema'' stijl spreekt mij wel aan. Ik kijk er uit naar zijn nieuwe project.

avatar van Goldenskull
4,0
Opnieuw een sterke film van Gaspar Noé met een ijzersterke Philippe Nahon, met name de voice-overs zijn geweldig. Ik lees van tevoren nooit waar een film over gaat, maar "De wereld van Seul Contre Tous is kil en eenzaam, nihilistisch tot op het bot" dat is precies hoe ik het ervaarde en dat fascineerde me dermate dat ik 90 minuten lang naar het beeld zat te staren. Film kent een hoog 'in your face!' gehalte, wat ik wel kon waarderen.

Kleine kritiek puntjes: het verhaal is soms wat minimaal en het werd soms net wat té, waardoor ik moest grinniken. Wat toch eigenlijk niet bij de sfeer van de film past imo, ook al is het nog zo zwartgallig en maatschappij kritisch gericht. Ik doel vooral op het 'Bang!' wanneer hij in zijn gedachten al zijn 'vijanden' neerschiet. Desondanks voorlopig dikke 4*.

avatar van Phoenix
3,5
Uitermate frustrerende film.

Eigenlijk klopt hij helemaal. Een chagrijnige, kankerende bejaarde die door één en al betonnen lokaties slentert. Geregistreerd met een vaal, smerig kleurenpalet, kaarsrechte frames en camerawerk. Tenslotte nog een haast afwezig geluidsspoor ware het niet voor enkele willekeurige knallen en de zeurderige voice-over. Oh ja, en de afschuwelijke tussentitels.

Ik ergerde me kapot aan de vent. Constant gezeik het eerste uur, bij vlagen gewoon oersaai. Het ergste was nog wel dat hij de ballen niet had om de daad bij al zijn woorden te voegen. En wanneer hij dat dan éindelijk doet blijkt het een hersenspinsel te zijn .

Helemaal eng dat de man daardoor juist tragischer wordt, en ergens wordt er zelfs een soort empathie aangeboord. Ongehoord eigenlijk.

Een extreem lelijke, onaangename en frustrerende film die ik nooit opnieuw hoef te zien. Ik ben niet vermaakt. Wat voor een beoordeling hier nu bij hoort...?

3,5*. Net als het gemiddelde van de film. Dan heeft mijn stem geen enkele invloed op het leven, en maakt mijn handelen geen reet uit. De slager zou het zo gewild hebben.

avatar van Zandkuiken
3,5
Seul Contre Tous heeft bij een tweede visie nog niks aan kracht ingeboet en blijft een onwaarschijnlijke kopstoot van een film. Niet het briljante meesterwerk dat Irréversible in mijn ogen is, daarvoor is dit debuut toch wat minder gestroomlijnd dan Noé's tweede.

Audiovisueel is Seul Contre Tous namelijk iets minder 'elektriserend' en de sfeer waarmee de Franse regisseur het doek bekogelt minder overweldigend.

Dé kracht van deze prent schuilt wat mij betreft dan ook vooral in het hoofdpersonage dat zo ontzettend treffend wordt geschetst. Waar iedereen wel 'ns een moment kent waarop alles te veel wordt en je de pedalen dreigt te verliezen, is dat voor de slager elke seconde van elke dag het geval. De emmer is allang overgelopen en iedereen die de man ook maar een strobreed in de weg legt, zal zijn deel krijgen!

Dat sommigen Gaspar Noé afschilderen als een pervers provocateur vind ik eerlijk gezegd verrassend aangezien de spinnijdige gedachtengang van het hoofdpersonage net erg inzichtelijk wordt overgebracht op de kijker. Hoe vreselijk z'n ideeën en handelingen ook zijn, toch zie je nog steeds een mens. Getergd door het leven, maar een mens.

Geen aangename kijkervaring, maar zelfs bij een tweede visie een zeer boeiende belevenis.

avatar van Montorsi
4,0
Best een heerlijke film.

Erg mooi personage, een ouwe slager, gefrustreerd tot op het bot die iedereen de schuld van alles weet te geven en er op de een of andere manier nog sympathie mee op weet te wekken ook. Natuurlijk is het een ongekende zak, maar uiteindelijk toch een zak die stiekem toch weet wat belangrijk is.
Verder steekt Seul Contre Tous visueel uitstekend in elkaar, bijzonder fraai en met gevoel voor kleur.

4*

avatar van Arnie
4,0
'Een heerlijke film', dat zijn bewoordingen waar ik op dit moment niets mee kan. Totaal verpletterend, intens, waanzinnig en grauw zijn woorden die de film voor mij iets meer benaderen. Seul contre tous, een ongrijpbare maar bijzonder krachtige vertolking van de anti-moraal, het leven in niets, vanuit de meest trieste werkelijkheid. Een film die je niet gezien wilt hebben, en zeker ook niet wilt herzien, maar eigenlijk perfect is in zijn soort. Het verhaal is erg simpel, maar het is de diepgang die Noé, en vooral Nahon met zijn voice-over eraan meegeeft die je totaal overrompelt in zijn ultieme ellende.

Noé is erg goed in het laten voelen van de neergaande spiraal die de kansloosheid met zich meebrengt. We vinden de slager een klootzak, maar gaan op zekere manier totaal mee in zijn afwijzingen van het systeem van recht en orde, in zijn afkeer van zijn 'vrouw' die zwanger van hem is, in zijn doorgaande depressiviteit. Intussen krijgen we op heel basaal niveau mee hoe hij ruzie krijgt met allochtonen, homo's verwerpt en zichzelf van kant wil maken. Een gewaagde thematiek is het zeker, maar het is bijzonder knap hoe Noé dit laat zien. Zoals danuz al aangeeft is er een totale acceptatie van het personage. Of dit de film juist onder de huid doet kruipen of niet zal afhangen van je beleving van de horror, maar mij overtuigde het in elk geval.

4,0
Philippe Nahon in optima forma als de immer pessimistische en nihilistische slager. Bijzonder kille, nare, grimmige en verontrustende film die zeker niet voor iedereen is weggelegd. Nog een extra pluspuntje voor de prima soundtrack.

kleine 4*

avatar van s0062423
3,0
Voordat ik gisteren deze film opzette, had ik hier eens een paar meningen doorgenomen. Wat direct opviel waren de vele adjectieven als 'zwart', 'kil', 'rauw', 'nihilistisch' en 'levensecht'. De sfeer was hierdoor direct gezet. Ik had goesting gekregen in een rauwe zwartgallige in your face film, zoals alleen Noé ze kan maken.

Ofwel lagen mijn verwachtingen te hoog, ofwel was de continue stroom aan zelfbeklag iets teveel van het goede, wat in ieder geval vaststaat is dat het me iets te levensecht werd, wat niet als compliment bedoeld is. Het verhaal van de slager en zijn persoonlijke dramatische vertelling hiervan, lijkt uit het leven gegrepen te zijn en was me hierdoor iets te weinig opzienbarend. Ieder die ooit in een fabriek heeft gewerkt of in een bruine kroeg aan de toog heeft gezeten, kent zulke uitgebluste typetjes en bijhorende klaagzangen. Komt daarbij dat Noé in het eerste uur dit alles zeer braaf in beeld brengt. De innerlijke monologen blijven hierdoor iets te centraal staan, waardoor het nut van de film eigenlijk volledig verloren gaat. Zulke vertellingen sorteren bij mij amper effect als lange monotone voice overs (gruwel), in boekvorm had het me daarentegen weggeblazen. De vaak storende 'knallen' vergrootte het kijkplezier nu ook niet direct, integendeel.

Na een dik uur schiet Noé dan toch eens wakker en serveert hij zijn kijkers een zeer naargeestige (droom)scène voor ( leuke waarschuwing ook). Knap in beeld gebracht, voorzien van een beklemmende sfeer en foorharde mokerslag. De impact van het direct hierop volgende eindshot ging hierdoor wel een beetje verloren.

Wat ik echter wel heel leuk vond aan de film, was dat ik door het zien hiervan eindelijk de bevreemende openingssequentie van zijn Irréversible kan plaatsen. Misschien laatstgenoemde nog eens herzien, volle vijf sterren zitten er dan misschien wel in. Hoe dan ook, Seul contre Tous is een teleurstellende kijkervaring geworden, die mijn verwachting naar Noé's nieuwste enigzins getemperd heeft, wat die film misschien enkel ten goede kan komen.

3*

avatar van wibro
4,0
Deze film komt bij mij in het rijtje te staan van de meest depri en nihilistische films die ik ooit gezien heb. Het leek wel of de filosoof Schopenhauer constant aan het woord was, de filosoof van het pessimisme bij uitstek. Volgens Schopenhauer is het leven lijden. Dat geldt hier in ieder geval voor de hoofdpersoon. En vaak is dit ook de realiteit voor iedereen die in ellendige omstandigheden geboren wordt, enkele uitzonderingen daargelaten. Wat dat betreft kun je gerust stellen dat Noé met deze best wel shockerende film toch ook een realistische film gemaakt heeft. Vaak spookt het in onze hoofden, willen wij de meest extreme dingen doen met onze vijanden, maar worden wij daadwerkelijk met onze vijanden geconfronteerd, dan gebeurt er, behalve wat verwensingen naar die vijanden, meestal helemaal niets. Wij leggen ons weer neer bij ons ellendige bestaan.
Het einde vond ik zeer shockerend maar toch ook weer sterk; Mahon die in zijn gedachte of droom zijn dochter uit haar lijden wilde verlossen. maar in werkelijkheid haar intens omarmde omdat hij inzag dat zij het enigste stukje geluk was dat hij nog had. Zo werd de zeer pessimistische boodschap van Noé toch nog enigszins getemperd.
Kort samengevat heeft Noé met deze voor mij zeer filosofische film toch een zeer goede film gemaakt die mij behoorlijk geraakt heeft, hoewel deze film toch niet in de buurt komt bij zijn meesterwerk "Irréversible", voor mij nog altijd een van de beste films die ooit gemaakt zijn.

4,0*

avatar van Lucsz
3,5
Net in de bioscoop gezien, voorafgaand ook nog Carne gezien. Carne is de korte film die Noe maakte in 1991 en de inspiratiebron is voor Seul contre Tous.

Seul contre Tous is wat mij betreft beter dan zijn geestesbroer Taxi Driver. Ik moest de hele film lang denken aan Taxi Driver. De enige stem die je hoort is de voice-over van de hoofdpersoon. Alsof hij de enige is die nog naar hemzelf luistert. Niemand anders begrijpt hem, en niemand kan hem nog redden.

Een destructief pad volgt. De voormalig slager uit Parijs geeft niet langer om het leven en rent in een lange uitputtingsslag naar het einde. Prachtig in beeld gebracht en een schitterende voorbode voor Irreversible.

avatar van Bottleneck
4,0
Ik had een baaldag, maar na het zien van Seul Contre Nous blijkt dat reuze mee te vallen.
Best relativerend, die gitzwarte houding ten aanzien van alles, wat een stortvloed aan gekanker in vreselijk eentonige monologen en beelden (had niet toepasselijker verfilmd kunnen worden).

De enige afwisseling is het snel in- en uitschieten van de camera. Toch blijf je benieuwd naar zijn acties en reacties, en dat inwendige gevloek is soms ook wel herkenbaar. De scene waarin hij dan eindelijk breekt in de armen van z'n dochter is dan ook erg mooi, geholpen door het klassieke stuk Canon.

Daarna is er nog wat mosterd na de maaltijd, en heb ik rustig de aftiteling voorbij laten glijden (wat niet zo vaak gebeurt).

avatar van Zavo
3,0
Ik had een zeer gewelddadige en shockerende film verwacht, maar dat viel eigenlijk wel mee. In mijn herrinering was Irreversible veel harder en gewelddadiger (maar het is lang geleden dat ik die zag, dus ik kan me vergissen). Ik kan me overigens wel voorstellen dat deze film hard aankomt als je er helemaal blanco in gaat, maar ik was gewaarschuwd.

Ik vond het ook zeker geen slechte film. Ik vond het karakter van de slager erg sterk en geloofwaardig, het is echt niet de bedoeling dat we als kijkers sympathie met deze man krijgen (dat mag ik tenminste hopen) en daarom vond ik het einde ook niet echt schokkend, dat zo'n man z'n dochter ook nog zou misbruiken (al is het niet zeker dat dat ook echt gebeurt) klopt wel bij het personage.

Ik heb echter wel problemen met het vreemde einde. Eerst zien we de aangekondigde moordscene. Vervolgens blijkt dat zich in het hoofd van de man afgespeeld te hebben. Verrassend, maar OK, tot daar vind ik het nog prima. Als de film hier opgehouden was had ik er geen problemen mee gehad. Dat we daarna vervolgens nog twee alternatieve eindes voorgschoteld krijgen (eerst dat sentimentele stuk en dan de mogelijke incest (of gebeurde dat ook in z'n hoofd?)) vind ik zwak. Is dit een nieuwe manier van een open einde of zo, gewoon alle mogelijkheden achter elkaar plakken? Of wist Noe het gewoon zelf ook niet? Of probeert hij de kijker in de maling te nemen, en zo ja, waarom dan, want dat vind ik totaal niet in lijn met de rest van de film en dus gewoon misplaatst. Erg jammer.

Wat de stijl van de film betreft is het niet helemaal mijn ding. Visueel vond ik het wel mooi, grauw, consistent met de inhoud, de teksten tussendoor vond ik wat pretentieus aandoen en van voice-overs ben ik geen fan, maar hier is het wel effectief.

avatar van misterwhite
Wat een film!

Eerst even de persoon bedanken die mij de film heeft uitgeleend, dus: dankjewel Niethie

Deze film heeft 2 dagen lang in mijn hoofd zitten rond te spoken. Echt een naar gevoel. Irréversible liet ook zo'n gevoel na maar toch nog anders. Noé is echt de regisseur van de feel-bad movies.

De stijl van deze film is best wel cool, op het begin verschoot ik maar de hele tijd van dat 'bang' gedoe. Wel erg cool.
Wat een gedachten dat die kerel heeft, ik had af en toe best wel medelijden met hem, maar achja hij doet het zich zelf aan de hand. Het verhaal is eigenlijk de hele tijd hard. Ik vind persoonlijk de slager een sukkelaar die zijn leven overhoop gooit.

De stijl van de film is best wel leuk gemaakt. Vooral wanneer je 30 seconde krijgt om je tv af te zetten of anders maak je erge gedeelte mee.

Door die stijl en de sfeer en natuurlijk niet te vergeten de acteerprestatie van Philippe Nahon 3*

avatar van HarmJanStegenga
2,5
Gemengde gevoelens na het zien van deze Seul contre Tous. Ook heel anders dan verwacht. Ik hoor hier dingen als; nare film, zeer gewelddadig, schockerend. Nou...

... dat heb ik dan zeker gemist. Heb geen van de bovenstaande punten kunnen ontdekken. De film kent wel een sterk, depressief sfeertje en een voice-over (waar ik veelal niet veel mee kon overigens, maar oké) die voor een zwartgallig, regelmatig (bijna) komisch geheel zorgen. Het verhaal zelf vond ik wat onnozel eigenlijk.

De film kent een interessant hoofdpersonage, uitstekend gespeeld door Philippe Nahon, maar ik kan echt helemaal niks met bepaalde dingen. De man zit vast omdat hij de verkrachters van zijn dochter wou pakken. Oké, waarom vergrijpt hij zich dan zelf aan haar op het eind? Stom! Dan vermoordt hij haar ook nog, maar wat blijkt... het is helemaal nooit gebeurd. Tsjah. En daarna (in de realiteit) wel weer? Het zal allemaal wel, ik kan er niks mee.

Noé laat soms ook zomaar wat dingen zien om te shockeren; die scéne in de pornobios bijv. Grappig, maar totaal niet functioneel. De scéne wanneer hij z'n zwangere vrouw in haar buik stompt. Ook al zoiets, al stoorde ik me daar niet, omdat het hoofdpersonage behoorlijk tot het kookpunt was gebracht op dat moment. Hij had haar trouwens ook wel een klap voor haar bek kunnen geven, maar Noé wil direct het ergste tonen, zo lijkt het wel.

Maar de film wist me wel mee te slepen naar het einde toe; ik kreeg echter niet wat het plot beloofde; de climax viel namelijk nogal wat tegen. Toch een redelijke film.

avatar van SaNDuTjE
4,0
Op de een of andere manier liggen donkere en depressieve films mij en was het na Eraserhead de beurt aan Seul contre Tous.

De film is van begin tot het zwart, gitzwart. Sommige bestempelen deze als emotieloos maar de film is een grote lange stroom van emotie genaamd frustratie. De beste man zit hier vol mee tegenover zichzelf, zijn 'familie' en vooral de mens zelf. Hij probeert uit zijn nihilistische bestaan ergens enige betekenis te halen maar zijn beeld van de mens wordt continu bevestigd. Door de voice-over krijg je een goed beeld van zijn gedachtegang en voel je gewoon de enorme frustratie waar hij mee worstelt, waardoor iedere nieuwe scene een bepaalde spanning met zich meebrengt. Aangezien je niet weet of en hoe hij zal reageren is de film zeker niet voorspelbaar.

De manier van filmen past goed in de sfeer van de film, waarbij ik vooral het steeds versneld inzoomen na het pistoolschot erg kon waarderen. Ook wanneer het lijkt dat hij zijn dochter vermoord en dat dit een gedachte blijkt te zijn vind ik een sterke scene. Het mag dan misschien schokkend zijn maar het is realiteit en Noe schuwt het weergeven hiervan zeker niet. Vooral niet nadat blijkt dat het 'maar' een gedachten is en je denkt dat hij dat zijn dochter niet aan doet, waarna de indruk wordt gewekt dat hij intiem contact heeft met haar. Deze en andere scenes geven je steeds een klap in je gezicht door je te confronteren met zijn denkwijze en opvattingen.

Ik kan me niet herinneren ooit een depressiever persoon in een film gezien te hebben dan het personages gespeeld door Nahon. Dat is niet negatief bedoelt maar kijk deze film niet als je er niet voor in de stemming bent, het zal er gegarandeerd niet beter op worden.

4*

avatar van Zinema
3,0
Zinema (crew)
Naargeestig.

Nahon zet een geniale acteerprestatie neer als een in zelfmedelijden wegzinkende en seksueel gestoorde hufter, die vrijwelk elke vorm van empathie ontbeert. Het knappe is dat Noé na de ultieme walging te hebben opgeroepen bij de kijker, toch nog zijn hoofdpersoon als zijnde een zielige man weet af te schilderen. De naargeestige film maakt een aantal keuzes die niet allemaal even sterk zijn, maar indrukwekkend is het wel.

Goed.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:21 uur

geplaatst: vandaag om 15:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.