Seul contre Tous (1998)

Herzien.

Na afloop heb ik het gevoel dat Noé één grote perverse grap met de toeschouwer wilt uithalen. De hele film is doordrongen van een nihilistische kijk op de samenleving (nog steeds moet ik aan Houellebecq denken) waarbij er voortdurend naar een gewelddadige climax wordt toegewerkt. Als die er dan eindelijk komt, wordt je met een zware moker murw geslagen: het neerschieten van de dochter dat er akelig realistisch uitziet zoals het bloed eruit stelpt en zoals zij zwaar ademhalend in shock raakt, waarna je overspoeld wordt door de gedachtestroom van Nahon. Echt ontzettend sterk.
En dan blijkt het slechts in de gedachten van Nahon afgespeeld te hebben. En dan besluit hij zijn dochter niet te vermoorden, maar met haar naar bed te gaan. Ik blijf zitten met gemengde gevoelens: enerzijds teleurstelling dat de climax een anticlimax blijkt te zijn, anderzijds opluchting omdat hij "slechts" met zijn dochter naar bed besluit te gaan in plaats van haar te vermoorden. En dat laatste is precies de grap die Noé met me uithaalt: dat ik me opgelucht voel dat hij zich aan zijn dochter vergrijpt. Dat ik haast blij ben met deze perverse uitkomst. Je voelt je als toeschouwer haast ook een dader.

Is dit bedoeld als kritiekpunt? Neen. Ik krijg eerder bewondering voor Noé hoe hij mij weet te manipuleren, al vraag ik me af of hij daadwerkelijk deze film zo heeft opgezet om dit soort gevoelens op te wekken, of dat het puur z'n intuïtie is. Ik kan me overigens voorstellen dat deze film valt of staat bij of een kijker gevoelig is voor Noés manipultaties.

Wat me opviel was dat er soms toch wel erg mooie shots bij zitten. Vooral de beelden van de stad 's nachts in het neonlicht konden erg mooi zijn. Qua geluid en muziek vallen vooral de geluiden tijdens de montage op, die elke keer weer een mentale dreun aan de toeschouwer meegeven. Vooral truc waarbij er een hele snelle zoom vergezeld door het geluid van een pistoolschot plaatsvindt, voelt erg machtig aan, maar wordt iets te vaak gebruikt waardoor toch het effect bij mij afneemt. Enter the Void heeft hier ook last van, maar dan met het stroboscoop-effect. Dit is één van de redenen waarom ik Irréversible de beste film van Noé vind, die is wat dit soort trucjes evenwichtiger. De enige muziek die me echt is bijgebleven is de zogenaamd "goede" muziek die de trucker opzet. Je gaat je haast afvragen of Noé dit echt goede muziek vindt, of dit ook een middelvinger naar het publiek is.

De 4* blijven ruimschoots staan. Nog geen halfje erbij, maar de film zit er dicht tegenaan. Wellicht na de volgende herziening.

Mijn eerste kennismaking met Noé. Wist wat ik kon verwachten, en ik ben zelf ook aardig zwartgallig, dus erg geschokt heeft deze film me niet.
behalve dan de schotwond van zijn dochter waar het bloed uit blijft sijpelen, vond ik wel knap gedaan, en had ook nog nooit zoiets gezien.
Verder... het is een aparte ervaring om een film in het Frans te kijken met Engelse ondertiteling, waarvan de tekst op sommige momenten ook nog eens bijzonder snel gaat.
Lastig te beoordelen. Ik heb geboeid gekeken, dus slecht vond ik het niet. Het verhaal is aardig, de wanhoop waarin de hoofdpersoon terecht in komt is goed weergegeven, net als zijn gedachtes erbij. De voice-over zegt naarmate de film vordert meer van hetzelfde, komt ook niet echt met filosofische hoogstandjes, dat is dus misschien een beetje jammer. Zijn pedofiele neigingen kon ik niet helemaal plaatsen en was toch nog een raar en vrij stom einde aan een heel redelijke film. Was het geeindigd met het omhelzen op het bed, of met de werkelijke moord en zelfmoord had ik het een stuk sterker gevonden.

Lastig om hier een beoordeling aan te geven, ik hou het voorlopig op 3*

(Moest overigens wel een beetje lachen, omdat het begin, de introductie met de plaatjes en de snelle voice-over, me aan Amélie deed denken. Een film die behalve de taal echt 180 graden anders is )

Die knal is het schot van de slager die het paard doodt in het abattoir en als je de opening van 'Carne' hebt gezien is die knal een constante herinnering daaraan. Om gek van te worden inderdaad. En is die slager niet gek? Op zijn minst zwaar depressief en enorm gefrustreerd door de gebeurtenissen in zijn leven. Hij komt in de gevangenis door wat hij zelf doet uit een onterechte wraak, verliest zijn slagerij, raakt zijn dochter kwijt en heeft een voor hem onbevredigende relatie met een nieuwe vrouw.
Carne is grauwer dan grauw en je moet tegen bloed en geweld kunnen om deze te zien. De opening gaat al door merg en been en verderop is er een zeer smerige wraak scene.

In Seul contre Tous gaat het verhaal verder. In de opening wordt veel extra achtergrondinformatie gegeven. Hierdoor ga je bijna meevoelen met de man hoewel dat door zijn verdere keuzes (voor mij) niet mogelijk is. Het einde waarbij bijna een lans wordt gebroken voor incest als substituut voor mogelijke moord en zelfmoord kan ik niet waarderen. Ook dat zulke dingen al genoeg voorkomen en bijna dagelijks in de kranten staan en dan hier weer even worden 'voorgedaan' hoeft voor mij niet zo nodig. Geen film voor ernstig depressieven, misschien komen ze zelfs op ideeën door deze film. De laatste moord is trouwens niet uitgesloten, slechts vooruitgeschoven (dat wordt gezegd in zijn gedachten). Het is een open einde (en tevens een teruggrijpen op de opening van Carne, knap gedaan). Beangstigend realistisch, grauw, zeer depressief, niet zozeer schokkend, maar vooral heel verontrustend. En ook jammer dat mensen zoals deze slager vaak alleen aan zichzelf denken en anderen die er niet om vragen meesleuren in hun daden, hier de vrouw(en), dochter en andere slachtoffers. Een heel benauwende sfeer.

Heb ook eindelijk het debuut gezien van Noe die echt zwaar en zwaar out of print is. Heb anderhalf jaar terug nog hem gevonden op die kutsite occident (een accident bedoel je dus) hem bestelt, geld word van me rekening afgehaald maar ipv om de dvd te versturen krijg ik een jaar lang kutreclame van dat stelletje mongolen. Hopelijk is er nu wel licht aan het eind van de tunnel want een user heeft hem voor me willen regelen. Ondertussen ook geleend en bekeken. En het was weer een bijzonder werkje van Noe. Dit keer geen draaierige visuele trip maar wel een pik donkere film die je een onbehagelijk gevoel geeft en begint als een soort zwarte cynistische komedie met die intro. We krijgen hier te maken met the Butcher, die ijzersterk is neergezet door Nahon en iemand is die uitgekotst is door de maatschappij. We komen The Butcher overgens ook nog tegen in het beginscene van Irreversible waarvan ik toen dacht, dit is maar een scene, maar nee, er is nog een hele film van gemaakt ook. Deze dus. Wat ik over The Butcher moet denken weet ik niet, de ene keer is het een monster van een vent en de andere keer lijkt ie ontoerekeningsvatbaar en ook zwaar overspannen wat de maatschappij volgens hem hem heeft aangedaan. Nadat hij een zwangere vriendin in elkaar heeft geschopt trekt hij over de donkere straten op zoek naar een doel om zijn wraak kwijt te kunnen. Zijn mompelende stem in zijn hoofd zorgt ook voor hele zieke humor of boze gedachtes. Een ding is zeker The Butcher gaat aan alles onderdoor.

Wat ook erg pijnlijk was om te zien waren bv die Incestscenes met zijn dochter, vooral die naive, hulpeloze blik die ze erbij trekt als ze word betast. Die gedachte van hem dat hij zichzelf en dochter vermoord is ook ijzersterk. Verder natuurlijk ook die cafe-scene. Inderdaad een hele sombere, donkere film met indrukwekkend nachtmerrie-achtig kleurgebruik. Schitterend debuut van Noe. Nu wachten op de dvd die zeer welkom is in m'n collectie!

4,5*

Hebben ze eens de kans om een extra op de dvd te zetten die waanzinnig de moeite waard is, tussen alle commerciële making offs en saaie interviews door, laten ze het na. Wil in elk geval heel graag Carne zien. Seul Contre Tous is vrij krachtig, maar jeetje wat was dat eind flauw zeg.

Noe is natuurlijk een provocateur. Dat is deels juist wat zijn films zo veel power geven, maar het moet geen doel op zich worden. Soms riekt het daar een beetje naar, zoals bij de pornoscene. Deze film is neerslachtig en rauw (zo'n woord waar je niet omheen kan). Dat zijn de belangrijkste complimenten (want zo zijn ze bedoeld), maar er zijn in de loop der jaren meer films geweest die zich zo lieten omschrijven. Deze film heeft voldoende onderscheidend vermogen, maar van je stoel val je hier niet meer van.

De film is maatschappijkritisch, maar is daarin ook wat simplistisch. Dit verantwoord wel gewelddadige en nare scenes, die er voor moeten zorgen dat dit een film is die bijblijft. De neerwaartse spiraal is me misschien net iets te bedacht. Het hoofdpersonage (fanatische kop) neemt ook echt allemaal domme beslissingen. Dat begint al met de intro (Carne?), maar eigenlijk de hele film door. Het eind vind ik ontzettend flauw. Wat heb ik een hekel aan die het was maar een droom trucjes. Het is gewoon te makkelijk je publiek zo te foppen. Op zich vond ik dat een heel nare scene, misschien wel een van de naarste ooit, maar dat was in een klap niet meer zo.

De film gaat natuurlijk over een man op het randje. Soms gaat hij er ver overheen (zoals met de buikstompscene), maar meestal blijft hij (tot het eind) wel ongeveer binnen de lijnen. Had nog wel een echte uitspatting verwacht. Dat was geen voorwaarde, maar wel iets waar duidelijk naar toe gewerkt wordt (zie ook de vooraankondiging). Dat hij het na de inbeeldscene dan maar met zijn dochter doet, lijkt niet echt het type buitensporigheid die paste bij de hele opbouw van het karakter. Waarom die walgelijke daad? Ik vond iets dat minder weloverwogen was, logischer. Is dat dan het provocerende mannetje in de regisseur? Je publiek foppen, maar toch laten zien dat je met iets op de proppen durft te komen? Wellicht, maar dat maakt de film dramatisch een stuk zwakker.

Verder is dit niet vreselijk origineel. Van Haneke tot Scorsese en eigenlijk nog veel meer. Gelukkig geeft Noe er wel zijn eigen invulling aan, zeker door de mix met zwarte humor. Visueel is het aardig. Mooi die lelijkheid in beeld gebracht. Dat Noe meer dan bekwaam is, is wel duidelijk. Had deze krachttoer gecombineerd geworden met een dramatisch nog sterkere film, had het een meesterwerk geweest. Nu is het sterk bovengemiddeld. Lijkt een beetje de opmaat voor de rest van zijn carrière. 3,5 dikke sterren.

Blijft prachtig, op zijn eigen manier.

Noé is met afstand mijn favoriete regisseur. Hierna is zijn stijl nog verder geëvolueerd en geperfectioneerd, maar dat neemt niet weg dat zijn debuutfilm ook gewoonweg een meesterwerk is. Maar weinig regisseurs die keer op keer zoveel emotie los kunnen maken bij mij.

Begint nog enigszins mild, maar wordt naarmate de film vordert steeds naargeestiger. Nahon is een klasse apart, zet een geweldige prestatie neer als botte, maar eigenlijk toch wel zielige hufter. De bijna continue voice-over is hierbij essentieel. Nahon's gedachtegangen zijn simplistisch, ongenuanceerd, maar voelen toch oprecht aan. Kan hartelijk lachen om de mensen die hier serieuze maatschappijkritiek in zoeken, aangezien het me lijkt dat zo'n beetje iedereen met een niet al te laag IQ wel in kan zien dat Nahon's visies kort door de bocht en ondoordacht zijn. Maar net dat maakt het zo aangrijpend. Een kijkje in het leven van een gevaarlijke gek, een tikkende tijdbom. Toch krijg je medelijden, aangezien hij ook maar een soort slachtoffer is van zijn eigen misére. Prachtige geïllustreerd, hoe iemand zich kan gedragen, wanneer diegene niks meer te verliezen heeft.

Kritieken op de in-your-face aanpak van Noé zijn wel begrijpelijk, al ben ik het er natuurlijk niet mee eens. Provoceren? Tja.. zou best kunnen, maar persoonlijk zie ik dat hele woord niet eens als iets negatiefs. Noé spaart geen kijkers, en dat is uiteraard te merken. Ik kan het geweldig waarderen, aangezien maar weinig regisseurs het lef hebben.

Verder is de film visueel perfect vormgegeven, en is de omhelzing tegen het einde aan prachtig, vooral omdat het zo'n beetje het enige moment in de film is waarin relieve geboden wordt van de nare sfeer. Er ontstaat een sterk contrast tegenover de rest van de film op dat moment. Ik kan niet anders doen dan deze Noé ook gewoon 5,0* geven na hem voor de tweede keer gekeken te hebben. Vervangt Enter the Void in mijn top 10 voor nu.

Portret van een hele, hele nare man. Ook hier levert Noe een controversieel werkje op, misschien wel zijn controversieelste - het levert sowieso een behoorlijk verachtelijk personage op, al blijkt er uiteindelijk niet alleen maar haat in de man te zitten. Niet dat dat tot een veel blijere ontknoping leidt, maar soit. Er is een vergelijking die direct bij me opkwam bij het zien van de film: de verteller in de film (of zijn naam in de film uberhaupt voorbij komt, tja, niet dat ik me kan herinneren) deed me bijzonder denken aan de Underground Man (eveneens naamloos) van Dostoyevsky's Notes from Underground. Een universele, continue haat jegens alles en iedereen, een constante stroom van externaliseringen van hun eigen mislukking naar de buitenwereld, en een stroom aan monologen van een boze, extreem gefrusteerde man van middelbare leeftijd die lang niet altijd uitvoert wat hij zegt te zullen doen.

Als film kijken we continu mee vanuit het beeld van de verteller (na eerst een samenvatting te hebben gekregen van zijn niet al te florissante achtergrond), en worden we meegenomen in zijn wereld van haat en frustratie. Qua beelden is het niet heel bijzonder, maar vond ik het wel effectief, zeker in combinatie met de voice-over. Meestal blijft het bij interne scheldpartijen van een nogal, ehm, expliciete homofobe, xenofobe en vrouwonvriendelijke aard - de man haat werkelijk alles en iedereen. Behalve dan zijn dochter, maar in deze film uit deze soort van liefde zich dan weer op incestueuze wijze. Al zijn de uitbarstingen er zeker, en dat zijn zeker geen makkelijk wegkijkende scenes. En dat geldt ook zeker voor de finale,waar nog een dubbele twist komt: met een moord-zelfmoord die toch imaginair blijkt te zijn, maar vervolgens wordt het kleine beetje licht dat toch lijkt te verschijnen keihard uitgestampt als blijkt dat de verteller zijn dochter gaat verkrachten. Gelukkig was het niet al te lang, want anderhalf uur dit soort bittere frustatie en hatelijkheid aanhoren is genoeg - maar ik vond deze blik in een aartsdonkere ziel toch wel interessant.

Solide.

Maar dat ben ik van Gaspar Noé ook wel gewoon. Alhoewel dit een vroeg project was is zijn stijl wel weer te herkennen, ondanks dat het budget duidelijk nog kleiner is dan bij latere films. Nu ik I Stand Alone heb gezien, is Love de volgende die ik wil zien.

Noé gebruikt wederom weer een apart soort regie in I Stand Alone. Het toont vergelijkingen met latere projecten van Noé, maar dit is uiteindelijk toch wel iets unieker ten opzichte van zijn latere films. Het deed me eigenlijk meer denken aan Amélie.

Sterke montage met zeer sterk cameragebruik en indrukwekkende cinematografie. Noé heeft de touwtjes op visueel gebied erg goed in handen. Herkenbare kleurtjes en een aparte loop van montage. Noé lijkt je soms te forceren je aandacht erbij te houden door af en toe een luide knal erin te monteren. Uiteindelijk wordt dat iets te veel gedaan, waardoor ik me als kijker soms plots rotschrik.

Acteerwerk van Nahon is ook goed. Hij speelt erg overtuigend, maar Noé slaagt er echter niet in om hem voor de volledige 93 minuten intrigerend te houden. Na een half uur was ik zijn boze speeches wel weer bui, en dan boeit het me niet zo veel meer wat hij nu gaat uitspoken.

Film dooft ook een beetje tussendoor als de dialogen en gedachtes van Nahon de overhand krijgen. Omdat Nahon niet ten alle tijden intrigerend blijft en de dialogen iets te dromerig zijn werd mijn aandacht er alleen maar bijgehouden door de abrupte en luide knallen van de montage.

Pas als de boosheid van Nahon naarmate de film vordert daadwerkelijk actie gaat ondernemen werkt de film naar een magistrale slotfase toe. Alles daarvoor kent een indrukwekkende visuele stijl, maar geen intrigerende karakters, gedachtes of dialogen. De boze gedachtes van Nahon wisten me gewoon niet te grijpen.

Het blijft sterke cinema, maar tot nu toe waarschijnlijk wel de minste Noé die ik zo zie. Al betekend dat zeker niet dat dit slecht is, want op bepaalde punten is het zeer overtuigend en sterk.

Hoe Gaspar Noé hier in 1 minuut zoveel spanning creëert voor de rest van de film is echt waanzinnig en pakt je per direct bij de strot. Voor mij Taxi Driver 2.0, wat een acteerwerk van Philippe Nahon! Eigenlijk wel leuk om deze als laatste te zien want de stijl is later duidelijk geëvalueerd naar een nog hoger niveau.