Seul contre Tous (1998)

Vorige week in de bioscoop gezien.

Hier en daar een onderdrukte lach geuit en met mij vele anderen in de zaal, wat een heerlijke levensvisie. Eigenlijk totaan de melding dat eventueel de zaal verlaten kon worden om dat er expliciet materiaal zou komen niet echt in spanning gezeten. Maar Oh shit wat deed die melding met me. DANGER DANGER DANGER. Ik had het niet meer, wat zou er komen. Nare heftige praktijken. Jawel. Subjectieve ingebeelde praktijken bleek later, maar de waarheid die daarop volgde bleek nog veel intenser. Eerst een beetje inbeelden dat je je dochter aan gort schiet en vervolgens jezelf en dat dan niet doen maar wel als regisseur suggereren dat de vader-dochter relatie intiemer wordt dan eigenlijk zou moeten

Ja, ik kan hier wel wat mee, intens beklemmende ervaring.

Huh? Een briljante film over een negatief onderwerp krijgt een gemiddeld cijfer? Ik snap het niet..

Oh, dus ik ben toch niet de enige

DwarreI schreef:

(quote)

Ja zoals Mulholland Drive uit je top-10 bijvoorbeeld, typisch voorbeeld van een stukje feel good cinema met een erg optimistische moraal

Mulholland dr. Is toch wel een behoorlijk blijspel vergeleken hiermee...

Ik vond deze film er gewoon over. Te walgelijk gewoon. En wat heeft mulholland dr. hier mee te maken. Dat is iets compleet anders.

En ik hou gewoon van positieve onderwerpen, al zelfs vind ik ook een aantal harde films zoals requiem for a dream die ook puur negatief is wel erg goed. Maar dat is ook weer iets compleet anders dan dit.

Maar je kan toch niet per definitie gemiddelde cijfers geven aan films over walgelijke onderwerpen, hoe geniaal ze ook mogen zijn? Hoe moet dat cijfer dan ooit een geloofwaardige representatie zijn?

Ik noem deze film niet echt geniaal.

Verandert weinig aan mijn punt.

Pfff, wat een nare film. Ik moest ergens denken aan het boek "De wereld als markt en strijd" van Michel Houellebecq, waar ook de sociologie en niet de psychologie de belangrijkste insteek is. De hoofdpersonen lijken qua gedachten ook wel op elkaar.

Tja, wat valt er verder nog over te zeggen? Het is allemaal erg boeiend, maar ook erg deprimerend. De montage is flitsend, maar het lijkt wel alsof er steeds hetzelfde trucje gebruikt wordt vergezeld met steeds dezelfde knal.

Duidelijk een opmaat naar Irréversible, dat toch wat sterker in elkaar zit, zowel qua beelden als qua impact. Maar evengoed indrukwekkend. Wellicht dat er nog een hogere score in zit na een herziening.

Na het zien van Irréversible ben ik toch een klein beetje huiverig voor deze film.. al wint de nieuwsgierigheid.

Dit deel hoort eigenlijk vóór Irréversible toch?

Voor zover ik weet heeft dat niks met elkaar te maken nee. Wel deze kortfilm en deze film samen. De kortfilm dienende als inleiding en deze film als hoofdgerecht. De kortfilm is nu niet bepaald een aanrader met een zwakke maag waarschijnlijk, maar ook wel de moeite. De film is op zich los te kijken.

Ah oké. Thanks. Ik las bij Irréversible dat het begin van die film, weer sloeg op deze films. Dus ik dacht even dat het in verband was met elkaar.

Het heeft enigzins toch wel met elkaar te maken. Het begin van Irreversible heeft weer een verbintenis met deze film.

Ja, zie je nou wel. Ik ben helemaal de kluts kwijt door de verschillende dingen die ik hoor over het begin van Irreversible en deze film. Snel zelf maar kijken dus.

Dus éérst Carne, dan Seul Contre Tous, en dan het begin van Irreversible, en je hebt het hele verhaal van de slager.

Dan gaan we beginnen met Carne. Dankjewel.

Ik geloof niet dat deze (nog) ergens te koop is, of heb ik het mis?

In ieder geval nog wel rechtstreeks bij De Filmfreak

Gemengde gevoelens na het zien van deze Seul contre Tous. Ook heel anders dan verwacht. Ik hoor hier dingen als; nare film, zeer gewelddadig, schockerend. Nou...

... dat heb ik dan zeker gemist. Heb geen van de bovenstaande punten kunnen ontdekken. De film kent wel een sterk, depressief sfeertje en een voice-over (waar ik veelal niet veel mee kon overigens, maar oké) die voor een zwartgallig, regelmatig (bijna) komisch geheel zorgen. Het verhaal zelf vond ik wat onnozel eigenlijk.

De film kent een interessant hoofdpersonage, uitstekend gespeeld door Philippe Nahon, maar ik kan echt helemaal niks met bepaalde dingen. De man zit vast omdat hij de verkrachters van zijn dochter wou pakken. Oké, waarom vergrijpt hij zich dan zelf aan haar op het eind? Stom! Dan vermoordt hij haar ook nog, maar wat blijkt... het is helemaal nooit gebeurd. Tsjah. En daarna (in de realiteit) wel weer? Het zal allemaal wel, ik kan er niks mee.

Noé laat soms ook zomaar wat dingen zien om te shockeren; die scéne in de pornobios bijv. Grappig, maar totaal niet functioneel. De scéne wanneer hij z'n zwangere vrouw in haar buik stompt. Ook al zoiets, al stoorde ik me daar niet, omdat het hoofdpersonage behoorlijk tot het kookpunt was gebracht op dat moment. Hij had haar trouwens ook wel een klap voor haar bek kunnen geven, maar Noé wil direct het ergste tonen, zo lijkt het wel.

Maar de film wist me wel mee te slepen naar het einde toe; ik kreeg echter niet wat het plot beloofde; de climax viel namelijk nogal wat tegen. Toch een redelijke film.

Tsjah, ik verbaas me ook weleens over het feit dat mensen bepaalde scénes totaal niet schockerend vinden, terwijl ik dat wel vind. Maar net hoe diep je meegetrokken wordt in de film, denk ik. Noé probeert wel te shockeren, maar slaagt daar niet in, mijns inziens.

- edit - Ik denk dat ik zo ben aangetast sinds het zien van 'Martyrs' dat geen enkele film mij meer kan shockeren.

Volgens mij niet hoor kap, lukt mij niet om hem te bestellen in ieder geval. Status is ook vervallen..

Ja klopt, staat nu inderdaad 'vervallen' bij. Was laatst volgens mij nog niet zo.

Oerdegelijk.

Ik had ook niets minder verwacht.

En toch kan het niet opboksen tegen zijn jongere broertje Irréversible en dat is vooral te wijten aan het feit dat het verhaal een pak minder interessant is. Of beter gezegd, het verhaal biedt te weinig mogelijkheden om mij als kijker zwaar onder de indruk te krijgen.

Om een voorbeeldje te geven: de soundtrack. Bij een portret over een eenzame man met een verdorven moraal, kan je nu eenmaal geen hippe (of romantische, het is maar wat je graag hoort) muziek verwachten. Hoewel ik de muziek tijdens de intro nog wel te pruimen vond en die tijdens het ritje naar Parijs nog wel hip te noemen is, valt er op dit gebied verder niet veel te beleven.

Verder geeft de film voldoende stof om over na te denken en is hij visueel zeker aardig genoeg om het volle anderhalf uur te blijven boeien.

Geen film die je raakt tot op het bot, maar zeker geslaagd als tussendoortje.

3.5/5.0*

Ik denk dat ik zo ben aangetast sinds het zien van mijn schoonmoeder topless dat geen enkele film mij meer kan choqueren .

Terzake:het meest geslaagde aan de film is imho de combinatie van N.'s puberale levensfilosofie van 16-jarige lycéen,die hij dan doodleuk in de mond legt van een 50-jarige analfabete kleine crimineel en paardenslachter .Dit leidt tot de befaamde rants van onze anti-held die bijna altijd amusant zijn,vaak grappig en niet zelden...raak.Dat Noé wanhopig tracht om de stijl van zijn grote nihilistische idool Céline na te apen moge duidelijk zijn,dat hij hierin faalt ook.

Ander goed id van de regisseur was het om de film te laten spelen in '80,waardoor alles een extra desolate,grauwe sfeer heeft,zeker gecombineerd met de setting in le nord en de banlieus.

Minder geslaagd is N's ietwat ridicule manier om zijn blijkbaar geniale filosofische inzichten in de vorm van obiter dicta per tussentext mede te delen aan de argeloze kijkertjes,wat hij trouwens in zijn beruchtste film zou herhalen.

De film geeft enkele rauwe kijkjes in het bestaan van het pauperdom die,vrees ik,aardig uit het leven gegrepen zijn.Bovendien is de behandeling die schoonmama hier krijgt,niet geheel onverdiend te noemen .

Wat de "innige" familiescènes tussen vader en dochter betreft:veel van de impact gaat verloren door het absurde,idiote slot.Een slot dat N. er waarschijnlijk aan moest breien omdat hij zich hier niet kon of wilde verschuilen achter goedkope gimmicks als industriele takkeherrie of bezopen eindexamenfeestje-video camerawerk met digitale invulling.

Voor diegenen die meer tot op het bot geraakt worden(sic) door 11-minuten durende buttf*cks en daaruit een interessant verhaal weten te distilleren:whatever floats your boat ,natuurlijk.Maar ik geef aan deze zeker de voorkeur.

Eindelijk gezien. Het was me toch eigenlijk tegengevallen. De film heeft mooie beelden, en erg schokkende beelden. Maar vind alleen dat de film wat emotieloos overkomt. Bij Irréversible had ik dat veel minder. Die film had een héle eigen stijl die bij mij erg goed is gevallen. Deze heeft wel een aantal bijzondere beelden, maar ook scenes die toch wat matig overkomen. Scenes die je niet nog eens hoeft te zien, stukken die niet zo bijzonder en pakkend zijn. Deprimerende dialogen die niet cliché en slecht zijn, maar die je geen tweede keer hoeft aan te horen. Een beetje langdradig ook nog...

Acteerprestaties komen af en toe ook wat emotieloos over, maar wel erg realistisch. Dus dat vind ik niet zo'n minpunt.

Camerawerk is toch wel weer goed. Ja, daar is Noé wel erg goed in.

Aangezien deze film toch eigenlijk niet zo veel met Irréversible te maken heeft, had ik toch verwacht dat deze mij meer zou pakken. Op zich vind ik wel dat je deze film een keer gezien moet hebben, maar echt niet meer.

Hoe deprimerend Irréversible ook is, ik kan hem blijven kijken. Heb dan wel niet zo'n fijne avond meer , maar die film is véél aangrijpender.

3.0*.

Voor de liefhebbers is er ook nog 'Carne' (voorloper van Seul Contre Tous); waarom staat deze trouwens niet op de site?

Deze kan echt wel niet mankeren in het oevre van Noé.

Is een kortfilm, duurt minder dan 45 min, dus niet op de site. Vind hem zelf wel een pak minder dan Seul Contre Tous overigens. Is ook niet meteen voor mensen met een zwakke maag, nogal bloederige boel (slachting oa).