Seul contre Tous (1998)

Zo schokkend en controversieel dat het langs me heen gaat. Daarnaast zijn de nogal magere monologen bijzonder saai. Het beeld is erg korrelig. De editing gaat gepaard met harde geluiden en er zit ook nog een heel vies stukje HP in de film. En ik heb een hekel aan postmoderne zwart, wit, rode lettertypen. Het interesseerde me gewoon niet.

Erg benieuwd naar deze film, heb m gisteren binnen gekregen via de post. Na irreverseble gezien te hebben, ben ik zeker nieuwsgierig naar deze film geworden, zo ook na alle recenties gelezen te hebben. Volgende week krijg ik nog wat films binnen via de post, oa Sheitan en Sur mes levres. Ben toch wel onder de indruk de laatste tijd van de Franse film, heb al wat aardig wat franse films nu gezien, en moet zeggen dat ze me niet zijn tegen gevallen. Met name de horror vindik erg goed, wetende dat dit geen horror is, maar diepzwart drama. Wat ik ook vond van irreversible. (ok, er zitten shockerde scenes in, maar wel passend bij de film.) Binnenkort horen jullie mijn mening van deze film

hmmm, zit met twijfelachtige gevoelens over deze film, zal wel mn stem geven, maar dat kan nog veranderen, nu meer gebasseerd op het acteer werk, wat ik erg sterk vond, verhaallijn, doch ook niet begrijpeljk, daar doel ik mee op het einde, tsja..2 dagen geleden gezien, en ben er eigenlijk nog steeds mee bezig niet al te begrijpend van het einde, miss nog een x zien

Gek genoeg ben ik weinig geraakt door het pessimisme en nihilisme dat Noé hier ten tonele spreidt. Zowel moreel als audiovisueel een zorgvuldig in elkaar gezette tour de zwartgalligheid, consistent in de grauwe portrettering van zijn personages en architectuur. De voice-over van Nahon is vrij geweldig, vooral zijn intonatie, dat gemompel en gekreun, de manier waarop hij een geweer af laat gaan. Recht voor z'n raap, en dat siert zo'n film.

Fijne opvolger van Carné, die toentertijd toch meer indruk maakte. Seul Contre Tous is een mooi schouwspel, maar onder de huid kruipen wil hij niet helemaal. Zou ik er soms gewend aan raken, na films van o.a. Carax, Dumont en Grandieux? Is het dat Nahon de film op de rand van humoristisch (van het zwarte soort) doet balanceren? Of is het de totale acceptatie van het personage, waardoor je als kijker snel gewillig raakt in zijn levensvisie mee te gaan?

vanavond in het thema europees modern met de 'filmclub' gezien.

de film valt en staat met het karakter van Nahon. Waar het acteerwerk en het visuele gebeuren van de film bovenmaats is, laat het verhaal en de continuiteit veel te wensen over. Zwarte humor ligt op de loer en je krijgt nergens echt hoogte van het personage van Nahon, noch sympathie noch afkeuring. al met al een film van uitersten, waar ik iets meer mee kon dan met irreversible.

dik 4*

Evenals Wouters gisteravond deze film gekeken. In de film wordt het depressieve en hatelijke gevoel in een prachtige naargeestige sfeer goed overgebracht. Toch heb ik een kritiekpunt op de wisselwerking tussen de 'narrator' en de acteur. Het karakter van de stem kwam in mijn ogen niet overeen met het karakter van de acteur. Of dit opzettelijk is gebeurd of dat de acteur het personage niet goed uit kon beelden is de vraag. Wat mij betreft het laatste.

Een magere 3.5.

Best 'n indrukwekkende film. Bepaalde scènes zijn heftigheid tot het uiterst. De scène waarin de slager de baby probeert dood te maken, was een van de meest intense momenten die ik ooit heb gezien! Visueel evenzo boeiend. Noé tracht bepaalde technieken met succes toe die tevens geholpen door grijpende kleurgebruik ook sterk tot hun recht komen. De voice-over was verder echter te dominant. Uitstekende einde ook, ik zat in ieder geval niet te wachten op een happy-end na alle obsceniteit die Noé ons liet zien.

Zijn ''Fuck you cinema'' stijl spreekt mij wel aan. Ik kijk er uit naar zijn nieuwe project.

Opnieuw een sterke film van Gaspar Noé met een ijzersterke Philippe Nahon, met name de voice-overs zijn geweldig. Ik lees van tevoren nooit waar een film over gaat, maar "De wereld van Seul Contre Tous is kil en eenzaam, nihilistisch tot op het bot" dat is precies hoe ik het ervaarde en dat fascineerde me dermate dat ik 90 minuten lang naar het beeld zat te staren. Film kent een hoog 'in your face!' gehalte, wat ik wel kon waarderen.

Kleine kritiek puntjes: het verhaal is soms wat minimaal en het werd soms net wat té, waardoor ik moest grinniken. Wat toch eigenlijk niet bij de sfeer van de film past imo, ook al is het nog zo zwartgallig en maatschappij kritisch gericht. Ik doel vooral op het 'Bang!' wanneer hij in zijn gedachten al zijn 'vijanden' neerschiet. Desondanks voorlopig dikke 4*.

Uitermate frustrerende film.

Eigenlijk klopt hij helemaal. Een chagrijnige, kankerende bejaarde die door één en al betonnen lokaties slentert. Geregistreerd met een vaal, smerig kleurenpalet, kaarsrechte frames en camerawerk. Tenslotte nog een haast afwezig geluidsspoor ware het niet voor enkele willekeurige knallen en de zeurderige voice-over. Oh ja, en de afschuwelijke tussentitels.

Ik ergerde me kapot aan de vent. Constant gezeik het eerste uur, bij vlagen gewoon oersaai. Het ergste was nog wel dat hij de ballen niet had om de daad bij al zijn woorden te voegen. En wanneer hij dat dan éindelijk doet blijkt het een hersenspinsel te zijn .

Helemaal eng dat de man daardoor juist tragischer wordt, en ergens wordt er zelfs een soort empathie aangeboord. Ongehoord eigenlijk.

Een extreem lelijke, onaangename en frustrerende film die ik nooit opnieuw hoef te zien. Ik ben niet vermaakt. Wat voor een beoordeling hier nu bij hoort...?

3,5*. Net als het gemiddelde van de film. Dan heeft mijn stem geen enkele invloed op het leven, en maakt mijn handelen geen reet uit. De slager zou het zo gewild hebben.

Geweldig.

Echt, good stuff.

Seul Contre Tous heeft bij een tweede visie nog niks aan kracht ingeboet en blijft een onwaarschijnlijke kopstoot van een film. Niet het briljante meesterwerk dat Irréversible in mijn ogen is, daarvoor is dit debuut toch wat minder gestroomlijnd dan Noé's tweede.

Audiovisueel is Seul Contre Tous namelijk iets minder 'elektriserend' en de sfeer waarmee de Franse regisseur het doek bekogelt minder overweldigend.

Dé kracht van deze prent schuilt wat mij betreft dan ook vooral in het hoofdpersonage dat zo ontzettend treffend wordt geschetst. Waar iedereen wel 'ns een moment kent waarop alles te veel wordt en je de pedalen dreigt te verliezen, is dat voor de slager elke seconde van elke dag het geval. De emmer is allang overgelopen en iedereen die de man ook maar een strobreed in de weg legt, zal zijn deel krijgen!

Dat sommigen Gaspar Noé afschilderen als een pervers provocateur vind ik eerlijk gezegd verrassend aangezien de spinnijdige gedachtengang van het hoofdpersonage net erg inzichtelijk wordt overgebracht op de kijker. Hoe vreselijk z'n ideeën en handelingen ook zijn, toch zie je nog steeds een mens. Getergd door het leven, maar een mens.

Geen aangename kijkervaring, maar zelfs bij een tweede visie een zeer boeiende belevenis.

Kijk en dat is het.. Ik weet niet of jij in een droomwereld leeft, maar er is niets poëtisch aan een situatie zoals deze zich in de film voordoet.

Dit is de grauwe grenzeloze werkelijkheid van de depressie.

Alhoewel ik eerst mijn twijfels bij het einde had zoals Starbright, kan ik er achteraf de meerwaarde en het realisme er van inzien.

Best een heerlijke film.

Erg mooi personage, een ouwe slager, gefrustreerd tot op het bot die iedereen de schuld van alles weet te geven en er op de een of andere manier nog sympathie mee op weet te wekken ook. Natuurlijk is het een ongekende zak, maar uiteindelijk toch een zak die stiekem toch weet wat belangrijk is.
Verder steekt Seul Contre Tous visueel uitstekend in elkaar, bijzonder fraai en met gevoel voor kleur.

4*

'Een heerlijke film', dat zijn bewoordingen waar ik op dit moment niets mee kan. Totaal verpletterend, intens, waanzinnig en grauw zijn woorden die de film voor mij iets meer benaderen. Seul contre tous, een ongrijpbare maar bijzonder krachtige vertolking van de anti-moraal, het leven in niets, vanuit de meest trieste werkelijkheid. Een film die je niet gezien wilt hebben, en zeker ook niet wilt herzien, maar eigenlijk perfect is in zijn soort. Het verhaal is erg simpel, maar het is de diepgang die Noé, en vooral Nahon met zijn voice-over eraan meegeeft die je totaal overrompelt in zijn ultieme ellende.

Noé is erg goed in het laten voelen van de neergaande spiraal die de kansloosheid met zich meebrengt. We vinden de slager een klootzak, maar gaan op zekere manier totaal mee in zijn afwijzingen van het systeem van recht en orde, in zijn afkeer van zijn 'vrouw' die zwanger van hem is, in zijn doorgaande depressiviteit. Intussen krijgen we op heel basaal niveau mee hoe hij ruzie krijgt met allochtonen, homo's verwerpt en zichzelf van kant wil maken. Een gewaagde thematiek is het zeker, maar het is bijzonder knap hoe Noé dit laat zien. Zoals danuz al aangeeft is er een totale acceptatie van het personage. Of dit de film juist onder de huid doet kruipen of niet zal afhangen van je beleving van de horror, maar mij overtuigde het in elk geval.

Leuk vervolg op Carne. Apart ook hoe heel Carne even voorbij schiet in 2 minuten ofzo

Gebruik ik nu echt het woord leuk? Nee toch?

Ja, deze film vond ik vaak erg grappig. Zwart, enigszins uitzichtloos, deprimerend, maar om zo''n kille woordenstroom de hele film lang, kan ik niet meer doen dan lachen eigenlijk.

Shockerend, kun je je dan weer afvragen? Mjah, enigszins twisted wel. De film zoekt wel bepaalde gevoelige punten op, probeert misschien zelfs sympathie te wekken voor het personage, al is dat meer schijn.

Door doorgedreven monologen, en aparte beeld en geluidseffecten blijf je wel bij de les, maar aan de andere kant houdt het de film ook wat luchtiger voor me. Begrijp me niet verkeerd, het is allemaal erg zwart, maar het schreeuwerige, cynische karakter zorg er wel voor dat het nergens te zwaar wordt.

Tot slot wil ik nog wel even kwijt, dat ik Carne zeker nog een tandje beter vond. De openingsscène al, is zo in your face, het was een stuk meer confronterend en ik had het idee dat het zeker een tandje harder en killer was.

Voor wie net als ik niet weet wat Carne is:

Carne (1991) - imdb.com

Philippe Nahon in optima forma als de immer pessimistische en nihilistische slager. Bijzonder kille, nare, grimmige en verontrustende film die zeker niet voor iedereen is weggelegd. Nog een extra pluspuntje voor de prima soundtrack.

kleine 4*

Nog maar eens gezien. Blijft een erg fijn kil filmpje. Van mijn reeds genoemde minpunten had ik dit keer eigenlijk geen last. Deze keer zat ik echter wat minder in de film, minder intense ervaring. Ik breng de kleine 4,5 toch maar weer terug naar dikke 4*, daar hoort ie thuis.

Voordat ik gisteren deze film opzette, had ik hier eens een paar meningen doorgenomen. Wat direct opviel waren de vele adjectieven als 'zwart', 'kil', 'rauw', 'nihilistisch' en 'levensecht'. De sfeer was hierdoor direct gezet. Ik had goesting gekregen in een rauwe zwartgallige in your face film, zoals alleen Noé ze kan maken.

Ofwel lagen mijn verwachtingen te hoog, ofwel was de continue stroom aan zelfbeklag iets teveel van het goede, wat in ieder geval vaststaat is dat het me iets te levensecht werd, wat niet als compliment bedoeld is. Het verhaal van de slager en zijn persoonlijke dramatische vertelling hiervan, lijkt uit het leven gegrepen te zijn en was me hierdoor iets te weinig opzienbarend. Ieder die ooit in een fabriek heeft gewerkt of in een bruine kroeg aan de toog heeft gezeten, kent zulke uitgebluste typetjes en bijhorende klaagzangen. Komt daarbij dat Noé in het eerste uur dit alles zeer braaf in beeld brengt. De innerlijke monologen blijven hierdoor iets te centraal staan, waardoor het nut van de film eigenlijk volledig verloren gaat. Zulke vertellingen sorteren bij mij amper effect als lange monotone voice overs (gruwel), in boekvorm had het me daarentegen weggeblazen. De vaak storende 'knallen' vergrootte het kijkplezier nu ook niet direct, integendeel.

Na een dik uur schiet Noé dan toch eens wakker en serveert hij zijn kijkers een zeer naargeestige (droom)scène voor ( leuke waarschuwing ook). Knap in beeld gebracht, voorzien van een beklemmende sfeer en foorharde mokerslag. De impact van het direct hierop volgende eindshot ging hierdoor wel een beetje verloren.

Wat ik echter wel heel leuk vond aan de film, was dat ik door het zien hiervan eindelijk de bevreemende openingssequentie van zijn Irréversible kan plaatsen. Misschien laatstgenoemde nog eens herzien, volle vijf sterren zitten er dan misschien wel in. Hoe dan ook, Seul contre Tous is een teleurstellende kijkervaring geworden, die mijn verwachting naar Noé's nieuwste enigzins getemperd heeft, wat die film misschien enkel ten goede kan komen.

3*

Deze film komt bij mij in het rijtje te staan van de meest depri en nihilistische films die ik ooit gezien heb. Het leek wel of de filosoof Schopenhauer constant aan het woord was, de filosoof van het pessimisme bij uitstek. Volgens Schopenhauer is het leven lijden. Dat geldt hier in ieder geval voor de hoofdpersoon. En vaak is dit ook de realiteit voor iedereen die in ellendige omstandigheden geboren wordt, enkele uitzonderingen daargelaten. Wat dat betreft kun je gerust stellen dat Noé met deze best wel shockerende film toch ook een realistische film gemaakt heeft. Vaak spookt het in onze hoofden, willen wij de meest extreme dingen doen met onze vijanden, maar worden wij daadwerkelijk met onze vijanden geconfronteerd, dan gebeurt er, behalve wat verwensingen naar die vijanden, meestal helemaal niets. Wij leggen ons weer neer bij ons ellendige bestaan.
Het einde vond ik zeer shockerend maar toch ook weer sterk; Mahon die in zijn gedachte of droom zijn dochter uit haar lijden wilde verlossen. maar in werkelijkheid haar intens omarmde omdat hij inzag dat zij het enigste stukje geluk was dat hij nog had. Zo werd de zeer pessimistische boodschap van Noé toch nog enigszins getemperd.
Kort samengevat heeft Noé met deze voor mij zeer filosofische film toch een zeer goede film gemaakt die mij behoorlijk geraakt heeft, hoewel deze film toch niet in de buurt komt bij zijn meesterwerk "Irréversible", voor mij nog altijd een van de beste films die ooit gemaakt zijn.

4,0*

Net in de bioscoop gezien, voorafgaand ook nog Carne gezien. Carne is de korte film die Noe maakte in 1991 en de inspiratiebron is voor Seul contre Tous.

Seul contre Tous is wat mij betreft beter dan zijn geestesbroer Taxi Driver. Ik moest de hele film lang denken aan Taxi Driver. De enige stem die je hoort is de voice-over van de hoofdpersoon. Alsof hij de enige is die nog naar hemzelf luistert. Niemand anders begrijpt hem, en niemand kan hem nog redden.

Een destructief pad volgt. De voormalig slager uit Parijs geeft niet langer om het leven en rent in een lange uitputtingsslag naar het einde. Prachtig in beeld gebracht en een schitterende voorbode voor Irreversible.

Seul contre Tous veegt keihard de vloer aan met Taxi Driver en niet in de laatste plaats omdat alles hier alles gewoon vele malen intenser overkomt.

Waar Martin Scorsese steken heeft laten vallen laat Noé even zien hoe het wel moet. Wat ik bij Taxi Driver miste was de directe toedracht tot de vervreemding van de maatschappij door de hoofdpersoon en de mogelijkheid om je daar als kijker in in te leven. Hier krijgen we tenminste letterlijk een kijkje in de gedachten van de hoofdpersoon en voelen we mee hoe hij hoe langer hoe meer doorgedraaid raakt.

Jammer dat ik Carne hiervoor niet heb kunnen zien -was toch een kleine moeite geweest om deze aan de dvd release toe te voegen?- aangezien dit waarschijnlijk nog meer verdieping aan de aanleiding zou geven en ik me hierdoor nog beter met onze vriendelijke paardenslager mee kon leven..

Na het zien van slechts twee van zijn films (veel meer is ook niet echt mogelijk) behoort Noé al tot mijn favoriete regisseurs ALLERTIJDEN (wat zal die daar trots op zijn)! Ben dan dus ook erg benieuwd naar Soudain le Vide

Ik had een baaldag, maar na het zien van Seul Contre Nous blijkt dat reuze mee te vallen.
Best relativerend, die gitzwarte houding ten aanzien van alles, wat een stortvloed aan gekanker in vreselijk eentonige monologen en beelden (had niet toepasselijker verfilmd kunnen worden).

De enige afwisseling is het snel in- en uitschieten van de camera. Toch blijf je benieuwd naar zijn acties en reacties, en dat inwendige gevloek is soms ook wel herkenbaar. De scene waarin hij dan eindelijk breekt in de armen van z'n dochter is dan ook erg mooi, geholpen door het klassieke stuk Canon.

Daarna is er nog wat mosterd na de maaltijd, en heb ik rustig de aftiteling voorbij laten glijden (wat niet zo vaak gebeurt).

Een van de meest depressieve films aller tijden.

De locatie ( Roubaix en een voorstad van Parijs) en tijdvak (begin jaren 80) zorgen voor een onderstreping voor dat feit zo dat eigenlijk die monologen helemaal niet nodig zouden zijn geweest maar, zijn wel toepasselijk.

Wat een geweldige nieuwe poster trouwens!

Een beetje te. Ik werd er een beetje onpasselijk van. Nu neem ik dat graag op de koop toe voor een goede film, maar ik kon geen greintje enthousiasme halen toen de aftiteling liep. Vandaar dat ik net op een onvoldoende ben uitgekomen. Vind Irreversible veel sterker.

Ik had een zeer gewelddadige en shockerende film verwacht, maar dat viel eigenlijk wel mee. In mijn herrinering was Irreversible veel harder en gewelddadiger (maar het is lang geleden dat ik die zag, dus ik kan me vergissen). Ik kan me overigens wel voorstellen dat deze film hard aankomt als je er helemaal blanco in gaat, maar ik was gewaarschuwd.

Ik vond het ook zeker geen slechte film. Ik vond het karakter van de slager erg sterk en geloofwaardig, het is echt niet de bedoeling dat we als kijkers sympathie met deze man krijgen (dat mag ik tenminste hopen) en daarom vond ik het einde ook niet echt schokkend, dat zo'n man z'n dochter ook nog zou misbruiken (al is het niet zeker dat dat ook echt gebeurt) klopt wel bij het personage.

Ik heb echter wel problemen met het vreemde einde. Eerst zien we de aangekondigde moordscene. Vervolgens blijkt dat zich in het hoofd van de man afgespeeld te hebben. Verrassend, maar OK, tot daar vind ik het nog prima. Als de film hier opgehouden was had ik er geen problemen mee gehad. Dat we daarna vervolgens nog twee alternatieve eindes voorgschoteld krijgen (eerst dat sentimentele stuk en dan de mogelijke incest (of gebeurde dat ook in z'n hoofd?)) vind ik zwak. Is dit een nieuwe manier van een open einde of zo, gewoon alle mogelijkheden achter elkaar plakken? Of wist Noe het gewoon zelf ook niet? Of probeert hij de kijker in de maling te nemen, en zo ja, waarom dan, want dat vind ik totaal niet in lijn met de rest van de film en dus gewoon misplaatst. Erg jammer.

Wat de stijl van de film betreft is het niet helemaal mijn ding. Visueel vond ik het wel mooi, grauw, consistent met de inhoud, de teksten tussendoor vond ik wat pretentieus aandoen en van voice-overs ben ik geen fan, maar hier is het wel effectief.

Wat een film!

Eerst even de persoon bedanken die mij de film heeft uitgeleend, dus: dankjewel Niethie

Deze film heeft 2 dagen lang in mijn hoofd zitten rond te spoken. Echt een naar gevoel. Irréversible liet ook zo'n gevoel na maar toch nog anders. Noé is echt de regisseur van de feel-bad movies.

De stijl van deze film is best wel cool, op het begin verschoot ik maar de hele tijd van dat 'bang' gedoe. Wel erg cool.

Wat een gedachten dat die kerel heeft, ik had af en toe best wel medelijden met hem, maar achja hij doet het zich zelf aan de hand. Het verhaal is eigenlijk de hele tijd hard. Ik vind persoonlijk de slager een sukkelaar die zijn leven overhoop gooit.

De stijl van de film is best wel leuk gemaakt. Vooral wanneer je 30 seconde krijgt om je tv af te zetten of anders maak je erge gedeelte mee.

Door die stijl en de sfeer en natuurlijk niet te vergeten de acteerprestatie van Philippe Nahon 3*

3* Ik mis wat zeker..

Ik hou niet zo van al dat negatieve in een film. Geef mij maar wat optimistische films.