Meningen

Sandler toont maar weer eens aan een prima acteur te zijn zolang hij maar goede rollen krijgt die bij hem passen en de flauwe komedie achterwege blijft. Deze film draagt hij ook vrij moeiteloos, al zakt de film richting het einde nogal in. Dan wordt dit toch weer ineens Hollywood qua structuur en inhoud, terwijl de film daarvoor zo fijn op sfeer en personages gericht was. Ook voelt de film steeds meer als kloon aan; ergens deed deze prent denken aan Rocky maar dan met basketbal. De liefde voor de sport spat er wel vanaf en lange tijd is dit gewoon fijn kijkvoer, maar het laaste halfuur boeit simpelweg niet meer. 3,0*.

Op momentjes wel leuk (met die scène waarin Wilson doet of ze blind is en geholpen wordt door Hathaway) maar vaak niet echt grappig. Wilson is vaak irritant en Hathaway redt het dan ook niet in haar eentje. Wel af en toe mooie interieurs en plaatjes maar zelfs deze anderhalf uur weten niet volledig te boeien. 2,0*.

Oké filmpje. Qua tempo had het wel beter gekund en de montage had strakker gekund - op momenten te veel herhaling en te langdradig, maar behoorlijk geacteerd, sfeervol met fijne muziek en mooie beelden van de nachten en fijne belichting. De film weet ook het gevoel van ellende en wanhoop sterk te brengen, maar echt snedig verder wil het nergens worden. De film kiest voor een serieuze dramatische insteek die best werkt, maar iets meer luchtigheid had de film allicht beter gemaakt. 3,0*.

Sociaal wenselijk gedrag: is dat je aanpassen aan wat de meerderheid wil of je aanpassen aan dat je denkt wat de meerderheid wil? Zolang je met z'n allen dat blijft volhouden ontstaat er nooit enige vooruitgang, altijd bang voor je omgeving. Iets dat ik bij immigranten nooit heb begrepen. Je kiest ervoor weg te gaan uit je eigen land voor een betere toekomst in een wereld met andere waarden, om vervolgens wel in je conservatieve koepel te blijven, bang om verstoten te worden. Maar vergeten dat je, als je je daarvan losmaakt, waarschijnlijk wel wordt opgenomen door veel mensen in die nieuwe wereld. Althans, dat lijkt deze film wel te suggereren dat men vooral bang is voor de buren, telkens weer, niet zozeer om wat je zelf nu vindt. En dat is ook wat de titel zegt. En mijn vraag blijft wederom, waarom blijf je daar hangen. Mensen die mij niet respecteren hoef ik ook niet in mijn vrije tijd te zien.

Enfin, dat maakt me hoogstens boos, ook als ik weer allerlei mannen zie die hun eigen macht willen tonen. De engste is nog wel die broer, met zijn gestyled trimbaardje, de grootste dictator in spé. Bijna denk ik dat ik me dan ook moet schamen als man, maar elke keer denk ik: nee, want ik maak andere keuzes en kies om te leven in een andere cultuur en met andere waarden.

Bonne, de film dan nog. Ik vond dit er vooral één die lekker wegkeek. Goed tempo, erg fleurig en mooi geschoten in Pakistan, paar leuke lieve kleine momenten en een aardig inkijkje in een cultuur. Maar ook een film met noodgrepen, vooral als het meisje naar Pakistan gaat en ze eenmaal probeert te ontsnappen. Dat had ze wel vaker kunnen doen, en een eventuele angst vond ik niet sterk gebracht. Mejuffrouw moest nu eenmaal naar Pakistan, hoe leek dan minder belangrijk. Dat doet wel wat afbreuk aan de film. Net als het feit dat ze iedere keer pech heeft, want uiteraard komt ze de kuisheidspolitie tegen. Toch bleef ik kijken, vooral door de geweldige Maria Mozhdah waar van het gezicht steeds meer het verdriet en de wanhoop zijn af te lezen, zelfs tijdens kleine momentjes van enig geluk. Maar zij verdiende een beter script dat veel duidelijker de plot hierboven naar voren bracht, in potentie had dat heel wat moois kunnen opleveren. Toch, ondanks de krappe stoelen in de Oude Luxor en reeds de 3e film in korte tijd, bleef ik geboeid kijken. Dus nog wel 3,5*.