Meningen

Deze Takahata viel flink tegen, maar was toch leuk om te zien. Het is helaas wel erg duidelijk dat men destijds nog niet de middelen van nieuwere Ghibli films had. Matige animaties, grauw kleurgebruik en al met al een rommelig geheel. Erg zonde dat actiescenes vaak (moesten?) worden afgedaan met een simpele montage van beelden. Dit was op het einde gelukkig niet het geval. De personages zijn totaal ongeïnspireerd, daarnaast sprak de thematiek me ook niet bijzonder aan.

2.5*

Vandaag Tetsuo maar eens herzien. Deze tweede keer beviel me nog veel beter dan de eerste.

De gekke, David Cronenberg-achtige, "amateuristische", jaren '80 special effects in deze film zijn fantastisch om te zien. De zwart-wit beelden zorgen voor mooie plaatjes en een bijzondere sfeer. Alles is vies en lelijk. Geluid en muziek zijn ontzettend simpel maar passen door hun rauwheid perfect in de film. Wat eenvoudige boem-boem-klats-klanken op ijzer nemen de kijker weer iets verder mee in de trip.

De korte speelduur en de weinige diepgang zorgen ervoor dat Tetsuo leuk blijft om naar te kijken. Dit moet ik gauw op DVD aanschaffen.

van 4* naar 5* voor dit creatieve meesterwerk.

Deze film kun je totaal los van de andere twee Tetsuo films bekijken.

Eindelijk kon ik dan deze 'Amerikaanse' Tetsuo zien. Het heeft even geduurd en het begon er zelfs op te lijken dat deze film stilletjes zou verdwijnen na alle negatieve reacties. Bullet Man komt uit 2009 en het is onderhand alweer bijna 2011. Hopelijk komt er binnenkort nog wel een degelijke release uit van deze film. Een Blu-Ray versie zou al helemaal niet misstaan.

Opnieuw is het weer smullen geblazen op het gebied van beeld en geluid. Chu Ishikawa heeft zich laten gaan en is ook nu op de proppen gekomen met een heerlijke soundtrack vol kletterend metaal. Tsukamoto laat zich eveneens van zijn beste kant zien. De opgefokte editing zoals we die kennen, en mooie shots van de stad zijn weer aanwezig. Al met al zaken die je zou verwachten in een nieuwe Tetsuo. Toch is alles ook hier weer zo goed uitgewerkt dat ik er geen genoeg van kan krijgen.

De kritiek op het verhaal snap ik deels wel. Uiteraard slaat het, net als in de andere delen, helemaal nergens op. Maar waar de eerste Tetsuo totaal geflipt is en ook helemaal geen moeite doet om een duidelijk verhaal over te brengen, wordt dat hier wel een beetje gedaan. Daarbij komt de keuze om deze film half Amerikaans te maken... Dat toch ietwat afbreuk aan de film. Ik snap zelf niet helemaal waarom dit is gebeurd. Aan het einde leek de crew toch voornamelijk uit Japanners te bestaan; ook de producers. Het lijkt me ook niet dat de Amerikaanse markt zit te wachten op een film als deze. Maar ik neem aan dat er wereldwijd toch meer te halen valt met een Engelstalige productie. Wat mij betreft is de keuze niet helemaal gerechtvaardigd, gezien enkele acteurs in het Engels niet goed overkomen.

Uiteindelijk valt er gewoon wel weer ontzettend veel te genieten. Een prachtige Tetsuo met helaas een aantal vreemde keuzes. 4.0*

George Lucas zet in THX 1138 een ongekende sfeer neer. Prachtige decors, stemmetjes die allerlei codes en getallen opratelen, en spierwitte omgevingen zorgen voor een erg kille wereld. Aangezien ik Orwell's 1984 geweldig vond wist het concept achter deze film me ook erg te boeien. Ik lees hier van alles over een opgepoetste versie. Die zal ik dan ook wel gezien hebben, want ik kon al nauwelijks geloven dat deze film uit 1971 komt. Waar de film gebruik maakt van special effects doen deze nauwelijks onder voor moderne films. Voor de rest ziet de film er ook fantastisch uit en zijn er talloze oogstrelende shots te zien. THX 1138 mist echter wel wat spanning, maar dat is met zo'n korte speelduur geen ramp.

4.0*

Deze film deed het voor mij vooral goed op het visuele vlak. Ik keek hem helaas niet op DVD, maar het was alsnog een genot voor het oog. Mooie shots van de stad met even mooie muziek, geweldige over-the-top gore, intense boksscenes en een prachtrol van Tsukamoto. De film was ook weer aardig freaky, vooral die vriendin die zichzelf constant liep te piercen. Boksfilms trekken me niet in het bijzonder, maar Tokyo Fist wist behoorlijk te overtuigen. Geen hoger cijfer omdat ik toch af en toe m'n aandacht wat voelde verslappen. Misschien snel maar eens herzien op DVD!

4*

Duidelijk de minste van Kon. Opzich een leuk kerstverhaaltje. De personages zijn hier en daar grappig. Film ziet er ook weer gewoon heel erg goed uit. Maar het verhaal kon me lang niet de gehele speelduur boeien, dat is erg jammer. Wel mooi dat er eindelijk geen zeikerige J-Pop nummertjes in zaten!

3.0*

Na bijna drie jaar was ik er dan eindelijk klaar voor. Heb de film opnieuw een kans gegund, en wel meteen op blu-ray. Blijkbaar is het verstandig om eerst wat meer klassieke Japanse cinema achter de kiezen te hebben alvorens deze film te zien. Of mijn smaak is nogal veranderd. Want wat heb ik me hierop verkeken. Moet ook zeggen dat ik er met een positievere instelling voor ben gaan zitten...

Dit keer heb ik echt ontzettend kunnen genieten van deze Ozu. Natuurlijk, de film duurt meer dan twee uur en wat gebeurt er nu eigenlijk? Toch weet Tokyo Story niet vermoeiend te werken maar juist ontspannend. Ik kan me geen moment herinneren dat de camera beweegt, en hoewel de film zich nagenoeg alleen maar binnenshuis afspeelt zijn er genoeg mooie plaatjes te zien. De boodschap van de film is overduidelijk maar wordt mooi gebracht. Prachtig familiedrama dat nergens doorslaat met overdreven melodramatische scenes. De emoties blijven subtiel, of zijn er in het geval van sommigen nauwelijks. Ozu neemt overal flink de tijd voor en laat de camera in veel shots net even wat langer draaien. Dit pakt veelal erg goed uit. Ontroerende en rustgevende film.

4.0*

Vond het zwart-wit in Branded to Kill al erg mooi. In Tokyo Drifter weet Suzuki juist uitstekend gebruik te maken van kleur. Ik weet niet waar mijn voorkeur naar uitgaat, maar het kleurenspel in deze film vond ik redelijk uniek. Ook de muziek was weer van hoog niveau. Heerlijk melancholisch deuntje dat je niet meer kwijtraakt. De film is hier en daar lekker theatraal en de vechtscènes mogen er ook zeker zijn.

Wel vond ik Tokyo Drifter, net als Branded to Kill, over het geheel nogal rommelig. Het verhaal gaat van de hak op de tak. Ook is de overgang tussen sommige scènes niet al te mooi; de muziek wordt af en toe bijvoorbeeld nogal plotseling afgekapt.

Ik ben benieuwd naar het wat modernere Pistol Opera. Want voorlopig blijven de twee films die ik tot nu toe van Suzuki heb gezien op 3.5* steken. De man weet erg unieke en originele dingen op het beeld te toveren, maar kan me nooit de gehele speelduur van zijn films boeien. En dat terwijl ze al zo kort zijn, zonde!

Erg bijzondere film met een erg bijzonder sfeertje. Er worden situaties geschetst die we ons in onze eigen wereld totaal niet zouden kunnen voorstellen en er worden dingen gedaan die we aan de hand van onze eigen waarden compleet zouden afkeuren.

Emperor Tomato Ketchup zit af en toe flink op het randje. Voor de een gaat de film er misschien overheen, voor anderen niet. Wat mij betreft kon dit nog net, maar de film had niet genoeg te bieden om interessant te blijven. Hier en daar is de film echt lelijk. De overbelichte scènes zijn een pijniging voor je ogen en totaal nutteloos. Soms zit je gewoon naar een bijna wit scherm te kijken. Aan de andere kant is er ook weer genoeg interessants te ontdekken in deze film. Toch kon Emperor Tomato Ketchup, ondanks zijn korte speelduur, mijn aandacht niet vasthouden. De rock-paper-scissors scène bijvoorbeeld, ging veel te lang door. En ook het hele kinderseks aspect van de film zie ik liever niet te lang in beeld.

2.0* Misschien dat ik er een volgende kijkbeurt met een andere blik naar kan kijken.

Sfeervol filmpje. De leegte van Tony's leven komt erg goed over. Ik denk dat de voice-over daar alleen maar aan bijdraagt. De muziek is erg simpel maar doet zijn werk prima. Ik vond de inleiding niet heel erg boeiend, maar daarna werd ik wel gegrepen door de film. Helaas bleef dat niet de hele film lang zo.

3.5*

Arnold speelt weer de sterren van de hemel in deze film. Elke keer opnieuw genieten geblazen met die kerel!

Door hem is de film af en toe wel wat lachwekkend, of onbeholpen. Maar dat vind ik eigenlijk wel bij Total Recall passen. Want ook het beeld van de toekomst dat Verhoeven hier schetst doet op sommige momenten erg knullig aan (zie bijvoorbeeld de taxi's). De film zit verder vol grappige dingetjes, zowel bedoeld als onbedoeld. Total Recall slaagt er in 1990 nog in om een heerlijk amateuristisch jaren '80 sci-fi sfeertje neer te zetten. En dat is geen minpunt.

Daarnaast is de actie op momenten goed, het verhaal boeiend en maakt Schwarzenegger dit tot een klassieker.

4.0*

Wat mij betreft komt Touch of Evil nergens in de buurt van meesterwerken als Citizen Kane of The Trial.

Toch is ook in deze film het camerawerk weer subliem. Welles laat de camera vaak erg mooi bewegen en er worden prachtige zwart-wit beelden op het scherm getoverd. Nu eens worden deze beelden ondersteund door mooie muziek, dan weer is het geluid net iets te overdreven. Desalniettemin een soundtrack van hoog niveau.

Heston als fop-Mexicaan vond ik erg goed. Voor zijn karakter voelde ik ook wel het meeste sympathie. Janet Leigh doet vlekkeloos wat je van een vrouw in een film-noir kunt verwachten. Welles heb ik een beetje een dubbel gevoel over. Ik vond de dikzak af en toe bijzonder irritant. Niet alleen zijn personage, maar ook Welles als acteur. Toch lijkt me dit ook de bedoeling van zijn rol.

Het verhaal deed me niet zo veel, maar het verveelde me ook nergens. Op het einde wordt het plot nog op mooie wijze afgesloten in een spannende finale.

Touch of Evil viel me op veel fronten een beetje tegen. Het is vooral visueel een erg mooie film. Misschien moet ik de film nog eens totaal gefocust herzien. Want pas toen ik beginscène had teruggekeken na hier gelezen te hebben dat die mooi moest zijn, viel me op hoe goed deze inderdaad was. Wellicht heb ik meer van zulke mooie stukjes over het hoofd gezien, die aantonen dat Orson Welles vooral achter de camera een genie kan zijn.

3.5*

Alle delen van Toy Story blijven voor mij toch de enige Pixarfilms die ik écht heel goed vind. Zal wel voor een groot deel met nostalgie te maken hebben.

Toy Story 3 voelt weer heerlijk vertrouwd aan. Opnieuw verkeert het stel speelgoed onder leiding van Woody en Buzz Lightyear in crisis en moet het ontsnappen/terugkeren. Qua thematiek dus helemaal niets nieuws te beleven. Blijkbaar hoeft dat ook niet want dit derde deel is minstens zo vermakelijk als zijn twee voorgangers.

Ondanks dat dit als kinderfilm bestempeld kan worden, had ik het idee dat de makers het volwassen publiek ook geprobeerd hebben te plezieren. Nergens wordt Toy Story te kinderlijk van toon. De film zit vol gekkigheid en grappen die, anders dan bij sommige Pixarfilms, goed aansloegen. Situaties zoals de modeshow met Ken en Barbie, Mr. Potatohead als tortilla en de Spaanse Buzzlightyear schieten me zo even te binnen als memorabele momenten.

Ook op visueel vlak viel het me op hoeveel aandacht er in deze film is gestoken. Alles ziet er ontzettend scherp en strak uit. Toy Story beschikte altijd al over een prachtig fel kleurenpalet, maar de scene in de afvalstort laat ook zien dat het anders kan. Erg sfeervol. Wat mij betreft mag Pixar onmiddelijk met al zijn andere projecten stoppen en voor altijd Toy Story films produceren.

4.0*

Knap werk van Orson Welles. Maar het is te duidelijk te zien dat de beste man een budget van niets tot zijn beschikking had. Slecht ingesproken en af en toe erg rommelig. In Citizen Kane van 10 jaar eerder of The Trial van 10 jaar later komt zijn talent stukken beter tot zijn recht.

Daarbij komt nog dat ik niet zo'n liefhebber van Shakespeare ben. Van de verfilmingen in ieder geval. Ik stoorde me mateloos aan het theatrale acteerwerk en de oubollige dialoog. Het lijkt me ook dat deze film is gemaakt voor mensen die het verhaal van Othello al kennen. Het verhaal wordt echt van de hak op de tak in beeld gebracht en is voor een leek totaal niet duidelijk.

Dit trok ik erg slecht. Jammer dat dit project van Welles mislukt is.

1.5*

Fijne, ouderwetse avonturenfilm met een aantal leuke thema's. Sfeervol ook, zo in de bergen en met al die Spanjaarden. Acteerwerk van zowel Bogart als papa Huston is heerlijk om te zien en Holt mag er als acteur ook zeker zijn. Deze film heeft alle ingrediënten voor een goede avonturenfilm en is dat ook zeker. Nadeel vond ik wel dat er visueel vrij weinig te beleven valt. Het droge berglandschap zet een goede sfeer neer, maar na een tijdje wordt het gewoon één grijze vlek. Ook jammer dat je alle psychologische-/plot-ontwikkelingen al van mijlenver ziet aankomen.

Toch wel James Cameron's minste film tot nu toe naar mijn mening. Ik hou wel van wat over-the-top actie, hier gaat het af en toe echter wel erg ver. Het verhaal is sowieso belachelijk, maar dat boeit verder niet zo. True Lies kent hier en daar geslaagde grappen, alleen af en toe is het ook ontzettend afgezaagd. Net als in Terminator een vrouw met een spuuglelijke kop in de hoofdrol. Ook vond ik haar niet erg grappig.

Gelukkig is daar nog altijd Arnold om de film te redden! De eerste helft van True Lies is wat mij betreft nog een beetje saai; beginscene op dat feest uitgezonderd. De tweede helft van de film barst het gebruikelijke Cameron-geweld gelukkig helemaal los. En hoe! Gigantische explosies, straaljagers en ga zo maar door. Arnold zijn overhemd is inmiddels gescheurd, z'n biceps knallen van het scherm en hij is weer in zijn element qua fantastische uitspraken.

Erg lange speelduur voor een actiefilm. Maar daar had ik ondanks de mindere eerste helft weinig moeite mee. Toch blijft mijn voorkeur uitgaan naar de stoerdere Cameron/Schwarzenegger films. Ik vond True Lies met zijn standaard terroristenplot toch net iets te slap om in de buurt van die films te kunnen komen.

3.0*

Moeilijk te beoordelen film aan de hand van de festival-DVD... Het ontbreken van de ondertiteling is natuurlijk een groot nadeel. Wellicht is het geen gigantisch gebrek, maar dat weet ik niet. In een trage film als deze lijkt het me dat in ieder geval wel. Als de dialoog zo'n beetje het enige is wat er gebeurt, is het des te frustrerender als je niet weet wat er dan gezegd wordt. Je herkent natuurlijk wel woorden, maar echte zinnen kon ik er niet uit opmaken. Het is erg vervelend om maar te moeten gokken wat men zegt.

Ik weet niet of de slechte beeldkwaliteit ook toe te schrijven is aan deze DVD. De kleuren zijn hier en daar echt ontzettend flets; vooral de zwartwaarden waren erg slap. De beelden hadden zo veel sprekender kunnen zijn qua kleur en contrast. Daarnaast lijkt het alsof het aantal frames per seconde niet klopt. Het beeld loopt niet erg vloeiend. Misschien dat dit wel zo hoort, want in sommige scènes was dit ook weer niet het geval. Mooi vond ik het in ieder geval niet.

Verder heeft de film wel genoeg moois te bieden. Yamada laat zien dat een film als deze niet door een Tsukamoto geregisseerd hoeft te zijn om indruk te maken. Opgefokte beelden en muziek blijven de gehele film uit en toch werkt het. De soundtrack is rustig en sfeervol. Ondanks het digitale beeld is er een aantal mooie, intense shots te zien. De close-ups van bezwete lichamen en het apparaat op de rug van de hoofdpersoon zijn hoogtepuntjes. Daartegenover staan helaas ook lelijke beelden, zoals de laatste scène in het gras.

Het verhaal zal ook met ondertiteling wel redelijk vaag zijn. Zonder was het in ieder geval nog redelijk te ontrafelen. Zeker weten hoe de vork in de steel zit doe je natuurlijk nooit, maar dat is alleen maar leuk. Wat de rol van de vrouw nu precies was is me nog een raadsel.

Het liefst zou ik niet stemmen en wachten op een betere release, maar er is weinig hoop dat die ooit nog zal komen. Ondanks de ontbrekende subs en zwakke beeldkwaliteit zet Tsuburo een erg sterke sfeer neer. Het is door het grote mysterie vooral een ontzettend interessante film.

Omdat de minpunten toch blijven knagen 3.0*

Belachelijk saai vervolg. 130 minuten lang moet naar het chagrijnige hoofd van Bella gekeken worden, een vreselijke marteling. Het plot is dit keer nog simpeler en het ontwikkelt zich met een slakkengang. Vrijwel elk personages weet niet te boeien en er wordt ver onder de maat geacteerd. Het eerste deel trok ik nog redelijk, maar deze film heeft werkelijk niets te bieden.

0.5*