Meningen

Kan me herinneren dat ik destijds toch smakelijk heb moeten lachen om Sjonnie. De man ratelt maar door. De film is als documentaire niet erg speciaal, maar als komedie zeer geslaagd.

3*

Zware tegenvaller. De animatie was ver onder de maat. Dit is vaak goed te maken met een boel creativiteit, maar die was ook ver te zoeken. De 'origins' delen hebben weinig interessants te bieden voor degenen die het Halo-universum al kennen. Het beste was wat mij betreft het deel met de simpele humor, hoewel dit ook niet erg bijzonder was.

Had toch veel en veel meer van dit project verwacht. Het was ook wachten op een stukje Oshii, maar dat bleef volgens mij uit? Er was in ieder geval, zoals hierboven al gezegd, niets van zijn hand in te herkennen. 2.0*

Vond dit echt om te huilen. De animatie is erg slap, de humor ongelooflijk puberaal, de muziek afgezaagd en het verhaal sloeg echt alles. Rob Zombies horrorfilms zijn nog net te pruimen. Dit is gewoon een wanproduct.

0.5*

Weer eens een leuke horrorfilm waarbij ik me niet constant zat te ergeren aan dingen.

De film begint met een korte introductie van de twee vrouwelijke hoofdrolspeelsters. Dat Marie (waarom staat er in de plotomschrijving 'de knappe Marie'?) een gigantische pot is wordt al meteen duidelijk. Leuk gedaan hoe dat uiteindelijk een grote plotwending om het lijf blijkt te hebben. Die plotwending maakt Haute Tension naar mijn mening ook net wat interessanter dan andere horrorfilms. De motieven van de moordenaar blijven mysterieus en dat zorgt ook voor wat extra spanning. Verder is de gore gewoon uitstekend en doet de film weinig fout. Behalve dan inderdaad de muziek van Muse... Dat vond ik toch nog wel het toppunt van smerigheid in deze film.

Dikke 3.5*

Schitterende poetische film. Begint meteen met een prachtige serie montages en sleept je daarna mee in de oeverloze conversaties van twee minnaars. Emoties worden niet op een melodramatische manier getoond en gesprekken zijn niet zoals je die normaal zou voeren. Riva betovert met haar mooie Frans en moeilijke emoties. Resnais weet de romance op meesterlijke wijze neer te zetten. De stad zorgt, vooral bij nacht, voor een fantastische dromerige sfeer. Hiroshima Mon Amour is een mooi geheel van verleden en heden, liefde en oorlog dat me moeilijk losliet.

4.0*

Pretty zwak filmpje.

Het begon allemaal best interessant en vreemd. Maar naarmate de film vorderde werd het slechter en slechter. Home Sick ziet er uit als een horrorflick uit de jaren '80. Zo klonk de film ook, erg slappe score. Hier en daar wat leuke stukjes gore, maar het oogt allemaal vrij goedkoop.

De personages moeten weird overkomen. Daar slagen ze redelijk in, maar voornamelijk door het acteerwerk dat ver beneden peil was. De hoofdpersonen zijn eigenlijk ook allemaal vreselijk irritant, met name die bebrilde knaap die zich als een soort Vanilla Ice gedroeg. Ik zat steeds te wachten op een intermezzo waarin hij Ice Ice Baby zou gaan zingen. Had de film misschien nog goed gedaan.

Toch was dit geen marteling om te kijken verder. Er zat een aantal vermakelijke scenes in. Maar naar het einde toe begon de ergernis nogal te overheersen. Ik weet niet of Wingard bij Pop Skull betere middelen tot zijn beschikking had, maar die film is stukken beter geslaagd.

2.0*

Beetje jammer, al die vervolgen. Hier worden zelfs Dracula, Wolfman EN het monster van Frankenstein van stal gehaald om te scoren. Verhaal is totaal niet spannend en acteerwerk is erg matig. Toch blijft het ouderwetse horrorsfeertje wel leuk.

2.0*

Wist niks van deze film, maar wilde hem al wel een tijdje zien. Bleek een erg fijne verrassing. The House of the Devil is één brok sfeer. In Full HD valt de soms overdreven grove korrel in buitenscenes extra op. Desalniettemin is het jaren '80 gevoel fantastisch neergezet. Je hebt totaal niet het idee een film van slechts een paar jaar oud te kijken. Niet alleen de beeldkwaliteit, maar de gehele mise-en-scene roept nostalgische gevoelens van 30 tot 40 jaar oude horrorfilms op.

Ti West weet gelukkig niet alleen op het visuele vlak de plank te raken. Het gegeven van een tienermeisje in een oud huis wordt uitstekend uitgebuit om een beklemmende sfeer te creëren. De aanwezigheid, of eerder afwezigheid van het geheimzinnige omaatje zorgt ervoor dat er altijd een zekere spanning op de achtergrond speelt. Zo nu en dan wordt er iets gedaan om die spanning te verhogen (waarbij ik vooral de scene met de koptelefoon vermakelijk vond) om uiteindelijk toe te werken tot een climax die wat mij betreft bevredigend en gepast was.

4*

Vooral een ziek idee, maar daar bleef het voor mij toch wel bij. De dokter is natuurlijk ook een fantastische badguy. De rest van de personages waren echter totaal nietszeggend. De Amerikaanse meisjes beginnen de film in wat cliché scènes met werkelijk tenenkrommend acteerwerk. Dat zet nu niet bepaald een goede toon voor de rest van de film. Ook snap ik niet helemaal waarom er nu precies zomaar een Japanner zich bij het gezelschap moest voegen.

Maar goed, zodra de meisjes de mond letterlijk gesnoerd werd kon de film me nog wel enigszins boeien. Het probleem is echter dat de spanning totaal uitblijft. Het enige echte 'horror'-momentje was voor mij dat het middelste meisje de stront van de Japanner moest gaan slikken, maar dat kwam enkel door het idee en niet door de manier waarop het in beeld werd gebracht. Sowieso ziet deze film er wat mij betreft nogal simpel en kaal uit. Wellicht had met wat meer creativiteit of geld iets veel mooiers op het beeld getoverd kunnen worden.

The Human Centipede was zeker geen dramatisch slechte film. Maar er had met zo'n ziek uitgangspunt gewoon zo veel meer in gezeten. Toen tegen het einde van de film ook nog twee soort van uitgerangeerde acteurs uit een Duitse krimi bij de dokter langskwamen werd het voor mij echter redelijk verpest.

2.0*

Leuke oorlogsfilm. The Hurt Locker is sfeervol en op momenten best spannend. Dit door het mooie camerawerk: dicht op de personages, handcamera's, zooms op gezichten, etc. De ontmantelingsscènes zijn beklemmend, maar na een paar bommen was het leuke er wel een beetje vanaf. Het stuk met de scherpschutters was dan gelukkig wel een leuke afwisseling. De personages zijn helaas redelijk oppervlakkig en simpel. Toen het de melodramatische kant op ging met dat emotionele geneuzel van Sanborn over zijn kinderwens was de film mijn aandacht kwijt. Een beetje jammer en wat mij betreft hadden de laatste 20 minuten ook prima weggelaten kunnen worden.

3.0*