Meningen

Ergens apart dat er 2 films zijn met de titel Public Enemies, elk met Public Enemy No.1 als tagline, beiden rond Chicago in jaren '30 met Melvin Purvis als ordehandhaver van dienst, maar de ene rond Ma Ba(r)ker en haar jongens en deze rond John Dillinger en zijn bende. Apart ook dat mannen die maar net de 30 jaar haalden of zelfs niet eens (Baby Face Nelson werd niet eens 26) toch zo berucht werden:

44j : 24.11.1889 -> 22.09.1934 : Charles Makley aka Fat Charles McGray (Christian Stolte)

35j : 27.08.1898 -> 26.04.1934 : John "Red" Hamilton (Jason Clarke)

35j : 02.11.1898 -> 10.04.1934 : Harold Eugene "Eddie" Green

33j : 28.11.1900 -> 07.06.1934 : Tommy Carroll (Spencer Garrett)

32j : 13.10.1902 -> 17.10.1934 : Harry "Pete" Pierpont (David Wenham)

31j : 22.06.1903 -> 22.07.1934 : John Dillinger (Johnny Depp)

30j : 03.02.1904 -> 22.10.1934 : Charles "Pretty Boy" Floyd (Channing Tatum)

28j : 03.12.1905 -> 23.08.1934 : Homer Van Meter (Stephen Dorff)

25j : 06.12.1908 -> 27.11.1934 : Lester Gillis aka George "Baby Face" Nelson (Stephen Graham)

Op zich een interessant stukje geschiedenis, misdaden ten tijde van de Great Depression, maar de speelduur deed deze film geen goed voor me. Om de één of andere reden gaan veel van dit soort films vlot over de 2u, zo ook bv. Live by Night van en met Ben Affleck, terwijl het verhaal toch veel in herhaling valt. En tegelijk krijg je paradoxaal genoeg tal van personages getoond waarvan de helft onvoldoende diep uitgewerkt worden, omdat het in zo'n films nu eenmaal meer om de hoofdfiguren gaat en geen diepgravende documentaire. Wel moet worden gezegd dat de schrijver van het boek waarvan Public Enemies de verfilming werd eigenlijk een miniserie op het oog had (rechten gekocht door HBO en in samenwerking met Robert De Niro's Tribeca Productions), maar het maar in een boek gooide.

Een tijdlang leek Leonardo DiCaprio de rol van John Dillinger te zullen gaan spelen, maar het werd dus Johnny Depp. Die laatste voelde overigens een zekere verwantschap met John Dillinger, en meer dan louter omwille van de voornaam en initialen. Want één van z'n grootvaders had zich nog bezig gehouden met bootlegging/moonshine en z'n stiefvader had inbraken en overvallen op z'n actief en verbleef nog in dezelfde gevangenis als dewelke waaruit Dillinger zijn kompanen hielp te ontsnappen.

Michael Mann van zijn kant had in de jaren '70 al een screenplay geschreven rond gangster Alvin Karpis (in Public Enemies gespeeld door Giovanni Ribisi), een Canadees-Amerikaanse Litouwer en één van de vier die de markering Public Enemy #1 opgekleefd kreeg en de enige die levend gegrepen werd (de andere drie waren John Dillinger, Pretty Boy Floyd en Baby Face Nelson). Karpis werkte samen met de Barker boys. Toen Mann dan een stuk uit het boek van Bryan Burrough rond Public Enemies las, besloot hij dit te verfilmen.

De film is naast zowat het laatste jaar van enkele beruchte gangsters ook een kijk op de laatste jaren van het BOI, in 1896 nog opgericht als het National Bureau of Criminal Identification, maar in 1908 vervangen door The Bureau of Investigation. Sinds 1924 was J. Edgar Hoover de directeur en hij zou dit 48 jaar lang blijven, en dus ook bij het omdopen tot het nu zo gekende Federal Bureau of Investigation (FBI). Grappig genoeg was naamgenoot Herbert Hoover tijdens de Grote Depressie de president van het land, maar heeft hij geen familiale band met J. Edgar. Wél hadden beide nauw contact met mekaar.

Dit alles vind ik dus best een zeer boeiend stuk geschiedenis dat inderdaad misschien eerder goed leesvoer is als non-fictief boek of een miniserie dan als film. Maar toch 3* waard, al was het maar omdat het m'n interesse naar meer heeft weten te wekken.

Pulp Cultfilm. Een typische Tarantino. Met vunzigheid, koelbloedig geweld, veel uit de nek gelul, drugs, shock value, droge donkere humor, domme arrogantie, maffe scènes en dito personages. Voer voor veel filmliefhebbers dus. Wat minder voor mij, maar hij kan er nog wel mee door. Maar voor mij niet de beste van Tarantino, zie liever minder karikaturieel. De film voelt inderdaad wat aan als een aaneenschakeling van sketches. Ik mis vooral meer samenhang, al kwam er dan nog het één en ander wat samen.

Ik begin te begrijpen waarom de liefde voor me verstoken blijft. Ik gedraag me niet als een complete malloot, daardoor dus geen aantrekkingskracht van de vrouwen. Zo timmer ik bvb geen toiletten van restaurants kort en klein, verniel ik geen stukjes woning van de familie, ga ik geen mannen te lijf met een ijzeren staaf, ... Nu gebeuren er bij mij waar ik bijsta ook geen ongelukken die als in rook opgaan en wordt er ook geen harmonium voor m'n voeten gedropt. Wel zou ik nog in staat zijn om een gigantische voorraad pudding te kopen voor de coupons.

Akkoord, tot hiertoe maar een zeer onsamenhangende review, maar toch iets meer samenhangend dan wat de absurdistische film bracht. En ja, ik las het al, leefwereld van een autist met de bijhorende woede-uitbarstingen, en we zijn nu eenmaal het stadium Rain Man al wat ontgroeid. Al zat die gewoon helemaal elders op dit spectrum. Punch-Drunk Love is gewoon een heel bizarre trip, en dat kan m'n OCD-hoofd maar moeilijk aan. Het is blijkbaar ook vooral een film voor filmfanatici en minder voor het grote publiek, want in de bioscopen was deze toch niet zo'n succes.

Op mij komt het over als een film die door faam van de regisseur en door Adam Sandler eens in een heel andere rol wél goed uit de verf te laten komen sowieso al een startvoordeel kreeg. Maar goed, vele mensen binnen de filmindustrie noemen hem ook als weldegelijk één van hun favoriete films. Ergens dus ongetwijfeld te wijten aan persoonlijke afwijking dat ik hem niet zo lustte als zoete pap.

Toen al volop Sexy M.F.

Destijds als piepkuiken tot jonge tiener had ik het meer voor Prince dan MJ, nog voor het Love Symbol, TAFKAP of simpelweg The Artist werd. Maar als al wat oudere tiener begon ik gaandeweg te ontdekken welke zalige songs Michael Jackson toch ook al op z'n palmares had, en kreeg hij licht de bovenhand. Om dan als twintiger toch weer de kaart van Prince te trekken, zeker met dat ik het album The Gold Experience zo wist te appreciëren en wat later ook Emancipation (3 CD's!).

Toen ik dan bijna 30 werd, was MJ er niet langer en enkele jaren later zou ook Prince het tijdelijke voor het eeuwige ruilen. Tegen dan volgde ik beide niet meer zo, muzikaal. Sowieso was ik als tiener eerst in de Metal en nadien ook nog wat in Trance gevlogen, wat me gaandeweg wel minder en minder naar popmuziek deed grijpen. De teller stopte voor Prince blijkbaar op niet minder dan 39 studio-albums, of als dusdanig tellend dan. Holy moly.

Voor het verhaal heb ik deze film niet meteen gekeken, maar de muziek van deze kleine opdonder en anderen was wel dik in orde. Heb er verdorie zin door gekregen m'n albums van hem weer wat vaker op te leggen. Ongelofelijk overigens wat een sterke songs hij toen al op de teller had staan, want tegen 1984 was hij toch nog maar enkele jaren actief, met Purple Rain zelf als zesde album. Er zouden er daarna dus nog 33 volgen.