Meningen

Minder slecht dan ik ervan verwacht had. De film bevat behoorlijk wat drama, maar is zelf niet dramatisch slecht.

Drie jonge vriendinnen die ooit een wish box begroeven zijn nu op de leeftijd gekomen dat het tijd wordt deze op te graven. Ze zijn nu afgestudeerd, maar wat uit mekaar gegroeid en het leven is al niet echt verlopen zoals ze het voorzien hadden. Lucy is een nerdy bolleboos, die graag zou willen weten waarom haar moeder haar in de steek liet. Kit geniet een hoge populariteit en zou graag trouwen met haar jeugdliefde die aan de andere kant van het land gaan studeren is. En Mimi van het trailerpark beleeft een tienerzwangerschap. Wel wat een stereotypen, en niet heel erg geloofwaardig.

De meiden besluiten een road trip te maken. Op zo'n road trip kom je uiteraard meerdere kruispunten tegen. En ze slaan wel enigszins andere wegen in, voor keerpunten in hun levens staand. Ze kennen onderweg elk wel hun stukje ingrijpend drama, zij het hoofdprotagoniste Lucy eerder minimaal, lerend hoe de vork aan de steel zat en zit met haar moeder en aan haar overbeschermende vader duidelijk makend dat het tijd wordt dat ze op eigen benen gaat staan. Aan het slot besluiten ze dat het wel genoeg is met dromen of terugblikken op het verleden, maar het tijd is om in het hier en nu te leven en hun hernieuwde vriendschap te koesteren.

Geen hoogstaande cinema. Geen bijzonder of sterk verhaal. Zeker geen wonderbaarlijke acteerprestaties. Maar al bij al wel een onderhoudende tienermeidenfilm.

- "Do you wanna come back to my place?"
- "I'd love to, but I have an oral report due in the morning."
- "Oh, I'm great at orals."

Dit is meer een tienerkomedie met een knapperig erotisch getint randje, of een parodie of persiflage op de eerste film. Dat de verhaallijn ook nog eens nagenoeg identiek is, maakt wel dat ik hem niet te hoog waarderen kan. Op zichzelf staand valt het nog wel redelijk mee, zij het dat ik de luchtigere ondertoon ook niet zo goed vind passen bij dit soort film (de andere had ook wel humor, maar voelde serieuzer en een pak pikanter). Maar door de herhaling van zetten, kan ik hier toch niet hoger dan een 2 aan geven, ondanks de hier en daar wel leuke humor.

Lachen was nog wel deze inside joke:
"Listen, let's make a pact. We'll take it slow and we won't hurt each other.
God, we sound like a canceled television series."

Het was eigenlijk allemaal bedoeld uit te groeien tot een 13-delige televisieserie getiteld Manchester Prepp, geproduceerd voor de zender Fox in 1999. Maar reeds tijdens de opnames van de tweede aflevering annuleerde Fox het project vanwege netwerkzorgen om de seksuele inhoud en controversiële thema's. Het reeds opgenomen materiaal werd aan elkaar gemonteerd, voorzien van extra scènes en naakt, en uitgebracht als deze direct-to-video prequel-film Cruel Intentions 2.

Later, in 2016, werd er nog eens een pilot ingeblikt voor een uiteindelijk door NBC niet opgepikte reboot-reeks (die zich ook afspeelde 17 jaar later), met dit keer opnieuw Sarah Michelle Gellar als Kathryn Merteuil.

De vervolgfilm die, in tegenstelling tot Cruel Intentions 2 (2000), dit keer ook daadwerkelijk bedoeld was als een film. Wat deze iets beter maakt dan de tweede zijn de paar twists & turns in de gemene onderlinge spelletjes, daar waar de tweede enkel een eindtwist had. Maar het geheel is wel behoorlijk mak, voelde een beetje als een soapserie aan. Eigenlijk is er maar één slotconclusie: enkel de eerste is enigszins de moeite waard. De vervolgfilms uit de Wild Things reeks die wat gelijkaardig aanvoelt, vind ik ietsjes beter.

De regisseur doet z'n naam eer aan, helaas niet figuurlijk maar letterlijk. De gore Verbinski. Heel lang voel ik bij deze film een hoog Shutter Island gehalte. Cinematografisch wel in orde, en boeiend sfeertje, maar verdere uitwerking laat voor mij toch wel te wensen over. Dat staat als een paling... euh paal boven water. Een 3 is misschien net wat te weinig, maar de 3,5* die ik er aan geef, is uiteindelijk toch maar met de hakken over de sloot. Had op het eind van de film vooral wat het gevoel bij aanvang blij te zijn gemaakt met een dode vis... euh mus.

Wel nog interessante uiteenzetting met oog voor tal van details die me niet waren opgevallen:
The REAL Horror of A Cure for Wellness

En overigens nog een bijpassende song:
Megadeth - Family Tree

Wat blijft dit toch een geweldige film, die me zo weet te ontroeren. Eén van de films die me fan deed worden van David Fincher. Een mooie trip ook doorheen tal van periodes in de tijd.

Eigenlijk bijzonder dat er nog zovele mensen zijn die er maar niets aan vinden, al is dat uiteraard hun volste recht. Alleen staat hij daardoor niet waar hij naar mijn mening hoort te staan, zijnde onder de absolute top der films. Vele van de top 250 films zijn trouwens 16+, dit is zowaar een film die je ook met kinderen zien kan, vanwege het sprookjesachtige. En toch voelt hij nergens kinderlijk aan, integendeel.

Sowieso minimaal 4* voor de film, de beelden en acteerprestaties op zich, en een halfje extra voor originaliteit met de bijhorende talloze levensbeschouwingen. Het is verfrissend eens in een heel ander soort verhaal gezogen te worden. Forrest Gump (1994) gaf ik eveneens 4,5* maar vond ik eigenlijk niet beter dan deze. Al prijkt die toch maar mooi op dit moment nog net in de top 20. Een plaatsje waar deze van Fincher niet zo ver vanaf had mogen staan.

Nu, als ik zie hoe ik Fincher's films al waardeerde:

5,0* : Se7en (1995)

5,0* : The Game (1997)

4,0* : Fight Club (1999)

4,5* : Panic Room (2002)

4,5* : The Curious Case of Benjamin Button (2008)

5,0* : Gone Girl (2014)

Alien³ (1992), Zodiac (2007) en The Social Network (2010) dateren uit m'n vorig filmleven, en vergen dus nog een herziening weldra, en recentere film dien ik nog te zien (veel in te halen, nadat ik tussen pakweg 2016 en 2025 amper films keek). The Girl with the Dragon Tattoo (2011) vreemd genoeg nog nooit gezien. Maar zeker Alien³ en Zodiac gaan ook niet onder de 4 uitvallen voor me. Dus toch wel dé regisseur bij uitstek die me nog maar amper niet heeft weten te boeien.