Meningen

De keuze om oldtimers op elektriciteit te laten rijden, is een goed voorbeeld van de vakkundigheid waarmee deze film gemaakt is. Gattaca heeft prachtige decors en bijzonder cinematografie gaf mij een beklemmend gevoel. Het detective verhaaltje voegde daar ook nog extra spanning aan toe.

Het verhaal is verontrustend en geeft ons een beeld van een toekomstige maatschappij die op sommige momenten angstig dichtbij komt.

Een maatschappij waarin alleen de beste mogen presteren, maar wat vooral beangstigd is, is het geloof in risicoanalyse en dat beleid, zowel van een maatschappij als van menselijke relaties onderling, altijd ingecalculeerd is en gebaseerd op een kansberekening. Handelen en redeneren op gevoel wordt als irrationeel en gevaarlijk beschouwd.

De hoofdpersonen spelen alleen een prachtige rol en de muziek van Michael Nyman melancholisch.

Gattaca is door haar doeltreffende thema, goede acteurs, script, prachtige visuele stijl een van de topper in het science fiction genre allertijden.

Ik ben geen fan van Scott, zowaar ik ook geen fan ben van Galdiator.

Gladiator is nergens echt slecht, soms zelfs erg goed. maar komt niet in de buurt van een meesterwerk.

Grootste problemen: Het belachelijke verhaal, het zwakke script en de waardeloze ontoepasselijk look van de film.

Ik word doodmoe van al die montages soms in slow motion en dan weer versneld met kleur en weersveranderingen en Vangelis-achtige muziek. Bah.

Daarnaast irriteer ik me aan de te vlug gemonteerde actiescènes en de zogenaamde steadycamshots of handcamera.

Wat voor zin heeft het om handcamera realisme te creëren in een tijd waarin geen camera's waren? Onzinnig dus.

Dat betreft heeft Kubrick het beter begrepen met Barry Lyndon, die schilderijen uit het zelfde tijdperk tot leven wekt.

Russel Crowe is wel goed en is een protagonist die net interessant goed is om een film te dragen. Verder zijn het Richard Harris, Oliver Reed en voor de legendarische Derk Jacobi die de film ouderwetse grandeur geven. Ondanks dat hun karakters erg weinig ruimte krijgen tussen al dat 'actie realisme' geweld'

IN het rijtje terminator, Dark Knight, die hard of Braveheart past hij prima.

Maar dan toch liever tien uur I CLAUDIUS,...

Wat een schande, wat een schande dat ik , ondanks dat ik de DVD al drie jaar geleden gekocht hebt, nooit het kon opbrengen om de film te gaan kijken. Het was een aantal weken terug zo koud buiten dat ik op het idee kwam het eindelijk maar eens te zien.

De reputatie van de film heeft bij mij totaal de verkeerde verwachting gewekt. Ik verwachtte een lange saaie over geacteerde en geproduceerde Hollywood troep met oubollige romantiek in een technisch PRE Citizen Kane tijdperk.

Niet dus.

Ten eerste het geweldige verhaal. Net als Lord of the Rings is Gone with the Wind in essentie een verhaal dat gaat over oorlog. Hoe gewone mensen telkens weer keuzes moeten maken om te overleven. Hoe deze keuzes invloed hebben op hun verdere levensloop. Dat het een Zuidelijke visie is vind ik niet storend, immers in elke oorlog zijn het de burgers die motivaties van politici en militairen nauwelijks begrijpen, maar wel het slachtoffer worden en te maken krijgen met de ellende van alle dag. En net zoals aan het eind van LOFTR The shire verwoest en geïndustrialiseerd is , is ook in dit verhaal het 'enigszins geromaniteerde' oude Zuiden weggewaaid door de wind.

Daarnaast zijn de hoofdpersonages en het verhaalverloop buitengewoon prachtig. Centraal staat Scarett en haar groei in het leven. De zoektocht naar liefde, waarden, status en vooral veiligheid, het volwassen worden het verlangen naar eigen identiteit, het meekomen met veranderingen in de wereld, nostalgie, alles ,alles zit in dit grootse verhaal.

Clark Cable, zeker niet mijn favoriete acteur, doet hier geweldig werk.
Het is fascinerend om te zien hoe Ruth de oorlog joviaal nonchalant en vol zelfvertrouwen doorkomt, maar in het huwelijk met Scaret en de dood van hun kinderen veranderd in een cynische gekwetst en vooral gebroken man.

Scarett is echt een UBER protagonist. Zij is alles wat goed en slecht kan zijn aan een vrouw: charmant, eigenzinnig, mooi, verleidelijk, slim en vooral dapper. Maar ook koppig, gemeen, manipulatief, leugenachtig en egocentrisch,......... fascinerend.,... heerlijk.

De prachtige productie laat een verrassend realistisch tijdsbeeld zien. Het burgerlijk leven, de decors, de kostuums maar ook de ellende van geweld en ziekte zijn geweldig in beeld gebracht. Met als hoogtepunt de uitzoomende wide shot van Scarlett midden in een veld vol gewonde soldaten.

Het laatste gedeelte van de tweede akte is soms te melodramatisch en als kijker is het moeilijk meekomen met de tijdslijn versnelling, maar gelukkig maakt de legendarische slotscène alles weer goed.

Vivien Leigh speelt de rol van haar leven, zo niet de allergrootste vrouwelijke hoofdrol ooit in de cinema.

Een gigantisch meesterwerk die bijna uit de voegen van het dubbele DVD schijfje knalt.

-Een Film voor de eeuwigheid. -

Visueel niet super? De visuele stijl van deze film is revolutionair en hierna tot in den treure nagedaan. Daarnaast denk ik persoonlijk dat de stijl van filmmaken, zowel technisch als verhalend dit de meest invloedrijke film is van de afgelopen 30 jaar. Alle moderne misdaadfilmpje zijn kinderen van de technische stijl van Goodfellas.

Vooral de combinatie van het moordend tempo, het vertel perspectief en alle technische mogelijkheden extreem benutten is vernieuwd.

De manier hoe Scorsese in elke scene de camera alle hoeken van het scherm laat zien is fantastisch. Ook vind ik Goodfellas een van de best gemonteerde films ooit. Bijna de perfectionering hoe een regisseur via montage een verhaal visueel kan vertellen.

4 sterren voor een film met een middelmatig chlichematig verhaal en acteurs in de bijrollen die totaal niet overtuigen.

Vreemd? Misschien, maar het antwoord is gewoon simpel; Clint Eastwood.

Clint is de film en speelt werkelijk een fenomenale rol die lijkt op een soort karakterstudie van al zijn beroemde eerder vertolkte rollen. Een passende zwanenzang zou deze best wel kunnen zijn.

Daarnaast vind ik de film vooral op tragikomisch vlak werken. De dialogen en situaties zijn soms echt hilarisch. Ik heb hier vaker om moeten lachen dat een gemiddelde andere moderne komedie.

Ik ben het niet eens met de eerder geconstateerde overeenkomsten met Christus. Het gaat er niet om dat hij zich opoffert voor anderen, maar het gaat om zijn persoonlijke verlossing door boete doening. Zijn opoffering is een aflaat voor zijn gruwelijke daden die hij jaren met zich mee draagt en hem de norse man maakt wie hij is.
En nu hij waarschijnlijk weet dat hij niet lang te leven heeft, zijn bloedspuwingen wijzen hierop, geeft de Chinese buren de definitieve trigger tot inkeer. Vandaar die biecht ook zo vlak voor het einde.

Een thema BTW waar vooral Martin Scorsese al heel veel aandacht aan heeft .

De grootste misser van de film zijn toch echt de bijrollen. Dat Chinese jongetje vind ik dus echt helemaal niets.

OJa, prachtig vind ik ook het thema, een ode aan de multiculturele samenleving en een beetje moeite doen om andere culturen te leren kennen wonder kan doen. Misschien dat Wilders een op audiëntie mag bij Eastwood.

Twee vakmensen en kunstenaars gevangen in een commerciële val.

Afgelopen week de complete collectie van laurel&Hardy 20th century fox gekocht. Beetje laat voor iemand die zichzelf GROOT fan van L&H noemt. enfin.

Great Guns had ik vroeger op video 2000 en als kind heb ik mij behoorlijk vermaakt met deze film. De kraai in de broek, L&H in een Jeep en op een brug en de scene op het rijdende schietschijf.

Nu 20 jaar later heb ik deze film terug gezien en zijn er drie omstandigheden die mijn beoordeling van deze film enorm moeten herzien;

1) Ik heb het eerste half uur van deze film vroeger nooit gezien. Dat maakt echt enorm uit!.

2) Als volwassene zie ik andere dingen in deze film die mij zeker niet aanstaan.

3) Inmiddels een nog grotere fan L&H geworden, (vele films gezien en vele scenes bestudeerd!) Hierdoor zie ik meer de vernedering waarin L&H zijn beland.

Door het eerste half uur nu gezien te hebben begrijp ik het verhaal. Een gruwelijk verhaal, een weerzinwekkend plot met karakters die allen weerzinwekkende motivaties hebben.

Incl. L&H!

Ruikeluiskind Dan beschouwd het leger als padvinderskamp. L&H hun oprechte doch fout bezorgdheid is ergerlijk en de overige karakters zijn kartonnen reclame borden voor de oorlog.

(hoewel in 1941 de makers niet konden vermoeden hoe gruwelijk de oorlog uiteindelijk was)

L&H zijn als karakter en humoristische stijl compleet onherkenbaar. Alsof ze andere personages spelen. Alsof ze een script aan het voorlezen zijn voor personages die de concurrentie mert Laurel&Hardy willenl aangaan. Er klopt helemaal niets van.

Zelfs de lach en stem intonaties van vooral Laurel is compleet anders.

Het eerste half uur was voor mij schokkend en ik raakte diep getreurd. Want hoewel ik wist dat de heren totale marionetten waren van de studio's wist ik niet dat het zo stuitend was.

Wat mij tevens stoort in deze film (overigens ook in enkele andere 20th en mgm films) is dat de personages van L&H als duo als domme hulpjes worden ingezet en zij deze rol aanvaarden.

Laurel &Hardy zijn twee dorpsidioten en de wereld behandeld ze ook zo. Echte sympathy kunnen wij als kijker dan ook niet altijd voor ze opwekken, omdat ze soms hele arbitraire dingen doen.

Dit druist in tegen het hele uitgangspunt van L&H. Een van de basis elementen van het duo is; L&H functioneren in de maatschappij maar begrijpen hun rol daarin niet. Maar de wereld neemt hen wel altijd serieus. In hun eigen films zijn ze geen dorpsidioten maar gewoon burgers.

Ze hebben vrouwen, ze werken als politie, timmerman, oliemagnaat , hersenchirug (!) zijn muzikanten etc. De wereld zadelt ze op met normale problemen en die ze samen nooit konden oplossen maar het wel altijd met waardigheid probeerden. Oliver die met elegantie de meeste simpele klusjes kan doen. Laurel die onbewust alles kapot maakt en vooral het leven van Oliver. Wij als kijken lachen om ze, maar hebben ook begrip voor de wijze op beide door het leven worstelen. In deze film kan ik geen begrip voor ze opbrengen, sterker nog; hun motiviatie voor vrijwel alles wat ze doen; (hulpje van Dan, liefde saboteren, in het leger gaan en Dan erbij lappen) zijn volstrekt onsympathiek.

Maar in deze films zijn het hondjes die bezorgd zijn om hun baasje. (Dan) Laurel&Hardy die altijd trouwe dienaren zijn, Laurel&Hardy die niet naar andere vrouwen kijken, Laurel&Hardy die nauwelijks aan elkaar ergeren maar meer boezem maatjes zijn die elkaar door en door begrijpen.

Laure&Hardy die elkaar altijd helpen en nooit jaloers zijn. Laurel&Hardy die eigenlijk door niemand serieus genomen wordt en wij als kijker eigenlijk ook niet,..

Deze film heeft welgeteld 1 scene die een kleine glimp van L&H laat zien. De scene met de lamp. Geen muziek, geen woord, alleen pure mime van Stan en de ergernis op het gezicht van Ollie.

Maar bij mij overheerst de ergernis over deze film alles.

Ik had het te doen met mijn helden. Stan krijgt teksten en ingestudeerde grappen die gênant zijn. Ollie moet het maar accepteren dat in elke 20th centuryfilm enkele grappen zitten over zijn gewicht (meer dan in 20 jaar hall roach)

Als klap op de vuurpijl en dieptepunt van deze film komt er nog een akelige grap over negers in voor die gelukkig verouderd is, maar daardoor niet minder vervelend.

Great guns kan gezien worden door mensen die een verouderde flauwe komedie uit de jaren 40 wil zien, maar ik adviseer dit niet te doen.

Voor de gematigde L&H fans; niet zien.

Voor de fans; essentieel om te zien en vooral om het te begrijpen.

Nu ik Planet Terror en de bijbehoorende trailers gezien heb, heb ik een goed idee wat Tarantino en Rodrigueze wilde maken.

Grindhouse is naar mijn smaak vooral een filmliefhebbers event, voor mensen die veel 'cult' films gezien hebben. Toch is het geheel hier niet zo sterk als het zou kunnen zijn.

Jackie Brown is rijk aan karakter heeft haar redenen om er tussenuit te knijpen. Mr White is tragisch omdat hij opkomt voor diegene die hem verraad. Jules heeft oprecht het licht gezien en Bruce Willis zijn motivatie om toch de Golden watch op te halen is uit eerbied voor zijn vader.

De overdreven kitsch en verwijzingen naar oude films in Kill Bill zijn misschien soms belachelijk, maar ook hier weer is het het hart van Uma Turman en uiteindelijk ook Bill, die toch best reden had voor zijn daden, die het alles tot hogere hoogtes brengt.

Death Proof en natuurlijk Planet Terror missen dit beide. Geen van de karakters hebben iets meer te bieden dan simpele motivaties en stuntman Mike is een mysterie die ons niet weet te boeien. De ellenlange dialogen en discussie van de dames zijn niet voldoende om de mensen echt tot leven te wekken . Alleen dialogen is niet voldoende. Want zeg nou zelf; de chat talk in Pulp Fictionis is juist zo interessant omdat het voorafgaan tijdens of na een bijzonder incident zich afspeelt.

Waarschijnlijk is dit ook de bedoeling geweest van Tarantino om alles en dus ook de personages zo simpel en banaal mogelijk te houden, maar daardoor ontstijgt het niet het niveau van een B film, dus blijft het een B film.

Planet Terror compenseert de leegte aan diepgang door brute actie en over de top special effects. Ook het redelijke tempo maakt dit goed.

Toch nog 3 sterren voor het bijzondere idee en de liefde van de makers voor film. Ook de fake trailers maken veel goed.

Een film voor filmliefhebbers, maar zal de geschiedenis ingaan als de eerste misser van Tarantino