Meningen

Wall-E is een meesterwerk.

Wall-E is een film die vooral in de traditie en in de geest van Charlie Chaplin is gemaakt, een romantische komedie met een boodschap. Dit verpakt in verbluffende animatie en visuele vakmanschap . Ik ben een groot liefhebber van de slapstick van de jaren dertig, met name Chaplin en Laurel&Hardy en vindt het fantastisch dat dit er veel in zin. Het bewijs dat visuele kracht van pantomime films nog steeds kan werken.

Toevallig ben ik ook een liefhebber van dystopische Sciencefiction films zoals Soylent Green , Planet of the Apes en Children of Men. Bijzonder vind ik dat Pixar deze twee genres tot een prachtig modern en geloofwaardig geheel weet te mengen.

Wall-E is de eerste 40 minuten compleet visueel en pure mime. Subtiel, zoals Chaplin bij Modern times, ondersteund door geweldige sound editing en sound effects. Alles in dit eerste gedeelte is geweldig. De desolate wereld, de hartverwarmende nieuwsgierige Wall-E en ook de introductie van EVE vond ik erg grappig en mooi uitgewerkt.

Zoals gezegd vond het gebruik van slapstick elementen geweldig, enkele voorbeelden: Ten eerste het gebruik van herhaling.’foreign conteminemt’ is op zich niet grappig, maar omdat het steeds terug komt op de meest voorspelbare en logische situaties maakt het enorm grappig. Wall-E zegt; Doooo, absoluut van James Finlayson! Als er gevaar dreigt trekt Wall-E zich terug als een slak. Dit is pure slapstick! (zoals Chaplin en Laurel dit ook altijd doen, ogen dicht, handen voor de oren of ogen en in elkaar gedrukt zitten) Fantastisch.

De niet functionerende robot in Modern Times dat tot een extreem grappige situatie leidt is ook hier terug te vinden. Robotten die hun werk doen maar door een defect of een verkeerde opstelling enorm arbitrair en daardoor grappig worden. Ook een scene waarin de defecte robotten in opstand komen en Wall-E naar voren wordt geschoven, lijkt sprekend op een zelfde scene uit Modern times

Ook de enigszins naïeve Wall-E die via een vrouw te maken krijgt met de grote boze buitenwereld is een Chaplin thema. Wall-E is de tramp!

OJa er zit ook nog een klassieke hilarische dubble take in!

De laatste acte moet het iets meer hebben van de actie en dialogen, wat er toch voor zorgt dat een klein beetje magie verdwijnt.

Toch vind ik het de juiste keuze dat er maar 1 menselijk karakter in zit, de kapitein. Vermakelijk is ook de overeenkomsten met 2001; a space odyssey, Hall de computer en het conflict, de boodschappen die op bepaalde momenten alleen kon worden afgespeeld en het geweldige opstaan van de Kapitein onder de muziek van Also sprach Zarathustra. Nu geen intelligent sterrenkind dat terug naar de aarde komt, maar een opgestane bijna botloze aan obesitas lijdende Kapitein. Prachtig.

Ik wil nogmaals benadrukken dat het niet alleen visueel verbluffend is maar vooral de geluidseffecten en geluidsmontage net zo grandioos zijn. Het is toch geniaal dat je met geluiden mensen aan het lachen kunt maken! De bewegingen van de robotten, de biebjes en piepjes bij bewegende elementen in een soort symfonie van klank kleuren.

Intelligente sciencefiction is niet tendentieus en predikend, maar probeert wel ons een spiegel voor te houden. Zo ook in Wall-E. De mensheid die door overconsumptie de aarde vervuild en door een mislukte poging het afval de ruimte in te schieten niet terug kan keren naar de aarde. Een premise waar menig andere SF film niet verder komt dan domme achtervolgingen of ONE MAN die de aarde gaat redden, wordt hier op een geloofwaardig en niveau uitgewerkt.

Mooi vond ik ook dat er blijkbaar geen lijn meer zit tussen De Staat en een multinationaal bedrijf. De CEO van BNL is overduidelijk ook een soort president. Een compleet verkapitaliseerde maatschappij.( Tevens ook briljant gedaan in eerste Robocop met OCP.)

De beste film van het jaar en een van de beste SF films van de afgelopen jaren.

Oja ook de aftiteling zien, mooi gemaakt en mooie muziek van Peter Gabriel

Maakt iemand eens een letterlijke verfilming, is het ook niet goed.

Al met al vond ik de Watchmen teleurstellend, pretentieus, naargeestig en soms lachwekkend belachelijk. Het is vooral het interessante gegeven van de What if history wat voor mij de film de moeite waard houdt.

Om te beginnen met het goed; Snyder heeft veel ambitie en ziel en zaligheid in de film gestopt en dat is de zien.

Mooie special effects, een parallelle universum die zeker interessant en prachtig gefilmd is. Stoere actiescènes en de constante dreigingen van het einde van de wereld is in de eerste anderhalf uur is zeker goed aanwezig. De nog heel even aanwezigheid van de Philip Glass zijn Koyanisquati vond ik mooi en zelfs zeer passend.

Het is een gewaagde poging om een strip letterlijk te verfilmen. Iets wat bijna niemand aandurft, maar Watchmen bewijst tevens dat dit een goede reden heeft.

Mij stoorde; het excessief geweld, de ellenlange filosofische beschouwingen van vooral dr Manhattan, de zeer slecht gecaste afschuwelijk marlin Akerman, (met wie heeft zij het bed gedeeld om deze rol te bemachtigen?) het laatste uur, waarin het een eeuwigheid lijkt te duren voordat het plot weer wordt opgepakt en de spanning van de dreiging van een nucleaire oorlog al helemaal is weggezakt, vervolgens het zwakke teleurstellende plot, de idiote stompzinnige seksscène en de nep neus van Nixon.

Het excessieve geweldig en naargeestigheid, is dit om te lachen? De filosofische beschouwingen en karakter ontwikkelingen? Is dit om iets van te leren of sociaal kritisch te zijn? Zowel ja of nee op deze antwoorden verklaren mij niet waarom er dan zoveel overtrokken en gelikte zinnen en actiescènes nodig zijn.

Watchmen is interessant en ambitieus en soms zelfs vermakelijk, maar zowel in stijl als inhoud een rommeltje, een heel lang rommetje waartussen hier en daar best aardige ideeën te vinden zijn.

Ik raadt iedereen aan de trailer te zien. Ik garandeer dat deze leuker is dan de film.

Het is een bijzonder zwakke Woody Allen film. Ik verdedig graag het mindere werk van Allen, maar helaas hoort deze daar niet bij.

Zelfs als bewonderaar van Allen, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat deze film op alle fronten een herkauwde film is. Normaal stoor ik me daar niet zo aan, aangezien bijna elke matige film van Allen net genoeg humor bevat om tenminste een vermakelijke avond te hebben. Maar er zit gewoon te weinig humor, verhaallijn en pacing in.

Alle wonderlijke figuren in het Woody Allen universum zijn aanwezig.

Een neurotische New Yorker, Kunstenaars, Dichters, snobs, Elite,

het naivue jonge meisje, de feministen, de vrijgevochten vrouwen, kunstgalerijen, driehoeksverhoudingen en relatieproblemen en a la Groucho en Wilder -- geen derde wand.

Het verhaal heeft geen plot en het inmiddels standaard tot het Allen thema behorende thema Geluk en Kans, komt hier wel heel lauwtjes vanaf. Het sterkste punt van de film zijn de grappige one elines, maar Helaas kan David hier niet mee uit de voeten.

Larry David is redelijk, vooral omdat ik een fan van hem ben, maar het is duidelijk dat hij niet kan acteren en vaak zinnen zo houterig en voorgelezen uitspreekt, dat het gênant wordt.

Ook de andere acteurs acteerden matig, maar het scenario geeft ze dan ook nauwelijks ruimte om überhaupt iets scherp te zeggen.

Wie geen Allen fan is, kan deze film beter vermijden. Fans zullen het interessant vinden, maar behoort zeker tot de minste in zijn oeuvre.

Whatever works? Nee, niet deze film.

Er is niets in deze film wat onderdoet voor het gemiddelde van wat in Hollywood wordt gemaakt. Er worden in Hollywood perjaar tientallen semi A/B actie/drama films gemaakt waarin een dubieuze mix van realiteit, actiefilm en drama wordt gemaakt. Witlicht zou zowel in structuur, als het verhaal en de actiescènes goed in dit rijtje passen.

Wie even vergeet dat Marco Borsato een zanger is; ziet een acteur die zijn rol redelijk speelt, nergens groots, maar redelijk behouden. Thekla Reuten is prima en het camerawerk is zeer mooi.

Ik vind de ambitie van VAn der Velde, Borsato,en War Child om een actie/drama film te maken met Borsato in de hoofdrol moedig. Het is, zeker voor het behouden nederlandse publiek, niet de makkelijkste weg om hun boodschap over te brengen. Dan hadden ze veel dramatische film met echte acteurs kunnen maken.

Is het toevallig dat de film in het buitenland beter is ontvangen dan hier?