Meningen

Een film die trouw de wetten volgt van het genre en daardoor weinig verrassend en voorspelbaar is. Dat doet verder niets af aan het feit dat er mooi geacteerd wordt in deze film en dat het niet moeilijk is om mee te voelen met de hoofdpersonen, al wordt er hier en daar iets te opzichtig gehengeld naar de traan van de kijker. Het centrale thema in deze film, rouwverwerking, krijgt alle ruimte en de verschillende stadia daarvan zijn mooi zichtbaar gemaakt in deze film. Al met al een aardige film en daarom 3*.

Misdaadmysterie/thriller met een knipoog naar de Coen Brothers en ook enigszins Quentin Tarantino, dat vermakelijk is maar niet overtuigt. In Bad times at the El Royale ontmoet een viertal mensen elkaar in The El Royale, een in verval geraakt hotel op de grens van Californië en Nevada. Ze hebben allemaal zo hun bedoelingen en geheimen, net als de wat vreemde jonge 'manager' van het hotel, waarbij de film ruim twee uur de tijd neemt om de puzzelstukjes in elkaar te laten vallen. Dat doet soms wat geforceerd aan, waardoor het mij niet altijd lukte de aandacht er goed bij te houden. Visueel en muzikaal valt er wel een en ander te genieten bij deze film en ook de acteerprestaties zijn voldoende, al begint Jeff Bridges mij steeds meer tegen te staan. Als Chris Hemsworth naar het einde van de film toe zijn intrede doet als een maniakale sekteleider (voortreffelijke rol, ben ik de enige die Arie Boomsma associaties had bij hem?) leeft de film weer op en eindigt die in een grand finale.

Het meest intrigerende aan On the beach at night alone is dat het verhaal betrekking heeft op het waargebeurde verhaal dat Hong Sang-soo een affaire heeft gehad met actrice Kim Min-hee, wat tot een schandaal in Zuid-Korea heeft geleid. En dat Kim Min-hee nu de hoofdrol speelt in deze film. Is deze film wellicht een mea culpa van regisseur Hong Sang-soo aan actrice Kim Min-hee? Een film gemaakt om de gebeurtenissen te verwerken en die misschien zelfs louterend voor zowel Hong Sang-soo als Kim Min-hee moet zijn? Misschien zoek ik er te veel achter...

Hoe het ook zij, On the beach at night alone heb ik ervaren als een langdradige, praatgrage film, die bij vlagen intrigeert, maar nooit echt weet te raken of boeien. De dialogen zijn vaak slaapverwekkend saai en de stemmige strijkers potsierlijk. Door enkele absurdistische scenes komt er kortstondig leven in de brouwerij, maar al snel zakt de boel weer in. De film gaat over liefdesverdriet en niet gezien worden. Echter, op geen enkel moment komt het verdriet en/of de leegte van de protagonist bij mij binnen. Maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen.

Een broeierig en beklemmend drama verpakt als thriller. Wat een intense rol van Jessie Buckley als de temperamentvolle (bijna dierlijke), mysterieuze en getroebleerde Moll. De rol van Johnny Flynn doet hier overigens nauwelijks voor onder. De chemie tussen die twee spatte van het scherm. Alhoewel het einde van de film voor mij wat onbevredigend was, toch een krachtig regiedebuut, dat smaakt naar meer.

Aangrijpend drugsdrama over de verslaving van een zoon en de strijd van een vader om zijn zoon te beschermen. Gebaseerd op de autobiografische romans 'Beautiful Boy' van David Sheff en 'Tweak' van zoon Nic heeft regisseur Felix van Groeningen een strak gemonteerde rauwe film gemaakt waarin het emotionele verhaal door middel van flashbacks tot de kijker komt. Timothée Chalamet weet dit jaar voor de tweede keer te imponeren in een film (eerder in 'Call me by your name') en bevestigt daarmee zijn status van rijzende ster. Daarnaast zet Steve Carell een prestatie van formaat neer als de betrokken en door verdriet, twijfel en wanhoop verscheurde vader van Nic, die tot het uiterste gaat om zijn zoon te helpen. Uiteindelijk gaat het in Beautiful Boy vooral over loslaten (het besef dat je, wat je ook doet, je kind niet kunt helpen en hij de enige is die zichzelf kan helpen), een proces dat Steve Carell op een indrukwekkende wijze in beeld weet te brengen en mij niet onberoerd liet. Dat het afkicken van een drugsverslaving (een crystal meth verslaving in het bijzonder) geen sinecure is, wordt in Beautiful Boy pijnlijk duidelijk overgebracht. De kijker wordt daarbij (terecht) niet gespaard.

Felix van Groeningen had voor deze film zijn vaste team ter beschikking en heeft, hoewel er vanuit Hollywood naar eigen zeggen aan hem is getrokken om concessies te doen, zijn eigen stijl weten te behouden. Anders dan in zijn eerdere films beschikte hij daarnaast over een flink budget, wat onder andere merkbaar is aan de gevarieerde score, die bestaat uit diverse grote artiesten (David Bowie, Neil Young, Sigur Ros e.a.). Hoewel die score in het algemeen in dienst staat van het (emotionele) verhaal, neigt die naar mijn smaak af en toe ietwat naar sentiment. Een klein minpunt bij een verder oprechte en ongepolijste film, die het verhaal over een drugsverslaving niet ernstiger maakt dan het is, maar ook beslist niet minder ernstig.

Een boeiend en intelligent gestructureerd drama over verdriet, schaamte en schuldgevoel. Dr. Nariman (Amir Aghaee) is forensisch arts/patholoog in een ziekenhuis, die betrokken raakt bij een ongelukkig ongeval, waarbij hij met zijn auto een scooter schampt. De vader, moeder en twee kinderen komen ten val, maar hen blijkt gelukkig nauwelijks iets te mankeren, behalve schrik. Hoewel: de zoon van acht klaagt wel over pijn aan zijn hoofd en duizeligheid, maar uiterlijk is er niets te zien. De vader (Navid Mohammadzadeh) stelt meerdere keren voor om de politie te bellen, maar dat wordt door dr. Nariman afgehouden. Dr. Nariman, op zijn beurt, vraagt de vader om hen naar het ziekenhuis te brengen, wat geweigerd wordt door de vader. Hij dringt er bij hem op aan om dan ten minste zelf met zijn zoon naar het ziekenhuis te rijden, voor de zekerheid. Ook dat doet de vader niet. De volgende dag blijkt het zoontje in de nacht reeds overleden te zijn binnengebracht bij het ziekenhuis, wat het begin is van een reeks gebeurtenissen die de levens van alle betrokkenen overhoop haalt, met vergaande gevolgen.

Regisseur Vahid Jalilvand levert met No Date, No Signature een spannend en vooral intrigerend drama af, dat genuanceerd en gelaagd is, maar ook vol compassie met de protagonisten, die overtuigend acteren. Hoe onhandig of verkeerd hun handelen bij vlagen ook is, je kunt begrip voor hun keuzes opbrengen en voelt met hen mee. De film dwingt je als het ware bij jezelf na te gaan hoe jij zelf zou handelen in de situaties waarin de hoofdpersonen verzeild raken. Een prachtfilm, zo complex als het leven zelf bij vlagen kan zijn. Vahid Jalilvand is een regisseur om in de gaten te houden.

Interessante documentaire over de zogeheten 'Bellingcat methode' en het belang in deze tijd (met steeds meer nepnieuws en manipulatie door onder andere overheden en despoten) van deze burgerjournalistiek naast de reguliere journalistiek. Leuk om verschillende personen die (vrijwillig) voor Bellingcat werken te horen. Hoewel een en ander al wel bekend was, is het toch goed om verschillende personen te horen die het belang van de Bellingcat methode onderstrepen en duiden. Daarnaast is het, daar waar wordt ingezoomd op enkele gebeurtenissen, ook gewoon interessant om te zien hoe men de bewijzen vindt. Bekend is natuurlijk, dat komt ook in de documentaire naar voren, dat verdachte overheden/regimes proberen om Bellingcat af te doen als een onprofessioneel amateurcollectief dat niet vertrouwd kan worden. Ik vraag me af in hoeverre er verder kritiek is op de Bellingcat methode vanuit gezaghebbende personen. Dat komt in de documentaire niet naar voren: misschien omdat er louter positieve berichten zijn, of omdat er gewoon geen tegenstanders zijn benaderd dan wel bereid zijn geweest om hun bedenkingen te uiten.

Een kleurrijk en ontroerend eerbetoon aan het moeder- dan wel ouderschap. Benzinho portretteert moeder Irene (Karine Teles) en haar levendige gezin. Het is de eindjes aan elkaar knopen en dan volgt ook nog het bericht dat oudste zoon Fernando is geselecteerd voor handbal op topniveau in Duitsland.

Wat een prachtrol van Karine Teles als de moeder die alle ballen in de lucht moet houden en die in korte tijd afscheid moet nemen van haar zoon. Emoties als blijdschap, trots maar ook verdriet liggen dicht bij elkaar en lopen soms in één close-up van haar gelaat door elkaar. Het is bijzonder knap wat zij laat zien en het is niet moeilijk om met haar mee te leven. Ook Otávio Müller is volstrekt geloofwaardig als de wat introverte vader Klaus, die op zijn manier omgaat met het vertrek van zijn zoon. Benzinho is niet alleen door de acteerprestaties een opvallende film: het gezin als geheel oogt naturel, de cameravoering en montage zijn prachtig en de ingetogen score is treffend gekozen. Een prachtige film van regisseur Gustavo Pizzi, wat zeg ik: een kleine parel met een hart van goud.

Een zeer bijzondere, mystieke film die je langzaam, heel langzaam, bij de lurven grijpt, om dan niet meer los te laten. Jong-su is een introverte boerenzoon met literaire ambities, die pendelt tussen platteland en stad en die in de stad Hae-mi, een meisje uit zijn jeugd, tegenkomt. Zij staat op het punt om naar Afrika te gaan (om haar 'grote honger' te stillen) en vraagt Jong-su om haar kat zolang te voeden. Als Hae-mi terugkomt uit Afrika, wordt zij vergezeld door Ben, een zelfvoldane en rijke yup met een gloednieuwe Porsche en een leuk optrekje in een dure wijk van Seoul. Ben is in vele opzichten de tegenpool van Jong-su. Het is vanaf dat moment dat de film echt tot leven komt, in de intrigerende driehoeksverhouding tussen Jong-su, Hae-mi en Ben.

Aanvankelijk was ik wat sceptisch na het zien van zoveel lyrische reacties in de filmpers, maar na het zien van Burning kan ik niet anders dan concluderen dat die terecht zijn. Burning is in veel opzichten meer dan geslaagd, met een prachtige cinematografie, een fraaie score (die niet alleen mooi is maar die ook het mysterieuze karakter van de film feilloos onderstreept) en een sinistere belichting. De film staat bol van de metaforen en filosofische bespiegelingen en moedigt de kijker uitdrukkelijk aan tot nadenken. Pasklare antwoorden biedt Chang-dong Lee niet: het is aan de kijker zelf wat hij maakt van de vele puzzelstukjes en hoe hij die interpreteert. Daarbij is de vraag steeds of dat wat je ziet werkelijkheid is. Eenzaamheid, verlangen, woede, verliefdheid, paranoia en obsessie: stuk voor stuk gevoelens die de revue passeren in Burning en die onderhuids branden en uiteindelijk culmineren in een brisante ontknoping. De filmtitel slaat even zo goed op de situatie tussen Noord en Zuid Korea, seksisme in de Koreaanse maatschappij en het grote contrast tussen arm en rijk, traditie en vernieuwing, thema's die ook allemaal een plaats krijgen in dit gelaagde meesterwerk.

Burning vraagt geduld en een open blik van de kijker, maar wie dat kan opbrengen wordt rijkelijk beloond, al begint na het zien van Burning de film gewoon weer opnieuw, in je hoofd, om daar vervolgens te blijven rondspoken. Bijzonder intrigerend en daarmee een film die vraagt om herziening. Gelukkig is dat in dit geval zeker geen straf.

De verwachtingen waren hooggespannen, maar worden niet helemaal ingelost. Spike Lee laat met BlacKkKlansman wederom zien dat hij boos is, heel boos. Boos over de situatie in de VS van nu, met Trump in het Witte Huis, waarin het eigenlijk nauwelijks beter is dan in de jaren '70 (en ervoor) als het gaat om rassendiscriminatie en onderdrukking. Het was natuurlijk wachten op een film als deze en het verbaast mij dan ook niet dat die film uitgerekend van de hand van Spike Lee komt.

De uitwerking stelt helaas wat teleur en het is jammer dat Lee niet meer weet te doen met het script. Een satire, wat deze film placht te zijn, mag flink bijten en soms ook even doorbijten. Dat scherpe mis ik toch wat in BlacKkKlansman. Daarbij komt dat met name de KKK personages wat doorslaan naar het karikaturale, wat op een gegeven moment storend werd in plaats van grappig. De slotakte, waarin wordt geschakeld naar recente gebeurtenissen in de VS, komt wat geforceerd over. Alles bij elkaar jammer, want Lee heeft alle recht en reden om pissig te zijn en de aangeroerde thematiek is ook heden ten dage, helaas, urgent. Maar Lee kennende, is hij nog niet uitgeraasd en ik wacht dan ook geduldig zijn volgende joint af.

Liefdevol eerbetoon aan een te vroeg overleden countrymuzikant. Michael David Fuller, bekend onder de artiestennaam 'Blaze Foley', overleed in 1989 op 39-jarige leeftijd nadat hij was neergeschoten door de zoon van één van zijn vrienden. Blaze was in het countrywereldje een vreemde eend in de bijt: hij had zo zijn eigen kijk op het artiesten- en sterrendom, was toegenegen aan spirituele zaken en wat filosofisch ingesteld en had lak aan conventies. Hij had ook twee gezichten: het ene moment was hij meegaand, maar als zijn pet verkeerd stond viel er geen land met hem te bezeilen. Die grilligheid, zijn neiging om zich af te zetten tegen de gevestigde orde en middelengebruik (alcohol, cocaïne, thorazine) hebben er zeer waarschijnlijk aan bijgedragen dat Blaze nooit echt is doorgebroken en derhalve bij veel mensen onbekend is gebleven, anders dan bijvoorbeeld boezemvriend Townes van Zandt.

Ethan Hawke, vermoedelijk een liefhebber van het genre en Blaze in het bijzonder, heeft het (volwassen) leven van Blaze Foley (Ben Dickey) op een respectvolle en liefdevolle manier in herinnering geroepen met deze biopic. Door middel van een studio interview (gevoerd door Ethan Hawke, maar nooit herkenbaar in beeld) met Townes van Zandt (Charlie Sexton) en Zee, een bandlid (Josh Hamilton), wordt gereflecteerd op diverse momenten uit het leven van Blaze, waaronder de relatie met Sybil Rosen (Alia Shawkat). De niet chronologische vertelstructuur houdt je bij de les, terwijl je tegelijkertijd wordt ondergedompeld in een warm bad vol melancholie door de prachtige kleine liedjes van Blaze en de fraaie cinematografie, waarbij gebruik is gemaakt van een kleurenfilter die de film in een herfstige geeltint laat baden. Met name Ben Dickey imponeert, tot slot, als Blaze, al wordt er over de gehele linie sterk geacteerd.

Een apart folkloristisch fantasysprookje of horror 'light' dat me niet is tegengevallen. In Good Manners wordt de eenzame en uit de achterbuurten van Sao Paulo afkomstige Clara aangenomen als huishoudelijke hulp van de welgestelde en mysterieuze Ana, die op het punt staat om te bevallen. Er ontwikkelt zich een amoureuze verhouding tussen de twee en Clara doet gaandeweg ontdekkingen die het mysterie rondom Ana verder vergroten. En dan is daar het moment dat Ana bevalt...

Good Manners kent twee delen: een deel vóór de bevalling en een deel erna. Die twee delen zijn totaal verschillend van elkaar, maar allebei bieden ze voldoende vermaak (maar ook niet veel meer dan dat). In het eerste deel is het vooral het mysterie rondom Ana dat intrigeert, in het tweede deel zijn het meer de sprookjesachtige en folkloristische elementen die mijn aandacht vasthielden. Good Manners vertelt geen bijzonder verhaal en is bij momenten volstrekt ongeloofwaardig in de uitvoering (ook technisch), maar dat doet niet af aan het feit dat ik mij tot het ontroerende einde best heb vermaakt met deze film.

Een teleurstellende film. Vooropgesteld: ik heb het gelijknamige boek van Penelope Fitzgerald niet gelezen en heb daarmee geen oordeel over de vraag of het boek al dan niet goed is verfilmd. Ervan uitgaande dat de film in grote lijnen de gebeurtenissen uit het boek volgt, vraag ik mij af waarom dit in hemelsnaam verfilmd moest worden: een erg dun scenario wat mij betreft met stuk voor stuk platte karakters, die maar niet interessant willen worden. En als eventuele reclame voor het boekenvak of om mensen te verleiden eens een boek te lezen, komt de film ook niet bepaald goed uit de verf: het steeds sec tonen van een collectie boeken en die liefdevol afstoffen met een plumeau doet mij niet naar de boekhandel snellen. Waarom niet meer ingegaan op de vraag wat bepaalde boeken die de revue passeren zo goed of lezenswaardig maakt? Dan is daar nog de kinderlijke en storende voice-over en het rechtstreeks aanspreken van de kijker door Bill Nighy, keuzes die ik niet zo goed vind uitpakken. Is er dan niets goed aan The Bookshop? Jawel: er wordt best fijn geacteerd (door met name Emily Mortimer en Bill Nighy) en de film 'kijkt lekker weg', al zegt dat laatste wat mij betreft ook iets over het niveau van deze film.

Aardige documentaire over verschillende hulpbehoevende mensen en hun hulphonden. Zo volgen we behalve de (klassieke) blindengeleidingshond onder andere een man die werkzaam was in het leger en door uitzending naar oorlogsgebied PTSS heeft opgelopen, maar ook een jongetje met een autisme spectrum stoornis, een visuele beperking en nog wat andere aandoeningen. Het contact tussen mens en dier en de waarde die de honden voor deze mensen hebben, is mooi om te zien; de hond wijst je niet af, de hond bewaart al je geheimen, de hond maakt je wakker als je een nachtmerrie hebt enzovoorts. Voor deze mensen maakt de hond een belangrijk verschil in hun leven.

De interviewer is nooit in beeld, maar stelt wel hoorbaar vragen. Het was dat er ook een Engelse ondertiteling werd weergegeven, want de interviewer was regelmatig, mede door haar accent, slecht verstaanbaar.