Meningen

Een trieste en toch ook mooie roadmovie, die tegelijk ook het karakter van een documentaire heeft door de wijze waarop het verhaal gebracht wordt en het feit dat veel van de personen die Gabriel in Afrika heeft ontmoet door zichzelf worden vertolkt in de film. Triest doordat van meet af aan duidelijk is wat het lot is van Gabriel, de charismatische maar ook naïeve, onbezonnen hoofdpersoon, en mooi vanwege de respectvolle en serene manier waarop het Afrikaanse landschap en de bevolking worden geportretteerd. Wat meer uitdieping van het karakter van Gabriel had de film nog sterker kunnen maken, al heb ik dat ook weer niet direct als een groot gemis ervaren, gezien de hoeveelheid aan positief compenserende factoren.

Verbluffend debuut dat ontroert, beroert en recht in het hart binnenkomt. In Girl speelt Victor Polster de rol van Lara, een 15-jarig transgendermeisje dat is geboren in het lichaam van een jongen. We zien Lara afzien bij balletlessen, liefkozend met haar broertje, ambivalent in het contact met haar vader, ongeduldig bij de arts en ongemakkelijk bij een soort maatschappelijk werker die haar emotioneel begeleidt bij de transformatie van jongen naar meisje. Een bijzondere coming of age film maar dan gecompliceerder: is de puberteit al een ingewikkelde levensfase, dan komt daar in dit geval nog de sekseverandering bij.

Victor Polster weet Lara voortreffelijk neer te zetten als een gevoelig, introvert meisje met een torenhoge ambitie om uit te blinken als ballerina en daarbij beschikt over een bijna pijnlijk doorzettingsvermogen. Een meisje ook voor wie de transformatie van jongen naar meisje niet snel genoeg kan gaan en die, zoals vrijwel alle pubers, gebukt gaat onder onzekerheden over haar lichaam, die in dit geval nog eens worden versterkt door de sekseverandering. Het is ongelooflijk knap hoe Victor Polster volstrekt geloofwaardig inhoud weet te geven aan de rol van Lara. Een zowel fysieke als emotionele krachttoer van jewelste, die, in een rechtvaardige wereld, niet onopgemerkt zou mogen blijven bij The Academy of Motion Picture Arts and Sciences.

Debuterend regisseur Lukas Dhont imponeert met Girl en vermijdt knap de valkuil van het alles willen uitleggen alsook de geijkte clichés. De filmt toont, met een bijna grenzeloze compassie en precisie, de obstakels die een transgendermeisje tegenkomt, maar is daarnaast ook gewoon een heel mooie film over opgroeien in de puberteit. De prachtige (klassieke) score van Valentin Hadjadj is overigens ook treffend gekozen. Temeer omdat het hier, zoals gezegd, een debuut betreft, rond ik de score naar boven af en kom ik uit op 5*. Niet te missen, dit kleine meesterwerk.

Een mooie, ontroerende film. Een beetje de working class tegenhanger van het begin dit jaar verschenen Call me by your name, al vond ik die laatste nog mooier. Desondanks mag deze film er dus zeker zijn, vooral ook door de mooie karakters en de karakterontwikkeling (met name de emotionele ontwikkeling van Johnny, geholpen door Gheorghe), het ruige landschap dat mooi in beeld is gebracht en, zoals eerder genoemd, de omgang van mens met dier. In die zin is er veel te zien in deze film.

Een intiem portret van zangeres en mode-icoon Grace Jones, opgenomen en gemonteerd over een periode van zo'n tien jaar in aanloop naar haar album 'Hurricane' (2018). Bloodlight and Bami is een onderhoudende cocktail geworden van live optredens en diverse momenten uit het privé leven van Grace, waarbij haar (harde) jeugd en andere gebeurtenissen uit haar leven, die Grace hebben gevormd, worden getoond. Hoewel dit niet heel veel diepgang oplevert, is het genoeg om wat laagjes af te pellen van de altijd wat afstandelijk en mysterieus gebleven Grace Jones. Zij wordt daardoor wat meer aanraakbaar, een verdienste van regisseur Sophie Fiennes, die het bij mijn weten als eerste en enige is gelukt om zo lang en van zo dichtbij te mogen verkeren in de entourage van Grace Jones. Hoewel de montage fraai is uitgevoerd, kan die niet verhullen dat de documentaire hier en daar wat fragmentarisch aandoet: de verschillende scenes lijken soms los van elkaar te staan, zonder samenhang. Los daarvan is Bloodlight and Bami een voortreffelijke documentaire over een eigenzinnige artiest, wars van conventies, die het zeker verdient om gezien te worden.

Een magisch-realistische en duistere filmervaring die genres overstijgt. Tina (Eva Melander) is in Gräns een douanebeambte, die niet alleen door haar uiterlijke kenmerken opvalt, maar ook door haar dierlijke reukvermogen, dat haar ertoe in staat stelt om emoties als schaamte, angst en woede bij andere mensen te ruiken. Op het moment dat Tina tijdens haar werk Vore ontmoet, een persoon met dezelfde uiterlijke kenmerken als zij, raakt zij in de ban van zijn mysterieuze aard en komt zij tot ontdekkingen over zichzelf en Vore, die haar leven drastisch veranderen.

Het is knap hoe regisseur Ali Abbasi in Gräns allerlei genres weet te mixen en naar zijn hand weet te zetten, zonder dat het een potsierlijke janboel wordt. De film is gebaseerd op een verhaal van John Ajvide Lindqvist, maar bij de bewerking ervan heeft Abbasi vernuftig allerlei ingrediënten toegevoegd, waarmee Gräns elementen van onder andere fantasy, horror, coming of age en misdaad/detective in zich draagt, zonder dat de basis (Scandinavische folklore) verloren is gegaan. Gräns is daarbij zowel een liefdes- als horrorsprookje ineen en weet de kijker lange tijd op het verkeerde been te zetten (mij althans wel). Sommige scenes in Gräns voelden ongemakkelijk en maakten dat ik de neiging voelde om weg te kijken. Tegelijk werd ik door het uiterlijk van Tina en Vore 'betoverd' en werd mijn aandacht steeds naar het scherm getrokken. De voyeuristische neiging van de mens, zeg maar, om naar alles te kijken wat afwijkt. In die zin weet Abbasi ook te confronteren (hoe verdraagzaam ben je eigenlijk?, hoe kijk je aan tegen mensen die anders zijn dan jij en die tot een minderheid behoren?).

Lof, tot slot, voor Eva Melander en Eero Milonoff, die een topprestatie leveren onder de bijzonder vernuftig geconstrueerde grimage. Een bijzondere film die ik niet snel zal vergeten.

Fijne feelgood roadmovie, waar ik met plezier naar heb gekeken. Een serieus thema (racisme) dat nergens heel zwaar aanvoelt, maar af en toe wel weet te beroeren. Er valt ook veel te lachen en de beelden van het landschap zijn af en toe erg mooi. Viggo Mortensen heb ik hoog zitten: een karakteracteur die doorgaans echt in zijn rol kruipt en iemand wórdt in plaats van speelt.

Hoewel er zeker wel een en ander valt aan te merken op Green Book (gladgepolijst, nauwelijks scherpe kantjes, voorspelbaar) heeft deze film op de een of andere manier de sympathie van de meeste stemmers en ook die van mij.