Meningen

Surrealistische film zonder duidelijk plot, maar voldoende onderhoudend en soms ook tot nadenken stemmend. In Los Versos del Olvido (verzen van vergetelheid) is de hoofdpersoon zijn eigen naam vergeten, maar is hij een wandelende encyclopedie als het om allerhande feiten gaat. Hij is werkzaam bij een lokale begraafplaats, inclusief mortuarium, in een niet nader genoemd land, waar hij met grote toewijding onder andere de graven verzorgt. Omdat er Spaans wordt gesproken en bekend is dat de film is opgenomen in Chili, doemen er al snel enige associaties op met het regime van de inmiddels overleden dictator Pinochet, zeker als op enig moment militieleden de lijken van vermoorde demonstranten willen verbergen in het mortuarium en de naamloze hoofpersoon bijna wordt vermoord, omdat hij te veel heeft gezien. Of bijna...dat is eigenlijk de vraag in dit debuut van Alireza Khatami, waarin niets lijkt te zijn wat het is en alles mogelijk is. Je zou een parallel kunnen zien met en ook een aanklacht tegen het dictatoriale regime in Iran, waar de regisseur vandaan komt, zeker ook omdat de regisseur zelf stelt dat de film gaat over de morele verplichting ons het verleden te herinneren en ons te verzetten tegen de gewelddaad van het vergeten. Maar Los Versos del Olvido is zeker niet slechts een politieke, maatschappijkritische film; de film gaat in mijn beleving in de kern veeleer over menselijke waardigheid en respect voor het leven, wat wordt ondersteund door visueel soms zeer aansprekende en metaforische/poëtische beelden.

Ondanks dit alles is de film bij vlagen ook moeilijk te volgen en ontbreekt het aan een duidelijke context, waardoor het al met al wel heel veel invullen en gissen is. Niets mis met een film die een beroep doet op je eigen verbeelding en fantasie, maar in Los Versos del Olvido slaat dat in mijn beleving wat door. Ben bang dat deze film gaandeweg in de vergetelheid zal raken.

Visueel sterke maar inhoudelijk wat saaie biopic over voormalig vicepresident Dick Cheney, die ten tijde van het presidentschap van George Bush jr. de macht naar zich toe trok. Dat dit tot politiek zeer omstreden keuzes heeft geleid is alom bekend. We leren Cheney in Vice kennen als een middelmatige, luie student die er aanvankelijk met de pet naar gooit en die vooral door zijn vrouw in de goede richting wordt gestuurd. Zo werkt Cheney zich op de achtergrond op in politieke kringen, om uiteindelijk de machtigste man van de VS te worden.

Vice leunt sterk op de acteerprestatie van Christian Bale. Die is zonder meer indrukwekkend, niet alleen door de uiterlijke gelijkenis, maar meer nog door de manier waarop hij zich heeft ingeleefd in Dick Cheney. Om deze film echt te kunnen pruimen is, denk ik, wel enige politieke affiniteit gewenst. Vice lijkt zich vooral ook te richten op kijkers die minder met politiek begaan zijn, getuige de wel erg uitleggerige vertelstijl, waarbij regelmatig ook in beeld nog eens wordt geïllustreerd wat zojuist is gezegd. Dat was voor mij iets te veel van het goede, net als de score, die naar mijn smaak aan de pompeuze kant is.

Grappig dat enkele van mijn voorgangers zich vooral hebben verveeld bij deze film. Ik heb me geen moment verveeld en heb vooral een warme, intieme en oprechte film gezien, met hier en daar mooie metaforen. Maar voor mij geldt dan ook dat iets als bijvoorbeeld dramatische opbouw niet interessant is en geen criterium om de film op te beoordelen. Het vluchtelingenthema kwam op mij niet geforceerd of ongeloofwaardig over: gezien de locatie waar het drama zich afspeelt, is dit naar mijn idee in deze tijd een reëel gegeven, waarmee veel mensen worden geconfronteerd. En als de filmmaker hiermee ook wat geëngageerde sociale kritiek geeft, prima! Wat mij er vooral van weerhoudt om de film niet met meer dan 3,5 ster te waarderen, zijn de soms wat te theatraal aandoende dialogen in de film en de soms wat zure kijk van de regisseur op de huidige maatschappij, die in de film tot uiting komt (al kan ik tot op zekere hoogte met hem meevoelen).

Een duistere, onderhoudende film waarin de spanning knap wordt opgebouwd. De gesloten en sociaal onhandige hoofdpersoon Emil draagt daaraan bij, evenals de setting in en rond de kalksteenmijn en de industriële score van Lars Halvarson. Ondanks dat er nauwelijks sprake is van een plot biedt de film toch meer dan voldoende om tot het einde te blijven boeien.