Meningen

Een documentaire over en vanuit het perspectief van verschillende mensen die overgevoelig zijn voor elektromagnetische straling (EHS) en hoe ingrijpend dat hun levens beïnvloedt. Goed dat deze (vergeten) groep mensen aandacht krijgt, maar het gegeven dat dit enkel vanuit hun perspectief gebeurt, vormt ook meteen de zwakte van de documentaire: onbedoeld verwordt de documentaire tot een klaagzang, omdat de focus blijft bij de verschillende klachten van de betreffende slachtoffers en hoe moeilijk en beperkt hun leven is. Dat geloof ik overigens onmiddellijk, maar dit had ook in een veel korter tijdsbestek behandeld kunnen worden, zodat de overige tijd besteed had kunnen worden aan de visie van anderen hierop, zoals medici, psychologen, overheden, elektriciteitsbedrijven, beleidsmakers enzovoorts. Dat had de documentaire veel meer diepgang kunnen geven en had mogelijk ook tot meer compassie met de EHS'ers geleid. Door de gekozen eenzijdige benadering wekt de documentaire nu jammer genoeg soms irritatie op.

Wat de beweegredenen zijn voor de wat sullige, dromerige Sam om overal in zijn omgeving codes en patronen te zien, die ergens naartoe zouden leiden (mogelijk zelfs een groter mysterie of complot bloot zouden leggen) en die gevolgd/onderzocht moeten worden, is mij niet duidelijk. Je zou denken dat de prioriteit van Sam zou moeten zijn om iets van werk te zoeken, zodat hij zijn naderende huisuitzetting kan voorkomen, maar dat lijkt niet zo urgent. Iets wat soms ook te zien is bij mensen met een psychiatrisch ziektebeeld (zelfverwaarlozing), dus wie weet kijken we in deze film naar iemand die in een psychose verkeert. Hoe dan ook: het is geen straf om Sam in deze surrealistische prent te volgen en ondanks dat niet duidelijk wordt wat Sam beweegt, is Under the Silver Lake een onderhoudende en bij vlagen zelfs zeer komische film. Een ode aan de fantasie ook. Visueel is deze film eveneens een genot om naar te kijken, onder andere door de uitmuntende cameravoering. Alle visuele pracht en praal ten spijt, evenals de talloze verwijzingen naar en invloeden van die te vinden zijn (denk Hitchcock), dit rechtvaardigt niet helemaal de duur van deze film, die voor mij wat korter had gemogen.

Naargeestige film, waarin fijn wordt geacteerd (met name de rol van de getraumatiseerde en verbitterde Inga) en de spanning knap wordt opgebouwd. Helaas vliegt de film in de slotakte naar mijn mening uit de bocht met een overtrokken en wat makkelijke ontknoping. Al was de allerlaatste scene dan wel weer erg grappig.

Ontroerende coming of age biopic over het jeugdige en jongvolwassen leven van de Zweedse Astrid Lindgren, de voor velen inspirerende schrijver en bedenker van onder andere Pippi Langkous, die in 2002 is overleden. In Becoming Astrid zien we Astrid (een bijzonder fraaie rol van Alba August) op 18-jarige leeftijd als een eigenzinnig en levenslustig meisje in haar gezin, botsend met vooral haar streng gelovige en wat kille moeder. Astrid blijkt een schrijverstalent te hebben en wordt al snel als stagiair aangenomen bij een lokale krant, waar zij vervolgens onbedoeld zwanger raakt van haar (veel oudere) werkgever en een (onmogelijke) relatie met hem aangaat. Omdat hij in een nare scheiding verwikkeld is en door zijn aanstaande ex-vrouw wordt beschuldigd van ontucht besluit Astrid haar zoontje (Lasse) na de geboorte onder te brengen bij een pleegmoeder in Denemarken. Er volgen turbulente jaren, waarin het geduld en incasseringsvermogen van Astrid op de proef worden gesteld en zij van jong en naïef meisje verandert in een bijzonder krachtige en mooie jonge, onafhankelijke vrouw die haar eigen keuzes maakt.

Becoming Astrid is vooral sterk in de karakterontwikkeling die met name ook door het bezielende acteerwerk van Alba August wordt getoond. Zij draagt de film en is een genot om naar te kijken. De muziek is mooi en ondersteunt de emotionele momenten op een passende manier. En wat een goede keuze van de regisseur om op verschillende cruciale momenten in het leven van Astrid via voice-over verschillende kinderen te laten voordragen op wat voor manier het werk van Astrid hen bezighoudt of inspireert, steeds perfect aansluitend bij het leven van Astrid op dat moment.

In Becoming Astrid krijgt Astrid Lindgren, om de Volkskrant te citeren, (postuum) de aandacht die ze verdient.

Een heftige, indringende film, ondanks dat je van tevoren weet wat er komen gaat. Een goede keuze wat mij betreft om de film in één take te filmen, waarbij Kaya, de hoofdpersoon, dicht op de huid wordt gevolgd tijdens de verschrikkingen die door een rechtsextremist werden aangericht op het eiland Utoya. Ik denk dat het goed is dat deze film is gemaakt, omdat het eigenlijk nauwelijks invoelbaar is aan welke horror de slachtoffer destijds zijn blootgesteld. Deze film, en vooral de manier waarop hij gemaakt is, laat je dat toch enigszins voelen. Wat mij betreft is dat ook op een respectvolle manier gedaan en is de valkuil van voyeurisme knap vermeden. Een film die mij diep heeft geraakt.