Meningen

Begrijp niet zo goed waarom deze film zo'n beperkte release heeft gekregen in Nederland. Persoonlijk vond ik The Cakemaker een mooie film, die een groter publiek verdient dan hij tot nu toe krijgt. Ben vooral te spreken over de hoofdrol van Tim Kalkhof, die op overtuigende wijze een introverte patissier speelt, die verliefd wordt op een getrouwde Israëlische zakenman, met wie hij enige tijd een amoureuze relatie heeft, tot de man in kwestie ineens niets meer van zich laat horen. Waar de film en het karakter van de hoofdpersoon aanvankelijk wat oppervlakkig blijft, ontvouwt zich een intrigerend drama vanaf het moment dat het scenario zich verplaatst naar Jeruzalem. Ook Sarah Adler (op dit moment ook te zien in Foxtrot) speelt een overtuigende rol als vrouw van de genoemde zakenman. Hoewel de film best wat vragen oproept (waar veelal geen antwoord op komt), heb ik dit niet als storend of onoverkomelijk ervaren. Met enig inlevingsvermogen zijn de keuzes die de hoofdrolspelers maken invoelbaar. Een film voor fijnproevers...

Aangename film. Melissa McCarthy kruipt in de huid van wijlen Leonore Carol ('Lee') Israel, de schrijver die vooral bekend werd om haar biografieën van verschillende beroemdheden. Can you ever forgive me is gebaseerd op de memoires van Lee Israel. De film gaat over de periode na die biografieën, als Lee na geflopt werk financieel aan de grond zit en op het idee komt om brieven van verschillende niet meer in leven zijnde beroemdheden te vervalsen, verfraaien en verzinnen met name, om zo de waarde ervan te laten stijgen en haar financiële malaise het hoofd te bieden. Ze komt in contact met de eveneens aan lager wal geraakte Jack Hock (Richard E. Grant), een theatrale man met een opzichtige voorliefde voor mannen. Hij wordt haar drinkmaatje en uiteindelijk ook haar partner in crime.

Melissa McCarthy is geweldig als de onbehouwen, maar in wezen onzekere en eenzame Lee Israel. die vervreemd is van de grote mensen wereld. Ze heeft niet het karakter en misschien ook niet de vaardigheden om aimabel gevonden te worden door haar omgeving en zo haar eigen kansen op succes te vergroten. Dat levert enkele hilarische scenes op, maar soms juist ook vooral pijnlijke. Veelzeggend is de scene waarin Lee in de rechtszaal opbiecht dat het vervalsen en verfraaien van de brieven haar bijzonder gelukkig heeft gemaakt en dat zij nooit eerder zo gelukkig was. Het vergrootte haar gevoel van eigenwaarde, iets waaraan het eigenlijk altijd had ontbroken.

Can you ever forgive me is behalve een behoorlijk waarheidsgetrouw portret van Lee Israel ook visueel een fijne film om naar te kijken: de beelden van New York begin jaren '90 zijn fraai gemonteerd. De jazzy score maakt het af.

2019 is nog maar net begonnen, maar toch denk ik dat er dit jaar maar weinig films zullen uitkomen die rauwer en schrijnender zullen zijn dan deze film van de Libanese Nadine Labaki. Capharnaüm heeft meerdere betekenissen, ook een Bijbelse, maar hier zou het staan voor 'warboel' of 'chaos'. En dat dekt de lading meer dan aardig. Zain is een jongen met een geschatte leeftijd van 12 jaar. Geschat, omdat zijn ouders geen geboortepapieren van hem hebben. Zain leeft met zijn broertjes en zusjes bij zijn ouders in erbarmelijke omstandigheden in een krotwoning in de Libanese hoofdstad Beiroet. Zijn ouders kijken nauwelijks naar hem om, houden zich bezig met dubieuze handeltjes en gebruiken Zain vooral om het gezinsinkomen aan te vullen en om voor zijn broertjes en zusjes te zorgen. Als het zusje van Zain op 11-jarige leeftijd wordt uitgehuwelijkt aan een volwassen man, knapt er iets bij Zain en besluit hij weg te lopen. Hij ontmoet onder andere een eigentijdse bejaarde versie van Spiderman, maar ook Rahil, een jonge Afrikaanse vrouw, die met een peuter illegaal in Libanon verblijft.

Hoewel er best wat valt aan te merken op deze gedurfde film, is het toch vooral heel bijzonder hoe Labaki het jongetje Zain (knappe acteerprestatie van Zain al Rafeea) met de camera volgt en de indringende en confronterende beelden die dat rijkelijk oplevert, ook van de stoffige betonnen jungle van Beiroet. In alle troosteloosheid en grauwheid schuilt in dit geval bij vlagen ook schoonheid en bijzonder veel inlevingsvermogen en dat mag een knappe prestatie genoemd worden. Daarnaast verdient deze film alle lof voor de misstanden (verwaarlozing, mishandeling, misbruik, mensenhandel, kinderrechten die niet worden nageleefd) die Labaki aan de kaak stelt en de aandacht die zij in het bijzonder vraagt voor deze kwetsbare en vergeten kinderen, die dagelijks overleven in zeer armoedige en onveilige omstandigheden, thuis, op straat en in de gevangenissen.

Labaki serveert zware kost, maar zorgt bij tijd en wijle ook voor de nodige lucht door bijzonder humorvolle scenes. Let bijvoorbeeld op twee straatartiesten op een kermis die worden ingezet om een officieel document voor Rahil te regelen. Je voelt je bijna schuldig dat je bij deze zwaarmoedige film dan onbedaarlijk moet lachen.

Wat mij er nu van weerhoudt om Capharnaüm meer dan 4 sterren te geven (wat ik graag zou willen), is dat de regisseur soms wat lijkt door te schieten in haar verontwaardiging en zelfs woede over de omstandigheden waarin deze vergeten en vaak verloren kinderen in Libanon leven. Dat komt voor mij het meest terug in de, enigszins geforceerd aandoende, aanklacht van Zain tegen zijn ouders, die hen verwijt dat hij is geboren en de expliciete, maar te makkelijke, stellingname dat slechte ouders geen kinderen zouden moeten krijgen. Los daarvan is Capharnaüm visueel dermate krachtig, dat dit het vorenstaande voor mij ruimschoots compenseert. En dat eindshot...dat kwam bij mij binnen als een mokerslag. Voor nu dus 4*, maar een eventuele stijging in de score op termijn sluit ik niet uit.

La Ch'tite Famille is een niemendalletje dat geforceerd leuk probeert te zijn, maar constant 'over the top' is. Het grote probleem met deze film is hierboven al genoemd: de grappen zijn voor mensen die het Frans uitstekend beheersen misschien heel leuk, maar het effect slaat dood met de Nederlandse ondertiteling, die op het irritante af is. Het scenario slaat verder ook nergens op, om het niet eens te hebben over de vele onlogische gebeurtenissen. Natuurlijk is het leuk om de designerwereld, die nogal vol van zichzelf is, op de hak te nemen, maar ook dat komt eigenlijk nauwelijks uit de verf, op wat banale grappen na dan. Eigenlijk zou ik deze film 1* willen geven, maar het feit dat de cast onderling veel plezier had - zoals ook al genoemd - wat soms ook van het scherm afstraalde, maakt dat het er 2 zijn geworden.

Prachtige film waarin Fiona Maye (Emma Thompson) als kinderrechter in Londen met ethische dilemma's wordt geconfronteerd als Adam (Fionn Whitehead) een ernstig zieke, bijna meerderjarige Jehova's Getuigen jongen weigert mee te werken aan behandeling en daarmee op zijn dood afstevent en zij gevraagd wordt een beslissing te nemen, die, hoe de beslissing ook zal luiden, vergaande consequenties zal hebben. Hoewel de premisse de indruk wekt dat het vooral gaat over het ethische dilemma rondom de beslissing die Fiona over Adam moet nemen, wordt hieraan in de film per saldo niet zo heel veel tijd besteed. De film komt eigenlijk vooral tot leven, en wordt pas echt interessant, na het moment dat Fiona een ogenschijnlijk makkelijk genomen, zakelijke beslissing heeft genomen over de kwestie (en de conclusie eigenlijk is dat er nauwelijks sprake leek te zijn van een ethisch dilemma). Zowel Fionn Whitehead als Emma Thompson zetten daarbij een prachtige vertolking neer, al gaat de meerderheid van de credits toch echt naar Thompson: de gelaagdheid in haar spel is simpelweg van grote klasse. Overigens mag ook de rol van Stanley Tucci niet onvermeld blijven, die door het acteergeweld van Thompson bijna als figurant dreigt te sneuvelen (maar dat dus niet doet).

Voel je goed film volgens het klassieke Disney recept. Humor, voldoende vaart, cliché personages en uiteraard een moraal van het verhaal. Natuurlijk is het allemaal al zo vaak gezien en gehoord, maar toch zou iedere volwassene, met name diegenen die zichzelf te serieus nemen en voor wie het leven alleen bestaat uit werk en carrière, deze film moeten zien. Niets doen op zijn tijd is zo gek niet en levert vaak ook nog de beste ideeën op, zo houdt Christopher Robin de kijker, terecht, voor.

Een bedwelmende en ontregelende filmervaring, die blijft nazinderen. Frankrijk, 1995: een groep jonge mannen en vrouwen met danstalent viert feest in een afgelegen ruimte na enkele dagen te hebben gerepeteerd. Er heerst een uitgelaten sfeer, de energie golft door de lijven van de dansers en de ruimte, versterkt door de pompende elektronische klanken van Daft Punk, Cerrone, Aphex Twin, Giorgio Moroder en vele andere bekende artiesten uit die tijd, die er mede aan hebben bijdragen dat ik nog steeds met weemoed terugdenk aan de legendarische housescene uit de jaren '90. Dat levert prachtig geschoten scenes op, waarin de dansers hun kunsten laten zien; met name de van bovenaf gefilmde dansscene is een kunstwerk op zich, waar ik met een grote glimlach naar zat te kijken. Alles is nog oké, de jonge dansers wanen zich onaantastbaar en onoverwinnelijk en de sangria vloeit rijkelijk.

Tussendoor rollen in dikke neonletters de namen van de acteurs en muziekartiesten over het scherm, een typisch Noé grapje, terwijl de heimelijk in de sangria gestopte LSD zijn werk doet. De sfeer slaat langzaam maar zeker om: de toon van de opgewonden jonge dansers wordt directer, agressiever en remmingen vallen weg. De toch al grote ego's komen nog meer op de voorgrond te staan en er ontstaat verwarring en lichtelijke paniek: "Wie heeft ons gedrogeerd?". Waar de film in de eerste helft nog vrolijk uitgelaten was, is de tweede helft vooral een duistere achtbaan, vol van agressie, achterdocht, angst en paniek. Noé weet die op een treffende manier in beeld te vangen door de bijzondere cameravoering, waarbij de ruimte waarin de dansers zich bevinden verwordt tot een labyrintisch doolhof waaruit geen ontsnapping mogelijk is. Het licht en de vervormde geluiden van de muziek en het geschreeuw van verschillende 'verdwaalde' dansers op de achtergrond versterkt dit nog eens. Ondertussen lopen de eerste argeloze mede filmkijkers weg uit de zaal, verlossing zoekend, waar die voor de dansers in de film nog lange tijd op zich zal laten wachten.

Op de klanken van 'Angie' van de Rolling Stones (een prachtig tegenwicht na al het housegeweld) wordt bij het ochtendgloren de schade duidelijk. Van het energieke en bruisende danscollectief aan het begin van de film is niet veel meer over dan stuiptrekkende, verdwaasde en verdwaalde individuen, die de LSD helletocht hebben overleefd. Laat de film een boodschap zijn voor een ieder die lichtvoetig denkt over het gebruik van drugs, al was dat misschien niet eens wat Noé per se beoogde met deze film. Daarvoor is hij te veel een rebel.

NB. Hebben de mensen die de rating bepalen zitten slapen met hun 12+?

Bruisend kostuumdrama/biopic over het huwelijk en de emancipatie van de Franse schrijver Sidonie-Gabrielle Colette (1873 - 1954). Colette (mooie rol van Keira Knightley) trouwt op jonge leeftijd met de schrijver en uitgever Henry Gauthier-Villars (bekend als 'Willy', vertolkt door Dominic West), een flamboyante en charismatische man met onhebbelijke trekken, die onder andere tot uiting komen in het voor zijn karretje spannen van Colette door haar te dwingen om zijn 'Claudine' boekenreeks te schrijven. Het koppel Willy-Colette genereert zo succes en is graag gezien in aristocratische kringen, waar vooral Willy wordt bewierookt om 'zijn' geniale boeken. Colette komt in de navolgende jaren in aanraking met een bont arsenaal aan (artistieke) personen en wordt zich , geholpen door Missy, bewust van zichzelf en haar behoeften en talenten.

Hoewel Colette vooral een biopic is, laat de film zich zeker ook bekijken als een coming of age film, gelet op de ontwikkeling en emancipatie van Colette van afhankelijk meisje naar vrijgevochten, zelfbewuste vrouw. In dat proces valt er genoeg te genieten, niet alleen door de diverse (veelzijdige) personages, maar ook door het soms spannende kat en muisspel tussen Colette en Willy. Jammer dat er hier en daar Engels wordt gesproken met een potsierlijk Frans accent, een manco dat meer Amerikaanse/Engelse films die zich afspelen in Frankrijk treft. Bijzonder ook dat Colette een brief schrijft die we haar in het Engels horen voordragen terwijl de camera inzoomt op de betreffende tekst, die dan door haar in het Frans wordt opgeschreven. Kleine dingen weliswaar, maar wees consequent.

Al met al een fijne film om naar te kijken. Een postuum eerbetoon ook aan de schrijfster Colette en een boodschap aan alle (jonge) vrouwen om zelf, onafhankelijk, te kiezen voor dat wat je gelukkig maakt.

Na het vorige week uitgekomen 'Un Amour Impossible' over een complexe moeder-dochter relatie, is er nu 'Continuer', over een complexe moeder-zoon relatie. Frappant detail: in beide films speelt Virginie Efira de hoofdrol als de moeder. In Continuer heet die moeder Sybille en trekt zij te paard door de woestenij van Kirgizië met haar temperamentvolle, van haar vervreemde zoon Samuel (Kacey Mottet Klein). Aanvankelijk zijn er vooral oorverdovende stiltes tussen hen en bewegen ze ongemakkelijk langs elkaar heen, hun onderliggende pijn en wrok onuitgesproken. Als er dan toch verbaal wordt gecommuniceerd, is dat met het nodige venijn (Samuel) en een hoop decibellen (moeder). Het roept veel vragen op over hun onderlinge relatie, maar vooral over wat er in de voorgeschiedenis (tussen hen) is gebeurd. Joachim Lafosse is echter spaarzaam met antwoorden en laat veel aan de verbeelding over, waarbij hij zich bedient van bij vlagen krachtige beeldtaal. Daarin en in de wonderschone natuur en de manier waarop de lokale bevolking wordt geportretteerd, schuilt voor mij de kracht van deze film. Een voor mij zwaarwegend minpunt is toch het gebrek aan informatie en context, waardoor ik na afloop met veel vragen blijf zitten en het gevoel heb nauwelijks binding met de hoofdpersonen te hebben gekregen.

Een vlakke, maar toch heel aardige film! Crazy Rich Asians bruist van energie, niet in de eerste plaats door de (volledig Aziatische) cast maar meer nog door de kleurrijke decors en het tempo. Rachel Chu (prima rol van Constance Wu) wordt door haar vriend Nick Young (Henry Golding) overgehaald om mee te gaan naar Singapore, waar hij als getuige zal fungeren bij het huwelijk van zijn broer en hij zijn vriendin zodoende kan introduceren bij zijn puissant rijke familie. Dat stuit op de nodige weerstand bij diverse familieleden, de moeder van Nick (een mooie rol van Michelle Yeoh) voorop, aangezien Rachel uit een niet vermogende familie komt en zij wordt gezien als een zogeheten American Born Chinese.

Het scenario is vrij vlak en de film volgt keurig de gebaande paden van het (romantische komedie)genre, inclusief de bijbehorende clichématige personages. Verder is het verhaal uitermate voorspelbaar. Maar ach, als een film dan zo fijn gemaakt is, met een hilarische openingsscene en een mierzoete maar prachtige huwelijksscene onder andere, dan neem ik dat graag voor lief.