Meningen

Vermakelijke misdaadfilm met enorm veel bloed en geweld.

De film komt vanaf het eerste moment direct overtuigend over. De mannen die worden neergezet zijn stuk voor stuk overtuigend; een stel beesten waar je beslist geen ruzie mee wilt hebben. Ik weet niet in hoeverre dit klopt met de werkelijkheid, maar als badguy waren ze zeker overtuigend.

Het geweld was op veel momenten lekker hard. De klappen komen hard aan en het bloed spat in de rondte. Heerlijk vermakelijke scenes, zoals die met de pizzajongen. Niks geen gezeik, gewoon laten zien wie de baas is en erop los rammen! Bij sommige scenes ging het zelfs zo ver dat het naar horror neigde.

Het echte verhaal ken ik niet, maar het was best boeiend. Ook de speculaties op het einde waren interessant. Dit is gewoon weer zo'n lekkere harde britse straatfilm, die je wat betreft stoere mannen en plat praten wel kan vergelijken met The Football Factory, maar dan houdt het ook op.

En voor ik het vergeet; in de film kwamen ook nog een paar lekkere nummers voorbij. Het nummer dat gedraait werd toen het verhaal overschakelde naar 1994, en het nummer dat werd gedraaid toen het verhaal zich aan het begin van 1995 afspeelde. Als iemand het weet...

De oudere Planet of the Apes films heb ik nooit gezien, alleen de versie uit 2001 die op zich wel beviel voor een keertje. Na het zien van de trailer van Rise of was ik toch erg benieuwd geraakt naar deze. En hoewel het geheel enorm voorspelbaar is, heb ik me toch goed vermaakt.

Aangezien het een grote Hollywood productie is (budget 90 miljoen) weet je dat het verhaal meteen te verwaarlozen is. Enorm voorspelbaar, moralistisch en Amerikaans. Er zitten een aantal onlogische momenten in die niet onoverkoombaar zijn wil je een ongeloofwaardig verhaal als dit tot een einde brengen. Een groot raadsel ook hoe een chimpansee die dient als test subject ongezien een baby kan baren. Liggen ze allemaal te slapen daar?

Aap Caesar wordt uiteindelijk opgenomen in het huis van Franco en hoewel er niet veel bijzonders gebeurd is het erg leuk om de aap door het huis te zien bewegen. Hoewel de apen uit de computer komen is de techniek tegenwoordig zover ontwikkelt dat het op het eerste gezicht realistisch lijkt. Natuurlijk oogt het niet altijd echt, maar de apen - en vooral Caesar -, zijn dan ook gemuteerd. Caesar is erg leuk en cool, maar wanneer hij een apenleger bij elkaar raapt heeft hij toch wel iets erg kwaadaardigs over zich heen. En wie anders dan Andy Serkis die zijn gezicht hiervoor leent. Je gaat toch met hem meeleven.

Hoewel de apen niet echt zijn doet het toch pijn om te zien hoe ze worden behandeld in de film. Maar gelukkig zetten ze het de mens betaald. De manier waarop ze de stad op zijn kop zetten is genieten, maar toch had ik af en toe mijn bedenkingen. Het nadeel van grote producties is dat ze zijn verbonden aan allerlei regeltjes. Zo is de film voor 13 jaar en ouder wat betekent dat de apen nooit helemaal los zullen gaan. Meerdere keren willen ze een slachtoffer tot pulp slaan maar worden dan tegen gehouden door Caesar. En ik heb werkelijk nog nooit een putdeksel in een autoraam zien steken. Ik neem aan dat die er gewoon doorheen vliegt en de inzittenden wegvaagt. Kleine details die toch in contrast staan met de oorlog en chaos die zich voordoet.

Het einde verbaasde me. Enerzijds omdat het de schijn heeft een goed einde te zijn, terwijl het me onwaarschijnlijk lijkt dat de apen daar nu veilig zitten. Anderzijds omdat Caesar nog leeft, vaak zat legt de heldhaftige hoofdrolspeler toch nog het loodje om een traantje op te wekken. Toch heb ik me wel vermaakt, want veel meer dan dit verwachtte ik ook niet. De CGI is van goed niveau, verhaal onbelangrijk en bovenal, aapjes zijn gewoon cool!

Ook na de zoveelste herziening is dit toch wel mijn absolute favoriete Disney. Vroeger keer op keer van genoten, en nog steeds is zowat elke scene een schot in de roos. Een heerlijke verademing in vergelijking met de vele prinsessentekenfilms. Niet zoet, integendeel soms, maar met behoorlijk wat humor gebracht en stiekem gewoon stoer.

Zowel van het verhaal zelf als van de setting ben ik nooit zo'n fan geweest, maar doordat de mensen zijn vervangen door dieren maakt het des te meer genietbaar. Waar het sommige Disney's aan schort, hebben ze Robin Hood tjokvol gegooid met leuke personages. Vanzelfsprekend zijn de schurken een leeuw en een wolf, terwijl de onschuldigen worden vertolkt door konijnen en wasberen. De neushoorn-wachters en boogschutters waren ook best stoer, mede doordat ze niet praten. Robin Hood is sluw, dus dat is natuurlijk een vos.

Diverse scenes hebben vroeger zo'n indruk achter gelaten dat ik ze nog steeds kan dromen. Het boogschiettoernooi wat compleet uit de hand loopt, de beroving van de koning, de ontsnapping uit de gevangenis tot aan de gemene sheriff die de laatste centen van de allerarmsten int. Gooi daar nog een paar liedjes bij die allemaal lekker klinken en een spannende score en je hebt dik vermaak.

Wat een heerlijke onzin weer! Het geisha-wereldje vind ik best fascinerend en wanneer dit wordt gecombineerd met robots en andere bizarre fantasieën van regisseur Iguchi heb je mijn aandacht te pakken.

De 'buitenkant' van de film doet vermoeden dat we met een gewelddadig, gore-werkje te maken hebben zoals The Machine Girl, maar dat is het niet. Het is duidelijk een actie/komedie met een vleugje drama dat niet serieus te nemen is. Gewelddadig is het wel, maar allemaal op zo'n extreem neppe manier dat het genieten is voor fans van het genre. Het verhaal slaat nergens op natuurlijk, maar de invulling is behoorlijk spectaculair af en toe.

Zo zit de film vol met leuke cameratrucjes en is het visueel soms best genieten. Goede soundtrack ook dat sommige actiescènes doet aanvoelen als een ADHD-trip. Het ontbreken van bloedsproeiers is toch wel een gemis. Al het bloed, evenals andere kleine effecten zoals rook komen uit de computer. Robo-geisha zit vol absurde humor en weirde personages zoals de Tengun en natuurlijk Yoshie en haar zus. Het was ook vaak genieten omdat ik Yoshie erg leuk vond spelen, lekker sympathiek, ambitieus, lief.

Op het einde gaat de film volledig over de top met veel afgrijselijke CGI, kontzwaarden, bloedende gebouwen en een geisha-tank. Het mooie van alles is: het vermaakt. Het is J-sploitation filmpjes altijd snel vergeven voor het ontbreken van grafische kwaliteit. Meestal heb ik het ook wel gezien na anderhalf uur, maar deze wist de volle tijdsduur te boeien. Erg leuk!

Op basis van de poster moest ik bij RoboCop altijd denken aan een blikken nicht. Meer wist ik er eigenlijk niet vanaf. Oh ja, hij bestrijdt de misdaad. Het robot sciencefiction gedoe is niet mijn favoriete categorie, al is wat vlotte actie nooit weg.

De sfeer is sterk aanwezig. Het nabije Detroit wordt bevolkt door kwaadaardig gespuis en de overheid is op zoek naar een oplossing. Hoewel de ED-209 veel toffer is dan RoboCop gaat het grondig fout, waardoor Murphy dient als nieuwe basis voor de mechanische misdaadbestrijder. Jaren '80 sfeertje is wederom heerlijk gedaan met goede muziek en oubollige sound effects. Ik was wel positief verrast door de grote hoeveelheden bloed. Maakte het meteen allemaal wat gruwelijker.

Maar tussen het knallen door gebeurd er eigenlijk vrij weinig boeiends in mijn ogen. Het verhaaltje omtrent de identiteit van RoboCop kon me niks schelen en het design van RoboCop is gewoon slecht. Hij deed me voortdurend denken aan het zwakzinnige broertje van Arnold.

Prima actiefilm verder die ik niet snel een tweede keer zal kijken.

Ten eerste vond ik de stijl erg saai en niet mooi. Dus dan is het sowieso al moeilijker om de film af te kijken. Daarbovenop komt nog dat de karakters oninteressant waren, de humor waardeloos en de muziek afgezaagd.

Door hier en daar een leuke scene en omdat de film voor kinderen best te genieten zal zijn toch nog twee sterren.

Van de makers van Ice Age verwacht ik meer, veel meer.

Eindelijk dan toch deze klassieker eens gekeken. Boksfilms zijn niet meteen mijn favoriet, daarom liet het allemaal even op zich wachten. Sylvester Stallone acteert hier de jonge Rocky Balboa, een amateurbokser die een once in a lifetime oppertunity krijgt tegen de wereldkampioen Apollo Creed. Het is zowaar de eerste Stallone-film waar ik hem redelijk vind acteren.

Rocky is behoorlijk traag en neemt ruim de tijd om kennis te maken met verschillende characters. Het is dan ook geen actiefilm, voor spectaculaire gevechten moet je deze niet opzetten. De relatie tussen Rocky en Adrian is best aandoenlijk, Pauly daarentegen was maar irritant.

De sfeer en muziek is sterk. Leuk ook dat er zo'n geld tekort was dat de verkeerde poster en badjas van Rocky niet vervangen konden worden en Rocky deze fouten in de film zelf aanstipt. Na de trage aanloop neemt de film iets aan vaart toe en hoopte ik op een mooi einde, maar dat was nogal teleurstellend.

Blood Junkie valt eigenlijk best wel tegen. De grootste troef is dat het in de jaren '80 afspeelt en dat is best overtuigend gedaan. Zo heeft iedereen een kapsel waar je knipper een hartaanval van zou krijgen, dragen ze kleding die we hedendaags als ouwe poetslappen gebruiken en rijden ze in een auto waar je normaal gesproken een bekeuring voor krijgt. Maar bovenal is de muziek heerlijk die de jaren '80 feeling afmaakt.

Daartegenover staan echter een aantal dingen die helaas minder zijn. Zo bestaat de cast uit vijf kleurloze personages waarbij ik geen greintje sympathie voor kon opbrengen. Het tenenkrommend acteerwerk is de grootste schuldige, al had ik niet beter verwacht. Ik heb ook nauwelijks gelachen, veel gesprekken waren eerder vervelend. Alleen toen de Gunther look-a-like zich oplaadde voor een confrontatie moest ik wel even glimlachen. Ook de killer ziet er maar gewoontjes uit, daar had wat mij betreft veel meer mee gedaan kunnen worden om zo een eventuele cultstatus te bereiken. De gore is ook teleurstellend. Hoewel Rosas het op het einde een beetje probeert goed te maken is het niet genoeg om de lichtelijk nare smaak weg te spoelen.

Gelukkig duurt de film erg kort en met die zeer aardige sfeer is het best uit te zitten. Het geheel is echter te amateuristisch om echt leuk te zijn. Vooral de situatie omtrent de killer en zijn kills had veel beter gekund.

Blijft toch wel een vermakelijk animal horror. Greg McLean spendeert net als in zijn debuutfilm weer een behoorlijke tijd aan het intro. Nu is dit echter een voorbeeld van een lang begin die van mij nog wat langer had mogen duren. De Australische outback is prachtig gefilmd en de flora en fauna deed me bijna een vluchtje Australië boeken. Iets voor mijn 'things to do before I die' lijstje.

Radha Mitchell is erg geschikt voor de rol als sexy, maar stoere reisleider. De andere rollen zijn niet zo bijzonder, zeker niet vergeleken met de boosaardige krokodil. De spanning wordt langzaam opgebouwd met af en toe een glimp van het gigantische beest. Maar wanneer hij in volle glorie is te bewonderen valt het zeker niet tegen. De CGI is zeker niet slecht en de krokodil beweegt behoorlijk natuurgetrouw. Vooral het einde is top, en het is dan ook een beetje jammer dat dergelijke scenes niet méér voorkwamen.

Het was trouwens ook even slikken bij het einde. Dat Kate het heeft overleeft is een opluchting, maar waarom staan al die andere nietszeggende vleeshompen eigenlijk nog overeind? De bodycount had best wat hoger gekund dus. Een meer dan redelijke film en het maakt me benieuwd naar Wolf Creek 2.

Best een leuke genrefilmpje waarvan je op voorhand al weet hoe het verhaal zal verlopen. Spanningsopbouw is goed. Als kijker weet je dat er iets niet in de haak is met het gestoorde stel, en dan is het leuk om op details te letten die dat verraden.

Wanneer de bom barst is het spannendste gedeelte helaas voorbij. Een gelukzalige glimlach was niet te onderdrukken toen Lea opeens naald en draad pakte, maar dat bleek achteraf één van de hoogtepuntjes. Film is verder niet gore, wel een beetje ziek al heb ik inmiddels veel erger gezien. Verhaal is soms niet echt logisch. Waar was de auto van Mara nou? Die kon toch niet toevallig weg zijn? Had verwacht dat ze de auto wel bij het huis zou ontdekken. En dat Jon en Lea hun dochtertje hadden verloren werd ook niet echt duidelijk gemaakt.

Met genregigant Moseley zit je sowieso goed. Met zo'n kop kun je niet anders dan de psychopaat spelen, al heb ik inmiddels het idee dat hij gewoon zichzelf speelt. Maar verrassend genoeg komt het beste van Michelle Page. Erg overtuigend waar ik toch wel veel sympathie voor voelde, ook al jankt ze bijna de hele film.

Erg jammer is het einde dan weer. Geen genadeschot? Geen wederopstanding van de moordenaar? Gewoon weglopen en klaar? Heel makkelijk en heel flauw.

Leuke film die m'n verwachtingen precies waarmaakte. Niks meer en zeker niks minder.

De film was waarschijnlijk een stuk minder geweest zonder Scott en vooral Rudd. Samen vormen ze een komisch duo. Scott lijkt geen dag ouder te worden en is zoals vaak de vrouwenverslinder. Rudd zorgt voor veel vermaak met zijn sarcastische blikken en haatopmerkingen. Ik irriteerde me in het begin een beetje aan Lynch, maar later vond ik haar rol toch wel goed. Banks is een mooie actrice en de twee kinderen waren ook goed gecast.

Geen echte hilarische grappen, wel genoeg debiele situaties die je voortdurend met een glimlach laat zitten. Wel vond ik dat de film iets te veel om het rollenspel draaide. Werd op een gegeven moment een beetje flauw. Een geslaagde film verder.

Een vrouw die jaren geleden ontvoerd is, verkracht, en nu een vijfjarige zoon moet opvoeden in een te kleine ruimte? Dat is het werk van een psychopaat waar je zo snel mogelijk moet zien te ontsnappen, onderweg een bijl moet pakken en zijn schedel moet opensplijten. Het is een scenario zoals je ze in horror vaak tegenkomt. Ik was dan ook wel benieuwd hoe het als drama zou uitpakken.

Room staat volledig in het teken van de relatie tussen een jonge moeder (Brie Larson) en haar zoontje Jack (Jacob Tremblay). Het eerste halfuur zien we vooral de moeilijkheden van de moeder om een kind op te voeden in een kleine ruimte die geen enkel benul heeft van de buitenwereld. De vertelstem van Tremblay als voice-over is best fijn en het is aandoenlijk om te zien hoeveel waarde er aan kleine dingen wordt gehecht.

De acteerprestaties van zowel Larson als Tremblay zijn goed, maar weggeblazen ben ik zeker niet. Sowieso gingen mijn nekharen overeind staan als Jack weer eens een keel opzet, verschrikkelijk. Na de spannende ontsnapping lijkt de film afgelopen, maar dan begint het tweede deel, wat eigenlijk net zo traag is. We zien een Macy opdraven waarvan ik het nut niet echt inzie, behalve dat hij Jack ziet als een product van verkrachting. Ik twijfelde steeds meer aan hetgeen waar de film nu heen wilde.

Het weet niet te emotioneren en het voelde allemaal wat snel. De hele kidnapping wordt amper behandeld terwijl het een enorm ernstige situatie is. Uiteindelijk blijft de film overeind door het acteerwerk, maar verder maakt het weinig indruk. Het sluit zelfs niet met een klapper af.

Jammer dat mijn eerste kennismaking met Mr. Horror er meteen eentje moet zijn van Ti West, een regisseur die me nauwelijks weet te bekoren. Na diverse herzieningen van House of the Devil staat ie eindelijk op een krappe voldoende, dus misschien geldt dat ook wel voor dit slappe filmpje.

De sfeer is ook hier weer het sterke punt. De grofkorrelige beelden zijn een ode aan de jaren '70 horrorfilms en de reden - volgens Mr. Horror - dat de film onderaan de populariteitslijst stond van het AFFF. Nu lijkt dat mij niet de enige reden maar goed. Ook de introductie van Noonan die het verhaal inluidt vanuit een reusachtig landhuis is leuk gedaan en doet denken aan de oubollige horrors van weleer. Waarom de film dan in hemelsnaam onderbroken moet worden voor dit toneelstukje is mij echt een raadsel.

Vijf jongeren arriveren na autopech bij een boerderij en lopen daar ongeveer een half uur in het donker met een zaklantaarn. Tja, sfeer en spanningsopbouw is leuk maar dit werd vervelend. De cast is zwaar oninteressant en de lekkerste van het stel loopt de hele film met het vest tot aan de nek dicht geritst. Een klein detail, maar op een gegeven wil je toch vermaakt worden door wat er op het scherm gebeurd in plaats van dat je de hele tijd met een schuin oog naar je halfdode kastplantje kijkt en beseft dat ie nog water moet hebben.

De vleermuizen zagen er best goed uit, dat moet gezegd worden. Ti West neemt een klein loopje met de horror-waarheid door gebeten slachtoffers in zombies te veranderen in plaats van vampiers. Kan leuk zijn, maar ook hier wordt de plank misgeslagen. De make-up is aardig, maar er gaat gewoon geen enkele dreiging uit van de monsters. En dan die zus op het laatst; gewoon boos kijken en dan is er geen make-up nodig, moet West gedacht hebben. De val van die ene kerel uit het raam was trouwens heerlijk hard.

Sfeer is er dus wel en de score is - hoewel soms te luid - best goed, maar daar blijft het bij. Er gaat gewoon geen enkele dreiging uit van het kwaad in The Roost. En dan is het doorgaans leuke boekje bij een Mr Horror-editie opeens een genante uiting van lof. Ti West is gewoon niet mijn regisseur, en dat bewijst het kortfilmpje 'Prey' wat op de dvd staat ook weer eens.

Aardig, maar ik had er veel meer van verwacht. Sowieso wil ik het geen horror noemen want vrijwel alle genre kenmerken ontbreken hier. Drama en thriller zijn de aanduidingen die in me opkomen na het zien van deze klassieker.

Rosemary's Baby heeft een enorm langzaam tempo dat echter wel wordt voorzien van een onderhuidse spanning. Zo zijn de buren wel heel erg opdringerig, iets wat Rosemary duidelijk niet bevalt. Ondertussen ziet zij haar pasgetrouwde man steeds meer naar haar nieuwe buren toetrekken. Dit heeft ongeveer zo'n anderhalf uur nodig om zich te laten vertellen en dan gaat het voornamelijk over dokters, de baby, gezondheid en kleine ruzietjes. Wanneer de buren weer eens in beeld komen let je natuurlijk als kijker op verdacht gedrag maar zenuwslopend wordt het nooit. De mooie Farrow acteerde soms aardig, maar af en toe ook irritant als naïeveling. Cassavetes vond ik weer helemaal niks.

De nachtmerriebeelden van Rosemary waren erg goed en dit kan eventueel het horrorlabel dragen, maar dat zijn slechts enkele minuten. Het einde vond ik dan wel goed gedaan, iets waar lang niet iedereen het over eens is. Een film en einde waar je over kan speculeren, maar dat laat ik graag aan anderen over.

Rubber is het soort film dat door de meute waarschijnlijk de grond ik zal worden gebrand maar door de experimentele kijker zal worden toegejuicht. Met de weirde plot zul je nu eenmaal niet zo veel mensen aanspreken ben ik bang. Mijn zieltje heeft Robert in elk geval gewonnen. Voortaan zal ik alle banden met respect behandelen, want banden zijn cool!

Mr. Oizo, de regisseur, moet dat ook gedacht hebben want hij besluit om een afgedankte autoband op de voet te volgen, vanaf zijn 'geboorte'. Je ziet hem zijn eerste rolletjes maken wat vaak resulteert in een doffe plof na wat wankelen. Hij maakt kennis met allerlei obstakels die hij wel of niet de baas kan en hij ontdekt een unieke gave die hij bezit, namelijk dingen opblazen met zijn gedachte. Nadat hij de mensen een vrachtlading aan autobanden ziet verbranden besluit hij wraak te nemen. In feite kijk je meer dan de helft van de film dus naar een rollende autoband en na een tijdje werd ik wel erg melig. Het ziet er gewoon zo droog uit, ook al is het wanneer hij alleen maar omvalt. Het mooiste is nog dat ik op een gegeven moment ook het gevoel had naar een persoon te kijken, zo gedraagt hij zich ook. Regelmatig hard gelachen dus, met als toppunt dat ie onder de douche stond!

Dit speelt zich allemaal af in de woestijn en vooraf aan de film krijgen we te horen dat alle gebeurtenissen in de film voor 'no reason' zijn. Dus zonder enige reden staan er een groepje toeschouwers met ieder een verrekijker op de loer. Je weet niet waarom, maar al snel blijkt dat ze het leven van Robert willen volgen alsof ze naar een film kijken. Zij voorzien de kijker dan ook regelmatig van commentaar wat af en toe hilarisch is. Spinella is enorm droog als cop die de 'film' zo snel mogelijk af wilt hebben zodat ie naar huis kan. Het is echt zo vaag om te zien, soms wist ik echt even niet waar ik naar aan het kijken was.

Voor de gore-liefhebber zijn er tientallen ontplofte hoofden te bewonderen en zelfs wat (nep)dieren. Buiten dat zat ik de hele film met een big smile op m'n smoel omdat het kijken naar een rollende autoband blijkbaar leuker is dan gedacht. Echt bizar, want het wordt langzamerhand een echt karakter, een beetje zoals Wilson the Volleyball in Cast Away. Een levenloos voorwerp waar je op den duur toch een band (haha!) mee schept. Ik ben zeer aangenaam verrast dus en de volgende keer dat ik in een actiefilm een autoband zie rollen zal ik altijd terugdenken aan de grote held Robert die niet met zich laat sollen!

Een paar jaar geleden deze film voor het eerst gezien en hoewel ik hem toen al niet denderend vond heb ik onlangs het boek uitgelezen. Ik wist helemaal niks meer van de film af, wat de aanleiding was om hem meer even aan een herziening te onderwerpen.

Stukje bij beetje kwam de film weer in mijn herinnering boven drijven. Alleen nu viel het op dat het allemaal nog veel stukken minder is dan het vrij spannende boek. Natuurlijk is het moeilijk om ieders fantasie naar beeld te vertalen maar hier lijkt geen enkele moeite genomen om de boel ook maar enigszins op elkaar te doen lijken. Zo is geen één personage dezelfde als in het boek. Ze vervullen allemaal een andere rol waardoor het een grote warboel is. Heb geen idee wat de reden daar achter is. Waarom de Griek zo'n kleine rol in de film vervuld is een raadsel, aangezien hij een belangrijk personage in het boek is. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

De gore is een pluspuntje in de film. Er zitten best wat onsmakelijke scenes in. Groot knelpunt is echter dat een pratende plant in je fantasie nog wel enigszins werkt, maar op beeld ziet het er gewoon enorm lelijk en niet angstaanjagend uit. Het einde is helemaal belabberd. Een behoorlijk triest eind is omgetoverd in een waar cliché. Nee, dan raad ik iedereen toch het boek aan.

The Rundown had een release in de tijd dat The Rock nog niet in elke actiefilm te bewonderen was en The Stiffmeister nog cool was. Door de jaren heen stond ik meerdere keren op het punt om deze te bekijken, maar het kwam er maar steeds niet van. Tot nu.

Niet dat de verwachtingen heel hoog waren, maar het was vooral de setting die me wel aansprak. De kloterij tussen Johnson en Scott is me in elk geval meegevallen. The Rock is altijd genieten, ook toen al, en Scott is wel aardig maar een beetje op de automatische piloot. De rest ook trouwens, maar bij een vakman als Walken betekent dat een glansrol. Die is weer lekker op dreef.

De film is vooral erg luchtig met een goede balans tussen actie en komedie. De actie zag er lekker uit met The Rock die een aantal signature moves showt en veel schietpartijen die eindigen met harde klappen en valpartijen. Hoogtepuntje was de jeep van de klif. Prima vermaak.

Eindelijk alle Miyazaki's gezien.

En dit is ook weer een prachtige. Het tekenwerk is niet zo flitsend als z'n nieuwste werken (duh) maar het is zeker niet slecht of storend. De animaties vond ik bij vlagen zelfs erg prettig. Alleen het geluid was oubollig, maar dat had ook wel weer z'n charme. De soundtrack was overigens ook leuk.

Ik had nog nooit van Lupin III gehoord, maar ik ben gecharmeerd van het personage. Humor, stiekem maar ook stijlvol. Het verhaal was ook goed te pruimen. Eigenlijk is hier niks verkeerds aan, behalve dat hij misschien een tikkie korter had gemogen. En ik heb de film voor €2 op Marktplaats, echt een koopje.

Eén van mijn favoriete buddy-cop films die ik tientallen keren heb gezien. De laatste keer dateert echter alweer van heel wat jaren geleden. Ondanks het verstrijken van tijd blijft het erg vermakelijk.

Rush Hour is een fantastische combinatie tussen actie en humor. Zowel Tucker als Chan zijn beide acteurs die je wel moeten liggen. Er zijn mensen die spontaan wegzappen bij het zien van de capriolen van Chan. Ik smul er van. Hetzelfde geldt voor Chris Tucker die met zijn vlotte babbel achter de vrouwtjes aangaat. Heerlijke mimiek ook, erg jammer dat hij zo weinig films op zijn naam heeft staan. In combinatie met de serieuzere Chan een gouden zet.

Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf, maar de gênante, komische en gevaarlijke waar de twee voortdurend inrollen zorgen voor een continue glimlach.

Als ik echt moest kiezen dan kies ik voor het origineel, maar ik vind eigenlijk dat deze er prima naast mag staan. Het verhaal is ook hier weer een kapstok om Chan en Tucker door de meest bizarre omstandigheden heen te loodsen en dankzij de chemie tussen de twee is dat ook weer prima vermaak.

De gevechten zijn iets minder dan in het eerste deel, maar gelukkig is de humor van Tucker van minimaal hetzelfde niveau. Toch wel grappig dat hij ook veel improviseert. Een sterke bijkomstigheid is Zhang als slechterik. Haar rol is dan wel niet zo groot, maar heb wel een zwak voor de vrouw. Was denk ik ook de eerste film die ik van haar zag.

Na vele herzieningen staat deze nog steeds in het persoonlijk toprijtje actie-komedies.

Ik kan hier eigenlijk hetzelfde verhaaltje als bij de vorige delen neerzetten, alleen deze is net wat minder. Als trilogie in zijn geheel is het echter een erg constante reeks en ben erg benieuwd naar het vierde deel!

Ik dacht zomaar even met een 'normaal' Miike filmpje te maken te hebben, zie ik vlak voordat ik hem opzet dat het een verfilming is van de 'Yakuza'-games! Nu heb ik al die games gespeeld en ben een enorm fan dus was ik reuze benieuwd. Een paar dagen geleden vroeg ik mezelf nog af of er niet een film over bestond. En hier is hij dan, door Miike nog wel. Hij kan hier natuurlijk als geen ander wat moois van maken. Vanzelfsprekend ben ik wel continu aan het vergelijken. Hier gaat ie dan.

De eerste game neemt zo'n 25 uur in beslag, logisch dus dat het verhaal in de film oppervlakkig wordt gehouden. Hier draait het vooral om de vete tussen Kazuma en Majima terwijl het echte verhaal zo ongelooflijk diep is met oneindig veel zijtakken. Sterker nog, waar het eigenlijk omdraait kom je niet eens te weten. Van welke moord neemt hij de schuld op zich en wie heeft het gedaan? In de game zie je een behoorlijke proloog en tal van flashbacks, hier nada. De man in de witte jas op het laatst, Nishiki, is zelfs een belangrijke schakel, maar krijgt hier niet eens een naam.

De casting is over het algemeen goed gedaan. De charismatische Kazuma wordt goed gespeeld door Kitamura maar Majima steelt de show. Hij is werkelijk perfect gecast want in de game is hij minstens net zo gestoord en excentriek. Heerlijk om naar te kijken. Nishiki vond ik dan slecht gecast maar die speelde ook een kleine rol. Haruka is misschien wat te oud en te groot en Date heeft maar een klein rolletje. De bankoverval kon ik niet plaatsen, had ook geen meerwaarde en de film richt zich ook voor een deel op de avonturen van Yumi. Het einde verschilt ook. Dit zijn slechts verschillen die ik noem, niet per se minpunten. Want de film is verder op en top genieten!

De sfeer is goed getroffen. De drukbevolkte straten van Kamurocho komen echt tot leven en de smalle steegjes, barretjes en hotelkamers doen sterk denken aan de game. De film trapt goed af met een paar random gevechten waar we kennis maken met de altijd stoere Kazuma.

Verder zijn er nog wat Miike dingetjes aan toegevoegd die totaal niet misstaan in deze film. De honkbal, helikopter en de schokkende camera tijdens het schieten. Het flesje op het laatst is ook tof, maar niet helemaal uit de duim gezogen. In de game wordt Kazuma namelijk ook omringd door vuur wanneer hij op dreef is. Hier en daar is ook wat droge en zwarte humor te bespeuren. Dit alles maakt de film een genot om naar te kijken, al helemaal door fans van de game. Ik neem aan dat de users die laag hebben gestemd de game dan ook niet hebben gespeeld. Aan de andere kant, mocht je deze film goed vinden en een PS2 bezitten dan is het aan te raden die games te gaan checken.

Erg stoere film met dank aan Kazuma en Majima die helaas slechts een deel van het verhaal laat zien terwijl het Yakuza universum zulke ongelooflijk mooie verhalen kent. Heb ook een enorme zin gekregen in Yakuza 4 (PS3)!