Meningen

Ik ben een fan van de stripboeken, maar ik vind toch dat je de film daar los van moet zien. (Al leidden de enorme afwijkingen tussen boek en film wel behoorlijk af.)

Technisch is dit allemaal heel knap, maar als film is het bedroevend. Het is eigenlijk niet meer dan een standaard actiefilm met een dun, clichématig verhaaltje eromheen. Je leeft gewoon totaal niet mee met de personages, die in veel gevallen weinig meer zijn dan ballen in een flipperkast.

Er zitten nog wel een paar goede grappen in, maar overall kan humor deze film ook niet redden. Leuk voor een 12-jarige waarschijnlijk, maar verder...

Voor een romcom is deze film niet eens zo heel voorspelbaar. De eerste circa twintig minuten komen de drie bruidsmeisjes als vreselijk naar en disfunctioneel over, waardoor de film vervelend wordt om naar te kijken, maar geleidelijk aan blijken ze toch, diep van binnen, over enig gevoel en fatsoen te beschikken. Dunst en vooral Kaplan stelen de show, terwijl Fishers personage vrij vlak blijft. Weinig echt goede grappen en dialogen, maar over het geheel genomen best komisch. Strak tempo ook en goede lengte.

Leuk, al zijn de dialogen niet geweldig en is de plot hier en daar onlogisch. Vooral de bijrollen van Russell Brand, Keri Russell en Richard Griffiths zijn top.

Voldoende, maar meer ook niet. William Fichtner is zeer grappig, maar de rest is meh. Er zitten wel aardige scenes en dialogen in, maar de meeste worden te lang uitgesponnen.

En doodzonde dat de Audi R8 van Wahlbergs personage nauwelijks de sporen krijgt. Heb je eens een keer een oneindig coole auto in een film, zit-ie het grootste deel van de tijd aan een taxi vast.

O, en Feys personage heet niet Clara, zoals hierboven staat, maar Claire.

Een heerlijk hysterisch film, kilometers over the top, neemt zichzelf geen seconde serieus. Prachtige sixties-achtige styling, maar dan zwaar overdreven, net zoals bijvoorbeeld in de eerste Austin Powers. De dictie van vooral Zellweger is ook heel goed.

McGregor doet het niet slecht, maar deed me weinig. (Ik denk dat bijvoorbeeld Clooney het veel beter zou hebben gedaan.) David Hyde Pierce is ook geweldig in deze film, maar z'n personage lijkt zo op dat uit Frasier dat het hem waarschijnlijk geen moeite kostte.

Het plot is wel origineel, maar niet zo goed uitgewerkt. De dialogen zijn redelijk.

De film is wel een beetje te lang, het laatste half uur voegt weinig toe, behalve dan de ontknoping, die ik niet zag aankomen. Zellwegers monoloog is door de lengte en haar manier van uitspreken hilarisch, maar door de inhoud eigenlijk best ontroerend. Het contrasteert nogal met alles ervoor, maar toch rondt het de film mooi af.

Topfilm. 4.5 ster.

Mijn eerste conclusie was dat deze film toch wel erg dun is. De personages en de muziek zijn leuk en het is best komisch, maar er zit weinig tempo in en wat er gebeurt is wel erg kleinschalig. (Het gaat nota bene om 200 dollar.) Het grootste deel van de film speelt zich ook in dezelfde straat af.

Maar nu ben ik geneigd hem toch meer te zien als een soort zedenschets en schets van dit milieu. Zo bekeken is hij niet geweldig, maar best aardig. De meeste acteurs hebben een hoop charisma.

Of je moet inderdaad per se iets gebruikt hebben om hem goed te vinden. Dan heb ik niks gezegd.

Ik houd erg van komedies, maar wat ik tot nu toe uit de Apatow-school gezien heb, is het allemaal net niet. In deze film ligt het niet aan de acteurs. Hill is prima en Brands oer-Engelse gezwets is heerlijk. Zelfs Sean Combs is helemaal niet zo beroerd. Brand is ook voldoende overtuigend als rockster. Dat nummer The Clap bijvoorbeeld is echt tof. Beetje makkelijk natuurlijk, dat optreden op straat in New York, maar het zet een prima sfeer neer.

Maar toch kon dit me niet echt boeien. 109 minuten is niet eens zo veel voor een komedie, maar zelfs de standaard 90 minuten zouden voor mij te lang geweest zijn. De kots-, poep- en sexgrappen zijn in wezen nog het beste, want de pogingen er diepgang in te brengen door relationele tragiek te belichten werken nauwelijks; dat is allemaal al vaak genoeg veel beter gedaan, ook in komedies.

Te veel een invuloefening, met te clichematige personages en situaties. Toch zitten er nog wel wat leuke grappen in, zoals dat Connor de boezem van de moeder van de bruid aanraakt omdat hij denkt dat zij ook een geest is en dat de geest soms even verdwijnt omdat die zelf in de behandelde situatie meespeelt. Michael Douglas viel me toch een beetje tegen. Misschien had hij het toch iets dikker moeten aanzetten. Emma Stone is wel lekker hyper hier. Interessant kapsel ook.

Deed qua concept wat denken aan het vrij obscure Dawg, met Denis Leary en Liz Hurley, wat toch een stuk pittiger was, geloof ik.

Kijkbaar, maar niet veel meer dan dat. Er had meer in gezeten.

Ik zeg niet dat ik deze film overschat vind, maar ik ben een komedieliefhebber en vond hem hooguit bovengemiddeld. De fysieke humor is wel in orde, maar qua verbale humor had er in meer in gezeten. Daarnaast vind ik de film vrij traag.

En dan Mike Tyson. Natuurlijk is hij een legende en het feit als zodanig om hem (als zichzelf) in de film op te nemen is wel goed, maar hij is eigenlijk nauwelijks grappig.

Geen hoogvlieger, maar wel te doen. Te lang, dat wel.

Ik kan me goed voorstellen dat veel kijkers gillend gek worden van Goodwins personage. In dat geval is de film waarschijnlijk nauwelijks om door te komen, maar ik vond haar naast af en toe tenenkrommend vooral heel schattig, dus dat hielp.

Veel van de andere segmenten vond ik dan weer niet zo boeiend, maar er zitten wel wat geinige dialogen in. De korte tussenstukjes waar (mij) onbekende acteurs datingperikelen bespreken waren ook vaak heel grappig. (Deed denken aan het begin van The Sweetest Thing, waar dit ook al zo leuk was.)

Ik houd erg van komedies, inclusief romcoms, maar dit doet het hem niet voor mij. Dat het qua plot en personages nogal cliché is, geeft voor een romcom niet, maar voor mijn smaak is dit gewoon te tam. Het einde mag best voorspelbaar zijn, als de weg ernaartoe maar met voldoende hilariteit gepaard gaat. Hier zitten te weinig echt goede grappen en dialogen in. Vaak is het eerder gênant dan grappig.

Gelukkig duurt hij niet al te lang en is het op zich wel een heel sympathieke film. Vooral die goeie lobbes die door Segel gespeeld wordt, is een hartstikke fijne vent. Dus vooruit, 2.5 ster.

Meh. Het is een romcom, dus dat het voorspelbaar is, is niet erg, maar de film is nogal traag en de dialogen zijn erg matig.

Heigl vind ik vaak wel leuk, maar Rogen irriteert me hier. (Zoals altijd. The Green Hornet, Zack & Miri; ik kan hem niet uitstaan. Ik wil eigenlijk eens Pineapple Express kijken omdat ik Gary Cole zo'n eindbaas vind, maar Rogen houdt me tegen.) De bijrollen van vooral Paul Rudd, Jonah Hill, Ken Jeong en Craig Robinson zijn nog het best, maar kunnen de film niet redden voor mij.

Qua plot of diepgang stelt het natuurlijk niets voor, maar het zijn hier de personages en dialogen die het hem doen. Jason Lee, Joey Lauren Adams, Ben Affleck, Ethan Suplee: ze zijn allemaal geweldig. Een waardige uitbreiding aan het Viewasknewiverse. Zo speelt Brian O'Halloran weer een andere telg uit de Hicks-clan. De talloze, bij Smith gebruikelijke verwijzingen naar superhelden en Star Wars doen de rest.

Ik had nog nooit eerder een film van Woody Allen gezien (shame on me, ja), en deze viel niet tegen. Het stelt op zich niet zo heel veel voor, maar het is goed opgebouwd en vlot. Goede combinatie tussen humor en spanning.

Keaton en Huston stelen de show. Allen zelf is in veel gevallen meer de aangever. De meeste verwijzingen naar andere films zal ik wel gemist hebben helaas.

Dit zakt overall toch door de ondergrens heen voor mij. De acteerprestaties kan ik niet beoordelen, vind ik, want het script is gewoon zo slap. Puur als feel-goodfilm gaat het nog wel, maar er zit veel te weinig pit en humor in.

In 27 Dresses liet La Heigl bijvoorbeeld zien dat ze heel goed boos-zijn kan spelen (en dan heel schattig is, maar ik dwaal af), maar hier is het allemaal zo slapjes. Halfslachtig met eieren gooien naar een foto van je ex is ondermaats.

In het segment over de bevallingsstrijd zit nog wel wat humor, maar veel stelt het niet voor. Als dan zelfs de kleine bijrolletjes van onder meer John Lithgow, James Belushi en Larry Miller afgescheept worden met oerflauwe teksten, ja, dan houdt het op.

Valentine's Day moet ik nog zien, maar ik ben er niet echt benieuwd meer naar.

Ergens is deze film bizar slecht. Elke keer denk je "misschien gaan ze nu iets leuks of onvoorspelbaars doen", maar nee, dan wordt weer de meest flauwe en voor de hand liggende grap gemaakt. De enige echt leuke grap vond ik dat op het einde, wanneer Norbit de kerk binnenstormt, het koor "Norbit" galmt, een beetje als in een Griekse tragedie.

Ook de gemakzuchtige manier waarop Eddie Griffin hier zijn pooierrol uit de Deuce-films herhaalt, is tenenkrommend. Cuba Gooding jr. is eveneens niet best.

Maar toch vond ik deze film hilarisch. Hij is zo overdreven, hysterisch en zwaar over the top dat het gewoon weer goed wordt. Het tempo wordt er ook goed in gehouden, dat helpt ook. Je moet ervan houden, maar ik vond hem het einde.

11 was een topfilm, 12 matig en 13 is OK. Alle drie gaan ze natuurlijk nergens over en zijn ze totaal ongeloofwaardig, maar dat gladde en nonchalante maken de films juist zo uniek en genietbaar.

De film is overladen: aan de ene kant vind ik een film die tjokvol leuke personages zit wel aantrekkelijk, maar het simpelere en strakkere 11 was toch beter.

Pacino schmiert er weer lekker op los (heerlijk fout kapsel ook) en de chemie tussen Clooney en Pitt is uiteraard weer dik in orde. (Persoonlijk vind ik Ocean's hun beste werk: in mijn ogen zijn ze geboren om stijlvolle gladjakkers Ocean en Rusty te spelen.) Ook het geredetwist tussen de broertjes Malloy is altijd amusant. Jammer dat Elliot Gould weer zo'n beperkte rol heeft, want hem vind ik een van de leukste personages.

Tja, voor hedendaagse begrippen is de film wel erg traag en gebeurt er te weinig. Ik ben het met eerdere sprekers eens dat de sfeer, de muziek en vooral het personage Shaft de sterkste punten zijn.

Laten we wel wezen: John McClane en James Bond zijn gewoon mietjes vergeleken met John Shaft, die "geen fuck geven" zo'n beetje uitgevonden lijkt te hebben. Shaft, moederneukers!

Ik heb de originele serie nooit gezien, maar ik vermoed dat deze film tussen hommage en parodie in zit.

Hoe dan ook, de film is nogal voorspelbaar en hoewel dat voor een actiekomedie niet echt geeft, had er misschien iets meer uit gehaald kunnen worden. Het tempo blijft wel hoog, gelukkig.

De chemie tussen Stiller en Wilson zit zoals meestal wel goed, maar Vaughn is mij te vlakjes hier. Snoop, echter, lijkt niet te kunnen acteren, al is dat niet zo erg omdat zijn personage zo lekker over the top is.

Mooie seventies sfeer, met vaak lekkere muziek.

En zoals iemand hierboven schrijft, geen love-interest, wat deze film inderdaad nog voorspelbaarder gemaakt zou hebben.

Niet briljant, maar goed te pruimen. Leuke grappen, dialogen en verwijzingen naar andere films (en naar de broertjes Johnny en Luther Htoo). Beetje te lang wellicht.

Qua Hollywood-parodie is het redelijk. "Man, I don't drop character 'till I done the DVD commentary." "Land of Silk and Money with Gong Li. Second Globe, third Oscar. I prepped for that one by working in a Beijing textile factory for eight months." Toch had er wel meer uit gehaald kunnen worden. Het niveau van The Player haalt het bepaald niet. (Maar ja, wat wel.)

Ben Stiller doet niet zo veel bijzonders hier, maar Robert Downey Jr. schittert. Jack Black heeft helaas weinig leuke tekst.

En Tom Cruise was de slagroom op de taart. "I will massacre you! I will you fuck up!!"

Viel zwaar tegen. Het door de meesten vermaledijde Mallrats vind ik bijvoorbeeld nog een betere Smith-film.

Rogen vind ik al nooit goed en Banks stelt daar weinig tegenover. De bijrol van Justin Long is wel hilarisch, net als de scene met Tyler Labine. Jeff Anderson was in Clerks natuurlijk de (anti-)held, maar heeft hier te weinig leuke tekst. Hetzelfde geldt voor Jason Mewes.

En het had zo veel beter kunnen zijn. Uit de film zelf blijkt dat Smith een geniaal idee had: een pornoparodie maken op Star Wars. De beste man is geobsedeerd door Star Wars, dus waarom heeft hij dat idee in godsnaam laten varen? Het had een eindeloze reeks aan supergrappige verwijzingen kunnen opleveren.