Meningen

Hmm, ik vind de ark van noach een van de leukste verhalen uit dat dikke boek. Maar deze verfilming is toch een een beetje tegengevallen. Langzaam en vond het ook maar weinig spectaculair.Kreeg een beetje het gevoel dat er naar parabellen met onze tijd werden geprobeerd te prediken

Regisseur Ilya Naishuller eerste film was een unieke actiefilm geheel opgenomen in P.O.V. (zoals de first person shooters) Zo goed en origineel concept was er in deze tweede film niet! Die eerste film opende namelijk voor de regisseur de deur van Hollywood. Daardoor was er duidelijk wel meer budget maar moest hij wel werken met een veel traditionele script (“A History of Violence”, “Falling Down”, "The Long Kiss Goodnight" “Shoot ‘Em Up”, “Taken” of “Equalizer” ) van de hand van de schrijver Derek Kolstad (John Wick) Ja, dat script is vooral het veilige "been here, seen that" Echter twee elementen laten deze film ver boven het gros uitstijgen! Ten eerste is dat Bob Odenkirk (van het al even goede “Better Call Saul”); en hoe hij de saaie huisvader Hutch Mansell met een geheim speelt! Nu Liam Neeson te oud wordt en niet meer goed kan overtuigen en Keanu Reeves het nooit heeft gehad, bewijst Odenkirk dat hij het in zich heeft om een geloofwaardige actiester te zijn! Meest aantrekkelijk aan hem maakt, dat hij geen superheld is en ook klappen moet incasseren! Daarnaast is opa Christopher Lloyd een genot om te zien. Wel jammer dat Harry gespeeld door RZA en wat ik vermoed half-broer was, slecht uitgewerkt werd. Nu leek het net alsof er een paar excuus donkere mensen in de film moesten zitten! Maar RZA scoorde wel even een drievoudige headshot! Het andere hoogtepunt is de regie van llya Naishuller! Hij weet ondanks dat eenvoudig verhaal er een stel erg mooie scenes in te stoppen! Het tracking-shot van het gooien van een pistool was er bv. zo één! De actiescènes zelf waren goed overzichtelijk, zijn regelmatig bloederig in beeld en bezitten een soort cartoonachtige grappigheid! Het bus-gevecht dat aan het begin van de film plaatsvindt, steekt wel boven de rest uit. Ja in zijn krappe 92 minuten geeft de film je precies wat je wil en soms is dat ook genoeg om plezier te hebben! Blijf na de aftiteling ook nog even kijken want er komt nog een bonusscène!

Nocebo is Latijn voor 'ik zal schaden' en het tegengestelde van het placebo. Dus het gezondheidseffect van een patiënt die zich zieker gaat voelen dan hij eigenlijk is. In de film schittert Eva Green als Christine, een modeontwerpster van duur-ogende kinderkleding. Ze heeft het allemaal: een knappe echtgenoot, een slim jong kind, Roberta, een hectisch gezinsleven en een groot, mooi huis. Dat wil zeggen, totdat een mysterieus telefoontje haar nieuwste modeshow onderbreekt...ze krijgt plotseling een mysterieuze en slopende ziekte, en daaropvolgend verschijnt de Filipijnse verzorger, Diana op haar stoep...je weet natuurlijk dat Diana er niet voor niets is en welke grote zonde de kern van het verhaal vormt is snel duidelijk....regisseur Lorcan Finnegan en schrijver Garret Shanley, die ook samen werkten aan de vorige film "Vivarium" houden het eenvoudig. Via een reeks flashbacks komen we het verhaal te weten. De film is op zijn best wanneer het neigt naar horror! En bevat dan ook een stel angstaanjagende beelden vooral tijdens Christine's hallucinaties en visioenen; een gigantische teek, wonden bij collega's, de door teken geteisterde hond en de aardig bijzondere eindconclusie. Bovendien doet de score van Filipijnse percussie-instrumenten het uitstekend om de angst in de hele film te accentueren. Alhoewel het geen erg enge film is, is het dus wel doordacht en een redelijk effectieve film!

Sfeervolle afsluiter van de Blind Dead-reeks van regisseur Amando de Ossorio. Wederom herrijzen de op bloed beluste, blinde en gemummificeerde tempeliers op hun uit het graf om alleen op gehoor hun slachtoffers te lokaliseren.(iets wat dit keer vrij minimaal was te zien) De film is net als de drie andere zeer goedkoop gemaakt, maar het is toch knap hoe er met minieme middelen een geslaagde griezelfilm is gemaakt. Het zichtbaar gebrek aan geld kan soms wel hun tol eisen, vooral de belichting in de nachtelijke scènes laat wat te wensen over. Tevens is acteerwerk van zeer uiteenlopende kwaliteit. Toch is La noche del gaviotas niet weg te zetten als een simpele zombiefilm, want de film herbergt daarvoor teveel diepgang. En gaat over een dorp dat in een jaarlijks ritueel maagden aan de tempeliers offert, waarbij de ondode orde een oeroude zeegod aanbidt. Dat concept van een gesloten gemeenschap die gebukt gaan onder een kwade invloed wordt goed uiteen gezet. De zombies zijn hierbij feitelijk maar van secundair belang. Ook het eind is net iets te gemakkelijk maar dat neemt niet weg dat dit een heerlijk film is. Plus dat deze zombies in kwestie behoren tot de meest tot de verbeelding sprekende ondode creaturen. Ze vervelen mij naar vier delen nog steeds niet.

De Spaanse horror-regisseur Amando de Ossorio heeft met de Tombs of the Blind Dead een stel zeer fijne films afgeleverd. Met deze Euro-trash horror doet hij die serie nog eens dunnetjes over maar dan met minder tempeliers en met meer borsten. We zien hier namelijk ooga-booga-voodoo-zombies en in slow-motion rondlopende rondborstige dames in bikini met panterprint. Pure pulp. Het begint in 1910 Mombassa, Kenia waar een vrouw (Bárbara Rey)door een groep inboorlingen wordt vastgebonden en geslagen met een zweep totdat al haar kleren van haar lichaam zijn gescheurd. Een scene die de Ossorio zo goed vond dat hij hem later in de film nog eens herhaald. Hierna is het de beurt aan onderzoekers Jonathan Grant (Jack Taylor), Rod Carter (Simón Andreu) een stel wulpse dames om ergens in een Spaans natuurpark...euh, Afrikaanse jungle de verdwijning van de olifanten te onderzoeken. Natuurlijk zijn die inboorlingen niet dood en herrijzen elke avond om dames te veranderen in luipaard-vrouwen. Dat is allemaal erg onnozel, zelfs ietwat gedateerd en je moet ervan wel van houden! Ik vind dit soort films wel een soort leuke entertainment bieden.

Regisseur Amando de Ossorio groeide op in La Coruna en daar deden vreemde verhalen over tempeliers en duivelse druïden de ronde. Dit fungeerde dankbaar als inspiratiebron voor deze film en nog drie andere films. Deze film bezit in ieder geval potentie, is origineel en zelfs soms nagelbijtend spannend. In de film laat Ossorio in rottende monnikspij uitgeruste Blinde Doden herrijzen uit hun graven elke nacht op zoek naar vers vlees en bloed. Deze doden lijken op een kruising tussen een vampier en een zombie. En door het achtergrondverhaal zijn de Tempeliers een stuk interessanter, dan menig andere zombie/ vampier. Nu zijn er twee verschillende versies waarbij de Engelse veel van de meest schokkende en meest leuke beelden mist. De eerste, zeer knap in elkaar gestoken scènes, zijn soms verplaats (aan het begin of tijdens de uitleg van de professor) en ook de lesbische vrijscène ergens aan het begin en de verkrachtingsscène meer naar het einde toe zijn er uitgesneden. Niet dat ze nu heel veel meer toevoegen maar ze laten de film wel beter doorlopen. Nu is de nudity voor een Europeese productie nog redelijk soft te noemen. En blijft het natuurlijk wel een B-film met alle (on)logica van dien en genoeg scenes die niet kloppen. Nee, voor een goed verhaal is de kijker aan het verkeerde adres. Maar met prachtige, enge vormgegeven Tempeliers en de dreigende, angstige sfeer (vaak ondersteund door een prima soundtrack) is de film in zijn geheel uitermate effectief. Samen met de handvol goede horrorscènes, de redelijke special effects, een handvol ontblote borsten en de de ondoden is het meer dan de moeite waard.

Russische chaos! De makers hebben duidelijk geprobeerd elementen van Amerikaanse blockbusters te combineren met elementen uit de Russische cinema. Dat ziet er soms best cool uit, maar ik raakte de weg goed kwijt in deze fantasy-wereld van Sergey Lukyanenko, bevolkt met tovenaars en vampiers in een modern, hedendaags Moskou. Ze gingen er blijkbaar vanuit dat je het boek heb gelezen? Wat in die boeken misschien een overzichtelijk geheel is van namen, partijen, personages, good guys, bad guys en achtergrondinformatie, is in de film complete chaos. Het is nu regelmatig onduidelijk wie wie is, er zijn zoveel personages die worden geïntroduceerd. Goed of kwaad je heb soms geen idee! De verschillende krachten die ieder personage blijkbaar bezit kwamen met tijd en wijle uit de lucht vallen. Snelle actie, gevoel voor drama, slow motion, geschreeuw, bloed, of kerkgezang: er is genoeg om er een episch gebeuren van te maken, maar helaas kom er maar weinig van terecht. Regisseur Bekmambetov verpakt dit alles met (te)veel visuele flair maar vergeet dit te doen in een ordelijke vertelling. Het lijkt wel alsof het script alleen voor insiders is geschreven. Het maakt dat je een film krijg waarbij je iets spectaculairs verwacht, maar waarvan het verhaal bijna niet te volgen is voor mensen die het boek niet hebben gelezen, en dat is erg jammer, want in zijn kern moet er een erg mooie interessante wereld gecreëerd zijn!

Simpel en domme film! Politie die vampieren met rust laat, goede en slechte vampieren, een meisje, Een vampier die hetzelfde heeft meegemaakt??? De ene onbenulligheid naar de andere. En nergens wordt er dan ook maar spanning gecreëerd. De vampieren zijn niet eens eng of indrukwekkend, wat blauwe contactlenzen en woppa een vampier. Special effect bestaan uit het versnellen van de vampieren en wat andere minimale dingetjes. De actie bestaat voornamelijk uit schieten. Eerste keer staat de vampier weer op, aan het eind blijven er heel wat liggen? Een aflevering van True Blood bevat meer spanning en vermaak dat dit! Positieve opmerkingen zijn de locatie die gekozen zijn en letterlijk en figuurlijk het eind!

Tweede film van modeontwerper/regisseur Tom Ford (A Single Man) In de film lopen drie verhaallijnen door elkaar. De geslaagde maar diepongelukkige galeriehouder Susan (Amy Adams); haar ooit gelukkige relatie met aspirant-schrijver Edward ( Jake Gyllenhaal); en het verhaal van het boek dat Edward schreef en opdroeg aan Susan, getiteld 'Nocturnal Animals'. Dat laatste verhaal - dat we zien gebeuren wanneer Susan het leest is ook verreweg het meest aanwezig en razend spannend en gaat over hoe het gezin van Tony (ook Gyllenhaal) geterroriseerd wordt door een handvol rednecks. Alle acteurs verrichten zeer uitstekend werk en de film is daarnaast prachtig gefilmd. De twee locaties waar de film zich in afspeelt (het stedelijke L.A. en de woestijn van Texas) worden goed in beeld en samen gebracht. Wanneer de film begint vraag je jezelf af waar het verhaal naartoe zal gaan, maar tegen het eind zal je waarschijnlijk zeer geïntrigeerd zijn. Nocturnal Animals is daarmee een fascinerende thriller geworden die het waard is om minste 1 keer gezien te hebben.

Tweede film die ik heb gekeken uit de 'Welcome to the Blumhouse' reeks (een samenwerking van Blumhouse en Prime Video) En deze deed het iets beter, ook al is dit ook niet veel meer dan een angstvrij psychodrama over de rivaliteit en wrok tussen musicerende tweelingzussen. Met als inzet het muziekstuk Saint-Saëns 'Pianoconcert nr. 2. Vervolgens wordt er wat 'bovennatuurlijke' horroraspecten toegevoegd; een mysterieus notitieboek, satanische tekens, nachtmerrie(s) en het verhaal over Giuseppe Tartini 'Duivelstrillersonate' die dit na een droom, waarin hij de duivel hoorde spelen, componeerde. De film herbergt daarmee een behoorlijke dosis potentiële suspense-, drama- en griezel. Toch verandert dit alles nooit in iets echt huiveringwekkend. Wel bezit de film een paar momenten waarop sfeer, geluid en visueel prima samenvloeien maar de film blijft te vaak hangen in het wat brave tv-gevoel. Tja als ik heel eerlijk ben, zijn Blumhouse-films (ook de betere) al niet heel schokkend Ze zijn ook meestal niet echt mijn ding. Deze was niet hun slechte film maar ook niet het beste van Blumhouse.

'Rear Window' in een Township.

Deze Zuid-Afrikaanse thriller is er één van het charmante soort. Het eerste wat me opviel was de voertaal in de Zuid-Afrikaans. Die taal is nauw verwant aan het Nederlands dus waren er heel wat woorden herkenbaar. Het plot over dat de hoofdrolspeler kreupel is geraakt en kan zijn appartement niet verlaten, is natuurlijk (tot en met de verrekijker aan toe) direct terug te voeren naar Hitchcock's Rear Window (waarin de hoofdrolspeler zo'n beetje hetzelfde beleeft) en in (zeker) naam wordt er ook gerefereerd aan Number Seventeen. Het is dan ook vooral doordat de film er aardig uitziet, het zich afspeelt in Zuid-Afrika en het goede spel van Irshaad Ally en Monique Rockman dat deze film zich onderscheidt van andere en nog prima wegkijkt.

"zombie met verstand"

Een land als Italië heeft een lange traditie met horrorfilms. Dus ik ben altijd wel benieuwd naar 'nieuwkomers' uit dit land. (dit was de tweede speelfilm van de regisseur Andrea De Sica) Echter één van de belangrijkste problemen met deze 'Don't Kill Me' is dat het niet veel uitlegt of aspecten van het verhaal goed ontwikkelt. Aan het einde van de film weet je nog steeds niet precies wie Mirta is en wat ze wil. Als men het over "Overdood" hebben, realiseer je je uiteindelijk dat het zombies moeten zijn. De verdere film is niet heel veel meer dan een onzeker meisje dat verliefd wordt op de verkeerde jongen. Veel gedoe met Mirta's vader, huisbaas, kamergenoot, vriend of wie en wat dan ook...maar een significant effectieve horrorfilm was dit niet! Hooguit weet de realiteit van hoe vrouwen nooit veilig zijn je nog bang te maken. De acteurs doen een minimale inspanning om een ​​blijvende indruk te maken en het is een nogal vergeetbaar verhaal. Oké er zitten wel bloederige close-ups in, maar één gore scène maakt nog geen goede horrorfilm. De rest van het plot berust op de opbouw van drama en maakt de hele film tot een flauwe overbodige film

Veel films van Lucio Fulci heb ik nog niet gezien (op het moment van schrijven volgens mij maar één). Maar deze beviel me zeer goed. Een prachtige setting op het Italiaanse platteland. Weinig gore maar één scene springt boven alles uit. Die scene is gewoonweg fantastisch. Voor een doorgewinterde film kijker is het qua verhaal misschien niet al te sterk, maar ik vond de plottwisten van een maniak naar zwarte magie of toch anders wel erg goed gedaan. Een charmante en sfeervolle Giallo film.

Onderhoudend en zeer voorspelbaar filmpje met Liam Neeson. De ontknoping is volgens mij vooral politiek correct en slaat de plank echt totaal mis. De film moet het vooral hebben van de aanwezigheid van Neeson en Moore.

Film die geïnspireerd is op een (bij)geloof van de bevolking van Laos. Geesten brengen lottonummers bij de levenden om hun meer welvaart te schenken. Alhoewel het in eerste instantie een dramafilm is over hebzucht en wantrouwen, maken de doden die voor Ana verschijnen en drie nummers fluisteren dat de film toch redelijk spannend was. Mooi was ook het verloop dat naarmate beide vrouwen (acteren als enige erg goed) met elkaar beginnen te botsen, de doden steeds duidelijker worden afgebeeld in grafische details met uitstekende pezen en botten.

Helaas was niet alles evengoed uitgewerkt! Manlief van Ana, Jakob runde één of ander bedrijf dat de Verenigde Naties oplichtte en daardoor soms weg was.Geen idee wat er precies aan de hand was maar het leek in de film te zijn geplaatst met de bedoeling om als maatschappijkritiek te dienen. Zo ook de scene dat Nok tijdens haar avondje stappen een paar dronken toeristen tegenkomt, die van haar misbruik wilde maken. Ze waren niet storend maar voegde ook geen meer waarde aan de film toe.

Maar over het algemeen was dit geen slechte film! Die ook nog eens bijzonder was omdat hij uit Laos komt en is geregisseerd door de vrouwelijke regisseur (Mattie Do) Met een focus op het verhaal en drama en in de derde akte het eigenlijke horrorgedeelte van de film, maakte Mattie Do uitstekend gebruik van spanning en atmosfeer en is het best leuk om te kijken.

De ophef over Jordan Peele heb ik nooit zo goed begrepen. Na Get Out (3*, 2017 Dat een horrorfilm een Oscar won zeg natuurlijk al alles!), Us (2,5* 2019), de series The Twilight Zone (2* 2019-2020) en Lovecraft Country (3* 2020) en het scenario van Candyman (2* 2021) was het wel duidelijk dat hij mij duidelijk minder goed lag! Maar Peele met een groter budget dan hij ooit had, is zowaar een grote verrassing! Dit was gewoonweg een zeer goede, spannende sciencefictionfilm! Eentje die voor entertainment gaat en die zich schaart meer in de traditie van de SF-blockbusters uit de jaren tachtig. Rondom het centrale verhaal cirkelen ook allerlei zijpaden, helaas lijken deze soms wat onafgewerkt of gewoon vulling. Die scene bij de elektronicaverkoper Angel Torres thuis met die VCR-brillen?? En wat had de chimpansee-scènes met de rest van de plot te maken? Neem niet weg dat dit wel een heerlijke scene was! Daniel Kaluuya (‘Get Out', Black Panther’, ‘Judas and the Black Messiah’) deed het goed. Zijn karakter wordt perfect bijgestaan met die van Keke Palmer (‘Hustlers’, stem van Izzy Hawthorne in ''Lightyear’) die de rol van Emerald ‘Em’ Haywood vervult. Ondanks dat mijn hart uitgaat naar horror, en die hier minder aanwezig en veel meer Sciencefiction was deze film wel heel erg top! Peele’s beste film tot nu toe,

Na Bølgen (2015) en Skjelvet (2018) is dit de derde grote rampenfilm uit Noorwegen! Regisseur John Andreas Andersen die ook verantwoordelijk was voor de tweede keert hier weer terug, net als één van de scenarioschrijvers. Massale en continue winning van olie en gas in de Noordzee heeft de bodem veranderd in een 'Zwitserse gatenkaas', klaar om in te storten en de olieplatforms te verzwelgen, met als gevolg grote hoeveelheden olie in de zee. Oftewel een milieuramp met dramatische gevolgen. Het begin van een apocalyptische catastrofe. Een noodlottig ongeval verder (wel jammer dat die slonk tot één persoon) kom het tot een hoogtepunt. Degene die niet opgeeft is robotoperator Sofia. Gewone mensen, grote rampen. Spanning, dramatische emoties, races tegen de klok, situaties die op het nippertje worden opgelost, en vooral goede speciale effecten. Belangrijke ingrediënten voor het recept voor een succesvolle rampenfilm. Niets ontbreekt en wedijvert met de grotere Hollywood-producties, doet er zeker niet voor onder! Maar wel met een fractie van het budget. De Noordzee is dus een film die entertaint!

Je kan veel van regisseur Ben Wheatley vinden maar geen twee films van hem zijn hetzelfde! Echter weet ik ook niet of ik heel blij werd om hem deze commerciële actiefilm te zien doen....Enfin hetzij zo... Het mogen duidelijk zijn dat dezelfde mensen die hier achter zitten ook achter de "Nobody" -films (en uiteraard de John Wick -films) zitten. Mede schrijver Bob Odenkirk (van datzelfde Nobody , en Better Call Saul ) speelt de hoofdrol als Ulysses die als waarnemend sheriff, in het kleine stadje Normal in Minnesota begint maar al snel ontdekt dat de inwoners leven met enkele geheimen. De beproefde formule van actie en komedie. Hoewel het nergens vernieuwend is,weet het wel onbeduidend vermaak te brengen. Wheatley kan denk ik wel alles regisseren maar kan zoveel beter dan dit. Het is niet verschrikkelijk, het is gewoon doorsnee.

Een groot fan van Found footage ben ik niet. Het grootste probleem zit hem meestal in de first-person stijl van filmen. Echter zijn er natuurlijk uitzonderingen en deze film is er zo één! Het omzeilt de meeste van de tijd handig dit probleem door het neer te zetten als een mockumentary. Een goede keuze, want wat hangt er een heerlijke spooky-sfeer. We volgen Masafumi Kobayashi, een op leeftijd zijnde paranormale onderzoeker, die schijnbaar is verdwenen tijdens zijn laatste onderzoek. En er wordt dan ook verhaal gedaan van voor zijn verdwijning en wat er daarna is gebeurd. De tijdsduur van de film is bijna twee uur wat vaak bij Found footage te lang is maar kan hier vooral juist als een pluspunt worden gezien! Door telkens langzaam naar een clou toe te werken loopt de spanning behoorlijk op. Door deze manier van filmen is ervoor jump-scares weinig ruimte Het eindresultaat mag er best wezen!

Graaf Dracula in het moderne (1971) Japan? Niet helemaal. Maar het lijkt erop dat volgens deze film de graaf ooit een band kreeg met een Japans meisje. De Europese vampier in een oosterse omgeving. Deze gotische horror heeft zijn wortels stevig in de traditie van de Dracula-films van de Britse Hammer-studio's (het herhaalt zelfs de finale van Terence Fisher's versie uit 1958). Het verhaal is over het algemeen routineus. Japanse meisjes met minirokjes worden lastiggevallen door een vampier. De cinematografie die hier wordt getoond is bijzonder goed, De flashbacks uit de kindertijd van Akiko met het huis van de vampier, tegen een bloedrode zonsondergang, zijn eveneens goed geënsceneerd. Misschien zelf wel het beste wat de film had te bieden en sluiten goed aan bij de betekenis van de Japanse titel; "Bloodthirsty Eyes" De film kan niet echt beweren iets nieuws in het genre te brengen, behalve misschien de locatie, maar het is een aardig gemaakte kleine sfeervolle en gotische mix. De film wordt beschouwd als de tweede deel in de Bloodthirsty-trilogie, net als deze film geregisseerd door Michio Yamamoto

Pas nog "Flukt"gekeken. Die film had het hetzelfde thema! Elkaar opjagen, weg vluchten en wat knokpartijen. En toch wordt ik weer gegrepen door deze spanning. Het is natuurlijk een cliche en ook al honderden keren gedaan maar nog steeds doeltreffend dus! Nu is dat ook voor een gedeelte te wijten aan mijn voorkeur voor zwaarden! Denk dat als je die vervangt door pistolen dat ik al minder geintresseerd ben!

Een bovennatuurlijke thriller waarvan het verhaal zich te langzaam ontwikkelt en waarbij ik bleef wachten op een griezelige sensaties, die maar nooit echt kwam. De film neemt veel te lang de tijd om het verhaal op te bouwen, want gedurende driekwart van het verhaal is er nog maar weinig gebeurd. Pas in het laatste gedeelte is er iets van minimale spanning. De regie deed ook een beetje ongeïnspireerd overkomen waardoor zelfs menig Engelse en Scandinavische detective nog beter en spannender is om naar te kijken! Ondanks prima acteerwerk en aardige sfeer, te doorsnee om van echt goed te spreken.

De derde keer dat ik deze film uit het tijdperk van het Duits expressionisme, van regisseur Friedrich Wilhelm Murnau kijk. En wederom verbaasd het me hoe eng Max Schreck in de rol van Graaf Orlok,is. Nu ben ik natuurlijk heel wat gewend maar ik vind de manier waarop Dracula/ Nosferatu wordt uitgebeeld super scary. Ik merkte nu pas op dat de vampier uit Salem`s Lot hier vermoedelijk op gebaseerd was. Prachtige film, ondanks dat deze al bijna honderd jaar oud is.

Herzogs versie van de remake van Nosferatu is nogal wisselvallig. Met vlagen is er schitterende camerawerk maar daar tegen is het acteerwerk verschrikkelijk houterig. Kinski is nog best een overtuigende vampier, al doet hij toch veelal Max Schreck na. Leuke van de film is dat een groot gedeelte in Delft is opgenomen. Hierdoor komen in bijrollen ook nog wat Nederlandse acteurs voorbij.

Na een breuk met Warner Brothers in 1947 richtte Ida Lupino samen met haar man het onafhankelijk productiebedrijf "The Filmmakers" op. De eerste film die werd geproduceerd was deze maar doordat regisseur Elmer Clifton een hartaanval kreeg, nam Ida Lupino, die mee aan het scenario had geschreven de regie over. Ondanks dat ze Not Wanted had afgemaakt, wilde Ida Lupino er geen credits opstrijken. Het is echter onmogelijk om haar los te koppelen van deze filmproductie, aangezien ze in alles er een grote invloed op had. Net als sommige van Lupino's latere films, behandelt het op aangrijpende wijze een onderwerp dat in de meer conservatieve naoorlogse samenleving een groot taboe was, namelijk ongehuwde moederschap en ongewenste zwangerschap. Vaste hoofdrolspeelster, Sally Forrest, speelt de jonge Sally Kelton. Na de oorlog weigerden vrouwen zich terug naar de traditionele norm te conformeren dus Sally is niet gelukkig met het leven van en bij haar ouders en na een conflict ontvlucht ze het huis. Onnodig te zeggen dat de situatie van kwaad tot erger gaat en het nogal triest verhaal is. De scènes meer aan het einde zijn flink aangrijpend. Ik heb inmiddels alle films die Lupino heeft geregisseerd gezien, en zijn alle goed gemaakt spreken op een of ander manier mij enorm aan en zijn ook vrij uniek voor hun tijd.(en zelfs nu)

Prachtige film van Alfred Hitchcock waarin een schitterende allegorie van liefde en verraad te zien is. De vader van Alicia Huberman (Ingrid Bergman) is wegens collaboratie met nazi-Duitsland veroordeeld tot een gevangenisstraf. Omdat ze gewetensbezwaren jegens haar vader heeft, ziet de politie in Alicia een uitstekend kans om een aantal Duitsers die zich in Brazilië schuilhouden uit de kast te lokken. Samen met de charmante officier T.R. Devlin (Cary Grant)reist ze daarop af naar Rio de Janeiro. Ze vragen haar om een zekere Alex Sebastian (Claude Rains) te verleiden om zo achter diens plannen te komen. De drie hoofdrolspelers zijn fantastisch en hun dialogen bezitten goede ontspannen speelsheid waardoor de driehoeksverhouding nog beter tot zijn recht komt. Met misschien voor die tijd zelfs een zeer opvallende zwoele liefdesscène. De film maakt daarnaast gebruik van een door Hitchcock zo geliefde zogenaamde MacGuffin. Notorious is verder een zeer goede film met een degelijk verhaal en met prachtige camerawerk.

Een meesterlijke Italiaanse film uit de `70 jaren! Sfeervol, en spannend met de nodige gore . De spanning wordt langzaam opgebouwd wat zeker een pluspunt is aangezien het bloed er voor deze tijd een beetje nep uitziet. Er is veel aandacht voor detail. De Vourdalak deed me vooral denken aan een soort vampieren.

"You're getting a raise out of me alright, but it has nothing to do with money."

Tja, hoe moet je hier nu een waardeoordeel over geven? De film is low-budget en komt uit de jaren '80 maar oogt eerder als een jaren '70 soft-erotische film. Met dezelfde kwaliteit acteerwerk. Nu is dat in films als dit ook niet echt belangrijk. Het plot bestaat toch alleen maar uit wegrennen van de ondode, dan wachten tot ze je weer inhalen, waarna er weer gerend wordt, ze zich verstoppen om uiteindelijk dood te gaan. De film heeft ook niet heel veel meer te bieden dan één grote aaneenschakeling van scenes met ideeën. (niet altijd passend bij elkaar) Minder goed was, dat vele van die scenes tot verveling toe uitgerekt waren. Het deed me menigmaal op de klok laten kijken.

De film leunt dan ook zwaar op de special effecten die er te zien zijn. En die overtuigen dan gelukkig wel. De gore scenes zijn lekker en extra smerig (zo te zien zijn het echte ingewanden en vlees?) De zombies zelf hebben ook zo zijn charme vooral doordat het lijkt alsof ze aan het rotten zijn, inclusief aanwezige levende maden. Al ontstijgt het ook nergens; 'een man met een masker' Het meest creepy is een eng kind, (gespeeld door een volwassen man met een groei aandoening) waar je de kriebels van krijgt, en die ook nog een incestueuze obsessie voor z'n moeder heeft.

Deze film valt onder het kopje; 'slecht dat het weer goed wordt' en het was leuk om zo een keer gezien te hebben, echter zal ik dit niet zo gauw een tweede keer op zetten. Daarvoor heb ik van deze film toch te weinig van genoten.

Direct in de eerste minuten wordt er al droog-geneukt, het zet de toon voor de rest van de film. Pijp/neuk-scenes worden afgewisseld met softcore-scenes en volgen elkaar in snel tempo op. En zo moet je anderhalf uur lang een enorme reeks aan seks-scenes doorstaan. Opwindend kan ik ze niet noemen, eerder vermoeiend. Uiteraard bezitten dit soort films ook geen goed plot, dus daar was ook niets te verwachten. En met een belachelijk speeltijd van 2 uur is het dus wachten op de levende doden uit de titel en die we al éénmaal hebben kunnen aanschouwen.Echter die zombie zag er meer uit als een afgekeurd exemplaar van een fulci film. Blijkbaar was die sowieso een dankbaar bron om na te doen. Zodoende werd het lange wachten niet beloond! De rest van de zombies die je krijg te zien waren maar erg magertjes. Niet veel schokkends aan! Meer dan een incompetente puinhoop zag ik hier niet in.

Tja hoe beschrijf je dit nu weer?

In de eerste plaats is het een tragische liefdesverhaal over twee boerenjongeren, Liina en Hans. Zij smoorverliefd op hem, hij alleen geïnteresseerd in de elegante barones die in een vervallen landhuis verderop woont. Echter klutst regisseur Rainer Sarnet; folklore, sprookjes, magie, bijgeloof en christelijke religie door elkaar in dit – ja, wat is het eigenlijk?

Beeldschoon gefilmd en behoorlijk absurd, Misschien ook omdat we niet bekend zijn met Estse folklore.(ik niet in ieder geval) In feeërieke zwart-wit beelden volgen we een arme negentiende eeuws Estlandse boerengemeenschap waarin iedereen vooral bezig is z’n eigen hachje veilig te stellen.Soms lijkt het een nachtmerrie en soms een sprookje.Een deel van die cast bestaat uit gewone mensen van het Estse platteland en dat resulteert in onvolmaakt, gerimpeld, met slechte tanden gezichten. Ook is er de duivel, komt de Pest in verschillende vormen, een plaatselijke heks en op Allerzielen komen de doden tot leven om de sauna te gebruiken en in kippen te veranderen. Maar het hoogtepunt van alles zijn de amorele wezens, Krats genaamd, gemaakt van huishoudelijke attributen en die hun ziel van de duivel krijgen in ruil voor die van hun maker. De film is een visueel toverachtig mengsel van donker en licht maar net dat vleugje magie waardoor de film je echt raakt, ontbreekt.