Meningen

Redelijke griezelsfeer, versterkt door uitstekende muziek van Brian Tyler en Klaus Badelt. Het is dan alleen wel weer jammer dat de film onnodig lang is en het einde wel een hemel en hel parodie lijkt.

Hål i Mitt Hjärta, Ett was een heel stuk anders als de vorige films van Moodysson en simpelweg een waardeloze film. Container is een kleine verbetering. Ik kan heel goed inzien dat andere het een hypnotiserende ervaring vinden, maar ik begon mij na 10 minuten al te vervelen. Wel was de voice over ontzettend goed, maar werkte niet in combinatie met de beelden. De dag erna de film nog eens beluisterd, met het beeld op zwart op de achtergrond. Prachtig.

De film toont een disfunctioneel gezin en neemt daar helaas wel erg lang de tijd voor. Soms zitten er wat scherpe, leuke scenes in, maar mijn gedachtes begonnen toch behoorlijk af te dwalen. De muziek is enorm slim en zou deze zelfs fenomenaal willen noemen. Gregoire Hetzel dreigende akkoorden zijn subliem, even als zijn adapties van (klassieke) muziek. De whiskey muziek voor Henri werkt ook enorm komisch. Het geeft de film en de karakters identiteit, warmte en geeft de chaos uitstekend weer. Beste gedeelte is waarschijnlijk nog de redelijk doorlopende muziek die de introductie van alle karakters begeleidt.

Powell regisseerde en werkte met Pressburger die met het verhaal aan kwam zetten. Het lijkt wat op de spionage films van Hitchcock uit die tijd met zelfde soort sfeer en karakters. Beiden regisseurs laten tamelijk duidelijk doorschemeren dat het allemaal niet zo serieus genomen moet worden. Alleen Powell gooit het er soms iets dikker boven op. Er is veel humor te bespeuren, de film is soms spannend, de chemie tussen de de hoofdrolspelers is uitstekend en de film is licht romantisch. Aanrader voor mensen die films als North By Northwest en The 39th Steps goed vinden. Van Powell & Pressburger combi's komt de film Ill Met by Moonlight dicht bij Contraband. Conrad Veidt is erg komisch. Hoogtepunt van de film: de ontmoeting de scenes met de groep Denen in het restaurant en het latere kaartlezen! 3.5 sterren

Kende Joy Division niet echt voordat ik aan deze film begon. Na een tweede maal de film te hebben gezien is de film vooral wat beter bevallen. Op het eerste gezicht is het toch een ietswat cliche verhaal over de opkomst en ondergang van een rockster, maar grijpt toch erg aan. De fotografie is werkelijk fenomenaal met dat zwart wit. Die scene waarin Ian het haat t-shirt draag is voor mij het hoogtepunt. Niet alleen is het een hele mooie geschoten scene, met Ian die op de maat van de muziek over straat loop en een sigaret opsteekt, maar iets van een ongrijpbare coolheid. De droge ondertiteling bij die scene maakt het helemaal compleet.

Het is al fijn dat ik mij eindelijk weer eens kon overgeven aan een speelfilm die over een artiest in een bepaald genre gaat waar ik weinig mee heb. Vaak begin ik er al geen eens aan, of erger ik mij kapot.

De probleemjongeren van deze film heb ik jammer genoeg zelf ook in een bepaalde periode veel om mij heen gehad, noodgedwongen wel te verstaan. Neem de muziek in de film ''die-over-het-leven-zou-gaan'', wat walgelijk! Op zich zijn de acteurs zeer goed en trouw aan hoe dit soort mensen praten, denken, schreeuwen etc. Maar als film is dit gewoon niet om over van naar huis te spreken. 2 sterren

De strip kan ik mij vaag herinneren, of wellicht heb ik slechts ooit eens wat plaatjes voorbij zien flitsen. Mooi achtergrond situatie, aardige animatie en Franco Piersanti's score (Piu bel Giorno della Mia Vita is ook een aanrader) maken dit tot een goed geheel. 3.5 sterren

Ben het wel mee eens. Al vind ik dat bij langere speelduur veel toegevoegde waarde in karakters de film ook niet geholpen had. De muziek van Louis Forbes vond ik vrij verfrissend, met diens theremin gebruik. Waar dit instrument soms een eigenlijk melodie kan vormen, was het in die tijd en eerder vooral een extra effect naast een orkest. Bij Spellbound zorgt het voor een goede aanduiding van een mentaal ontregeld persoon, in Count the Hours meer als een gewonen uitbreiding van het spanningsveld. 2.5 sterren

Naast Ron Howard zit zijn broer Clint er ook in (tijdens het kinderfeestje) en ook hun vader Rance Howard komt even voorbij. Minnelli heeft vooral de kleine Ron Howard goed gestuurd. Glenn Ford zit op een gegeven moment de 53 versie van Mogambo te kijken, al is het onduidelijk of daar nog wat achter zat. Kleine, tamelijk fijne feel good romantiek en degelijk drama. 3.5 sterren

Ook ik vond dat het na verloop van tijd wat minder werd. Een hele mooie eerste scene in de trein met zenuwslopende muziek van Leigh Harline en die angstaanjagende blik van Pat O'Brien. De reprise ervan is even spannend en mooi. Hier beleefde de film voor mij zijn hoogtepunt al. Maar het is toch een redelijk film noir werkje. 3 sterren

Crank heeft een leuk gegeven, wat overigens niet nieuw is. Maar de doldwaze visuele stijl en montage zijn uitermate functioneel; je wordt er helemaal in meegesleept. Maar die hele ervaring begint toch wat af te zwakken na een tijdje. Een andere minpunt is het inbrengen van de vriendin in 'verhaal'.

Zowat volledig eens met het bericht hierboven. Te overdramatisch, te drammerig, maar hier en daar sterke stukken tegenover de rotzooi. Desalniettemin aardig vermaak (ik ga dit absoluut over het geheel gezien geen diepe film noemen). Pracht van een score van Mark Isham. 3 sterren

Dit is een inderdaad een zeer goede piratenfilm. Het is een groot spektakelstuk, vol spanning, avontuur en humor. Lancaster is hier wederom weer met Nick Cravat te zien, en naast Flame and the Arrow spreekt Cravat geen woord. Men vond zijn accent ongepast voor films die zich in zo'n tijd als deze afspeelde. Maar de twee springen er weer heerlijk oplos, van de ene in de andere situatie, met altijd een glimlach. Mooie fotografie en mooie in elkaar gestoken decors (die voor een gedeelte wel tegen een stootje moesten kunnen). Een ode aan al eerder prachtige swashbuckle/piratenfilms met een zelfde frisse wind als in eerder Flynn's onder andere te bespeuren is. Niets dan lof voor William Aldwyn, die een meer dan behoorlijke opzwepend karakter geeft aan de film met zijn composities. Mooie compromis tussen heroisch, avontuurlijk en dwaasheid.

En waar haalde Pirates of the Carribean toch zijn inspiratie deels vandaan? The Crimson Pirate is superieur aan die film. 4 sterren

Er zijn al vaker films gemaakt over de politieke situaties en ontvoeringen in Argetinië, zoals het de uit 1999 afkomstige Garage Olimpo. Ook Cronica de una Fuga is vrij indringend en werkt prima als politieke thriller. De score van Iván Wyszogrod is uitermate goed. Steeds zorgde deze muziek, vol met atmosferische klanken, spannende ritmes met veel percussie en flinke dreunende geluiden, voor zinderende momenten. En ook die combinatie met sound design. Een van de meest talentvolle nieuwe ontdekking van 2007 die Wyszogrod.

Blijft toch nog wat meer hangen dan ik gedacht had. 4 sterren

Heerlijke oorlogsfilm, met een vlot tempo. Wel erg standaard, maar dat mag de ''pret'' niet drukken. Lorry is lekker sadistisch, Kelly weer in vorm, vond alleen Jean Pierre Amont een beetje slecht in zijn rol. Het einde vond ik ook iets te abrupt. 3 sterren

La Croisée des Chemins is een enorm slechte film.

Het begint eigenlijk al met het feit dat de Amerikaanse troepen Frans spreken.Het is voor het eerst dat ik een Franse oorlogsfilms zie die net zo gemakkelijk als veel Amerikaanse films niet de juiste taal hanteert. Meestal geen probleem, aangezien ik al zo vaak een oog heb dichtgeknepen. Het verschil is echter dat bij veel andere films nog gepoogd wordt om wat losse woorden en de namen van karakters goed te laten uitspreken, ongeacht de nationaliteit. Vaak spreken bijvoorbeeld Duitsers Engels met een enorm groot accent, gecombineerd met enkele echte Duitse woorden. De acteurs in La Croisée des Chemins werd deze moeite bespaard.

Oorlogsfilms mogen het best met tal van zaken niet zo nauw nemen, maar er is een grens. Deze film laat het afweten op het gebied van realisme en geloofwaardigheid. Veel materialen vertonen nog geen enkel vorm van slijtage en de geluidseffecten zijn behoorlijk matig. Gedurende de film lijken werkelijk de meest basale, goedkope geluidseffecten te zijn gebruikt en onderscheiden sommige wapens zich geen eens van elkaar. Ook zijn er vele knullige explosies die zo uit de vuurwerkfabriek lijken te komen. Daarbij komt nog bovenstaande voorbeelden samen komen met knullig uitgevoerde scenes.

De film is lelijk gedraaid en de documentaire stijl tracht de film nog enige vorm van realisme mee te geven. In de confrontaties met de vijand is deze stijl een beetje effectief, maar werkt niet vanwege eerder genoemde problemen. Het acteerwerk is ook beneden elk pijl. Zelfs al een simpele schreeuw van een gewonde of een emotioneel huilmoment komt niet geloofwaardig over. Als laatst is er nog de synthesizer muziek die lelijk en weinig effectief is.

De vele minpunten die aan de film kleven maken het een tamelijk waardeloos stukje cinema.

Het verbaast totaal niet dat er een bedrijf bestaat wat handelt in dit soort dingen. Het gaat hier overigens om illegale praktijken.

'' Van Luyn maakte zijn film zonder toestemming van de autoriteiten. De gamefabriek waar Wang, Jing en Feng soms meer dan tien uur per dag doorbrengen, is illegaal.

Tijdens het onderzoek voor de film werden de documentairemakers verlinkt. Ze moesten noodgedwongen de stad een aantal dagen verlaten. Van Luyn: „Mijn angst was toen dat we er na terugkomst bij de cyberbaas niet meer in zouden komen. Maar de censor heeft hem gelukkig nooit bereikt.”

bron: NRC (link)