Scooby-Doo! Stage Fright (2013)

Fred, why do ghosts and monsters and stuff turn up wherever we go?

Ik ben altijd wel te vinden voor een Scooby-Doo film. De vele reeksen vulden een groot deel van mijn jeugd en zelfs nu kan ik altijd nog wel genieten van de avonturen van Mystery Inc. Ik vind het op zich dan ook wel leuk dat ze vandaag de dag nog altijd bezig zijn met afleveringen en films te maken. De reeks loopt al vanaf 1969 en sinds eind jaren '90 komt er wel jaarlijks één of meerdere films uit. Mask of the Blue Falcon, de voorloper van Stage Fright, was erg vermakelijk dus ik moet bekennen dat ik wel benieuwd was naar wat deze film ging brengen.

Toch is het resultaat maar zozo. Het is gelukkig niet het slechtste wat er uit de Scooby-Doo stal is gekomen, maar toch ook overduidelijk niet het beste. Het grote probleem is dat Stage Fright eigenlijk een pure rip-off is van het bekende Phantom of the Opera verhaal van Gaston Leroux. Er wordt een hedendaags sausje over gegoten met een talentenjacht die erg veel wegheeft van *insert country*'s Got Talent, al lijken al die talentenjachten op elkaar naar mijn mening, maar de mix is niet al te denderend. De film kent wel even een leuke twist wanneer blijkt dat het spook eigenlijk Steve Trilby is die denkt dat hij misvormd is vanwege een spiegel uit een spookhuis, maar dan krijg je opeens spook na spook tot je uiteindelijk met 5 (!) verschillende daders zit. Na een tijd heb je het daar wel mee gezien eerlijk gezegd. Wel interessant dat na al die jaren de onuitgesproken romance tussen Daphne en Fred eens effectief in beeld wordt gebracht. Ik heb bijlange na niet alles gezien van wat er te vinden is rond Scooby-Doo, maar ik had de indruk dat het daarvoor enkel bij insinuaties bleef.

Qua tekenstijl ook niet altijd even denderend. Nu staat Scooby-Doo natuurlijk sowieso niet garant voor verbluffende animatie maar er wordt hier en daar werkelijk lelijke CGI toegevoegd. Vooral de scènes waar er een auto aan te pas komt zijn erg lelijk. Ik verwacht toch wel net iets meer van een film uit 2013. Zeker omdat Mask of the Blue Falcon, die een jaar eerder uitkwam, er een stuk cleaner uitzag. Qua stemmencast weer wat meer van hetzelfde en daar hoor je mij niet over klagen. Frank Welker is nog steeds van de partij, Matthew Lillard is een uitstekende vervanger voor Casey Kasem en Mindy Cohn en Grey DeLisle kunnen er mee door als Velma en Daphne. In de bijrollen niet echt bekend volk te herkennen, maar verder ook niets op aan te merken.

De korte speelduur zorgt ervoor dat de film niet verveelt maar de ontknoping met de verschillende Phantoms had wel wat beter gemogen. Voor de rest praktisch een kopie van het bekende (en daarbovenop al menigmaal verfilmde) verhaal van Gaston Leroux. Amusant maar er zijn er betere Scooby-Doo films.

3*

Redelijke Scooby-Doo film. Maar wel de eerste die ik wat minder vind in een behoorlijk lange tijd. Er zit weinig vernieuwing in, alhoewel dat weinig voorkomt. Echter het grote verschil zit het in het feit dat Daphne nu echt liet blijken dat ze wat voelde voor Frank. Ook het al vroeg bekend maken van de 'schurk', haalt de film wat onderuit. Redelijk, maar jammer genoeg niet meer dan dat.

Redelijk vermakelijke Scooby Doo. Geinig hoe ze inhaakten op de hele talent show mania die al een aantal jaren in steeds grotere mate aan de gang is.