Kaguyahime no Monogatari (2013)

Gezien in Parijs. Takahata was vanwege het animatiefest in Annecy in het land en ik sprak 'm onder meer over deze waanzinnig mooie, kalme, wijze film. Subliem vormgegeven, rijk, levendig. Fantasierijk en echt. Ode aan eenvoud. Wrang ook zonder meer, maar altijd in totale berusting. Alleen de allerlaatste scène houdt 'm even van de hoogste score af, maar vond het beter dan Miyazaki's laatste en sowieso onderdeel van het beste dat Ghibli ooit maakte.

Mooi, maar had er toch meer van verwacht.

In tegenstelling tot Miyazaki is Takahata volgens mij wél op de terugweg. Kaguyahime is een mooie film geworden, maar heeft toch wat minpuntjes. Wat mij betreft laat Takahata het hier ook bij, zou jammer zijn moest hij z'n carriere afsluiten met een paar mindere films.

Visueel wel énorm gaaf, vooral de animatie is van uitzonderlijk niveau. Camerawerk vond ik dan weer iets te statisch, zeker als je kijkt naar de scenes waar Takahata de camera wel de vrije loop laat. Soundtrack is oké en de dub zoals steeds naar behoren.

Leuk verhaal, maar halverwege begint het toch wat te slepen. Zeker het stuk met de 5 die naar de hand van Kaguya dingen is te repetitief en sleept veel te lang aan. Jammer want het begin en einde van de film lopen een stuk vlotter.

Hoewel Miyazaki de betere afsluiter heeft gemaakt vind ik Takahata toch een groter gemis. Hij heeft effectief de grenzen van het "genre" verlegd en doet dat met deze film ook weer. Miyazaki is over de breedte misschien iets beter, maar is toch iets te braaf en kleurt iets teveel binnen de lijntjes. Kaguyahime is absoluut een mooie afsluiter voor Takahata, maar wat mij betreft mag hij het hierbij laten.

4.0* en een uitgebreide review

Helaas valt ook deze film weer tegen. En dat terwijl het op punten een briljante film is. Op visueel vlak is het bij vlagen verbluffend mooi, maar op verhalend vlak laat Takahata een aantal cruciale steken vallen.

Het begin was ongelofelijk sterk in z’n eenvoud. Het beeld van de prinses in de bamboe had met heel weinig middelen enorm veel zeggingskracht. Takahata laat prachtige animaties van de natuur zien, met losse penstreken en subtiele aquarelkleuren, wat een krachtig vrijheidsgevoel teweeg bracht, dat eigenlijk constant aanwezig was. Misschien iets te constant en mischien was het iets te veel van het goede: het leek niet geheel in balans.

Het tweede stuk, waar Kaguya meer in een keurslijf werd gedruk, had juist veel te weinig vrijheidsgevoel: dit stuk voelde statisch en beknottend aan, zowel visueel als narratief. Dat strookte weliswaar perfect met wat Kaguya overkwam, maar dit zorgde er helaas wel voor dat de film langzamerhand begon in te kakken.

De kortstondige uitbarstingen van het vrijheidgevoel midden in het statische gedeelte waren dan wel weer adembenemend mooi. Deze uitbarstigen behoren tot het allerbeste wat ik op animatiegebied heb gezien. Hoe onzuiverder en woester de lijntjes en kleurtjes des te intenser het gevoel.

Echter, zoals Onderhond al aanhaalde zijn de scenes met de 5 kerels die om de hand van Kaguya dingen veel te repetetief. Hier lijkt een definitieve kentering te onstaan, waarbij het statische en levensloze aspect van het verhaal zijn tol gaat opeisen en het verhaal eigenlijk een beetje saai wordt.

Daarna komt het ook niet meer goed met het verhaal. Het stuk met de keizer, de vertwijfeling en het gedoe over de terugkeer naar de maan overtuigt allemaal niet. Tot overmaat van ramp is het einde ook nog eens een enorme domper: Boeddha komt op z’n wolkje langs om even alle banden met het aardse leven door te snijden, en daarbij tevens alle mooie herinneringen te verwoesten: wat een lul!

Toch nog 4*, voor het visuele.

Met een aantal berichten hierboven van mensen die weliswaar een redelijk hoog cijfer uitdelen, maar desondanks lichtelijk teleurgesteld waren, ging ik toch met enigszins getemperde verwachtingen naar de bioscoop. Ik kan na afloop niets anders zeggen dan dat het alleszins meevalt, want ik vond het werkelijk een prachtige film.

Het eerste dat opvalt is de stijl, die net als bij My Neighbors the Yamadas schetsmatig is, hetgeen volgens mij behoorlijk uniek in anime-land is. Ik ken althans slechts twee andere regisseurs wier stijl ook schetsmatig genoemd kan worden, te weten Yamamura en Kurosaka (de eerste maakt kortfilms, de laatste heeft slechts één film geregisseerd, Midori-ko die ik ooit op een festival heb gezien). Verder een paar mooie karakterontwerpen, met name van het oude mannetje dat Kaguya haar naam geeft, en het kleine vrouwtje dat haar bediende is.

De animatie is erg sterk en bij vlagen zelfs overweldigend, met name bij de meer dynamische scènes, zoals wanneer Kaguya uit het huis wegvlucht, of wanneer de hoge heren zich met grote haast naar haar toe spoeden. Muzikaal valt er ook van te genieten. Met een instrument als de koto wordt natuurlijk de sfeer van het oude Japan makkelijk gevoed, en het is ook eigenlijk een erg mooi instrument, mooier zelfs dan de shamisen, die ook nog wel eens voorkomt in dit soort oude verhalen. Met meer snaren kan je meer kanten op, en dat potentieel wordt dan ook ruimschoots benut door Hisaishi.

Het verhaal is natuurlijk een vrij typisch sprookjesverhaal, waarbij de logica van van het einde mij een beetje ontgaat. Echter, ik zie ook de link met het boeddhisme, en ondanks dat ik geen boeddhist ben, heb ik er wel veel affiniteit mee, waardoor ik het einde toch kan waarderen. En zeker als het zo weelderig wordt uitgebeeld als in deze film. Ik heb overigens niet zo last gehad van het repeterende karakter van de vijf mannen die om haar hand vroegen, al hoort het zowel qua plot als wat animatie betreft tot de meer statische gedeelten van de film.

Erg mooi dus, en ik kan niet minder dan 4,5* geven, met weliicht zelfs kans op meer. En ik heb veel meer zin om ook weer eens My Neighbors the Yamadas te herzien.

Beavis schreef voor mij dat The Tale of Princess Kaguya wellicht praktiserende Boeddhisten zou aanspreken. Dat ben ik niet, maar deze nieuwste van Takahata sprak me wel aan om een andere reden. De laatste jaren lezen ik vrij regelmatig oude legendes, mythes, sagen en andere soorten volksverhalen van de oudheid tot en met de late middeleeuwen. Vrijwel allemaal Europees en dus niet iets Japans als dit. Niettemin, vanuit dat oogpunt kon ik Kaguya extra waarderen. Dergelijke oude verhalen worden soms goed gefilmd, maar al snel gemoderniseerd. Zelfs een getrouwe verfilming op verhalend niveau, zoals Die Nibelungen van Fritz Lang, heeft een stijl die erg voor de tijd is dat de film gemaakt is.

The Tale of Princess Kaguya is echter de eerste die ik tegenkom waarbij ik het gevoel heb dat ik naar een film kijk die gemaakt is in de tijd dat het verhaal oorspronkelijk geschreven is. Geen geringe prestatie, aangezien de legende ruwweg 1.000 jaar ouder is dan de uitvinding van film. Natuurlijk komt dat door de tekenstijl, die duidelijk gebaseerd is op oude Japanse kunst (en zoals iemand eerder al aangaf ook terug te vinden was in Okami, een schitterende game van een paar jaar geleden). Het zit echter ook in de toon en de sfeer. Een deel van de aantrekkingskracht voor mij in die oude vertellingen is dat ze geschreven lijken te zijn vanuit een hele andere mentaliteit. Niet zozeer met minder rationaliteit als een andere rationaliteit. Ze hebben vaak iets onverklaarbaars, een ongeforceerd gevoel voor het ongrijpbare, wellicht omdat men in die tijd meer geloofde in dat soort dingen. Bij Kaguya kan het wellicht gelinkt worden aan het Boeddhisme, maar eerlijk gezegd vind je het net zo goed in Europese geloven.

Ondanks het antieke gevoel dat deze film uitstraalt en die Takahata ook bewust lijkt na te streven, barst het van het leven. De vroege scènes over de vrolijke kinderjaren zijn nog het meest typisch Ghibli, met van die kleine ontdekkingen van kinderhandelingen die bijna uitvergroot worden in hun plezier. Persoonlijk vond ik het echter ook niet inzakken in de tweede helft. Het wat meer statische vond ik passen, maar er zitten nog steeds schitterende passages in, zoals de vlucht van het paleis, onderstreept door zeer vlugge en ruwe “potloodstrepen” en de queeste van die vent die achter een draak aan zit. Wat een geweldige fantasy-scène levert dat op. Het zou bijna een film op zich waard zijn.

Dit is allemaal al genoeg voor een hoge score, maar er was nog een element die dit voor mij nog eens extra speciaal maakte. Ik vond het verhaal namelijk verrassend ontroerend. Zelfs tijdens de ogenschijnlijk onbekommerde kindertijd van Kaguya vond ik dat er iets ongemakkelijks was aan het feit dat ze zo snel opgroeide, wat de indruk wekte dat het leven wel erg snel aan haar voorbij trok. Het bleek een soort voorschaduwing te zijn, want het verhaal is voor mij uiteindelijk vooral een vertelling van een verspilt leven (of dat ook het punt was van de oorspronkelijke legende, of zelfs Takahata, valt nog enigszins te betwijfelen, maar goed). De tijd die genomen wordt voor de jongste jaren wegen uiteindelijk zwaar op Kaguya’s tienertijd, waarin ze eenmaal stevig in het keurslijf zit. Die twee momenten dat ze even weer vrij komt zijn stevig melancholisch door hun tijdelijke gevoel. Het draait uiteindelijk om een meisje dat perfect tot leven komt in de natuur, maar door haar ouders in een andere positie gezet wordt en constant het pijn van haar gemis voelt. Plezier haalt ze nog enigszins uit het voor gek zetten van haar potentiële minnaars, maar als dit tot de dood van één van hen leidt wordt het helemaal te zwaar.

Interessant is dat de ouders zelf niet gedemoniseerd worden, maar dat vooral de vader op zijn eigen manier denkt dat hij doet wat voor haar het beste is. In tegenstelling tot Beavis denk ik niet dat het zin heeft om een positieve twist in het einde te zien (en zover ik begrijp doet zelfs het oorspronkelijke verhaal, dat hetzelfde eindigt, dit niet). Het is een meisje dat de kans had om van het goede op Aarde (waar ze vanuit de Maan naar verlangde) te kunnen meemaken, dat kort deed als kind en voor de rest van haar leven alleen met de pijn van een te mooie herinnering achter blijft. En wat haar dus pijn deed werd veroorzaakt door de goede bedoelingen van haar vader. Uiteindelijk verliest ze zowel mooie als slechte herinneringen, maar die laatste blik naar de Aarde, als ze al alles vergeten is, lijken nog steeds een onverklaarbaar verlangen uit te stralen. Het is één van die mysterieuze dingen die dit soort oude vertellingen vaak hun kracht geeft.

Bij dat einde zat de man naast mij in de bioscoop wat te gniffelen, vooral om het verschijnen van de Boeddha. Mij kon je echter bij elkaar vegen. Takahata weet precies de juiste toon te vinden om dit verhaal te vertellen en neemt het gelukkig ook serieus en doet geen concessies in de richting van modernisering. De kalmte die de film uitstraalt werkt onthaastend, maar eronder zit meer. De muziek van Joe Hisaishi en de schitterende, toch wel unieke tekenstijl trekken het naar een nog hogere sfeer. Een meesterwerk, met gemak Takahata’s beste wat mij betreft en nummer 2 in mijn Ghiblilijst, na Whisper of the Heart.
5*

Cocktail van elementen van tig klassieke sprookjes, de Ghibli-feeling (m.n. de kindertijd en jaja, terug van weggeweest, vliegende mensen in totale extase en kleurrijkheid) en tot slot verandert het sf-sprookje in een boeddhistische vertelling waar onze heldin transformeert tot de godin van het medelijden / de barmhartigheid)... Eerlijk is eerlijk, dat was iets te veel van het goede.

Takahata durft het weer aan om een niet alledaagse vorm van animatie te gebruiken. Het werkt ditmaal wederom aanstekelijk. Het is gewoon genieten, naast de muzikale intermezzo's.

Ik heb alle Ghibli films gezien maar vond dit één van de slechtste. Übersaai en voorspelbaar verhaal en de tekenstijl vond ik erg rommelig overkomen.

Na Grave of the Fireflies en My Neighbors the Yamadas is het altijd uitkijken naar een nieuwe film van Isao Takahata. En ook deze Tale of Princess Kaguya was weer een schot in de roos, wat mij betreft. De tekenstijl van dit wonderlijke sprookje is voortreffelijk en er wordt een fantastische sfeer neergezet. De film bevat - zoals studio Ghibli dat als geen ander kan - een sterke aaneenschakeling van komische en ontroerende momenten, waarbij de heerlijke muziek van Joe Hisaishi weer om bij weg te dromen is. Sommige scènes laten je smakelijk lachen, anderen zijn om bij weg te smelten en ook de brok in de keel komt hier en daar even opzetten. De scène waarin Kaguya overstuur het paleis uitrent, de bossen in is niets minder dan goud.

4 sterren.

Deze Ghibli-film is qua tekenstijl behoorlijk anders dan zijn voorgangers. Een welkome afwisseling, want die vorige stijl begon ik aardig zat te raken.
De animatie is door zijn eenvoud (schetserig en ambachtelijke pastelkleuren) erg passend bij de eenvoud van het verhaal. Met weinig penstreken scheppen ze herkenning en sfeer in omgeving en emoties. Erg tekenend hiervoor is bijvoorbeeld de manier waarop Kaguya boos wegrent in haar droom. De woede en onmacht die zij voelt zijn terug te zien in het gehaaste, vlotte lijnwerk.

Kaguya als baby'tje is erg schattig en de bamboesnijder en zijn vrouw zorgen voor een luchtig begin van de film. Wel is het allemaal erg traag, rustig en braaf.

Het tweede deel van de film, met de wat oudere Kaguya is plottechnisch interessanter (de vijf aanbidders), maar ontzettend voorspelbaar en repetitief. Hier zakte de film enorm in en begon ik me gewoon te vervelen. Het animatiewerk is niet meer zo spraakmakend en ook het camerawerk vrij statisch en rechttoe-rechtaan.

Het slot komt nogal uit de lucht vallen (badum tssch) en hoewel het een beetje lachwekkend overkwam (ik kreeg er een soort middeleeuws fanfare-idee bij) sluit het de film mooi af. De boodschap ligt er ontzettend dik bovenop (zoals bij elk sprookje) en de symboliek druipt er vanaf, maar hier kreeg ik wel even hetzelfde magische gevoel dat ik bij sommige eerdere Ghibli-films ervaarde. Helaas is het te weinig om het saaie middenstuk goed te maken.

Hoewel het een mooie poging was om een traditioneel sprookje te vertellen, wordt de film de das omgedaan door de te lange speelduur en het repetitieve middenstuk. De production value is echter erg hoog. Daarom toch nog een (magere) 3,5*.

Schitterend. Sommige scènes behoren tot het mooiste wat ik ooit in een animatiefilm heb gezien. De stijl deed een beetje denken aan The Snowman (dat viel zelfs mijn dochter van drie op, die er ook van genoten heeft). Zoals hierboven al opgemerkt: de episode met de vijf aanbidders duurt wat lang en het einde, met een stel boeddha's die naar de maan vliegen (of zoiets), grenst aan kitsch, maar verder: fantastisch. Een absolute aanrader.

Een mooie drama/animatie/fantasie film...

Mooi verhaal...

Mooi gemaakte animatie...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)..

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Hele fraaie Ghibli. De tekenstijl is wel even wennen, maar dat gebeurt wel snel. Het verhaal is vooral aan het begin erg pakkend. De verwijzingen uit de film naar het levenscyclus zijn erg fraai gedaan, prachtige liedjes inbegrepen. Het tweede deel vind ik in tegenstelling tot velen hier kwalitatief niet minder, maar is wel duidelijk een vertelsprookjeselement (de princes vraagt de vijf prinsen om vijf bijzondere voorwerpen). Ook het einde is uit het sprookje gegrepen, wat in dit plaatje uit het sprookje herkenbaar is.

Opvallend trouwens dat daar waar de film hier eindigt je in het echte sprookje pas halverwege zit. Ik zie dus mogelijkheden voor een vervolg, want na haar vertrek gaat de keizer zoals hij ook beloofde door met het proberen te krijgen van de princes, net zolang tot hij haar weet te vangen. Het verhaal, en de princes, wordt na haar vertrek naar de maan juist een stuk duisterder. Haar gevangenschap komt in deze film volgens mij wel terug, maar dan anders, in de vorm van haar vader die haar in zijn kasteel als het ware opsluit.

Erg mooie film, een ruime 3,5*.

Mooie film, deze ode aan de natuur en het eenvoudige leven.
Getekend in een andere tekenstijl dan andere Ghiblis die ik ken, maar kon het zeer waarderen. Met name de "slordige" scenes, bijvoorbeeld dat ze wegrent en de omgeving niet meer is dan zwarte strepen, dat waren de momenten dat ik er echt goed voor ging zitten.

Maar jammer genoeg zitten dat soort scenes er te weinig in, en was het toch soms langdradig en wat saai. met name tegen het eind begon m'n aandacht te verslappen. De korte (gedroomde?) hereniging met haar vroegere buurjongen was wel weer een aardige scene, maar het sleepte een beetje naar het eind.

Ik snap ook nog niet helemaal wat nou de bedoeling was van het goud en de dure kleren die werden nagezonden, en wat door de bamboesnijder werd opgevat als teken dat het meisje als een prinses moest opgroeien- of as het juist de bedoeling van het maanvolk dat ze zich dan zou gaan vervelen en weer terug zou willen?

Mooi sprookje waarvan de tekenstijl even wennen is na al die drukke animatiefilms van de laatste jaren, maar een verademing is het wel. Het is sowieso een apart verhaal, alleen wanneer de prinses de vijf prinsen vraagt om vijf bijzondere voorwerpen te zoeken, krijg je een typisch sprookje voorgeschoteld. Dat de film een ode is aan de natuur en eenvoudig leven lijkt me heel duidelijk. Maar naar het einde toe laat de film je toch wel achter met wat vragen. Het slot is heel apart en bizar. De bedoeling van heel de opzet is dan ook een raadsel. 7/10

Met The Tale of Princess Kaguya was het weer eens tijd voor een Ghibli; helaas moet ik wel melden dat het niet bepaald mijn film was. Schijnbaar is dit een verfilming van een klassiek Japans volksverhaal/sprookje. Het eerste dat opviel was de animatie, het ziet er allemaal wat simplistischer uit dan de andere Ghibli's die ik gezien heb. Na een tijdje begint dat wel te wennen, toch vond ik het uiteindelijk gewoon niet zo mooi. Echt storend was het daarentegen niet, maar ik kan me toch niet echt vinden in de hosannaverhalen over de animatie.

Het verhaal van Kaguya begint nog wel aardig, wanneer de prinses uit een bamboescheut ontspruit, en in een noodtempo opgroeit. Het onbezorgde leven op het platteland waarbij ze rondstruint met de lokale jeugd, de natuur ontdekt en liefhebbende (pleeg-)ouders heeft is best de moeite waard, en het eerste uur was nog best veelbelovend. Helaas ging het wat mij betreft rap bergafwaarts zodra Kaguya naar het paleis gaat, en in het keurslijf van een prinses komt te zitten, bijzonder tegen haar zin. Het volgende uur sprookjesgeneuzel over paleismanieren, hoe een prinses zich hoort te gedragen, de vijf edelen die dingen naar haar hand, de keizer, het werd behoorlijk saai en langdradig. Zelfs de momenten waarop de prinses rebelleert, de natuur ingaat en terugwil naar het simpele leven kunnen het wat mij betreft niet redden. En zo boeiend was die prinses Kaguya als hoofdpersonage uberhaupt al niet.

Op het einde begint het nog behoorlijk vaag en bovennatuurlijk te worden als Boeddha en consorten de prinses komen halen, best interessant al mis ik wellicht allerlei boeddhistische of traditioneel-Japanse symboliek. Tegen die tijd was het voor mij al te laat om de film nog te redden, daarvoor had ik al met teveel pijn en tegenzin het uur daarvoor doorgeworsteld. Ik blijf steken op een 2.5*.

Eindelijk deze Ghibli gevonden. Toch nog getwijfeld, omdat het me eerder deed denken aan 'My Neighbors the Yamadas' dan aan die andere film van Isao Takahata: 'Hotaru no Haka'. Onterecht, want waar Gibli al scoort met mooie beelden, leuke figuren en een deftig verhaal, gaat het hier nog verder door ook creatief te spelen met de beelden. Op het eerste oog simpel getekend in een soort waterverf, om er echt een sprookje van te maken. Iets wat je (op een geheel andere manier) nog wel bij de oude Disneyfilms ziet. Belangrijk is vooral dat - ik ken het originele sprookje niet - dat de sfeer en verhaal ook geheel sprookjesachtig blijft. Gewoonlijk wil men dat ietwat pimpen.

Een sterke film, al zakt het hier en daar ietsje weg en mis ik dat ultieme vuurwerk op het einde. Maar verder wel één van de betere Ghibli. Nu ik er al zoveel gezien heb, ben ik blij toch nog even verrast te worden.

Erg lief, mooi en rustgevend om te kijken. Dat eerste deel met Kaguya als baby had van mij zowat een film op zichzelf mogen zijn, zo schattig. Het middenstuk is wat meer een typisch sprookjesverhaal, met die vijf aanbidders en hun geschenken. Tegen het einde wordt het ook emotioneel en betoverend, hoewel ik niet eens helemaal vat waar het nou precies om ging. Ik had er wel een bepaald gevoel bij (zat me in ieder geval voor te nemen om wat vaker de natuur in te gaan), maar kan het verder niet echt in woorden vatten. Waarschijnlijk moet je daarvoor wat meer kennis hebben van Japanse folklore en het boeddhisme (dacht in ieder geval Boeddha te zien op die wolk).

Desondanks een erg mooie film, mede door de wat meer minimalistische (maar erg effectieve) tekenstijl, sfeervolle muziek, Japanse sereniteit en alle schattige blote baby'tjes.

4*, kan misschien nog hoger worden.

Niet iets voor mij.

Ondanks de Studio Ghibli ongetwijfeld mooie dingen neer kan zetten lag deze animatie me simpelweg gewoon niet. Zowel de animatie als het verhaal lag me niet, maar ondanks dat heeft deze film overduidelijk nog een hoop magie.

Het verhaal is opzicht leuk bedacht, maar vaak nogal flauw uitgewerkt waarmee de 137 minuten soms wel heel lang leken te duren. Sowieso is het al een hele flinke speelduur, maar de enige echte scenes die me zowel mee wisten te trekken was het slot.

En dat maakt het hem ook een voldoende, het einde was krachtig, maar het middenstuk lag me niet. Flauwe personages hier en daar waar ik geen sympathie mee kon hebben, en al helemaal geen sympathie voor de prinses. Zo wist het dus de overige 2 uur geen enkel moment emotioneel mee te trekken.

Voor de rest is het een mierzoete animatiefilm. De animatie is wel mooi, maar niet echt mijn ding. Geef me dan maar de kleurenexplosies, extra punten voor het einde.

Prachtig Japans sprookje uit de tiende eeuw van Tahahata. Zeer interessant om de Japanse folklore en cultuur te ontdekken mede de klassenmaatschappij die Japan toen was. Een sprookje ook waarin je de elementen herkent die ook bij ons gekend zijn: het mooiste meisje dat uitgroeit tot een prinses en waarvoor vele hooggeplaatste gegadigden zijn. Om haar te veroveren moeten ze een haast onmogelijke opdracht vervullen.

De tekenstijl is werkelijk prachtig en sluit goed aan bij de sfeer van de film. Toen de prinses even wegliep had je van die chaotische strepen. Eveneens mooi weergegeven. Zeer fijne tekentechniek en zachte rustgevende kleurschakeringen. Het platteland met zijn bossen en vele dieren, de Japanse klederdracht? Het ziet er allemaal piekfijn uit. Mooi!

Ontroerend ook bij momenten waarbij het je tot nadenken dwingt dat het leven van het meisje er anders kon uitgezien hebben wanneer de goedbedoelde ouders niet zo hebzuchtig zouden geweest zijn. Wat zou er van haar gekomen zijn mocht ze op het platteland gebleven zijn bij haar vriendje ipv het opgelegde strakke uitgestippelde keurslijf waarin ze terecht kwam?

Wederom een geslaagde Studio Ghibli dat me telkens weer verbaast!

Waarom zijn Ghibli films oneindig fraaier en stijlvoller dan Westerse mainstreamaninmatie? En hebben ze veel meer persoonlijkheid? Misschien wel omdat ze meer auteursfilm zijn. Misschien verbeeld ik me het maar een Takahata is echt anders dan een Miyazaki denk ik met mijn zeer beperkte hoeveelheid films die ik van ze zag. Takahata is een beetje de Andersen als Miyazaki Grimm is, Miyazaki is speelser en heeft een maffere fantasie. Takahata was filosofischer en had een iets zwaarmoediger aard. Maar misschien wordt deze conclusie keihard afgestraft als ik meer ga zien. Voor het gemiddelde kind is 137 minuten misschien lang, maar ik heb deze film zeer graag bekeken.

Vooral dankzij de scenes met een magisch randje is The Tale of Princess Kaguya de moeite waard. Ook de onderscheidende tekenstijl moet vermeld worden. Niet dat het verbluffend mooi is of iets dergelijks, maar het geeft in elk geval een eigen sfeer. Verhalend is het wat zwakker. Zoals ook anderen al aangeven boeit vooral dat stuk met de vijf huwelijkskandidaten te weinig. Grondfout in het script is natuurlijk dat het meiske niet gewoon tegen haar vader zegt dat ze terug wil naar het platteland om met die houtbewerker te trouwen. Heel vreemd dat zo'n basaal gegeven verder niet of nauwelijks geadresseerd wordt, want in de karakters die worden voorgesteld past het helemaal niet dat ze zo lijdzaam blijft afwachten en die vader is ook niet bepaald autoritair of degene met de broek aan. Maar goed, de twee uur en een kwartier moesten blijkbaar gevuld worden. Bij vlagen matig, bij vlagen behoorlijk goed, voor mij is dit 3*.

Schitterend met de hand getekend sprookjesachtig verhaal over een oude, kinderloze bamboesnijder [James Caan] die in een magische bamboestengel een prinsesje [Chloë Grace Moretz] vindt dat niet groter is dan de palm van zijn hand. Dolgelukkig neemt hij het mee naar huis maar wanneer hij het laat zien aan zijn vrouw [Mary Steenburgen], blijkt het prinsesje al flink gegroeid te zijn. Binnen een mum van tijd kan ze lopen en praten en speelt ze met de kinderen uit de buurt. Wanneer haar vader in een magische bamboestengel goud vindt, besluit hij dat te gebruiken om zijn geadopteerde dochter een strikte, koninklijke opvoeding te geven om haar meer kansen in het leven te geven en – zo denkt hij – haar gelukkiger te maken. Uit loyaliteit jegens haar vader doet Kaguya wat er van haar gevraagd wordt, maar wanneer ze huwelijksaanbiedingen krijgt van een aantal vooraanstaande mannen, komt ze voor een dilemma te staan. Caan is een aangename verrassing in een luchtige rol en Steenburgen levert goed werk af als de moeder, maar Moretz is minder overtuigend. De gezien het simpele verhaal overdadige lengte van deze Oscargenomineerde animatiefilm wordt ten dele gecompenseerd door de ontroerende liedjes en de fraaie muziek van Joe Hisaishi.

Tegenvaller voor mij gezien het gemiddelde, hoewel ook niet helemaal een tegenvaller want ik had al een beetje het gevoel dat dit niet mijn film is. De animatiestijl bijvoorbeeld is erg mooi, maar vind ik vooral passend bij kortfilms en prentenboeken, niet bij een avondvullende tekenfilm. Ook het hele verhaal an sich boeide me niet heel erg, en dan duurt de film ook nog eens dik twee uur. Slecht is de film zeker niet en de film houdt steeds een zeker niveau, maar ik vond dit gewoon een saai ding. 2,5*.

Nog een animatiefilm van Ghibli, maar een toch wat andere tekenstijl. Wat meer prentboekachtig, maar toch mooi gedaan. Dit keer ook meer een echt sprookje. Het was wel een mooi verhaal met wel een wat apart einde. Wel een lange speelduur, maar desondanks wel het bekijken waard.

Een zeer unieke animatiefilm, zowel qua thema's als qua stijl. Het is een prachtig ontworpen kunstwerk dat je bij elke tekening de adem beneemt.

Dit Japanse sprookje behandelt veel thema's die vandaag de dag nog steeds relevant zijn: feminisme, sociale verwachtingen, vrijheid en verlangen. Het roept verwondering op, maar ook tragedie, en zal volgens mij bij iedereen weerklank vinden.

Ik kreeg kippenvel toen Kayuga en Sutemaru over prachtige landschappen vlogen, om even later mijn hart in stukjes te laten breken.

4*