Psycho (1960)

M'n tweede Hitchcock en ik durf het haast niet te zeggen, maar hij viel een klein beetje tegen. Ik had de remake een aantal jaar geleden al gezien (helaas) dus plot-wise kon het me daardoor niet verrassen.

Ik denk dat het ook een klein beetje met het tijdstip van kijken en de vermoeidheid te maken had. Ik ging er met heel veel enthousiasme in, maar daar was na 25 a 30 minuten weinig meer van over. Het begin is me net te traag en te saai. Dan komt Norman Bates in beeld en kwam ik uit de houding waarin ik inmiddels was weggezakt en kreeg de film me terug op het puntje van m'n stoel (bank). Zijn zieke geest wordt op een briljante manier neergezet door Anthony Perkins. Elke blik klopt en de veranderingen tussen blij, bang, boos en creapy zijn uitzonderlijk goed van elkaar te onderscheiden.

Vanaf dit moment pakt de film je bij de keel om deze steeds iets verder dicht te knijpen, maar als kanttekening moet ik er wel bij zeggen dat er nog steeds shots zijn die ik overbodig of te lang gerekt vind. Het einde in de kelder zorgde bij mij voor een flinke doses kippenvel, iets wat mij als doorgewinterde horror fan eigenlijk zelden tot nooit gebeurd. Dat is voor mij wel het bewijs dat de suspense in deze film echt tot in perfectie is opgebouwd.

Dan volgt er helaas nog een vrij tergende monoloog waarin vier keer hetzelfde wordt verteld afgesloten met een shot wat nog lang in het geheugen gegrift zal staan.

Dus al met al een briljant verhaal, een meer dan briljante Norman Bates en een paar scenes waar je je vingers bij aflikt... Daarentegen wel een vrij saai eerste deel, wat overbodige shots en een eindmonoloog die korter kon. Ik ga deze film binnenkort nog een keer kijken in een wat meer wakkere staat, wellicht komt er dan nog een half of misschien zelfs heel punt bij. Voor nu:

4*

Ps. Hoe kan het dat Janet Leigh met een vrij matige prestatie een Oscar nominatie krijgt, terwijl Anthony Perkins met een acteerprestatie van ongekende klasse amper waardering heeft gekregen (wat prijzen betreft)?

Psycho vind ik een hele goede film.

Deze film weet op een hele goede manier onderhuidse spanning te creëren. Bijna de hele film zit je op het puntje van je stoel. Dit komt onder andere door het erg sterke verhaal. Want het verhaal is erg spannend. Het verhaal zet je ook wel op het verkeerde been. Ik had in eerste instantie niet door dat de moeder van Norman alleen in zijn fantasie bestond. Dit gegeven zorgt in ieder geval voor een grote verassing aan het eind van de film.

Maar deze film dankt zijn spanning niet alleen door het verhaal. Maar ook door het geweldige camera werk en de briljante muziek van Bernard Herrmann. Zijn muziek past perfect bij de film en draagt erg bij aan de spanning. De meeste mensen zullen toch vooral de hoge tonen blijven herinneren tijdens de beroemde douche scene. Die scene was erg gewaagd voor de tijd waarin de film gemaakt was, en de muziek van Hermann maakt de scene helemaal angstaanjagend. Ook het camera werk draagt veel bij aan die beroemde scene.

Het acteerwerk in deze film is ijzersterk. Hoogtepunt op dit vlak is toch wel Anthony Perkins als Norman Bates. Hij acteert echt geweldig. Ook al komt Norman aan het begin van de film als een aardige jongen over, hij heeft meteen toch ook wel iets griezeligs over zich heen. Erg goed werk van Perkins. Ook de rest van de cast acteert zeer goed.

Deze film heeft een paar briljante scènes. Ik noemde al de beroemde douche scene. Maar de scene van de moord op Arbogast vond ik ook erg sterk. Ook een hele sterke scene vond dat Lila Norman in de kelder de moeder van Norman vind. Echt een scene waar je op het puntje van je stoel zit. Je verwacht eigenlijk toch niet dat er een lijk en de stoel zit. Een goed schrik moment.

Al met al vind ik Psycho een erg sterke film. Deze film is erg spannend. Muziek in deze film is briljant. Net als het camera werk. Het acteerwerk en het verhaal zijn erg goed. Echt een topper deze film.

5 sterren voor deze film.

Als je het verhaaltje rats van buiten kent, maar het blijft boeiend om te herbekijken, wil dat zeggen dat het goed verfilmd is. Het is een van die zeldzame gevallen van een film die beter is dan het boek. De pulproman van Robert Bloch was geïnspireerd door de seriemoordenaar Ed Gein, maar vertoont ook opmerkelijke gelijkenissen met het kortverhaal The Landlady (1959) van Roald Dahl.

Marion Crane beantwoordt aan de kenmerken van een tragische heldin. Ze streeft een nobel doel na: trouwen met haar minnaar, die zich blauw betaalt aan de alimentatie voor zijn ex-vrouw. Ze begaat een tragische vergissing - de diefstal - die tot haar ondergang zal leiden.

Norman Bates lijdt aan een meervoudigepersoonlijkheidsstoornis - niet hetzelfde als schizofrenie - en aan een zware variant van het oedipuscomplex, en hij doet aan voyeurisme. Hij is geen agressie uitstralende macho, maar een schriel ventje vol frustraties dat een geïsoleerd bestaan leidt tussen zijn opgezette roofvogels.

De eerste drie kwartier beleven we uit het standpunt van Marion Crane. In de auto horen we haar inwendige monoloog: eerst herinneringen aan gespreksflarden, dan wat in haar verbeelding gezegd wordt wanneer ze ontdekken dat het geld verdwenen is.

Het motel, dat nauwelijks nog gasten heeft sinds de aanleg van een nieuwe snelweg verderop, is het moderne equivalent van het vervallen kasteel in oude griezelverhalen - dit geldt vooral voor het bijhorende woonhuis. Dit is geïnspireerd door het schilderij The House by the Railroad van Edward Hopper. De regen creëert een desolate atmosfeer. Eén detail is ongeloofwaardig: dat het twistgesprek dat Marion afluistert zo duidelijk verstaanbaar is van op die afstand door de regen.

Belangrijk voor de psychologische onderbouw is het lange gesprek tussen de twee hoofdpersonages in de kamer met de opgezette vogels. In een goed opgebouwd verhaal gaat zo'n gesprek vaak vooraf aan een gewelddadige scène; de narratieve climax gaat vooraf aan de dramatische climax.

Het onbekende schilderij in barokstijl van de verkrachting van de dochters van Leucippus heeft een dubbele functie. Het verbergt het kijkgaatje, maar illustreert ook de seksuele perversiteit in het hoofd van Norman. Er bestaat een gelijkaardig schilderij van Rubens.

Water speelt een belangrijke rol: regenwater, toiletwater, douchewater. De close-up van het toilet raakte ternauwernood door de censuur. (Voor de problemen met de keuringscommissie: zie ook de film Hitchcock.)

De cataclysmische douchescène is een indrukwekkende montage van veel korte shots. Er zijn geen eigenlijke messteken te zien; die zijn alleen te horen. Van Janet Leigh zien we vooral het gezicht en de schouders; voor de andere shots werd een body double gebruikt. Wanneer ze Leigh later vroegen hoe het was om neergestoken te worden in die douche, antwoordde ze: "Ik weet het niet; ik was er niet bij." De eerste keer dat ik deze scène zag, moest ik wegkijken van het scherm omdat ik de angst niet kon verdragen. Als ik de scène nu herbekijk zonder de snerpende muziek van Bernard Herrmann, zie ik een onnozelaar met een pruik die met een kartonnen mes zwaait.

Daarna nemen vier personages afwisselend de rol van protagonist over: de privédetective, de zus, de verloofde en Norman Bates zelf. Er volgen nog twee climaxen: één bovenaan de trap en één in de kelder. Volgens de freudiaanse droomanalyse staat een bovenverdieping voor de ratio en een kelder voor het onderbewustzijn. De privédetective probeert de zaak rationeel op te lossen, maar faalt. Pas wanneer Lila afdaalt in Normans onderbewustzijn, de donkere kelder, wordt het mysterie ontrafeld.

Psycho is een psychologische thriller met horrorelementen. De verhaalopbouw is die van een thriller, met twee moorden, een detective, personages die in gevaar verkeren en een verrassende ontknoping. Tegelijk lag de douchescène aan de basis van de slasherfilm, een subgenre van horror.

Hitchcock zou voor zwart-wit gekozen hebben om te verhullen dat ze chocoladesaus als bloed gebruikten. Hij gebruikte interessante camerastandpunten: shots in vogelperspectief, de onderkant van Normans kin wanneer deze naar het hotelregister kijkt... Het gebruik van spiegelbeelden en schaduwen draagt bij aan de griezelige atmosfeer. Op het einde zien we de doodskop bovenop Normans gezicht geprojecteerd.

Opnieuw bekeken omdat ik hem heb aangekocht.

Een van de beste films van Hitchcock en ook een van de grootste klassiekers uit de filmgeschiedenis.

De master of suspence laat die 'suspence' vooral in het begin werken. Als Marion de stad uit rijdt en paranoia wordt van alles rond haar. Je weet wat ze op haar kerfstok heeft en het is net de spanning dat alles uitkomt waarin Hitchcock zo sterk in is. Dan volgt er een 2e gedeelte van de film in het hotel van Norman Bates. En daar is Hitchcock wel wat gedateerd ondertussen. Ongetwijfeld verrassend toen die uitkwam. Nu zijn er nog wel wat scènes die leuk om te zien zijn. Maar over het algemeen wordt het wat knullig. Beste is nog de figuur Norman Bates zelf. Geen monster, maar een gewone jongeman. Weliswaar met een donkere kant, maar van buiten een lieve persoonlijkheid. Dat maakt het effect zo sterk. Psycho heeft zeker zijn verdienste in het genre. Maar een topfilm zie ik er ondertussen niet meer in. Hitchcock heeft nog beter gemaakt en in het genre is het voorbijgestoken door de films die dankzij Psycho groot zijn geworden.

Voor de eerste keer Psycho gezien. Wetende dat de film 55 jaar oud is, wist ik niet wat te verwachten. Heeft me wel aangenaam verrast. Horror zie ik er niet echt in, maar vroeger was het ongetwijfeld wel een verschrikking om zoiets op TV of cinema te zien. Ik zie het eerder als thriller/detective-achtig. De spanning is er, de karakters worden degelijk opgebouwd waardoor je er een voeling mee krijgt, en de ontknoping kwam wel als een verrassing (=lees shock). Vreemd om zwartwit te kijken want dat heb ik nooit eerder gezien maar de film is dik ok.

"It's not like my mother is a maniac or a raving thing. She just goes a little mad sometimes. We all go a little mad sometimes. Haven't you?"

Na al heel lang nieuwsgierig te zijn geweest naar het werk van de beroemde Alfred Hitchcock besloten om deze klassieker te kijken. Het was even inkomer, net als wanneer je een boek leest van een auteur waarmee je nog niet bekend bent, maar als je er een beetje inzat keek de film lekker weg (ondanks dat het een film van ruim 50 jaar oud is).

Anthony Perkins was erg sterk als Bates, al geloof ik dat hij later in zijn carrière een beter acteur is geworden. Vooral als hij is ontmaskerd werd hij heerlijk psycho. Janet Leigh deed het ook prima, vooral in die legendarische scène. Maar toch vond ik (vooral aan het begin als het allemaal nog niet zo heel spannend is) dat de acteurs allemaal een beetje gemaakt acteerde, zelfs in zo'n topfilm als deze.

De fotografie van Hitchcock was uitstekend, ik moet wel zeggen, vooral bij nacht en wat later in de film. Die eerste scènes waren een beetje waardeloos. Vooral in dat prachtig griezelige huis is het erg sfeervol. Het zwart-wit werkt niet altijd even goed maar toch is het alles bij elkaar goed dat de film niet in kleur is, dat zou de sfeer toch wel verpesten.

Bernard Herrmann's legendarische soundtrack is vanaf de eerste seconde al geweldig. De muziek doet de spanning van de film echt ten goede.

Net als bij Tenebre dacht ik de hele tijd dat het een voorspelbaar verhaal zou worden, maar toen was er een kleine verassing. Ik dacht eerst dat het Bates zou zijn die de moord zou gaan plegen maar daarna dacht ik dat het zijn moeder was en aan het einde werd ik totaal verasd dat het bijde waren, namelijk Bates met de gespleten persoonlijkheid van zijn moeder. Geweldig plot.

Psycho is nergens eng. In de beroemde douche-scène zie je eigenlijk niets, er staat iemand met een mes en we zien bloed maar we zien geen gore, de hele film is gore-vrij (op een kras op de inspecteur na) maar weet toch behoorlijk spannend te blijven.

Wat een slechte poster trouwens, lijkt wel een poster voor een of andere romantische dramafilm met een hoop bloot (vrouw in BH en man zonder shirt met daarnaast een kwaad kijkende Perkins)

Hoewel ik sommige momenten erg gedateerd vond en moeilijk om door te zitten - de romance en die enorm obvious verdachte vlucht met geld - is Psycho nog steeds een erg goede film met een aantal legendarische scènes.

Wat de boer niet kent, dat eet hij niet

Als een fan van de serie Bates Motel kon het natuurlijk niet zo zijn dat ik nog nooit de originele Pyscho had gezien. Echter bleef ik dit maar uitstellen omdat ik gewoonweg geen fan ben van films uit de jaren 50' en 60' omdat ze gewoon te gedateerd overkomen. De charme van deze prent valt echter niet te ontkennen, en ook ik moet toegeven dat ik deze veel eerder een kans had moeten geven.

Natuurlijk is hier de tand des tijds niet volledig doorstaan en sommige acteerprestaties zijn daarnaast tenenkrommend slecht, maar het aparte is dat de ijzersterke sfeer ervoor zorgt dat de film er gemakkelijk mee weg kan komen en aan zijn geheel niet aan de totaal ervaring afdoet. Stevige minpunten waren dat ik de aanloop te langdradig vond, (kan echter ook zijn doordat ik aan het feit moest wennen dat ik mij normaal niet aan zulke oude klassiekers waag) en eveneens vond ik de douche scene nu vandaag de dag ook echt een lachertje. Kan me echter heel goed voorstellen dat dit voor die tijd wel een revolutionaire scène was..we praten nu toch immers al over een titel van 55 jaar oud! Wat echter vandaag de dag nog steeds staat als een huis is de ijzersterke vertelling van het verhaal, die vandaag de dag nog steeds 80% van de thrillers van de troon kan stoten, de unieke cameravoering en de perfecte vertolking van Perkins als Norman Bates. En die slotscené..legendarisch gewoon!

Films uit deze tijdsgeest zullen nooit mijn favorieten worden, maar fans van de serie Bates Motel zouden deze eigenlijk verplicht moeten kijken. De serie is ook prima te volgen zonder deze gezien te hebben, maar met deze titel op je netvlies gebrand kan er wel een extra dimensie aan de serie toegevoegd worden en vallen de talloze referenties (en het mooi nagemaakte decor uit het origineel!) ook veel meer op. Ga de serie er nu dan ook nog meer door waarderen dan ik al deed. Als excuus kun je wellicht inzetten dat je het verhaal toch al kent zonder de film gezien te hebben, en dat daardoor een kijkbeurt niet nodig is, maar de complete ervaring is een daadwerkelijke verrijking voor alle fans van deze serie en je kunt jezelf dan ook alleen een echte liefhebber noemen als je deze een kans gegeven hebt.

4,0*

Tja, totaal niet wat ik van een horrorfilm gewend ben. De new-age shit van tegenwoordig is toch heel anders dan deze jaren 60 horrorfilm. De spanning blijft gedurende de gehele film overeind. Echt horror kun je het misschien niet noemen, op 1 of 2 scènes na. Kan me voorstellen dat dit een meesterwerk was in zijn tijd, met een top einde overigens. Typisch een Hitchcock. Al met al een sterke thriller.

Heeft in de loop der jaren iets meer van zijn glans verloren dan bijvoorbeeld Rear window of Vertigo maar de klassieke status is nog steeds meer dan terecht.Vooral de soundtrack en de sfeervolle beelden blijven van een erg hoog niveau.Dat het destijds erg originele verhaal nu wat minder aanspreekt lijkt me ook logisch,hoe vaak hebben we een dergelijk plot inmiddels al niet gezien in films en tv series (van DePalma tot Baantjer).

Dankzij de muziek van Bernard Herrmann,de regie van Alfred Hitchcock en ook het acteerwerk van Perkins,Miles en Leigh (vooral de laatste maakt nog steeds veel indruk) blijft Psycho toch nog steeds een genot om naar te kijken.Toch geen geringe prestatie zo'n 56 jaar na zijn bioscoop release.

Nog steeds zeer goed.

Fijne film zonder dat ik weggeblazen werd. De wereldberoemde douchescene is uiteraard heel herkenbaar, maar riep tegelijk ook een gevoel op van 'was dat alles?'. Psycho kent een heerlijke spanningsopbouw, ik was er blanco aan begonnen en wist dus totaal niet welke kant het op zou gaan, of wie nou de psycho is. Het kent veel geslaagde vondsten zoals (spoilers!) de aanvankelijke mysterieuze focus op de vrouw en haar verhaal terwijl ze eigenlijk maar een bijrol heeft, en de rol die de zus dan speelt. Voor mij was dat wel het hoogtepunt en niet zozeer de ontknoping. Beslist het bekijken waard. 3,5*

De eerste helft is spannend, de opbouw is rechttoe-rechtaan en dat werkt perfect. Daarna wordt duidelijk wat deze film mist: uitdieping van karakters. Waar ik door de sterke opbouw wel degelijk met Marion mee kon leven, bleef dat bij haar zus en geliefde uit vanwege die vlakheid. De climax vond ik daardoor nogal gehaast en liet me onberoerd.

Erg prettig om dan eindelijk eens te mogen zien hoe de perfectionistische Hitchcock alle lijntjes uitzet in Psycho. Het maakt daarbij niet uit of het nu gaat om de reflectie van de koplampen van een niet zichtbare auto, of om de uitgekiende klassieke douchescène. Ieder detail dat ik opmerkte zorgde weer voor een kleine glimlach, terwijl ik überhaupt genoot van de prachtige settings (dat huis is er één uit duizend!).

In de filmtechnische perfectie zit hem direct ook de grote meerwaarde van Psycho. Puur als verhaal viel het plotje over een jongen met een persoonlijkheidsstoornis me namelijk een beetje tegen. Daarvoor zaten er in de plotverloop net iets te veel ongeloofwaardigheden, waren de characters net te karikaturaal, en draait het geheel teveel om de twee climaxen. Wat ook niet echt meewerkt, is dat Hitchcock het nodig heeft gezien na de tweede climax nog eens precies te gaan uitleggen hoe de vork in de steel zit. Het kwam mij net iets te wijsgerig over, liever had ik de laatste puzzelstukjes zelf gelegd. Wat paradoxaal ook, na een film waarin Hitchcock je als master of suspense telkens een stapje voorblijft...

Desondanks is dit een superbe thriller, die haar sporen in de filmgeschiedenis meer dan terecht heeft verdiend. Op het gebied van montage, beeld-geluidverhouding, scène-opbouw en camerawerk is Psycho een absoluut meesterwerk, en zal ze voor altijd wel een filmische mijlpaal blijven.

4*

Was ongeveer de hele film van plan te beoordelen met 3,5*, tot de magische laatste eindscène.
De plottwist na de douce scène vond ik een beetje onnodig, van mij had het verhaal dat op het begin wordt gecreëerd verder uitgewerkt mogen worden.

Soundtrack was een beetje repetitief maar wel goed, editing, kwaliteit camerawerk waren schitterend. Wel waren sommige stukken een beetje voorspelbaar (komt misschien ook omdat ik Bates Motel heb gezien).

Prachtige film, jammer genoeg moet het dat wel hebben van een aantal meesterlijke scènes (hetzelfde heb ik met de shining, maar die heb ik uiteindelijk beoordeeld met 3*). En dan met name de laatste 10 minuten, daarom deze 4*.

Janet Leigh speelt de rol van Marion Crane, een bankassistente die een LAT-relatie heeft met Sam Loomis [John Gavin] en haar lunchuur gebruikt om een uurtje met hem door te brengen in een motel. Marion en Sam willen meer, maar Sams financiële problemen maken het onmogelijk voor Marion om haar baan op te zeggen en bij hem in te trekken. Wanneer een dronken miljonair erop staat 10.000 dollar contant af te geven bij haar bank, geeft Marions baas haar de opdracht het geld naar de bank te brengen. Marion vraagt of ze daarna naar huis mag gaan, omdat ze last heeft van hoofdpijn. Wanneer de baas toestemt, ziet Marion haar kans schoon om met het geld de ruim 750 mijl van San Francisco naar Sams woonplaats Phoenix af te leggen. Door een combinatie van een langdurige, stevige regenbui en vermoeidheid mist Marion echter een afslag en komt ze terecht op een verlaten weg. Ze besluit te overnachten bij Bates Motel, dat gerund wordt door Norman een vriendelijke, maar wat onzekere jongeman die met zijn moeder in een spookachtig huis achter het motel woont. De hongerige Marion gaat in op Normans uitnodiging om samen wat boterhammen te eten in zijn kantoortje en de twee hebben een diepgaand gesprek dat zowel Norman als Marion ertoe aanzet andere keuzes voor hun leven te maken. Marion keert terug naar haar kamer, neemt een douche en dan...

De douchescène is veelvuldig geanalyseerd, vast studievoer voor filmstudenten en is nog steeds ijzersterk. Het is even jammer als onbegrijpelijk dat zo weinig filmmakers in de bijna 60 jaar sinds de première van “Psycho” de lessen van deze film nauwelijks lijken te hebben begrepen. Als je puur analytisch kijkt naar deze ‘gruwelijke’ scène, kom je tot de conclusie dat er geen expliciet geweld is. We zien de dader het mes richting de camera steken, we horen het geluid van de messteken (gemaakt met behulp van een meloen!), we horen Janet krijsen en we zien haar sterven, maar op geen enkel moment zie je het mes in het lichaam gaan en je ziet niets van de verwondingen! Het is dus de suggestie van geweld die dankzij de montage (die Hitchcock volledig had uitgewerkt in een storyboard) de scène zo effectief maakt. Bernard Herrmann, Hitchcocks vaste componist sinds “The Trouble With Harry”, moest alle zeilen bijzetten om Hitchcock zover te krijgen muziek toe te voegen aan deze scène. Schoorvoetend ging Hitchcock akkoord en Herrmanns bijdrage behoort tot de meest herkenbare muzikale motieven uit de geschiedenis van de filmmuziek. Zijn score is sowieso onvergetelijk en is mijn persoonlijke favoriet aller tijden. Liefhebbers van filmmuziek doen er sowieso goed aan om het oeuvre van Bernard Herrmann te beluisteren, vooral de zeer ondergewaardeerde score van “Marnie”.

Janet Leigh, die samen met Tony Curtis de BrAngelina van hun generatie was, geeft hier een geweldige vertolking waarin ze erg veel communiceert met haar ogen. Hoewel ze hiervoor wel een Oscar-nominatie kon bijschrijven op haar CV, ging de Academy Award dat jaar naar Shirley Jones voor haar rol in “Elmer Gantry”. Anthony Perkins is minstens net zo indrukwekkend, vooral in de scènes net voor de douchemoord, wanneer hij naar zijn huis gaat om zijn moeder eens goed de waarheid te zeggen, en net na de douchemoord, wanneer hij de badkamer schoonmaakt en alle sporen tracht uit te wissen. Dit is acteren in optima forma en zou verplicht studiemateriaal moeten zijn voor iedere acteur met filmaspiraties.

De film duurt dan nog een uur, waarin Sam en Marions zuster Lila [Vera Miles] detective Milton Arbogast [Martin Balsam] inhuren om uit te zoeken waar Marion is gebleven. Dat deel is dus veel minder interessant, maar let eens op de cameravoering bij de introductie van Arbogast. Hitchcock gaf Balsam bovendien de aanwijzing om steeds een glimlach op zijn gezicht te hebben, ook in de suspensevolle scène wanneer hij Normans moeder wil ondervragen. Het is prima gedaan allemaal, maar het steekt toch een beetje schril af bij de sublieme kwaliteit van de eerste helft van dit meesterwerk.

Psycho, een film uit 1960, intussen 57 jaar oud, blijft moeiteloos overeind tussen al dat CGI-geweld. Psycho is een vermakelijke thriller waarbij de spanning intens en steeds aanwezig is. Dat merk je al bij de achtervolgingsscène tot uiteraard de beroemde douchescène. Hitchcock is een meester in het opdrijving van de spanning, ook al creëert hij het effect van de suggestie. De steekpartij is niet te zien, maar door de geweldige montage en camera-uitvoering wordt die gedachte wel gevoed door de kijker. Ook wanneer ze op de grond ligt laat Hitchcock zien hoe handig hij met de camera om kan. Visualiteit is belangrijker dan de dialoog om de kijker iets duidelijk te maken ..

De kracht van de film zit hem in het feit dat de spanning erg hoog gehouden wordt. De sfeer in het motel en het grote huis is erg onheilspellend. Denk maar bijvoorbeeld aan de opgezette vogels of de ijzingwekkende sound bij bepaalde scenes. Anthony Perkins werd met deze rol in één klap beroemd. Zijn rol als psychopaat is top, broze persoonlijkheid en zwoele stem, maar eveneens beredeneerd en meedogenloos.

Het meeste is overigens al overvloedig neergepend. Wie hem nog niet zag, zien! En wie hem wel al zag, opnieuw zien! Dit was destijds een mijlpaal in de filmgeschiedenis en terecht. En Hitchcock deed er nog een schepje bovenop door bij de release minstens even mysterieus te zijn dan de film zelf. Dikke 4,0* voor mij!

Ook deze met Halloween paar dagen geleden nog eens gezien. Positief: het is een film die het moet hebben van een geweldige setting, sfeermakende muziek en de schizofrenie van het hoofdpersonage (of nevenpersonage, tis maar hoe je het bekijkt). Hoedanook, een film die na bijna 60 jaar nog steeds overeind blijft als thriller/horror, en vele films van tegenwoordig overstemt qua setting of technologie (hoewel er tegenwoordig veel meer mogelijkheden zijn qua budget natuurlijk, maar goed... budget is daarom nog geen kwaliteit). Het is dan ook niet voor niks een van Hitchcock's beste films!. Negatief: eigenlijk niet echt iets. Alleen vind ik een 4,5* nét iets overdreven, dus ik verlaag naar 4*

Gisteren gezegd dat we maar eens een Hitchcock klassieker moesten opzetten... en dan valt op dat deze film die voor de nodige shock zorgde toen die uitkwam, zooo tergend langzaam verloopt. En dan dat uitleggerige aan het eind van de film alsof je met een stel kleuters te maken hebt die kijken. Dialogen doen geforceerd aan, en de regie aanwijzingen liggen er vaak te dik op, bijv. het "wiggle your head so the wig falls off". Ik behoor niet tot degenen die The Master Of Suspense tot misschien wel de beste 1-5 regisseurs vind horen. Daarvoor zijn z'n films te sleets geworden. 2,5* voor de mooie tijdportrettering, met een vrijere moraal op gebied van relaties. Was al voelbaar in North By Northwest.

Deze was onlangs nog op CAZ. Ik vind het niet Hitchcocks beste maar het is een ongelooflijke klassieker door de douche-scène en de muziek die eraan bijdroeg dat hij de "Master of Suspense" werd genoemd. Een hebzuchtige vrouw loopt weg met een een hoop geld en komt toevallig terecht in de Bates motel. Door de moord op Marion ergens halverwege de film te plaatsen vraag je je af hoe het verhaal verder zal gaan. Perkins in de rol van zijn leven.

“Mother! Oh God, mother! Blood! Blood!”

Iconische horrorfilm van Hitchcock. Psycho wordt gezien als één van de meest originele, inventieve en spannendste horrorfilms ooit gemaakt. Veel nagedaan, maar nooit geëvenaard. Hitchcock heeft dan ook een feilloos gevoel voor het creëren van een ijzingwekkende sfeer en het kiezen van de juiste schrikmomenten. Ondanks dat de film uit 1960 komt voelt het nergens gedateerd aan, en de zwart-wit beelden dragen juist bij aan de onheilspellende sfeer. Net zoals de fabelachtige muziek.

De introductiefase duurt lang, maar wanneer Marion Crane aankomt bij Bates Motel wordt de spanning langzaam opgevoerd. Het eerste gesprek tussen Marion en Norman Bates zet gelijk de toon, en de douchescene is natuurlijk legendarisch. Het getuigd van lef en vakmanschap dat Hitchcock op de helft van de film wisselt van hoofdrolspeler, en er nog mee wegkomt ook. Natuurlijk moeten de credits ook gaan naar Anthony Perkins, want hij is fantastisch als Norman Bates. Naast Perkins zijn ook Janet Leigh en Vera Miles geweldig op dreef. Het laatste gedeelte in het huis van Norman, en de allerlaatste scene met Perkins, maken deze klassieker helemaal af.

Goede Hitchcock.

De " Master of Suspense" levert hier weer een prima filmpje af. Een film die vroeger nogal publiek trok omdat hij zo eng zou zijn. In de tijd van tegenwoordig zijn we ondertussen al veel meer gewend en lachen we die scene eigenlijk weg.

Wel zitten er nog een hoop iconische en leuke momenten in de film. Perkins is natuurlijk geweldig als de verlegen Norman Bates. De film is wat traag en misschien wat saaier vanwege hert zwart wit beeld maar in het algemeen duurt het nergens te lang.

Uitstekende scenes soms, de douchescene is natuurlijk een genot om te zien, maar ook het iconische "I'm a fly moment" dat het ook verdient genoemd te worden. Een heerlijke gouwe ouwe film van Alfred Hitchcock. Leuk om eens te zien.

A boy's best friend is his mother

Geen idee waarom maar één van mijn guilty pleasures is het volledig afkijken van een franchise. Recentelijk nog Rambo (hoewel er daar weer een nieuwe van gaat uitkomen), Jaws en de Karate Kid cyclus bekeken en Psycho was zo'n reeks waar ik ook al langer benieuwd naar was. Psycho II en III liggen ondertussen al klaar, het vierde deel moet ik nog eens ergens zien te vinden, maar dan liefst eerst nog eens die Hitchcock classic verorberen vooraleer ik aan de sequels ging beginnen.

Vooral omdat ik dit altijd één van de mindere Alfred Hitchcock films heb gevonden. Ik heb hem weliswaar in geen 12 jaar nog gezien, maar er waren naar mijn gevoel wel betere titels in zijn oeuvre te vinden. Altijd mooi dan wanneer zo'n herziening opeens veel beter uitpakt dan je had verwacht. Die douchescène is natuurlijk na al die jaren nog even iconisch (verleden jaar is daar trouwens nog een toffe documentaire over gemaakt genaamd 78/52, een knipoog naar de 78 verschillende setups en de 52 cuts in de scène) maar sowieso blijft dit nog altijd een erg degelijke film wanneer je de grote verrassing al weet. Meer zelfs, ik kon nu precies nog meer genieten van het feit dat Hitch halverwege de film besluit om zijn hoofdpersonage te laten vermoorden en natuurlijk de schizofrenie van Bates. In dat opzicht laat de regisseur ook wel wat leuke dingetjes zien waarmee je de moeder tegelijkertijd wel en niet ziet. De scène waar Norman zijn moeder naar de fruitkelder brengt bijvoorbeeld is toch wel erg mooi gedaan, maar ook de keuze om dit volledig in zwartwit te filmen geeft net dat beetje extra.

Verder weer de gebruikelijke dingen die dit typisch Hitchcock maakt. Zijn vertrouwde cameo zit helemaal aan het begin van de film (naar het schijnt omdat hij wou dat het publiek zich op het verhaal concentreerde en niet teveel was aan het zoeken naar waar de regisseur zich op de achtergrond bevond) maar de keuze om Janet Leigh de rol van Marion Crane te geven is ook een goede zet. Zo'n typische Hitchcock actrice, vreemd eigenlijk dat ze nooit meer hebben samengewerkt, en ze geeft ook gewoon een degelijke invulling aan de rol. Het is echter toch Anthony Perkins die hier de show steelt. Het duurt even voor hij op de proppen komt, maar hij zuigt de film compleet naar zich toe vanaf dan. Dat stotteren, dat nerveus kauwen, die ogen die alle kanten opvliegen, ... Vera Miles & John Gavin hebben moeite om zich staande te houden ten opzichte van Leigh en Perkins maar doen nog een behoorlijke poging.

Let vooral ook nog op een kleine bijrol van Patricia Hitchcock - dochter van - als de vrouwelijke collega van Marion. In ieder geval: ik ben blij dat ik deze nog eens herzien heb. Een fikse verhoging in stem en ik krijg meteen zin om aan de vervolgen te beginnen. Merkwaardig dat Perkins telkens de rol terug opneemt, dan verwacht ik toch ergens een zekere kwaliteit. Dat kan slecht uitdraaien natuurlijk, ik ben Jaws II nog niet vergeten..

4.5*

Door het wat aandringen van ‘IH88’ en de nominatie in de huidige horror challenge werd ik eigenlijk een beetje verplicht deze film te kijken. Ik had hem laatst nog via Zavvi besteld en hij lag al klaar in de kast maar met toch wat druk heb ik de film gezien. Om gelijk maar op te biechten: dit is mijn aller eerste Hitchcock die ik heb gezien, en ook voor het eerst. De beste man zie ik ontzettend vaak voorbij komen (naam dan wel te spreken) en een aantal films stonden hoog op mijn lijst maar tot op vandaag nog nooit een moment gehad om een film van hem aan te zetten. ‘Psycho’ is een vermakelijke film die het erg goed deed. Toch zijn de technieken van toen niet spectaculair meer op de huidige dag, zijn we wat meer gewend en heb je al wel wat ergere dingen op je scherm gekregen. Toch is het de kracht, magie en sfeer die de film goed maakt en waaruit het meesterwerk van Hitchcock er uit weet te springen. Op een bijna ‘legendarische’ manier werd deze film gebracht door een uitstekende soundtrack, goeie scenes en een leuk verhaal.

Maar wat houd die film zo goed recht op? Waarom blijft deze film toch nog sterk aanvoelen terwijl we al wel wat bloederigere en misschien nog wel spannendere films in deze wereld kunnen vinden? Ik denk dat ik het al wel heb gezegd maar er zijn veel dingen in ‘Psycho’ die de film overeind houden. Toch doen de zwart-wit beelden er wel aan mee, dat er een degelijke chemie ontstaat in de film. Met daarbij de nodige spannende soundtracks die de gehele film bijna wel spelen en een sfeer staat de film nog als een huis, een oud huis maar wel overeind en lift hij mooi mee met de grote hedendaagse films. Maar ook Hitchcock’s kracht zit er in verwerkt, een man die gedreven is tot horror en het vermaken van mensen, hij spat het dan niet altijd even af met zijn gezichtsuitdrukkingen maar wel in de film. De film voelde onderhouden aan, aan veel dingen is gedacht en veel dingen vallen dan wel niet zo snel op, ze waren er wel. Ook geinig om te zien dat Hitchcock nog mee deed als een soort Cameo. Wanneer Marion naar binnen stapt om te werken, volgens mij stond Hitchcock daar dan buiten langs de weg, leuk!

Het verhaal was ook zeker vermakelijk. En qua acteerwerk deed de film het ook prima. Of ik ooit een ontzettende fan ga worden van Hitchcock weet ik zo snel niet, ik moet nog erg in komen in de zwart-wit films maar leuk vind ik ze zeker. En dan kan ik ook eindelijk Hitchcock van mijn lijstje afstrepen en heb ik ook zijn ‘meesterwerk’ weer eens gezien.

Ik kan de legendarische douchescene- er nog wel voor halen of verder in gaan over de inhoud van de film maar dat vind ik wat nutteloos aangezien dat langzamerhand al wel is gebeurd hier op MovieMeter. Ik vond de film zelf leuk, en ben blij dat ik hem heb gezien en ga zeker ook wat andere werken van de beste man bekijken.

4.0*

Prachtige film waarin een vrouw op de vlucht slaat als ze een grote som geld heeft gestolen. Het verhaal is goed opgebouwd met een onverwachte wending en uitstekende ontknoping. De beroemde douche-scene is sterk gemonteerd en gefilmd. De iconische muziek van Bernard Herrmann draagt voor een groot deel bij aan de spanning. Jammer dat je deze film niet meer kunt bekijken in de periode waarin hij uitkwam (want destijds zal de impact zeker anders zijn geweest, wat niet wegneemt dat hij anno 2018 nog steeds overeind staat).

In de herziening is deze beroemdste (maar wat mij betreft niet zijn beste) film van Alfred Hitchcock me toch weer uitstekend bevallen, en daarom 0,5 sterren erbij.

Een secretaresse steelt 40.000 dollar van een klant van haar werkgever. Ze slaat op de vlucht en vindt onderdak in een afgelegen motel, dat gerund wordt door de jonge Norman Bates die onder de dominantie staat van zijn moeder.

“Psycho” is de nooit geëvenaarde voorloper van de psycho-thrillers. De fameuze douche-scène is legendarisch en werd een inspiratiebron voor honderden andere griezelprenten. Alfred Hitchcock zette hier het verhaal van Robert Bloch heel overtuigend in beeld en was duidelijk in zijn meest macabere doen. Met een schitterende Anthony Perkins in een gekwelde rol, die hij nooit meer van zich kon afschudden. Akelige zwart-wit fotografie en striemende strijkers van Bernard Herrmann. Hoe meer ik deze parel herbekijk, hoe beter ik hem vind. Het is als goede rode wijn die met de jaren beter wordt. Een tijdloos meesterwerk dat mij altijd in zijn greep zal houden.

Psycho voelt voor mij als mijn eerste kennismaking met het werk van Alfred Hitchcock. In een ver verleden (2010 alweer zie ik) heb ik The Birds gezien, maar daar kan ik me inmiddels niet veel meer van herinneren. Als filmliefhebber werd het toch wel eens tijd me te wagen aan een film van een van de meest bekende en geliefde regisseurs aller tijden.

De film heeft even tijd nodig om warm te draaien, maar zodra Marion bij Bates Motel aankomt, wist de film mijn volledige aandacht te grijpen en deze vervolgens ook niet meer los te laten. Norman Bates lijkt in elk opzicht een attente en sympathieke jongeman, maar je voelt als kijker dat er iets niet helemaal in de haak is. Er hangt een constant mystieke sfeer en deze komt zo nu en dan abrupt tot uitbarsting. Natuurlijk is het genieten van een van de meest legendarische filmscènes ooit vastgelegd, maar naar mijn mening maakte de moord op de detective op de trap minstens zo veel indruk. Echt eng is de film niet (meer), maar het mag gezegd worden dat de scène in de kelder, waar ook blijkt hoe de vork in de steel zit, me wel deed choqueren. Ik zat de verklaring wel al in die richting zoeken, maar een indrukwekkende twist is het zeker. Die scène staat toch wel op mijn netvlies gebrand.

De film barst van het sterke acteerwerk. Ondanks dat het wel met name Anthony Perkins die uitblinkt, was er niemand waar ik mij aan stoorde. Tevens houd ik heel erg van de setting. De film heeft niet veel locaties nodig, want Bates Motel is werkelijk fascinerend; waarschijnlijk juist door de eenvoud. Bij de akelig bedoelde fragmenten valt het knappe camerawerk op en ook de score, misschien wel daadwerkelijk het meest angstaanjagende aan deze film, werkt absoluut sfeerverhogend.

Psycho is gewoon een film die van voor tot achter lijkt te kloppen. Een klassieker met een status die ik volledig kan begrijpen. Ik sta eerlijk gezegd niet meteen te springen om een zwart-wit film, maar ik kwam toch al snel tot de conclusie dat het eigenlijk perfect past bij deze film. Blij dat ik deze eindelijk eens gezien heb en het heeft er absoluut voor gezorgd dat mijn interesse in enkele andere films van Hitchcock, zoals Rear Window en Vertigo, is toegenomen.

4*

Fenomenaal! Inmiddels mijn derde Hitchcock en het gaat absoluut de goede kant op. Helaas kan het nu bijna alleen maar gaan tegenvallen want Psycho is een waar meesterwerk.

Er heerst een constante spanning, op een paar momenten na dan misschien. De muziek past er schitterend bij. Zo simplistisch het verhaal misschien is zo geniaal is het einde. Ik kende het verhaal van Bates eigenlijk nog niet en daar ben ik denk ik ontzettend blij om.

Dit was nu eens echt een film waarbij ik totaal geen verwachtingen had. Psycho is ook nog eens in zwart-wit wat ik niet al te gewoon ben en dan krijg je zo een steengoede film. Zo eenvoudig en o zo subliem. Heb ik een nieuwe top 10 film? Het scheelt niet veel.

Ik neem me al jaren voor eens de klassiekers van Hitchcock te bekijken, maar het komt er eigenlijk nooit van. Tot nu, want Psycho verscheen deze week op Netflix. En om het nog mooier te maken, Psycho wordt misschien wel gezien als zijn beste film.

Misschien waren mijn verwachtingen te groot, maar de film heeft mijn torenhoge verwachtingen niet waar weten te maken. Er zit heel veel klasse in de film, zeker qua sfeer, maar er zit genoeg in dat voor mij de tand des tijds slecht door is gekomen. Zo vind ik de muziek nogal irritant aanwezig en werkt het zeker niet spanningsverhogend. Elke scène waarin het spannend moest worden krijgt een lading van die monotone muziek en dat helpt het niet mee om het allemaal heel serieus te nemen. Psycho kijkt wel lekker weg, maar dit valt toch niet serieus heel erg spannend of intens te noemen? Norman Bates is een loser met psychotische trekjes en een ongezonde obsessie voor zijn moeder, maar heel bang ga je er niet van worden. Inclusief die befaamde douche-scène. Het kwam allemaal vrij amateuristisch over. Huiveringwekkend is wel het laatste waar ik aan moest denken. Daar had die veel te aanwezige muziek ook weer mee te maken trouwens.

Wel sterk vind ik het einde, wat bijzonder creatief is en waar ik echt niet aan zat te denken. Nou weet je dat Hitchcock wel een bijzondere visie had, maar je moet het ook maar bedenken. Dat gaf de film nog wel wat extra glans gelukkig. Er volgt ook nog wel een uitleg a la ''Baantjer aan de keukentafel'' waarin netjes wordt verklaard wat je allemaal zag, wat misschien wat onnodig was. Al knoopte het wel wat vragen nog aan elkaar. Misschien is mijn stukje wat negatief, maar ik heb echt wel genoten van de film. Van de sfeer, van het camerawerk, van de vrij logische keuzes van de hoofdrolspelers. Alleen vraag ik me wel af of een hoop meningen over Psycho gebaseerd zijn op wat je nu zou beschrijven of hoe men de film jaren terug zag.

3,5*

Als je nog niks over de film: niets verder opzoeken, en gewoon kijken!

Voor mensen die de bekendste scène al wel kennen is de grootste twist eraf, maar blijft het een enorm spannende film die nog genoeg verrassingen heeft. Echt een aanrader!

Deze horror klassieker blijft puur genieten.

Gisteravond in de winkel die Netflix heet deze maar weer eens afgespeeld. Dankzij de zwart wit beelden komt de sfeer extra goed over. Samen met de soundtrack, een excellerende Perkins en puike regie van Hitchcock wordt een ultieme sfeer gevormd. Uiteraard mag het plot niet vergeten worden: Bates die eigenlijk als travestiet moorden begaat, en dus ook nog eens schysofreen is, hoe verzin je het.

Het cameo’tje van ‘de meester’ aan het begin. Genieten.

Blijft zich strak handhaven in mijn top 10.