Horrorfilms, met hun bloedstollende monsters en moordenaars, hebben altijd een bijzondere aantrekkingskracht gehad. Het idee van een man in een spookmasker, een clown die kinderen het riool in sleept, of een man die het gezicht van zijn slachtoffers als masker draagt, is voldoende om menigeen de rillingen over de rug te bezorgen. En toch blijven we kijken, verleid door de spanning en gerustgesteld door de gedachte dat zulke gruwelen nooit echt zullen plaatsvinden. Maar wat als we je vertellen dat deze fictieve personages hun wortels hebben in de echte wereld? 

De zaken van Ed en Lorraine Warren

De filmserie van The Conjuring is al sinds 2013 in de bioscoop te zien en heeft tot nu toe drie delen en vijf spin-off films die zich allemaal afspelen in hetzelfde universum. Drie van deze films draaien om de angstaanjagende pop Annabelle. De films volgen het verhaal van Ed en Lorraine Warren, twee paranormale onderzoekers die worden opgeroepen om de mysterieuze gebeurtenissen in de films te onderzoeken. Hoewel de meeste elementen in de films fictief zijn, is de basis van het verhaal wel gebaseerd op waargebeurde feiten. De personages Ed en Lorraine Warren waren namelijk echte onderzoekers en twee van de gebeurtenissen in de films zijn ook daadwerkelijk voorgekomen.

De eerste film in de Conjuring-serie is gebaseerd op een zaak uit 1971 waarin de Warrens waren ingeschakeld als onderzoekers. De film volgt het verhaal van een familie die net was verhuisd naar een oud landhuis in Rhode Island dat voorheen een boerderij was. De familie ervaarde al snel vreemde gebeurtenissen, zoals verdwijnende voorwerpen, deuren die vanzelf open- en dichtgingen, aanrakingen van onzichtbare handen en gefluister in een onbekende taal. Tijdens het onderzoek van het duo concludeerden de Warrens dat het huis was behekst door een geest. Dit scenario komt overeen met de waargebeurde feiten die de inspiratie vormden voor de film.

Uit onderzoek bleek dat het huis waarin de familie in de eerste film woonde, ooit bewoond was door een vrouw genaamd Bathsheba Sherman. Deze vrouw werd door de lokale bevolking gezien als een heks en satanist vanwege haar vreemde activiteiten 's nachts. Bovendien overleed haar éénjarige kind op mysterieuze wijze, waarvan velen geloofden dat ze het had geofferd. Of deze gebeurtenissen echt hebben plaatsgevonden en of ze verband hielden met de mysterieuze gebeurtenissen in het huis kan niet definitief worden vastgesteld, maar het zorgde wel voor een fascinerend verhaal dat perfect was voor een film.

De mysterieuze Annabelle

Naast de zaak van het spookhuis in Rhode Island, was ook de pop Annabelle een grote inspiratie voor de Conjuring-films. Het verhaal achter Annabelle is nogal mysterieus en er is weinig bekend over waar de ze vandaan komt. Volgens het verhaal kreeg een student genaamd Donna de pop van haar moeder, die het had gekocht in een tweedehands winkel. In het begin leek hij normaal, maar al snel begonnen er vreemde dingen te gebeuren. Het stoffen geval verplaatste zichzelf en er verschenen vlekken op de pop en op de vloer die leken op bloed. Er werd zelfs beweerd dat de rode vloeistof uit de pop kwam. Tegenwoordig is Annabelle te zien in het museum gewijd aan Ed en Lorraine, waar het wordt bewaard in een glazen kast die hermetisch is afgesloten en nooit mag worden geopend.

John Wayne Gacy en Pogo de Clown

De verfilming van Stephen Kings roman It vertelt het verhaal van de moorddadige clown Pennywise, die kinderen naar zich toe lokt en ze vermoordt. Hij maakt bijvoorbeeld gebruik van een goot die naar het riool leidt om zijn slachtoffers te grijpen. Een groep vrienden besluit het monster te confronteren en wraak te nemen op zijn slachtoffers. Achteraf blijkt Pennywise echter geen gewone clown te zijn, maar een wezen uit een andere dimensie dat zich voedt met de angsten van zijn slachtoffers. Veel mensen associëren clowns tegenwoordig vooral met horror en moordenaars, en de film wordt vaak genoemd als een belangrijke oorzaak hiervan. Hetzelfde geldt voor de Joker uit Batman. Maar waarom koos Stephen King eigenlijk voor een monster in de vorm van een clown voor dit verhaal? Dit komt doordat King geïnspireerd werd door de echte seriemoordenaar en killer clown John Wayne Gacy, die ook bekend stond als Pogo of Patches de Clown.

John Gacy was een man die woonde in Chicago, Illinois en actief was in de politiek en als aannemer voor schilder-, versierings- en onderhoudswerkzaamheden voor winkels en andere zakelijke panden. Mensen die hem als kind gekend hadden, vertelden dat hij zwaar mishandeld werd door zijn vader. Hij werd onder meer opgesloten in zijn kamer en geslagen met een riem. Gacy leed ook aan meerdere gezondheidsproblemen tijdens zijn tienerjaren, wat leidde tot regelmatige ziekenhuisopnames tussen zijn veertiende en achttiende levensjaar.

In de jaren 70 sloot John Gacy zich aan bij Moose Club, een organisatie die zich richtte op het organiseren van culturele evenementen, markten, kermissen en andere activiteiten voor inwoners van de staat Illinois. Hij werd lid van de Jolly Jokers-groep, die deel uitmaakte van de Mooses. Deze groep bestond voornamelijk uit clowns en andere vormen van vermaak voor kinderen tijdens parades, markten, kermissen en ook bezoeken aan kinderziekenhuizen, vergelijkbaar met de Cliniclowns. Gacy nam ook snel de rollen aan van zijn eigen personages, Pogo en Patches de Clown. Als Pogo richtte hij zich voornamelijk op het vermaken van kinderen, terwijl hij als Patches meer gericht was op humor en vermaak dat ook leuk was voor volwassenen. Mensen spraken altijd positief over hem en het leek alsof hij echt plezier had in zijn werk.

Zijn overdreven vriendelijkheid tijdens het spelen van zijn personages had wellicht een waarschuwing moeten zijn. In 1978 werd John Gacy gearresteerd voor de moord op de tiener Robert Priest. Na een onderzoek en bekentenissen van Gacy bleek dat hij achter meer dan 33 moorden en verdwijningen van voornamelijk kinderen en jongeren zat. In 1980 werd hij ter dood veroordeeld voor deze misdaden en in 1994 werd hij geëxecuteerd door middel van een dodelijke injectie. 

Edward Gein als inspiratiebron

Ed Gein wordt beschouwd als de seriemoordenaar die waarschijnlijk de meeste horror/slasher films heeft geïnspireerd. Dit komt doordat de daden van deze man zo uiteenlopend waren dat er overal wel inspiratie uit gehaald kan worden. Een van de bekendste horrorfilmpersonages die veel inspiratie kreeg van deze moordenaar is Leatherface uit Texas Chainsaw Massacre. Andere films, zoals Psycho, Silence of The lambs en House of 1000 Corpses, haalden ook inspiratie uit de moorden en andere afschuwelijke daden die Gein pleegde.

Edward Theodore Gein, ook wel bekend als 'The Butcher of Plainfield', werd geboren in 1906 in La Crosse, Wisconsin. Hij was het jongste kind van Augusta en George Gein, en had een jongere broer genaamd Henry. Helaas waren zijn jeugdjaren verre van gelukkig. Zijn vader was een zware alcoholist die regelmatig agressief was en zowel hem als zijn broer mishandelde. Zijn moeder was een zeer conservatieve christen met extreem rechtse ideeën. Ze leerde haar zonen dat alle vrouwen hoeren waren, tenzij ze zich aan het christendom verbonden, dat mensen van andere rassen smerige beesten waren en dat de moderne wereld het werk van Satan was. In de jaren 40 stierven zijn ouders en broer kort na elkaar.

Al snel nadat Gein alleen kwam te staan, begon hij te fantaseren over het transformeren van zichzelf tot vrouw. Naast deze fantasieën ontwikkelde hij ook een fascinatie voor kannibalisme en bewonderde hij de gruwelijke experimenten van de nazi's in concentratiekampen. Hij maakte zelfs een paar keer een pak waarmee hij zichzelf volledig tot vrouw kon transformeren.

Het is onbekend wanneer Gein precies begon met zijn moorden, maar in 1947 begon hij met het opgraven van een net overleden jonge vrouw en experimenteerde hij met haar lichaamsdelen om er "kunstwerken" van te maken. Na een reeks van moorden, verdwijningen en grafplunderingen tot 1957 werd Gein uiteindelijk gearresteerd. Het is niet duidelijk voor hoeveel moorden hij verantwoordelijk is, maar deskundigen schatten het aantal tussen de 2 en 9. Wat hij precies met zijn slachtoffers deed, loopt uiteen van het dragen van hun gezicht als masker tot het maken van meubels van hun huiden. Hij bedreef zelfs de liefde met de lijken en kookte en at hun organen op.

Gein kreeg een levenslange gevangenisstraf en bracht de rest van zijn leven door in een zwaarbewaakte gevangenis. Ondanks zijn gruwelijke daden werd hij door bewakers en verplegers omschreven als een vriendelijke en geduldige man die nooit woedend of kwaadaardig overkwam. In 1984 overleed hij aan een natuurlijke dood. Zijn misdaden en moorden veroorzaakten nationaal veel opschudding, omdat zoiets nog nooit eerder in Amerika was gebeurd. Zijn daden blijven nog steeds een levende inspiratiebron voor horrorfilms, waar filmmakers tot op de dag van vandaag nog steeds inspiratie uit putten.