Psycho (1960)

Ik had hoge verwachtingen bij de film. Vooral over het plot.

Gelukkig waren deze verwachtingen goed.

Hitchcock laat tijdens de moorden nooit het mes in het lichaam zien en toch blijft het spannend. Het mooie aan de film vond ik toch dat je echt goed de emoties van de acteurs ziet.

Bijvoorbeeld terwijl Marion Crane in de auto zit. Dan is dat het enige waar je op let en je weet meteen wat ze denkt.

Tja en de plot was geweldig. Meteen toen ik het zag dacht ik meteen aan alle aanwijzingen en nog had ik het nooit geraden.

Ik heb geen probleem met oude films. Maar deze vond ik echt gedateerd. Totaal niet spannend en intressant. Een hele moeite om dat uit te kijken.

Een belangrijke opmerking:
Die mevrouw rijdt een hele nacht en dag en stopt dan aan een hotel. Maar blijkt dat ze maar op een half uurtje van huis is

Een 3,0 voor de sterke dialogen, het acteerwerk en het verhaal. Dat laatste had wel intressant kunnen zijn, maar ik had er meer van verwacht.

Heerlijk filmpje dit.

Het zwart/wit zorgt voor een erg goede en warme sfeer. Het verhaal is redelijk, maar wel erg leuk uitgewerkt.
Af en toe zijn er interessante dialogen. Bijvoorbeeld Arbogast vs Bates, wanneer hij de de vragen stelt. Geniaal ook: 'Did she make a phone call' - vlug, paniekerig geantwoord met 'No' - 'Did you spend the night with her?' - 'No' - 'So how do you know that she didn't make a phone call?' Daar zat Norman even in de problemen. Arbogast, de coole detective vond ik sowiezo erg overuigend, ook het telefoongesprek bijvoorbeeld wat in 1 shot geschoten was zette hij erg goed neer.
Ook het gesprek tussen Crane en Bates was leuk, waarin nog wat koetjes en kalfjes waren verwerkt.

Het is alleen al leuk om te zien hoe Bates het lijk moet op zien te ruimen. En later ook nog de auto die voor de helft boven het water uitsteekt en die niet verder lijkt te gaan, fantastisch.

De schrikmomenten zijn erg rauw en zien er niet schitterend uit maar ze verraste me zeker. Apart.

Muziek was in orde gelukkig, iets waar ik me soms aan kan ergeren bij oudere films. Maar het blijft redelijk rustig en het staat op de goede plekken.

Trouwens nog hilarisch toen Sam de auto bestuurde, zijn stuur ging van links naar rechts terwijl ze op een rechte weg reden. Ook het 'gevecht' tussen Sam en Bates was niet om sirieus te nemen.

Ietsjes jammer vond ik het abrubte einde, zonder aftiteling. Vrijwel direct na de laatste scene ging het doek dicht.


Lekker sfeertje, prima dialogen, goede cast en een bijzonder fijn resultaat.

Ziezo, net eindelijk Psycho voor het eerst gezien, stond al héél lang op me lijst om eens een keer te zien en vanavond was het dus zover. Een 50 jaar oude film kijken is niet iets wat ik vaak doe dus moest effe wennen aan het zwart/wit maar daarna was het echt genieten geblazen. De film wordt van het begin af aan al heel sterk opgebouwd Erg sterk gedeelte dat die politieagent die vrouw telkens blijft achtervolgen in de auto, de spanning druipt er letterlijk vanaf. Er gebeurt eigenlijk de hele film vrij weinig maar dat maakt het juist zo goed met als hoogtepunt de legendarische 'douchscene' Ja, het ziet er erg gedateerd uit maar de spanning is om te snijden in combinatie met de muziek op de achtergrond. Had niet verwacht dat de hoofdpersoon al na 3 kwartier zou sterven. Dit vind ik 1 van de beste horror/trillers die ik ooit heb gezien en komt dus ook m'n top 10 binnen. 5 sterren voor Psycho.

You should have seen the blood. The whole, the whole place was... Well it's, it's too horrible to describe. (Hitchcock in de trailer van Psycho)

Psycho viert op 23 december dit jaar alweer zijn 50e verjaardag! 50 jaar en nog steeds even goed. Psycho is de meest effectieve en meest intrigerende horrorfilm. Eng zou ik het niet meer kunnen noemen, niet bij de tweede kijkbeurt althans. Wel is elke kijkbeurt weer retespannend. De prachtige sfeer, de ijzersterkre score van Herrmann en de kille Bates. Psycho is één van die weinige films waarbij de tijd voorbij vliegt en ik verbaasd ben over het feit dat hij alweer afgelopen is.

In de vakantie heb ik het boek gelezen en je merkt duidelijk dat Hitchcock erin geknipt heeft om de snelheid hoog te houden. Iets wat de film zeker ten goede komt (het boek is overigens bijna net zo goed). Ook kiest Hitchcock voor een totaal anders perspectief, waardoor het qua gebeurtenissen wel een boekverfilming genoemd kan worden, maar qua impact totaal niet. Ik moet zeggen dat ik beide versies erg tof vind.

De spannende opening met de opzwepende muziek, gevolgd door de legandarische douchescènes, de schoonmaakscène, het hele gedoe met Arbogast en de daarbij behorende moord en de eindscène. Stuk voor stuk epische scènes die ik nooit zal vergeten.

Ik noemde hem al eerder, Bernhard Herrmann, zijn score voor Psycho is misschien wel de beste score ooit. Het is in ieder geval de meest effectieve. Elke keer als ik dit hoor, krijg ik kippenvel. Ik heb ooit een keer die soundtrack luisterend door het bos gereden. Eén tip: Doe dat niet!
Herrmann maakt Psycho. Hij zorgt ervoor dat Psycho het meesterwerk is wat het is. De snelle muziek wanneer het nodig is, maar ook de rustige (achtergrond)muziek voelt hij perfect aan.

Maar de echte show wordt gesteeld door Perkins. Psycho is het hoogtepunt van zijn carrière (van ieders carrière denk ik eigenlijk wel). Hij is de perfecte cast voor Bates. De houding, de manier van spreken, de manier van acteren. Hij speelt Bates niet, nee, hij ís Bates. Ik vind het ook een schande dat hij nog niet eens genomineerd is voor een Oscar, want dit is één van de beste prestaties ooit.
Zelfde mag van de rest gezegd worden. Miles, Gavin en Leigh spelen minstens even goed. Hoewel al hun acteerprestaties verbleken bij die van Perkins.

Wat moet ik nog meer zeggen? Eigenlijk niks. Psycho is niet in woorden uit te drukken. Je beleeft Psycho, je voelt Psycho. Je wordt vanaf het begin gegrepen en je zult nooit meer losgelaten worden. Deze film heeft voor altijd mijn hart gestolen.

Slap.

Heb weer iets gemist blijkbaar. Eerst dan maar de positieve punten. Ik ben het met de meesten van jullie eens dat de score erg goed is. Het ijzingwekkend sfeertje dat de film teistert is dan ook vollédig de verdienste van de muziek. Er wordt verder ook degelijk geacteerd, maar zeker niets om razend enthousiast over te doen.

MAAR ... spannend is het niet. En laat dit nu net het opzet zijn van deze film... Het is opnieuw de muziek die het af en toe nog wat dreigend wist te maken, maar dat alleen was kennelijk niet voldoende.

En dan blijkbaar een kritiekpunt bij heel wat oude klassiekers: plot is erg gemakkelijk en doorzichtig. De uitleg nadien was dan ook nogal onnodig of mocht op zijn minst wat subtieler aangebracht worden.

Er viel, op één scène na, ook weer bitter weinig moois te aanschouwen. De setting en ook de hele manier waarop die in beeld wordt gebracht, spreekt allerminst tot de verbeelding. Ik kan er niet om heen, maar Psycho als horror/thriller is simpelweg sterk achterhaald. Niks dat deze film beter maakt dan zijn latere genregenoten.

Al bij al vond ik het nog licht vermakelijk, maar het schiet toch aardig te kort voor een voldoende.

2.0/5.0*

Flauw.

En dat is jammer. Omstreeks 02:00 dacht ik de perfecte tijd gevonden te hebben om Psycho eens een kans te geven, dé klassieker van 'The Master of Suspence' himself.. maar daar heb ik weinig boodschap aan.

Hoe goed en overtuigend de soundtrack is, zo langdradig en 'doods' is de rest. Praatjes moeten de gaatjes vullen, iets wat in combinatie met de knulligheid van Hitchcock tijdens de wat actie-volle momenten de volledige ondergang betekent voor de sfeer (&spanning).

Hoewel ik m'n aandeel aan respect al vaak heb uitgesproken bij andere genre-klassiekers, zal ik dat hier vooralsnog niet doen. Psycho oogt en klinkt met vlagen stijlvol maar weet in die 2uur vrij weinig klaar te spelen op gebied van spanning en/of sfeer. Dit verwijt ik puur en alleen de film want de omstandigheden waarin ik 'm bekeek waren vrijwel optimaal.

Ik had er ook best veel zin in maar de knulligheid in combinatie met de serieuze toon staan me uiteindelijk te vaak tegen. De douche-scene faalt ontzettend hard, de montage hier is werkelijk bedroevend en de scene is qua opbouw ook minimaal. Dan vind ik de moord waar de privé-detective van de trap af valt (i.t.t andere) een stuk beter. De plotselinge bombastische score weet je heel even op het puntje van je stoel te krijgen, om je vervolgens binnen luttele seconden terug te laten zakken in je relaxte positie, het wilt Psycho maar niet lukken.

Al met al: Helaas! Hoewel ik erg open-minded begon en de situatie er perfect voor was, weet Psycho veelal verveling en teleurstelling op te wekken. Het heeft verder niets met 'verouderd' te maken, het valt simpelweg niet in de smaak.

Nou, laat ik die ene klassieker er maar eens ingooien terwijl ik eigenlijk helemaal geen zin heb in zo'n oud bagger zwart wit filmpje. Dat waren mijn gedachtes vooraf. En voordat sommige zich geroepen voelen om 'hun' zwart witte filmpjes te verdedigen; ik ben er totaal niet mee bekend en de drempel ligt bij mij nogal hoog om zo'n film erin te gooien omdat het me totaal niet aanstaat. Maar goed dat ik Psycho een kans heb gegeven want de drempel naar andere oude films is een stuk lager geworden, misschien zelfs verdwenen.

Ik las dat Hitchcock er bewust voor had gekozen om deze film in zwart wit te schieten en dat blijkt een verstandige keuze. In kleur waren de locaties en situaties denk ik een stuk minder dreigend. Na enkele minuten stoorde ik me al totaal niet meer aan het z/w en betrapte ik mezelf erop dat ik zat te genieten van het enorm sfeervolle motel en de mooie plaatjes. De spraak was af en toe wel iets te zacht, zeker als je zonder ondertiteling kijkt maar dat is wel vaker zo bij oude films denk ik. Mijn afkeur voor zwart wit is zo goed als verdwenen en zelfs een waardevolle toevoeging in deze film.

Voor die tijd was het verhaal misschien origineel of schokkend, maar als je deze film anno 2010 voor het eerst kijkt word je niet verrast. Spannend is het allemaal wel en dat is vooral te danken aan Perkins. Ik had al vaker verhalen gehoord over het geweldige optreden van hem in Psycho en dat kan ik nu alleen maar beamen. Norman Bates is absoluut geniaal en bij iedere zin die uit zijn mond kwam zat ik geconcentreerd te luisteren. Bates doet de naam van de film zeker eer aan en wordt geweldig vertolkt door Perkins die er ook een goede kop voor heeft. Wanneer hij lacht is hij erg vriendelijk, wanneer hij bang is lijkt hij op een klein kind en als hij kwaad wordt is het meteen een overtuigende psychopaat. Ook zijn ogen en gezichtsuitdrukkingen vertellen dat we hier te maken hebben met een vreemde man.

Leigh vond ik ook erg leuk en het verraste me dat ze zo snel doodging. Ik heb er wel verschillende gedachtes bij. Spannend, de manier waarop de scene wordt opgebouwd en gefilmd. Verrassend, het feit dat de hoofdpersoon zo snel en onverwachts doodgaat wat een goede zet is. Maar jammer, want ik vond Marion een boeiend personage en leuk om naar te kijken. En tenslotte knullig, de uitvoering van de moord zelf. Daar moet de film het sowieso niet van hebben gezien de manier waarop de detective wordt neergestoken en vervolgens de trap afvalt ( ...of achteruit loopt eigenlijk). De aanloop naar de moorden was dan wel weer goed met een luide soundtrack die opeens aanzet.

Natuurlijk ben je tijdens de film al aan het speculeren over het een en ander. Het einde zag ik niet direct aankomen maar ik werd niet overdonderd. Meer dan een 'Ja logisch' kwam er niet bij me op. Psycho is echter alles behalve een tegenvaller. De spanning is bijna de hele film voelbaar, ook vooral te danken aan Perkins die een fenomenaal personage vertolkt. De moorden waren efficiënt maar niks meer dan dat. Belangrijkste is dat ik me geen seconde heb verveeld. Een terechte klassieker!

Mijn favoriete scène in dit meesterwerk is niet de beruchte douche-scène, maar hetgene wat daaraan voorafgaat: Hoe de nietsvermoedende Marion Crane op een regenachtige avond ineens het bordje 'Bates Motel' ziet verschijnen, is al zo enorm dreigend in scène gezet. Daarna wordt ze door de weerloos uitziende Norman Bates in zijn salon meegelokt. Het perfectionistisch filmisch vernuft van Hitchcock komt hier helemaal naar boven. Door perfecte staging en belichting komt de situatie effectief tot zijn recht. Marion's gelaat komt frontaal in beeld en is overbelicht, waardoor ze een zeer warm, maar ook lichtjes kwetsbaar uiterlijk heeft. Norman staat dan weer schuin t.o.v. de camera en maar de helft van zijn gelaat is belicht, wat meteen zijn gespleten persoonlijkheid illustreert. Het gesprek dat ze voeren is ijzingwekkend en legt eigenlijk meteen de hele psychische toestand van Norman bloot. Toch mag Hitch niet alleen met de pluimen gaan lopen en moet er ook een woordje lof gezegd worden over de prestaties van Janet Leigh en Anthony Perkins, die door subtiele finesses in hun gelaatsuitdrukking de meest complexe emoties overbrengen. Het is kortom, een perfecte scène op vlak van spanningsopbouw.

De daaropvolgende douche-scène is natuurlijk ook niet mis: met een eigenlijk zeer minimalistische inleiding barst er opeens een energieke steekpartij los, in 52 verschillende shots na elkaar gemonteerd bijgestaan door strijkersmuziek die perfect de messteken symboliseren. Dan nog natuurlijk de legendarische 'match cut' van de afvoer naar het oog van Janet Leigh en de scène is compleet.

Scenariogewijs was het natuurlijk ook zeer onconventioneel om de protagoniste na de eerste akte te laten doodgaan. Al blijft het verhaal voor mij toch wel ondergeschikt aan de technische pracht waarmee dit gemaakt is: de sinistere long shots van het Bates Mansion, het ongelofelijke ritme dat de film door zijn editing kent, de onheilspellende muziek van Bernard Hermann en het briljante gebruik van schaduwen, ramen en spiegels. De zwart-wit fotografie is misschien nog de voornaamste troef, ik heb zelden een film met zo een morbide, desolate look gezien.

Toch is de film uit een psychologisch standpunt ook redelijk intrigerend. Freudianisten zouden een hele kluif hebben aan Norman Bates, Oedipuscomplex is alleszins een term die meteen opkomt. Ook kan men zijn persoonlijkheid beschouwen volgens de drie ego-niveaus: hoe het 'ik' van Norman gevangen zit tussen de normen/waarden van zijn autoritaire moeder (super-ego) en zijn eigen seksuele driften (Es). Ook al zijn dergelijke opvattingen misschien achterhaald, er kan alleszins niet ontkent worden dat de vormgeving van de moordenaar in deze film grensverleggend was voor het horrorgenre. Men zou zelfs kunnen stellen dat elke slasher-film schatplichtig is aan Psycho.

Het enige vervelend gedateerde aan deze film is wellicht de overdreven uitgebreide verklaring op het einde. Maar dat kan ik gerust met de mantel der liefde bedekken, vooral omdat dergelijke nonsens 50 jaar later nog steeds voorkomt in succesvolle films. (Shutter Island )

Verreweg de beste Hitchcock die ik tot nu toe heb gezien naast the Birds, Vertigo, Rear Window, Rope en the Trouble With Harry.

Dit is voornamelijk te wijten aan de spanning die Psycho bevat, voor het eerst kreeg ik het gevoel ook echt naar een film te kijken van "the master of suspense".

De spanningsopbouw is geniaal en de zenuwslopende soundtrack is ook van zeer hoog niveau, iets wat ik miste in de andere Hitchcocks tot nu toe. Veel scenes zijn zo geschoten dat je de spanning ook echt voelt, ik kan me dan ook prima in yeyo zijn uitleg hierboven vinden.
De spanning is bijna in elke scene voelbaar, zelfs toen Marion nog niet bij het motel was. Het kat en muis spelletje met de politieagent is wat mij betreft ook meer dan geslaagd.

Ook het gebruik van zwart/wit heeft wat mij betreft veel geholpen, dat zorgt voor een beklemmende sfeer, veel shots van het grote landhuis zijn dan ook kippenvel opwekkend.

Daarnaast bevat de film leuke personages en is Norman Bates inmiddels (terecht) een cultfiguur. Vind het dan wel weer jammer dat het einde zo uitleggerig is, je merkt dat het publiek blijkbaar nog niet aan dit soort films gewend was vroeger.

Desalniettemin makkelijk de beste Hitchcock tot nu toe en ben ook bang dat geen 1 deze meer zal overtreffen. Al zal dat geen schande zijn natuurlijk.

4,5*

Ik vind deze film echt bagger!

heb hem vanaf het begin tot het einde gekeken maar er was echt niks 'horror' aan, om het zo maar te zeggen!

en die douchescene waar iedereen het over heeft ook niks engs, geef mij maar Wrong turn 1 & 2(3 niet die was ook bagger) of paranormal Activity.. maarja dat is mijn mening he

Goede film

Ik had hoge verwachtingen bij Psycho en de film heeft dat grotendeels wel waargemaakt. Het begin is geniaal, de sfeer en spanning waren goed voelbaar. Ik zat ook gelijk in het verhaal en was benieuwd waar de acties van Marion haar zouden brengen. Vanaf het moment dat ze ervandoor is met het geld, voel je de spanning in de lucht hangen, bij die hele scene met de politieagent die toch iets in de gaten lijkt te hebben, zat ik op het puntje van mijn stoel. En ook het moment dat ze bij het hotel komt, en voor het eerst Norman ontmoet, was spannend. Je weet als kijker dat er iets staat te gebeuren, maar het is nog maar afwachten wat dat dan is.

Helaas zakt de film totaal in vanaf het moment dat Marion vermoord is. De scene waarin dat gebeurd vond ik trouwens niet erg bijzonder, je zag het natuurlijk al lang aankomen, maar toch baalde ik ervan dat dat gebeurde, want zonder Marion vond ik het toch een stuk minder.

Daarna gaat het meer over Norman, die ik niet erg boeiend vond, en heel dat onderzoek van de politie en Marion haar zus vond ik een beetje langdradig. Jammer want de film was de eerste helft echt enorm sterk. Maar dat niveau weet de film naar mijn mening niet te houden.

Al met al vond ik Psycho een goede film, vooral door Marion en de sfeer en spanning in het begin van de film. Daarna zakt de film erg in en dat maakt het totaalplaatje iets minder.

4* (en snel een herziening)

Sterke en tot nu toe de beste Hitchcock, so far. Fijn dat deze man enorme passie heeft, en daarom ook een heerlijke lijst met films heeft gemaakt zodat ik nog lang niet Hitchcock-uitgekeken ben. Naast de prachtige beelden is het hoogtepunt van deze film toch wel de muziek, die vooral op de spannendere stukken een enorme sfeer en stemming weet neer te zetten, wat ik eigenlijk nog nooit eerder heb meegemaakt. Gelukkig had ik niet het plot gelezen en wist ik ook niet veel van de wendingen in het verhaal, waardoor het echt spannend was en leuk en vooral nieuw om naar te kijken. Enig minpuntje is toch de montage, het kwam een paar keer voor dat ik het idee had dat er iets mis was gegaan, ik prefereer wat tragere beelden en wat minder manipulatie, maar ach: tis Hitchcock maar. Tijdloze film met een belachelijk hoog audio niveau en ook erg memorabele quotes, we all go a little mad sometimes, haven't you?

4,5 ster

Nooit gedacht dat een zwart wit film uit 1960 mij zo goed kon bevallen! Het zwart witte beeld gaf mij een wat duister gevoel, en dat vind ik juist een positieve toevoeging. Nooit gerealiseerd dat ik het zo zou vinden, haha. Regisseurs zullen er nu waarschijnlijk niet zo snel aan beginnen om een film zwart wit te maken, maar dat lijkt mij wel eens interessant!

De hele film zit je als kijker met onbeantwoorde vragen. Het motief wordt pas in de laatste 5 - 10 minuten duidelijk, en hoewel deze film psycho heet, had ik het niet verwacht.

De beruchte douche scene heeft zeker iets speciaals! De bijbehorende soundtrack maakt deze scene wel, maar ook de steken worden niet laten zien. Dit maakt de scene origineel en minder modern, en dat bevalt mij wel. Mr Bates vond ik een interessante kerel! Hij oogt zeer sympathiek en spontaan, maar anderzijds toch een aparte vogel door bepaalde uitspraken die hij doet. Toen wist ik eigenlijk wel dat er iets niet helemaal juist was met hem, maar desondanks heb ik het einde niet goed voorspeld. Na afloop zijn mijn vragen beantwoord, en kijk ik met een heerlijk gevoel terug op deze film! Binnenkort nog maar eens een Hitchcock film kijken.

5 sterren

Eindelijk heb ik eens de film gezien met 1 van de meest legendarische scènes ooit!

Jammer genoeg ben ik niet zwaar onder de indruk. Pas op, de film kon me zeker bekoren, maar ik had er gewoon meer van verwacht aangezien de meerderheid van de kijkers toch vol lof is over deze film.

De film bevat eigenlijk redelijk weinig spanning, in tegenstelling tot wat ik hier en daar al gelezen en gehoord heb. Wel zeer sterk aan de film zijn de acteerprestaties, waarbij het vooral Anthony Perkins is die er bovenuit steekt. Hij speelt de rol van Norman Bates alsof hij al jaren niets anders doet en komt dus zeer overtuigend over. Weer wat negatiever daarentegen ben ik over de scène waardoor de film zo bekend is: de legendarische douchescène. De beelden zelf vind ik eigenlijk maar matig, het is eerder de ondersteunende muziek die echt fantastisch is. Over die beelden: het ziet er gewoon nogal gedateerd uit. Ik weet ook wel dat de film in 1960 is gedraaid, maar dat kan mijn mening hierover niet veranderen. Dit geldt eveneens voor de scène waarin de detective aangevallen wordt en naar beneden dondert via de trap (wat overigens op zich wel een leuke scène is). Wel weer goed aan de film is het einde, dat ik totaal niet zag aankomen. Hitchcock zet de kijker op een leuke wijze op het verkeerde been, zodat je het einde nog meer gaat appreciëren.

Al bij al een geslaagde film dus, maar een meesterwerk vind ik het niet.

Aardige thriller van Hitchcock. Het feit dat de film in zwart-wit is gemaakt draagt duidelijk bij aan de spanning. De setting lijkt meteen een stuk dreigender. Het acteerwerk is redelijk, met Perkins die er ver bovenuit stijgt als Norman Bates. Vooral de scene in het salon, vlak voor de moord op Marion is sterk, hier merk je al duidelijk wat voor psychopaat Bates is.

De beroemde douchescene vind ik persoonlijk niets geweldigs, evenals de andere actiescenes in de film, die er vaak weinig overtuigend uitzien. Het 'gevecht' tussen Sam en Norman ziet er echt niet uit. Evenals de moord op Arbogast. Het verhaal is tenslotte niet echt hoogstaand, dus de film moet het vooral hebben van de setting en het acteerwerk van Perkins.

Hitchcock nummero dos.

I hope they are watching... they'll see. They'll see and they'll know, and they'll say, "Why, she wouldn't even harm a fly..."

Geweldige quote en een hilarische quote voor de South Park kijkers onder ons.

Wat ik geweldig vind aan de films van Hitchcock is de fantastische sfeer. Bij een Hitchcock film vergeet ik even de huidige moderne tijd waarin we nu leven en waan ik me de gehele tijdsduur van de film in de vijftiger jaren. Het is fijn om even die tijd proeven; die tijd die ik niet heb meegemaakt maar dankzij Hitchcock het gevoel heb er toch even geweest te zijn. Gelukkig heb nog ik genoeg films om te kijken van deze man waarbij ik weer even terug in de tijd kan.

De film zal in 1960 zeker een revolutionaire openbaring geweest zijn voor de thriller en horror genre. Dit kun je zien als de allereerste slasher film; een slasher film zonder bloed wel te verstaan. Maar dat is juist een pluspunt van deze film die spannende en intense momenten heeft zonder bloed te laten zien. Dat zie je niet vaak meer tegenwoordig, juist het tegenovergestelde is een vereiste geworden in horror. The Master of suspense doet zijn naam eer aan met deze film. De soundtrack is ontzettend goed en het lijkt me dat als de film een andere soundtrack heeft gehad óf volgens Hitchcock zijn originele plan; helemaal geen muziek onder de steek scènes te zetten dat de film dan een stuk minder geweest was en had de film de status die die nu heeft helemaal niet gehad. Ik vraag me af wie er meer eer verdient Hitchcock óf Bernard Herrmann; verantwoordelijk voor de soundtrack en Hitchcock gesmeekt heeft om die in Psycho te gebruiken. Gelukkig kwam Hitchcock tot dezelfde conclusie en hebben we hier een soundtrack die een messteek op zijn best uit in muziek.

Er zitten ook een aantal minpunten in de film, die behoorlijk knullig overkomen tegenwoordig. Het acteerwerk is niet perse slecht maar zeker ondermaats. Er zit ook een gevecht die erg lachwekkend is. Zo zijn er nog wel een aantal van die dingetjes die toch aangeven dat de film gedateerd is. Maar dat mag de pret niet drukken en voor mij vloog de tijd voorbij met deze psychologische thriller die de dag van vandaag nog steeds veel waard is en waar nog steeds veel regisseurs wat van kunnen leren.

Eindelijk mijn eerste Hitchcock, eindelijk de klassieker.

Het plot kende ik helaas al vanwege Psycho 1998 die ik vroeger eens zag. Daardoor was het al niet meer verrassend. Spijtig, maar helaas niets aan te doen. De scènes met de opgezette moeder bv verloren dus wat van hun spanning.

Het acteerwerk vond ik over de ganse lijn erg goed. Anthony Perkins is een geweldige Bates. Hij deed me qua acteren bij momenten wat denken aan de Patrick Bateman van Christian Bale.
Maar ook de ondersteunende rollen vond ik erg goed. Sommige oudere acteerprestaties zijn nogal wat theatraal, maar dat vond ik hier niet het geval.

Hitchcock creëerde een toffe sfeer, mede/ vooral door het zwartwit (doet die dat altijd?). Maar ook de setting is om vingers van af te likken. Dat huis op het heuveltje is zo goed gedaan.
De spanning zat er goed in.
Minpuntje waren voor mij de moord-/actiescènes. Hoewel de aanleiding telkens goed was, was de 'daad' zelf wat minder.

Blij dat ik hem eindelijk gezien heb.
4

Eindelijk eens een film van Hitchcock gezien en mogenlijk ook een van zijn bekendste: Psycho. En dat was voor mij een ultieme verrassing, zeker voor 1960. Iedereen zou wel denken dat hij door de oudheid niet zo bijzonder meer is maar toch vond ik Psycho dood en dood eng. Om te beginnen is dat zwart-wit natuurlijk erg bijpasselijk om het spannender en donkerder te maken. En natuurlijk is Psycho de inspiratiebron voor Texas Chainsaw Massecre en alle andere psycho-films en de film zelf is weer geinspireerd door de echtbestaande psychopaat Ed Gein. Maargoed, de film was van begin tot eind meeslepend en spannend en krijgen eerst te maken met Marion Crane. En dat word al spannend waneer ze over de donkere weg rijd op zoek naar een schuilplaats en al helemaal als ze bij een motel aankomt van Norman Bates (zeker de (groot)vader van Patrick Bates uit American Psycho?) Bates heeft zoiezo iets eigenaardigs maar dat kan Marion allemaal niks schelen. Maar dat duurt niet lang tot de beruchte douche-scene. Vanaf dat moment krijgen we te maken met inspecteur Arbogast en alles word weer dunnetjes overgedaan waneer Arbogast zelf ook op zoek gaat naar de waarheid, en natuurlijk de vermiste Marion.

En inderdaad, het is allemaal toch nog vrij eng en er zitten nog best wel schrikeffecten in en is ook vanuit de juiste hoeken gefilmd om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. Vooral die scene in de kelder en al helemaal die allerlaatste shot van Bates gedwangbuist in zijn cel, en die grijns van hem was om kippevel van te krijgen. Om maar te zwijgen om het hele verhaal eromheen (dat tevens waargebeurd is ook).

Dit was welterecht een klassieker die 50 jaar later nog steeds de kijker weet te verbazen.

5,0*

Psycho is met voorsprong mijn favoriete Hitchcock. North by Northwest, Vertigo en Rear Window zijn ook wel aardig, maar Psycho komt duidelijk op de eerste plaats.

Psycho mag dan wel bekend staan om zijn alom geprezen douchescène, voor mij is dit niet het hoogtepunt uit de film. Psycho is eerder een aaneenschakeling van kleinere hoogtepunten, die samen voor 1 spetterend geheel zorgen. De opbouw is zonder meer uitstekend. Vanaf het moment dat Marion het geld steelt en er vandoor gaat, zit je al meteen op het puntje van je stoel. De hele rit die Marion aflegt naar het motel is een prachtige opbouw.

Na een dertigtal minuten duikt voor het eerst het personage Norman Bates op. Op een geniale wijze weet Anthony Perkins zijn rol neer te zetten. Op het eerste zicht lijkt hij een zachtaardige jongen, wel een beetje nerveus en mysterieus, maar zeker en vast niet iemand waarvan je denkt dat hij iemand kwaad zou doen. Daarom vond ik het al erg bizar dat hij Marion vermoordde, tot het einde waar alles werd uitgelegd.

Even vreesde ik ervoor dat ik het beste al gezien had met de douchescène, omdat het hoofdpersonage dan al dood was, maar dat bleek uiteindelijk helemaal niet zo te zijn. Na die scène gaat de spanning alleen maar in stijgende lijn en vooral de shots van het huis zijn prachtig gruwelijk, vooral als de moeder dan nog eens voor het raam verschijnt. De douchescène mag dan wel erg bekend zijn, de moord op Arbogast op de trap moet voor mij niet onderdoen. Net zoals in de douchescène is hier wederom een knap staaltje camerawerk te bezichtigen.

Het einde is in 1 woord samen te vatten: Fenomenaal! De scene op het laatst in de kelder is het absolute hoogtepunt uit de film. De dode moeder die in de stoel zit en plots verschijnt Bates daar met een mes en een pruik. Echt een geweldig schrikmoment. Voor mij kwam de plotwending dat Bates een gespleten persoonlijkheid had erg onverwachts. De hele film lang had ik enkele theorieën in gedachten, maar die van een gespleten persoonlijkheid had ik al verworpen. Op een gegeven moment hoor je de stemmen van Bates en een oude vrouwenstem, waardoor je echt gelooft dat de moeder in dat huis zit.

Met voorsprong is Psycho mijn favoriete Hitchcock, daarbij moet ik wel zeggen dat ik nog lang niet alles van hem heb gezien, maar als zijn kwartet Psycho – Vertigo – Rear Window – North by Northwest wordt beschouwd als zijn beste films, dan moeten de andere 3 het duidelijk afleggen voor Psycho.

Een dikke 5* en misschien een toekomstige top 10 notering.

Historisch ontzettend belangrijke horrorfilm van Hitch. Na de monsterfilms van Universal en de recyclagemachine die Hammer heette was het tijd voor iets anders. Voor zo ongeveer het eerst was het bioscooppubliek getuige van een menselijke villain, die op zijn beurt een weerspiegeling was van de verbrokkelende sociale cohesie in de Amerikaanse samenleving. Met zijn compleet vernieuwende invalshoek op vlak van scenario, beeld en geluid opende Psycho deuren voor vele andere regisseurs, waaronder Argento en Carpenter die met zijn Halloween een ware slasherhype ontketende. Hij moet zelfs zodanig onder de indruk geweest zijn dat hij met zijn personage Sam Loomis een hommage bracht (in Scream nog eens overgedaan door Craven) aan deze op waargebeurde feiten gebaseerde film.

Maar afgezien van het historisch belang blijft Psycho meer dan 50 jaar later nog steeds een vreselijk goede film. Anthony Perkins vertolkt op magistrale wijze de rol van een gestoorde man die een bizarre relatie met zijn moeder heeft en zijn problemen projecteert op mooi uitziende vrouwen die in het holst van de nacht zijn motel bezoeken. Wetende dat hij zich graag als vrouw verkleedt en in zijn vrije tijd taxidermie bedrijft (nu ben ik best een breeddenkend mens, maar het is vooral de combinatie die verontrustend is), besef je al snel dat er een steek los zit bij hem. Zijn personage is geïnspireerd door een van Amerika's beruchtste lustmoordenaars - say no more. Het duurt dan ook slechts tot halverwege de film voor we getuige zijn van een van de meest legendarische scènes (+ soundtracks) in de (horror)filmgeschiedenis.

Op het ietwat uitleggerige einde na is Psycho verder feilloos geregisseerd door de Master of Suspense die zijn reputatie alle eer aan doet door vanaf het moment dat de neonlichten van het Bates Motel aanspringen een onderhuidse spanning te verzekeren tot de ontknoping. Naarmate Bates meer en meer in het nauw gedreven wordt, stijgt de spanning, nu en dan onderbroken door een shot waarin een glimmend vleesmes door het beeld glijdt. Tegenwoordig kijkt niemand nog op van een spatje bloed, maar een halve eeuw geleden renden mensen hiervoor schreeuwend de zaal uit. Het begin van een heel nieuw horrortijdperk was aangebroken.

Een mooi voorbeeld dat je de film niet mag uitzetten voordat ie gedaan is.

Ik ben gisterenavond beginnen kijken naar deze film, en ik vond dat er in de eerst 3 kwartier helemaal niks gebeurde. Of het was niet interessant. Dus ik heb hem maar afgezet. Maar toen kwam mijn broer en die zei dat de film nog moest beginnen...
Een half uurtje later zette ik hem terug op, en mijn broer had gelijk. Wanneer de welbekende [douchescène aankwam,/spoiler] zat ik met volle aandacht te kijken. Dan kwam de vaart er in, maar er kwam helemaal niks engs of spannends.

Toen realiseerde ik me dat het in deze film niet gaat om de spanning of het enge, maar om de geweldige sfeer die hier gecreëerd werd. De film begon mij steeds meer te boeien en ik ging echt op in het verhaal. En als op het einde alles wordt uitgelegd, vond ik het echt jammer dat het gedaan was.

Een mooie 3* voor deze klassieker.

Ik maar denken dat ik deze film nooit gezien had. Ik schaamde me zelfs een beetje er voor. 'Heb jij die nooit gezien joh? Hoe kan dat nou, je bent toch zo'n groot filmliefhebber?' Ja nou eh tsja...

Maar guess what! Ik heb deze film wel gezien, jaren geleden. Tijdens het kijken vielen de puzzelstukjes langzaam maar zeker in elkaar, flitsen kwamen terug en ik herinnerde me bepaalde scènes.

Eigenlijk werd het vanaf de douchescène pas interessant. Iets wat ik al tig keren in films heb gezien, maar jeetje, wat een sfeer! Spanning? Niet echt. Nergens eigenlijk. Toch vond ik 't niet zo storend, je kijkt deze film ook niet met de insteek dat je bloedvergieten en continue spanning wil zien.

En tsja, het is een van de weinige zwart wit films die ik gezien heb. Het is iets waar ik normaal gesproken wat meer moeite mee heb omdat het al snel de neiging heeft 'saai' te worden waardoor ik mijn aandacht kan verliezen. Dit wisselende. Sommige momenten vond ik te traag, langdradig en nietszeggend, maar dan gebeurde er weer iets waardoor ik op het puntje van mijn stoel zat. Zo ging het eigenlijk de hele film door. De muziek vond ik dan weer een tikkeltje 'er over'. Dramatisch, bombastisch, oehh onheilspellend allemaal.. maar telkens dacht ik ; nu weten we het wel ja?

Al met al wel vermakelijk, hoewel wat mij betreft misschien een tikkeltje overrated. Misschien als ik 20 jaar eerder was geboren of de film onder andere omstandigheden had gekeken, dat ik het dan beter zou kunnen waarderen.

Nog een keertje deze film bekeken. 'k wist zelf niet meer dat deze in zwart-wit was. Natuurlijk een hele goeie film, met een goed verhaal en super muziek .

De extra's waren ook de moeite, met een interessante making-off: Zo duurde de befaamde douche-scène 7 dagen om op te nemen en was het bloed chocoladesaus

Een aanrader.

De meeste films van Hitchcock pakten me meteen en ik heb nog nooit een onvoldoende gegeven. Films van de meester liggen me over het algemeen dus wel. Had alleen deze 'Psycho' nog nooit gezien, en vond het wel heel snel tijd worden om daar eens verandering in te brengen.

De eerste drie kwartier zijn het minste gedeelte van de film. Heel veel gebeurt er niet, maar gelukkig kon de soundtrack me al bekoren. Dat werd alleen maar beter na de douchescene, evenals de film zelf. De spanningsopbouw is erg sterk, wat alleen maar versterk wordt door de geweldige muziek.

Het einde van de film is prachtig, maar de opbouw daarnaartoe vond ik eerlijk gezegd sterker.

Het acteerwerk, en dan vooral van Anthony Perkins, is geweldig. Het valt me op dat dat altijd erg goed verzorgd is in films van Hitchcock. Ook het camerawerk, en sommige shots, zijn echt van wereldklasse.

Toch is deze film niet geworden wat ik gehoopt had. Of het nou kwam door de hele hoge verwachtingen, of doordat de film me niet meteen pakte, ik weet het niet. Ga deze film snel weer eens herzien om te kijken wat die nu met me doet.

Voor nu drieenhalve ster, ruim voldoende!

Ik heb alle Hitchcock-films uit zijn Hollywood-periode (1940 en later) één of meerdere malen gezien en ik vind dit toch wel z'n beste (samen met North by Northwest). Het is ook met voorsprong de beste rol, die Janet Leigh ooit gespeeld heeft. Een griezelige Anthony Perkins maakt er een sinister geheel van.

Ook zonder het schokeffect van toen blijft het een knap staaltje illusie, die scène in de douche. Gek dat zoiets in de herinnering veel langer duurt dan in de film. Hitchock neemt er eigenlijk niet eens zo veel tijd voor. Hoeft ook niet, tegen die tijd staat z'n film allang onder stroom. De vermeende traagheid van de inleiding duurt al met al slechts 25 minuutjes en heeft weinig tot geen vet om het lijf. Minpuntje daar zijn de stemmetjes tijdens de autorit en wellicht zou je wat kunnen zeggen over Marions gedrag, maar zo'n close-up van de bezonnebrilde agent, zet meteen druk op de ketel.

Iets dat feilloos wordt opgevoerd tijdens het gesprek tussen Marion en Norman in het motel. Een shot van het immense huis, hoe Leigh en Perkins onder de loep worden genomen, de nagenoeg perfecte mimiek van beiden en Hermanns muzikale bijdrage; het zal ongetwijfeld ook iets met de aura van de film te maken hebben, maar in alles ademt het een prikkelende dreiging uit. Bates' verknipte karakter is goud waard en nog altijd goed voor een knetterende ontknoping. De epiloog is me iets teveel van het goede, al trekt Hitchcock daar nog wel een heerlijk griezelig momentje uit.

But she’s harmless. She’s as harmless as one of those stuffed birds.

Door Vertigo (1958) en North by Northwest (1959) werd ‘Hitchcock’ een begrip. Na deze twee grote successen wou hij zich wagen aan een hachelijk project. En dat vond Hitch in de vorm van het boek ‘Psycho’ van Robert Bloch. Niemand zag dit immers zitten maar Hitch’s keuze stond vast. Hierdoor moest hij de film persoonlijk financieren en zelfs zijn huis hypothekeren.

Voorafgaand aan de release van Psycho (1960) maakte Hitchcock gebruik van enkele marketingtechnieken. Zo kocht zijn omkadering alle exemplaren van het boek op zodat geen enkele kijker voorkennis zou hebben van de beruchte film. Ook liet hij weten dat er security ingeschakeld zou worden bij de release om de eventuele chaos na de film op te vangen. Niemand mocht ook de zaal verlaten als de projectie begon. Dit was een eerste vorm van hypen, wat mee leidt tot het grote succes van deze film.

Marion Crane stal 40.000 dollar en ging op de vlucht. Op het moment dat ze besluit het geld terug te brengen, stapt ze de douche binnen om het morele vuil en zorgen weg te spoelen. Wat volgt is de beruchte douchescène die bestaat uit 70 verschillende filmshots in 45 seconden tijd. Een lange close-up op de ogen van het lijk en een spiraal van wegzuigend water. De gehanteerde snelle cuts waren een kantelmoment in de filmgeschiedenis qua creatie van suspense. Vele regisseurs haalden later de mosterd bij Psycho. Nooit eerder werd de hoofdrolspeler vermoord in het midden van de film. Wat een schok/verrassing moet dat geweest zijn, ongezien!

Eveneens heeft de componist Bernard Hermann een invloed op de briljantheid van Psycho, en vooral in deze scène dan. Aangezien de film enkel gefinancierd werd door Hitch himself kon hij enkel gebruik maken van een strijkorkest en niet een volledig orkest. Het resultaat was verbazingwekkend. De sneren raken het publiek zo diep, dat het blijft nazinderen. Omdat de master of suspense geen geld leende van een studio, stond hij los van alle censuur. Zo werd er voor het eerst in de filmgeschiedenis een toilet gefilmd.

De rol van Norman Bates was Anthony Perkins op het lijf geschreven. Net als de psychopaat in de film had hij een trauma over zijn moeder waardoor hij zo goed in zijn rol kon treden dat zelfs Steve Buscemi, die altijd als psychopaat gecast werd, er niets bij vergeleken was. Later kreeg hij te verduren met typecasting. De lievelingshobby van het personage was vogels opzetten, een symbolische betekenis waar men niet omheen kan. In het begin van de conversatie in de salon vertelt Norman dat Marion ‘eats like a bird’. Achter haar treffen we enkele zangvogels aan, die wijzen op haar onschuldige ziel. Maar dan ‘it’s really a falsity because birds really eat a tremendous lot’ en merken we een kraai op, een roofvogel. Het piepgaatje waar Norman door kijkt om te gluren naar de mooie Marion bevindt zich tussen een opgezette uil en havik, eveneens roofvogels. Filmisch een zeer fraaie scène die ons ook doet denken aan de openingsscène. Van boven de stad Phoenix zoomt Hitchcock in op een raam en lopen we binnenin de kamer twee ‘lovebirds’ tegen het lijf. Als Norman later haar lichaam in de badkamer ontdekt, stoot hij dan ook een kader van een zangvogel om. Of de keuze voor Marion Crane (kraanvogel) en Phoenix (een mythologische vogel) al dan niet bewust was, laat ik aan u over. In ieder geval vertelde Hitchcock dat de vogels een soort waarnemers waren in de zin van zijn eigen masochisme. Is het dan nog verwonderlijk dat Alfred Hitchcock 3 jaar later met ‘The Birds’ op de proppen kwam? Ook in deze film keerde hij na Rear Window, North by Northwest en Vertigo terug naar de mystieke zwart-witte sfeer.

Vele elementen van het Duits expressionisme vinden we in deze film terug, zoals de overvloed aan trappen, de manier waarop de begintitels worden gepresenteerd en de metaforisch glasscherpe soundtrack. Dit slaat op de gespleten en geesteszieke persoonlijkheid.

Net als in vele Hitchcock-films heeft het getal 13 ook in Psycho een rol. Telkens Marion Crane in contact komt met dit getal is het een opportuniteit om haar lot te veranderen. Als we de cijfers van haar nieuwe wagen optellen, 4+1+8, bekomen we 13. Bij de overhandiging van de sleutel van haar kamer twijfelt Norman Bates even bij sleutel 3 maar beslist dan resoluut voor kamer nummer 1.

Psycho scoort in alle aspecten hoog. Het is één van de grootste filmklassiekers aller tijden.

5,0*

Wel enkele maanden geleden heb ik dan eindelijk de film met de meest besproken moordscène uit de filmgeschiedenis gezien Dat moet in die tijd wel wat geweest zijn, aangezien moorden in die tijd zowat allemaal off screen gebeurden. De film haalt vooral de sterkte uit zijn verhaal. Ik zat dus ook compleet op het verkeerde spoor betreffende de dader. Een film die ik misschien niet meer zo vlug zal herbekijken, maar wel steeds in mijn collectie zal blijven.

Herziening nummer....???? Sorry, tel kwijt.
Het rijtje vaste Hitchcock-klassiekers dat hier zo af en toe voorbij komt: Rear Window, Vertigo, North by Northwest, The Birds, Marnie, Frenzy en het langst al niet meer gezien: Psycho.
Werd dus weer eens hoog tijd en blijft een briljante film, de eerste slasher (al dacht Hitchcock zelf toch echt een zwarte comedy te hebben gemaakt), de hoofdpersoon die halverwege de film al eraan gaat, de fantastische krassen van Bernard Herrmann, de prachtige rol van Anthony Perkins die de rest van z'n leven Norman Bates zou blijven, de klassieke douche-scene.
Toegeven de verrassing is er na tig keer wel af, wat zou het prachtig zijn de eerste keer Psycho nog een keertje mee te mogen maken.