Psycho (1960)

Geniale film. De opbouw naar de geweldige ontknoping is zo ontzettend sfeervol. Door de muziek, door de manier waarop het geregisseerd is en voor mij met name door Anthony Perkins. Wat speelt die de rol van Bates geweldig zeg. Met die creapy glimlach op het einde als waardige afsluiter. Het maakt hem na Travis Bickle en Hannibal Lecter mijn favoriete karakter in een film

"we all go a little mad sometimes"

Nog maar weer eens bekeken en toch spannend of zo'n film nog steeds zo goed blijft. Vierde dan wel vijfde keer, doet er verder niet toe. Ben over het algemeen niet zo te spreken over Hitchcock en met veel oude films heb ik nu echt wel gehad.

Aanvankelijk kwamen dan ook weer de twijfels. Trage film en vooral de eerste helft kent nogal lange scènes. Het gedeelte waarin Leigh zitten te denken in de auto terwijl er allerlei dialogen volgen en ook de scène waar ze samen met Perkins zit te praten zijn echte dieptepunten want die duren veel te lang. De gedeelten met de agent zijn juist wel weer goed. Het zwartwit blijft wel in het voordeel werken. Je kan zo'n film toch beter als een misdaad/thriller-film bekijken, dan als horror is mijn idee. Een lachje kon er af en toe ook wel vanaf, maar dat is misschien wel het leukste met oude films. Ik dacht dat het meer iets was voor recente films om alles tot in details te filmen maar dus niet. Toch wordt het na de helft wel weer aardig spannend. Maar Anthony Perkins zet dan ook wel een leuke rol neer al is het wel vervelend dat hij hierdoor ook al te maken heeft gehad met typecasting.

De douchescène doet me nu ook niet zo veel meer, maar vroeger nogal eng, laat staan de ontknoping. Maar zodra de detective in het verhaal komt gaat het toch heel snel weer de goede kant op en de uitleg blijft toch ook nog wel interessant.

Verder vind ik Leigh niet opvallend goed spelen maar Vera Miles, John Gavin en Martin Balsam zetten wel goede rollen neer. Passende muziek erbij en vaak toch goed en sfeervol in beeld gebracht met dat spookhuis en het motel. Eerste helft 3.0 / tweede helft 4.0

Geniaal horrorfilmpje in mijn ogen. Zeer sterke opbouw en een gruwelijk eng gestoorde Anthony Perkins. Geweldig! 5 sterren.

Geweldige, mooi geschoten film en 1 waarvan ik denk dat hij in zwart-wit beter tot zijn recht komt. De master of suspense zorgt gedurende de hele film voor een langzame spanningsopbouw maar minder traag dan van zijn films die ik gekeken heb. De scene met die agent met zonnebril op en dan de camera dicht op zijn hoofd zorgen voor de nodige spanning. De legendarische douchescene hoef ik natuurlijk niet te bespreken. Al die verschillende camerastandpunten. Las ergens dat het er meer dan 70 waren. De soundtrack is geweldig en sfeerbepalend en bezorgt je af en toe regelrecht kippenvel. Toch heb ik wel een klein minpuntje. De eindscene in zijn huis ging veel te snel en was wat minder bevredigend. Acteerwerk was prima en Norman Bates werd geweldig vertolkt door Anthony Perkins. Prachtige scene ook met Norman en de prive detective aan de bali. Zeker omdat we het nu hebben over een film uit 1960 kan je niets anders dan concluderen dat dit wel 1 van de beste horrorfilms ooit gemaakt moet zijn. Een dikke 9

"Are you sure you wouldn't like to stay just a little while longer? Just for talk?" ... " !!!

Fantastische suspense Horrorfilm !!! Geniale film. De opbouw naar de geweldige ontknoping is zo ontzettend sfeervol.

Door de muziek, door de manier waarop het geregisseerd is en voor mij met name door Anthony Perkins.

Wat speelt die de rol van Bates geweldig zeg. Met die creapy glimlach op het einde als waardige afsluiter.

Vera Miles zet een geweldige rol neer !

Deze film bouwt echt meesterlijk zijn suspense op en doet dit op zo'n geweldige manier ... ! Meesterwerk !

Grappig, juist de (alle) scènes met Anthony Perkins zijn voor mij de hoogtepunten: hoe hij tijdens het gesprek met Marion plotseling aanstoot neemt aan haar suggestie van het "gekkenhuis" en omslaat van vriendelijk naar eng, of de nervositeit die hij uitstraalt wanneer Sam hem ondervraagt, of zijn pseudo-nonchalante loopje – allemaal fantastische scènes.

Hoe Hitchcock manipuleert: de moord die Norman probeert te verdoezelen is afschuwelijk, maar op het moment dat Marions auto tijdens het zinken in het moeras plotseling niet verder wegzakt begin ik met hem mee te leven: o jee, het zal toch wel goed gaan, het zal toch niet zo zijn dat die auto halverwege blijft steken?

Martin Koolhoven zegt bij P en W dat deze film een beetje "kinky"is omdat hij ook over necrofilie gaat. Nu heb ik de film naar aanleiding van Hitchcock (de film) herzien, maar zie toch nergens aanleiding om te denken dat Bates sex heeft met het lijk van zijn moeder.

Of heb ik het mis?


http://pauwenwitteman.vara.nl/Fragment-detail.1548.0.html?tx_ttnews[tt_news]=29668&tx_ttnews[backPid]=116&cHash=c032524e8a79dcb65f8488898d714a0f

Dat ging toch over Vertigo?

Is dat zo? Dan moet ik dat fragment nog een keer kijken. BRB

Edit: Ja, hij heeft het inderdaad over Vertigo ik heb niet goed op zitten letten.

Offtopic, maar dat moet dan maar even naar Vertigo verplaatst worden; Verliefd worden op een vrouw die zich als een ander (die toevallig dood is, maar dat weet Scottie niet) voordoet, is toch nog heel wat anders dan necrofilie? Of bekijk ik het verkeerd?

Mijn 80ste stem is voor Psycho, ik schaam me maar dat maakt niet uit: ik heb hem vanmiddag pas gekeken nadat ik 'em laatst voor een prikje op DVD heb gekocht.

Psycho is de definitie van perfecte cinema. Het heeft een zeer interessant verhaal en is erg onvoorspelbaar. De uitwerking van het psychopathische karakter Norman Bates is briljant en eng! Maar ook de rest barst van de ijzersterke suspense en ja hoor: hij was ook gewoon doodeng! Erg spannend. De douche scène blijft echter ongeëvenaard.

Het acteerwerk is ijzersterk, alles werd zeer overtuigend uitgevoerd. Met Anthony Perkins natuurlijk in de geweldige rol van Norman Bates: damn wat kan die man acteren. Hij zet zijn psychopathische knettergekke karakter fantastisch neer. Ook zijn psychopathie wordt fantastisch uitgewerkt. Alleen jammer dat er uiteindelijk een uitleg wordt gegeven over zijn motieven. Ik had het leuker gevonden als de kijker dit zelf mocht interpreteren. Maar de film wordt er echt niet minder op!

Ik kan natuurlijk beginnen over de regisseur.
Maar wat valt er nog te zeggen over de legendarische Hitchcock? Die camera-hoeken en die sfeer zijn zo geweldig!! Ook de kills zijn geweldig gefilmd. Hitchcock is echt de master of suspense en ik ben benieuwd naar zijn andere films.

Dat huis heeft overigens een erg sfeervolle locatie!

5,0

Gisteravond dan eindelijk mijn eerste Hitchcock gezien. Psycho is natuurlijk een zeer bekende titel en hij stond dan ook al een tijdje op mijn lijst om bekeken te worden. Daar heb ik zeker geen spijt van, want het is echt een geweldige film die vanaf de eerste tot de laatste minuut weet te boeien en op veel momenten ook erg spannend is.

Ik ben normaal niet zo'n liefhebber van films die in zwart-wit zijn geschoten, maar bij deze film stoorde ik me daar totaal niet aan en werkte het juist wel goed. Zoals ik al zei: eigenlijk was het vanaf het begin al zeer sterk. Ik heb namelijk erg genoten van die scènes met die politieagent. Redelijk ongemakkelijk en tegelijkertijd ook spannend wat er gaat gebeuren. Vanaf het moment dat ze bij het Bates Motel arriveert wordt het nog een stukje beter. Norman Bates wordt dan geïntroduceerd en je weet meteen dat je met een zeer interessant personage te maken krijgt. Hij kon op sommige momenten als een hele aardige man overkomen, maar op het andere moment jaagde hij weer angst aan. Fantastisch neergezet door Anthony Perkins en ook zeker een personage die me een tijdje bij zal blijven. Janet Leigh vond ik trouwens ook bijzonder sterk als Marion.

De sfeer en de locatie waren top. Een motel waar al jaren niemand meer komt en daarnaast een huis die er van afstand vrij eng uitziet en waar je niet voor je plezier naar toegaat. De beelden werden ook nog eens versterkt door een geweldige soundtrack, die zeker sfeerverhogend werkte en het ook nog een stuk spannender maakte. Naar het einde toe zit er nog een zeer goede en voor mij toch onverwachte twist in, dat dus blijkt dat Norman de moorden allemaal zelf heeft gepleegd Wat dan weer een beetje jammer is dat ze daarna het hele verhaal nog even gaan uitleggen. Redelijk overbodig wat mij betreft. Al moet ik zeggen dat het daarna wel weer erg sterk eindigt.

Na deze fantastische film ben ik zeker van plan om snel meer Hitchcock-films te gaan bekijken. 4,5*

Ook zonder het schokeffect van toen blijft het een knap staaltje illusie, die scène in de douche. Gek dat zoiets in de herinnering veel langer duurt dan in de film. Hitchock neemt er eigenlijk niet eens zo veel tijd voor. Hoeft ook niet, tegen die tijd staat z'n film allang onder stroom. De vermeende traagheid van de inleiding duurt al met al slechts 25 minuutjes en heeft weinig tot geen vet om het lijf. Minpuntje daar zijn de stemmetjes tijdens de autorit en wellicht zou je wat kunnen zeggen over Marions gedrag, maar zo'n close-up van de bezonnebrilde agent, zet meteen druk op de ketel.

Iets dat feilloos wordt opgevoerd tijdens het gesprek tussen Marion en Norman in het motel. Een shot van het immense huis, hoe Leigh en Perkins onder de loep worden genomen, de nagenoeg perfecte mimiek van beiden en Hermanns muzikale bijdrage; het zal ongetwijfeld ook iets met de aura van de film te maken hebben, maar in alles ademt het een prikkelende dreiging uit. Bates' verknipte karakter is goud waard en nog altijd goed voor een knetterende ontknoping. De epiloog is me iets teveel van het goede, al trekt Hitchcock daar nog wel een heerlijk griezelig momentje uit.

Leuke tip: kijk eerst "Psycho" en daarna "Hitchcock" met Anthony Hopkins. Heb ik ook gedaan,erg leuk!

Wellicht een knape film voor 1960, maar ik beoordeel deze film in de 21e eeuw en moet dan oncluderen dat er toch wel wat mis aan is. Dialogen en acteerwerk zijn nu en dan om te lachen zo slecht, waarop Perkins dan wel een uitzondering is. Plot is aardig maar niet buitensporig 'geniaal'. Sfer zit goed, is zelfs erg sterk. Maar wederom heb ik ontzettend veel moeite om deze film te zien als een argument om Hitchcock als 'the master of suspense' te kunnen zien.

Vanavond ga ik deze legendarische film van Alfred "Master Of Suspense" Hitchcock voor het eerst zien. And i know: ik had dit veel eerder moeten doen maar ik kan het beter laat doen dan nooit.

Psycho is zonder meer een van de beroemdste horrorfilms aller tijden, zonder twijfel de beste film van Alfred Hitchcock maar ook nog eens de inspiratie voor het later komende bekendere slasher-genre. Hitchcock zet hier eens een keer niet een film neer dat barst van de enge monsters, wezens etcetra; nee hij geeft de antagonist een menselijk karakter. Het personage Norman Bates is voor mij nu al (en ik heb de film gisteravond voor het eerst gezien hea?) een legende, wat hij natuurlijk sowieso in de filmwereld allang is.

Psycho is gebaseerd op een boek van Robert Bloch, maar Hitchcock heeft er, overduidelijk, zijn eigen stempel op gezet. En dat is meteen al te merken vanaf de start van de film. De knappe jonge dame Marion Crane (Janet Leigh) moet een bedrag van 40.000 naar de bank brengen maar kiest ervoor om door te rijden en het voor haarzelf te houden. Ze moet onderduiken want ze zit in de trubbel en tijdens een heftige regen komt ze met haar auto terecht bij het Bates Motel, een motel waar bijna niemand meer komt omdat de oude snelweg veranderd is. Ze wordt ontvangen door de jonge Norman Bates (een uitstekende rol van Anthony Perkins) die haar aanbiedt om te komen dineren. Bates gaat naar zijn huis om zijn moeder het nieuws te vertellen, maar van buiten hoort Marion dat Mrs. Bates er niet echt zo blij mee is. Norman komt terug naar buiten met wat te eten en ze eten samen in het kantoor. Tijdens het dineren, merkt Marion toch dat er iets niet helemaal klopt aan Norman wanneer hij die nare dialogen houdt over het opzetten van vogels en "we all go a little mad sometimes". Vervolgens gaat Marion naar haar motel-kamer waar ze een douche neemt. In de douche wordt ze vervolgens, op vioolklanken die de sfeer heel erg naar en eng maken, doodgestoken door een vrouwelijk figuur. Voor de buitenwereld raakt Marion vermist dus huren haar zus Lila (Vera Miles) en haar vriend Sam Loomis (John Gavin) een privé-detective in. Deze detective komt uiteindelijk ook terecht bij het Bates Motel maar wordt uiteindelijk ook vermoord door iemand die we niet zien omdat de camera in focus is op de privé-detective Arbogast. Ook hij raakt vermist. Dus gaan Sam en Lila zelf op pad. Sam gaat met Norman praten, terwijl Lila stiekem het huis binnengaat. Lila doorzoekt het huis en komt vervolgens in de kelder terecht waar ze een vrouwelijke gedaante op de stoel ziet liggen. Ze kijkt en ziet dat het het stoffelijk overschot is van Norma Bates. Vervolgens komt Norman binnen in vrouwenkleding met een keukenmes die schreeuwend "I AM NORMA BATES!" roept maar Sam weet hem/haar nog net tegen te houden. Vervolgens zitten we in een psychiatrische inrichting waar een psycholoog vertelt hoe de psychische krankzinnigheid van Norman in elkaar zit. De film eindigt met een angstaanjagend shot met Norman die de camera in kijkt terwijl Norma in zijn hoofd roept "She won't even hurt a fly".

Psycho was een dikke hit in de bioscopen maar natuurlijk een schande volgens critici. Nog nooit was een griezelfilm zo expliciet en voelde nog nooit zo echt. Die opschudding heeft echter wel veel bijgedragen aan het "opgroeien" van Hollywood. Ook Hitchcock heeft hier toen een grote sensatie van gemaakt door bepaalde statements te maken, maar dat was het allemaal zo waard. Een schokkende sensatie van de jaren 60' maar een absoluut meesterwerk van de Master of Suspense.

Grappig wat een verschil in waardering er toch kan zitten bij twee mensen die deze film voor het eerst (en vanuit een 21ste-eeuws perspectief) bekijken: jouw voorganger op deze pagina kraakt hem ("toch wel wat mis [...] Dialogen en acteerwerk zijn nu en dan om te lachen zo slecht [...] Plot is aardig maar niet buitensporig 'geniaal'"), jij noemt het "zonder twijfel de beste film van Alfred Hitchcock"... Mijn naam en avatar zullen wel duidelijk maken welke Hitchcock-film ik in ieder geval nóg beter vind, maar het is en blijft toch opmerkelijk dat deze "oude" film nog zoveel kan losmaken. En inderdaad vormde hij de inspiratie voor alle latere slasher-films (misschien samen met Peeping Tom van Michael Powell uit hetzelfde jaar), maar het is volgens mij ook de eerste film waarin wordt gesteld dat je niet bang moet zijn voor "externe" bedreigingen maar voor het monster binnenin ons, ook een vruchtbare voedingsbodem voor veel latere psychologische horror.
 

North By Northwest vind ik ook een hele mooie film, maar het is al te lang geleden dat ik die heb gezien. Daar kan ik dus nu geen definitief oordeel over geven, maar in mijn herinner is het een mooie film.

Heb de film in bezit, maar het is al minstens 20 jaar geleden dat ik de film voor het laatst zag. De eerste kijkervaring was als kind van een jaar of acht en ik huiverde bij de scene's met het huis, de detective die kennis maakt met de dood liet toen bij mij de diepste angst naar boven komen. De film barst van de sfeer en het acteerwerk is om u tegen te zeggen. Een eerste kijkervaring blijft het best nazinderen.

20 jaar? Hoogstens tijd om de film weer eens een keer uit de kast te trekken dan.

Psycho

Over Psycho valt vrij weinig te zeggen behalve dat het zonder twijfel Hitchcock's absolute meesterwerk is.

Hitchcock's status als 'Master of Suspense' heeft misschien enkele keren op het spel gestaan door nieuw filmisch talent dat vooral op spanning gericht was, maar met Psycho bewijst hij wederom dat hij alleen hij dat status toegerekend mag hebben en niemand anders! Hitchcock heeft zo'n briljante stijl in het laten meevoelen van de kijkers: en ik denk dat hij dat hoogtepunt bereikt met deze film. Dit blijft nog steeds een van de meest engste films ooit gemaakt; van het strijkersorkest als film-score tot de meest beruchte scènes in dit plaatje maar het is vooral dat de pure kwaadaardigheid een menselijk gezicht krijgt: en dat is Anthony Perkins als Norman Bates.

Het is natuurlijk altijd weer schateren met de opening en angstaanjagend trillen tegelijkertijd: het strijkersorkest strijkt voor de score en het blijft nog altijd geweldig passen bij de toon van de film. Het stukje met de agent heeft al iets naars, terwijl dan eigenlijk het plot van de film nog niet eens is begonnen. Dit bouwt op naar de gruwelijkere narigheid die ons hoofdpersonage, Marion Crane, nog moet meemaken. Vanaf het moment dat we het shot van het billboard van Bates Motel zien begin ik kippenvel te krijgen. De veiligheid is weg. Het hoogtepunt van de film komt dan eindelijk en de douche-scène blijft nog steeds geweldig en ongeëvenaard: briljant hoe Hitchcock hier met de montage werkt; door de strijkersmuziek voelt het bijna alsof we de messteken zelf voelen en er wordt geweldig gewerkt met camerastandpunten met zesendertig shots in zo'n korte tijd. Gedurfd ook dat Hitchcock ons 'hoofdpersonage' op de helft van de film laat sterven. Maar dit is eigenlijk ook maar weer een groot hoogtepunt van de opbouw van de spanningsboog die nog haar hoogtepunt moet beleven. Want het einde blijft gewoon op een bepaalde manier ziek; Anthony Perkins als Norman Bates in vrouwenkleding terwijl het rottende lijk van zijn moeder Norma in de kelder ligt. Ziek is het gewoon, maar de psychopathie wordt hiermee geweldig neergezet.

Psycho is het meesterwerk van Hitchcock en nog steeds een doodenge filmklassieker.
*5,0

Ik meen overigens ergens te hebben gelezen dat Anthony Perkins zijn eigen kinderen heeft getraumatiseerd van angst met zijn rollen? Klopt dit?

zone mooie klassieke zwart-wit film nog echt ouderwets gefilmd en dat heeft maar plaats 106 in de Top 250 terwijl recentere idiote films hoger eindigen wel omdat ik deze 100 keer of zelf meer beter vindt dan al die films samen een grote 5 sterren parade waard

But she’s harmless. She’s as harmless as one of those stuffed birds.

Door Vertigo (1958) en North by Northwest (1959) werd ‘Hitchcock’ een begrip. Na deze twee grote successen wou hij zich wagen aan een hachelijk project. En dat vond Hitch in de vorm van het boek ‘Psycho’ van Robert Bloch. Niemand zag dit immers zitten maar Hitch’s keuze stond vast. Hierdoor moest hij de film persoonlijk financieren en zelfs zijn huis hypothekeren.

Voorafgaand aan de release van Psycho (1960) maakte Hitchcock gebruik van enkele marketingtechnieken. Zo kocht zijn omkadering alle exemplaren van het boek op zodat geen enkele kijker voorkennis zou hebben van de beruchte film. Ook liet hij weten dat er security ingeschakeld zou worden bij de release om de eventuele chaos na de film op te vangen. Niemand mocht ook de zaal verlaten als de projectie begon. Dit was een eerste vorm van hypen, wat mee leidt tot het grote succes van deze film.

Marion Crane stal 40.000 dollar en ging op de vlucht. Op het moment dat ze besluit het geld terug te brengen, stapt ze de douche binnen om het morele vuil en zorgen weg te spoelen. Wat volgt is de beruchte douchescène die bestaat uit 70 verschillende filmshots in 45 seconden tijd. Een lange close-up op de ogen van het lijk en een spiraal van wegzuigend water. De gehanteerde snelle cuts waren een kantelmoment in de filmgeschiedenis qua creatie van suspense. Vele regisseurs haalden later de mosterd bij Psycho. Nooit eerder werd de hoofdrolspeler vermoord in het midden van de film. Wat een schok/verrassing moet dat geweest zijn, ongezien!

Eveneens heeft de componist Bernard Hermann een invloed op de briljantheid van Psycho, en vooral in deze scène dan. Aangezien de film enkel gefinancierd werd door Hitch himself kon hij enkel gebruik maken van een strijkorkest en niet een volledig orkest. Het resultaat was verbazingwekkend. De sneren raken het publiek zo diep, dat het blijft nazinderen. Omdat de master of suspense geen geld leende van een studio, stond hij los van alle censuur. Zo werd er voor het eerst in de filmgeschiedenis een toilet gefilmd.

De rol van Norman Bates was Anthony Perkins op het lijf geschreven. Net als de psychopaat in de film had hij een trauma over zijn moeder waardoor hij zo goed in zijn rol kon treden dat zelfs Steve Buscemi, die altijd als psychopaat gecast werd, er niets bij vergeleken was. Later kreeg hij te verduren met typecasting. De lievelingshobby van het personage was vogels opzetten, een symbolische betekenis waar men niet omheen kan. In het begin van de conversatie in de salon vertelt Norman dat Marion ‘eats like a bird’. Achter haar treffen we enkele zangvogels aan, die wijzen op haar onschuldige ziel. Maar dan ‘it’s really a falsity because birds really eat a tremendous lot’ en merken we een kraai op, een roofvogel. Het piepgaatje waar Norman door kijkt om te gluren naar de mooie Marion bevindt zich tussen een opgezette uil en havik, eveneens roofvogels. Filmisch een zeer fraaie scène die ons ook doet denken aan de openingsscène. Van boven de stad Phoenix zoomt Hitchcock in op een raam en lopen we binnenin de kamer twee ‘lovebirds’ tegen het lijf. Als Norman later haar lichaam in de badkamer ontdekt, stoot hij dan ook een kader van een zangvogel om. Of de keuze voor Marion Crane (kraanvogel) en Phoenix (een mythologische vogel) al dan niet bewust was, laat ik aan u over. In ieder geval vertelde Hitchcock dat de vogels een soort waarnemers waren in de zin van zijn eigen masochisme. Is het dan nog verwonderlijk dat Alfred Hitchcock 3 jaar later met ‘The Birds’ op de proppen kwam? Ook in deze film keerde hij na Rear Window, North by Northwest en Vertigo terug naar de mystieke zwart-witte sfeer.

Vele elementen van het Duits expressionisme vinden we in deze film terug, zoals de overvloed aan trappen, de manier waarop de begintitels worden gepresenteerd en de metaforisch glasscherpe soundtrack. Dit slaat op de gespleten en geesteszieke persoonlijkheid.

Net als in vele Hitchcock-films heeft het getal 13 ook in Psycho een rol. Telkens Marion Crane in contact komt met dit getal is het een opportuniteit om haar lot te veranderen. Als we de cijfers van haar nieuwe wagen optellen, 4+1+8, bekomen we 13. Bij de overhandiging van de sleutel van haar kamer twijfelt Norman Bates even bij sleutel 3 maar beslist dan resoluut voor kamer nummer 1.

Psycho scoort in alle aspecten hoog. Het is één van de grootste filmklassiekers aller tijden.

5,0*

Moet deze ook maar weer snel eens herzien.

Prachtige Hitchcock klassieker.

Hoewel al meer dan 50 jaar oud is deze film nog steeds een klassieker in het Thriller genre.

De film betekende destijds ook een nieuwe start voor de carrière van Hitchcock, de studio's wilden de prent eerst niet maken, want wie laat er nu zijn hoofdrol sterven in het midden van een film, maar de prent werd een groot succes.

De film betekende ook de doorbraak voor Anthony Perkins en Janet Leigh.

De prent heeft me geboeid van begin tot einde.