Psycho (1960)

Wel enkele maanden geleden heb ik dan eindelijk de film met de meest besproken moordscène uit de filmgeschiedenis gezien Dat moet in die tijd wel wat geweest zijn, aangezien moorden in die tijd zowat allemaal off screen gebeurden. De film haalt vooral de sterkte uit zijn verhaal. Ik zat dus ook compleet op het verkeerde spoor betreffende de dader. Een film die ik misschien niet meer zo vlug zal herbekijken, maar wel steeds in mijn collectie zal blijven.

Begrijp me niet verkeerd, The Shawshank Redemption is een prachtige film, maar Psycho van Alfred Hitchcock hoort natuurlijk gewoon op nummer 1 te staan in de Top 250.

In 1888 kwam de eerste film (Roundhay Garden Scene), in 1895 zagen mensen L'Arrivee d'un train... van de Gebroeders Lumiere en renden weg uit de bioscoopzaal omdat ze dachten dat er een echte trein op hen afkwam, in datzelfde jaar kleurde Thomas Edison een zwartwit-film in en maakte zo de eerste kleurenfilm, in 1915 werd Technicolor geintroduceerd, het systeem waarmee direct kleurenfilms opgenomen konden worden, ten slotte in 1926 de eerste geluidsfilm.

Tot zover het technische gedeelte, want ook qua taboe's -wat mag en kan er vertoond worden op het witte doek- zijn er doorbraken te noemen, zoals deze baandoorbrekende thriller van Hitchcock, en dan heb ik het natuurlijk over de wereldberoemde douchescene. Nooit eerder was een moord in de geschiedenis van de film zo expliciet in beeld gebracht als in Psycho. En zelfs expliciet is het niet, want het is allemaal suggestief, je ziet iemand zwaaien met een mes en een schreeuwende vrouw die zich verweert, that's all, maar de beelden wisselen zo snel af en de muziek klinkt zo dreigend dat het lijkt alsof.. Het tonen van iemand die een wc doortrekt was in die tijd ook een big issue.

Norman Bates is trouwens geinspireerd op de seriemoordenaar Ed Gein (The Texas Chainsaw Massacre is daar ook op gebaseerd en Jame Gumb/Buffalo Bill uit The Silence Of The Lambs).

A boy's best friend is his mother.. We all go a little mad sometimes..

Ik hoef niets te zeggen, toch?

''I'm not going to swat that fly. I hope they are watching. They'll see... they'll see... and they'll know... and they'll say... 'why, she wouldn't even harm a fly...''

Wat een geweldige film!
Die beklemmende sfeer in dat Bates Motel, die engerd van een Norman...

Het camerawerk in deze film is opvallend goed. Door het (zeker voor die tijd) spectaculaire camerawerk bij onder andere de wereldberoemde douche-scène, zijn gruwelijke beelden van bijvoorbeeld een slagersmes dat Marion doorboord niet nodig. Het gegil, het camerawerk en natuurlijk het geweldige 'EEK...EEK...EEK' van de strijkers vertellen genoeg.
Het verhaal is ook briljant. Ik kende de ontknoping al, dus scènes zoals Lila die het huis ingaat om de moeder van Bates een bezoekje te nemen terwijl Sam Norman bezig houdt, waren voor mij niet spannend. Doch compenseerde genoeg andere spannende scènes dit, zoals de scène in de fruitkelder.
Er zitten genoeg spannende scènes in deze klassieker. Spannende. Niet enge. Ik vond deze film nergens eng. Naar wel, maar eng? Nee.
Anthony Perkins zet een geweldige Norman Bates neer. Vooral de scène waar Marion net in het motel gearriveerd is, en Norman met ''z'n moeder'' aan het praten is. Geweldig! Vooral als je plot kent.

Geweldige film, maar dat had ik al geschreven.

Hier kan ik kort over zijn !

Geniaal.

Begin dit jaar heb ik dan ook eindelijk deze klassieker gezien, had ik al veel eerder moeten doen, maar dat ter zijde. Laatst heb ik 'm voor de tweede keer gezien, de film heeft veel indruk op mij gemaakt. Mijn motief om het kijken van deze film zolang uit te stellen is omdat zwart-wit films nooit zo'n aantrekkingskracht op mij hebben gehad, dat is na het zien van Psycho wel veranderd

Van begin tot eind was ik geboeid. Enkele scenes sprongen eruit, zoals de scene dat Marion met Norman over Norman's moeder praat, en je erachter komt wat een apart figuur die Norman eigenlijk is. De douche scene spreekt boekdelen en is onvergetelijk en het einde sloeg bij mij in als een bom. Wat wordt je toch heerlijk gedurende de film op het verkeerde spoor gezet. Psycho mag wat mij betreft gezien worden als grondlegger van het "slasher-genre". En deze film hoor je wat mij betreft in het zwart-wit te kijken, het heeft zo'n lekker sfeertje, en die muziek, geweldig! Een dikke 4,5 namens mij.

Wat betreft de drie gevolgen: Deel 2 haalt het uiteraard niet bij het eerste deel, maar was in mijn beleving toch nog erg vermakelijk met spannende scenes, een 3,0. Ook deel 3 vond ik nog best aardig, waarin je ook op het laatst Norman Bates te zien krijgt, vermomd als zijn moeder, ook een 3,0. En deel 4 kan best vermakelijk zijn als je meer over Norman Bates te weten wilt komen, een 2,5.

Er zijn nog een aantal films van Hitchcock die ik wil gaan zien zoals Rear Window, Vertigo en North by Northwest.

Ik ben blij voor je, er is zoveel moois in zwart-wit!

Gelijk heb je

Heerlijke film! Door dit soort films begin ik toch stiekem van horror te houden!

Sterke Hitchcock film, duistere sfeer, eng en vreemde personage waar je toch meer over wil weten! het verhaal vind ik ook heel sterk en er zitten toch een paar mooie shots in! voor mij een geslaagde film, hou van klassiekers als deze.

Herziening nummer....???? Sorry, tel kwijt.
Het rijtje vaste Hitchcock-klassiekers dat hier zo af en toe voorbij komt: Rear Window, Vertigo, North by Northwest, The Birds, Marnie, Frenzy en het langst al niet meer gezien: Psycho.
Werd dus weer eens hoog tijd en blijft een briljante film, de eerste slasher (al dacht Hitchcock zelf toch echt een zwarte comedy te hebben gemaakt), de hoofdpersoon die halverwege de film al eraan gaat, de fantastische krassen van Bernard Herrmann, de prachtige rol van Anthony Perkins die de rest van z'n leven Norman Bates zou blijven, de klassieke douche-scene.
Toegeven de verrassing is er na tig keer wel af, wat zou het prachtig zijn de eerste keer Psycho nog een keertje mee te mogen maken.

Een redelijk simpel verhaaltje omgetoverd tot een staaltje pure cinema.

Een meesterwerk.

Verder geen woorden aan vuil maken.

ik heb alle dellen van psycho weer eens gezien maar deze blijft echt Een meesterwerk.

Norman Bates is geinspireerd op de seriemoordenaar Ed Gein.

ook na 54 jaar nog steets een zeer sterke film.

M'n tweede Hitchcock en ik durf het haast niet te zeggen, maar hij viel een klein beetje tegen. Ik had de remake een aantal jaar geleden al gezien (helaas) dus plot-wise kon het me daardoor niet verrassen.

Ik denk dat het ook een klein beetje met het tijdstip van kijken en de vermoeidheid te maken had. Ik ging er met heel veel enthousiasme in, maar daar was na 25 a 30 minuten weinig meer van over. Het begin is me net te traag en te saai. Dan komt Norman Bates in beeld en kwam ik uit de houding waarin ik inmiddels was weggezakt en kreeg de film me terug op het puntje van m'n stoel (bank). Zijn zieke geest wordt op een briljante manier neergezet door Anthony Perkins. Elke blik klopt en de veranderingen tussen blij, bang, boos en creapy zijn uitzonderlijk goed van elkaar te onderscheiden.

Vanaf dit moment pakt de film je bij de keel om deze steeds iets verder dicht te knijpen, maar als kanttekening moet ik er wel bij zeggen dat er nog steeds shots zijn die ik overbodig of te lang gerekt vind. Het einde in de kelder zorgde bij mij voor een flinke doses kippenvel, iets wat mij als doorgewinterde horror fan eigenlijk zelden tot nooit gebeurd. Dat is voor mij wel het bewijs dat de suspense in deze film echt tot in perfectie is opgebouwd.

Dan volgt er helaas nog een vrij tergende monoloog waarin vier keer hetzelfde wordt verteld afgesloten met een shot wat nog lang in het geheugen gegrift zal staan.

Dus al met al een briljant verhaal, een meer dan briljante Norman Bates en een paar scenes waar je je vingers bij aflikt... Daarentegen wel een vrij saai eerste deel, wat overbodige shots en een eindmonoloog die korter kon. Ik ga deze film binnenkort nog een keer kijken in een wat meer wakkere staat, wellicht komt er dan nog een half of misschien zelfs heel punt bij. Voor nu:

4*

Ps. Hoe kan het dat Janet Leigh met een vrij matige prestatie een Oscar nominatie krijgt, terwijl Anthony Perkins met een acteerprestatie van ongekende klasse amper waardering heeft gekregen (wat prijzen betreft)?

Wat een klassieker. Gewoon geweldig. Dat kleine Hitchcock cameo'tje al in het begin. Blijft mooi. Maar de muziek, sfeer, alles klopt gewoon.

Psycho vind ik een hele goede film.

Deze film weet op een hele goede manier onderhuidse spanning te creëren. Bijna de hele film zit je op het puntje van je stoel. Dit komt onder andere door het erg sterke verhaal. Want het verhaal is erg spannend. Het verhaal zet je ook wel op het verkeerde been. Ik had in eerste instantie niet door dat de moeder van Norman alleen in zijn fantasie bestond. Dit gegeven zorgt in ieder geval voor een grote verassing aan het eind van de film.

Maar deze film dankt zijn spanning niet alleen door het verhaal. Maar ook door het geweldige camera werk en de briljante muziek van Bernard Herrmann. Zijn muziek past perfect bij de film en draagt erg bij aan de spanning. De meeste mensen zullen toch vooral de hoge tonen blijven herinneren tijdens de beroemde douche scene. Die scene was erg gewaagd voor de tijd waarin de film gemaakt was, en de muziek van Hermann maakt de scene helemaal angstaanjagend. Ook het camera werk draagt veel bij aan die beroemde scene.

Het acteerwerk in deze film is ijzersterk. Hoogtepunt op dit vlak is toch wel Anthony Perkins als Norman Bates. Hij acteert echt geweldig. Ook al komt Norman aan het begin van de film als een aardige jongen over, hij heeft meteen toch ook wel iets griezeligs over zich heen. Erg goed werk van Perkins. Ook de rest van de cast acteert zeer goed.

Deze film heeft een paar briljante scènes. Ik noemde al de beroemde douche scene. Maar de scene van de moord op Arbogast vond ik ook erg sterk. Ook een hele sterke scene vond dat Lila Norman in de kelder de moeder van Norman vind. Echt een scene waar je op het puntje van je stoel zit. Je verwacht eigenlijk toch niet dat er een lijk en de stoel zit. Een goed schrik moment.

Al met al vind ik Psycho een erg sterke film. Deze film is erg spannend. Muziek in deze film is briljant. Net als het camera werk. Het acteerwerk en het verhaal zijn erg goed. Echt een topper deze film.

5 sterren voor deze film.

Heb helaas eerst de remake gezien en dan pas de originele .. maar alsnog 4 sterren

Als je het verhaaltje rats van buiten kent, maar het blijft boeiend om te herbekijken, wil dat zeggen dat het goed verfilmd is. Het is een van die zeldzame gevallen van een film die beter is dan het boek. De pulproman van Robert Bloch was geïnspireerd door de seriemoordenaar Ed Gein, maar vertoont ook opmerkelijke gelijkenissen met het kortverhaal The Landlady (1959) van Roald Dahl.

Marion Crane beantwoordt aan de kenmerken van een tragische heldin. Ze streeft een nobel doel na: trouwen met haar minnaar, die zich blauw betaalt aan de alimentatie voor zijn ex-vrouw. Ze begaat een tragische vergissing - de diefstal - die tot haar ondergang zal leiden.

Norman Bates lijdt aan een meervoudigepersoonlijkheidsstoornis - niet hetzelfde als schizofrenie - en aan een zware variant van het oedipuscomplex, en hij doet aan voyeurisme. Hij is geen agressie uitstralende macho, maar een schriel ventje vol frustraties dat een geïsoleerd bestaan leidt tussen zijn opgezette roofvogels.

De eerste drie kwartier beleven we uit het standpunt van Marion Crane. In de auto horen we haar inwendige monoloog: eerst herinneringen aan gespreksflarden, dan wat in haar verbeelding gezegd wordt wanneer ze ontdekken dat het geld verdwenen is.

Het motel, dat nauwelijks nog gasten heeft sinds de aanleg van een nieuwe snelweg verderop, is het moderne equivalent van het vervallen kasteel in oude griezelverhalen - dit geldt vooral voor het bijhorende woonhuis. Dit is geïnspireerd door het schilderij The House by the Railroad van Edward Hopper. De regen creëert een desolate atmosfeer. Eén detail is ongeloofwaardig: dat het twistgesprek dat Marion afluistert zo duidelijk verstaanbaar is van op die afstand door de regen.

Belangrijk voor de psychologische onderbouw is het lange gesprek tussen de twee hoofdpersonages in de kamer met de opgezette vogels. In een goed opgebouwd verhaal gaat zo'n gesprek vaak vooraf aan een gewelddadige scène; de narratieve climax gaat vooraf aan de dramatische climax.

Het onbekende schilderij in barokstijl van de verkrachting van de dochters van Leucippus heeft een dubbele functie. Het verbergt het kijkgaatje, maar illustreert ook de seksuele perversiteit in het hoofd van Norman. Er bestaat een gelijkaardig schilderij van Rubens.

Water speelt een belangrijke rol: regenwater, toiletwater, douchewater. De close-up van het toilet raakte ternauwernood door de censuur. (Voor de problemen met de keuringscommissie: zie ook de film Hitchcock.)

De cataclysmische douchescène is een indrukwekkende montage van veel korte shots. Er zijn geen eigenlijke messteken te zien; die zijn alleen te horen. Van Janet Leigh zien we vooral het gezicht en de schouders; voor de andere shots werd een body double gebruikt. Wanneer ze Leigh later vroegen hoe het was om neergestoken te worden in die douche, antwoordde ze: "Ik weet het niet; ik was er niet bij." De eerste keer dat ik deze scène zag, moest ik wegkijken van het scherm omdat ik de angst niet kon verdragen. Als ik de scène nu herbekijk zonder de snerpende muziek van Bernard Herrmann, zie ik een onnozelaar met een pruik die met een kartonnen mes zwaait.

Daarna nemen vier personages afwisselend de rol van protagonist over: de privédetective, de zus, de verloofde en Norman Bates zelf. Er volgen nog twee climaxen: één bovenaan de trap en één in de kelder. Volgens de freudiaanse droomanalyse staat een bovenverdieping voor de ratio en een kelder voor het onderbewustzijn. De privédetective probeert de zaak rationeel op te lossen, maar faalt. Pas wanneer Lila afdaalt in Normans onderbewustzijn, de donkere kelder, wordt het mysterie ontrafeld.

Psycho is een psychologische thriller met horrorelementen. De verhaalopbouw is die van een thriller, met twee moorden, een detective, personages die in gevaar verkeren en een verrassende ontknoping. Tegelijk lag de douchescène aan de basis van de slasherfilm, een subgenre van horror.

Hitchcock zou voor zwart-wit gekozen hebben om te verhullen dat ze chocoladesaus als bloed gebruikten. Hij gebruikte interessante camerastandpunten: shots in vogelperspectief, de onderkant van Normans kin wanneer deze naar het hotelregister kijkt... Het gebruik van spiegelbeelden en schaduwen draagt bij aan de griezelige atmosfeer. Op het einde zien we de doodskop bovenop Normans gezicht geprojecteerd.

Lariekoek. Dat gebruikte hij omdat hij zwart-wit draaide.

Hij koos inderdaad voor de choco omdat dat het beste in zwart wit overkwam in combinatie met water in het doucheputje. Zie ook de doc. op de dvd.

Oké, ik had de causaliteit omgedraaid. Naar het schijnt werd chocoladesaus vaak gebruikt als boed in zwart-witfilms. Het moeten goede tijden geweest zijn voor chocolatiers.

Maar het is dus gewoon niet waar.

Lang geleden ooit gezien met inderdaad de legendarische moordscene in de douche. Een scene die anno 1960 lastig de filmen was, want bloot mocht nog niet op het witte doek. En de reden voor deze zwart/wit film was omdat hij anders too bloody was aldus A. Hitchcock. Overigens is dat alleen maar tijdens de douchscene, maar goed het heeft wel iets.

Ik heb onlangs Rear Window bekeken en dat vond ik een tenenkrommende film. Psycho is gelukkig een stuk beter en spannender, maar helaas was voor mij de dader snel bekend. Door alle maniertjes had ik het al snel door. De film zit goed in elkaar al had het eindbetoog van mij niet meer gehoeven. De celscene vond ik "geestig" en de ophalen van de auto is wel een prima eind. Er zijn trouwens nog wat spelers die leven. Ik vond de trapscene overigens niet sterk. Zag er wat klunzig uit, maar ja de dader mocht natuurlijk nog niet in beeld. Heb me redelijk vermaakt, maar dit is zeker niet zijn beste film al zullen velen daar anders over denken.

Dood en dood eng, beste horror film, meesterwerk, fenomenaal, een van de beste film ooit etc.

Door zulke reacties moest ik deze film bekijken, wat heb ik er spijt van.

De acteurs zijn bedroevend slecht behalve Perkins die een degelijk niveau haalde.

Ik irriteerde mij aan een aantal dingen zoals de autoverkoper, politie agent een dat Crane blijkbaar super oren heeft een Bates met zijn mammie hoort praten.

De legendarische douche scene was lachwekkend een grote grap, ik had er meer van verwacht.

Toen de privédetective kwam dacht ik misschien wordt het wat maar helaas.

Psycho is zo slecht, simpelweg een marteling om het te moeten afkijken.

De dieptepunt is toch wel het einde, ik moet eerlijk zeggen dat ik dagen niet zo hard heb gelachen tot ik ms Bates zag een norman zag worstelen, zo afschuwelijk nep.

Blijkbaar was Fox de film ook spuugzat want toen er een psycholoog kwam uitleggen wat er met Mommaboy aan de hand was werd de film gestopt een kwam de middle, thank you fox!!!

Als je een goede horror film wilt bekijken zou ik deze vermijden.

Jammer dat je er niets mee kon, Izzie_weezy. Kan het komen doordat je niet vaak films uit de jaren '50/'60 kijkt? Het klinkt alsof je het met films van nu vergelijkt. Of zijn er horrorfilms uit die tijd die je wel goed vind?

Dit zijn hooggewaardeerde horrorfilms uit dezelfde periode van de 50 beste horrorfilms op Icheckmovies (een toplijst waar Psycho inderdaad ook op één prijkt).

beste horrorfilms '60's

En mocht je de volledige lijst willen zien, die staat hier. Geen prutlijstje, want net als bij jou staan The Thing en Alien beide in de top 5

En das inderdaad heel andere horror dan dit.

Nou ja, moeten. Aan de andere kant begrijp ik de reactie wel. Op zoek naar de mensen met "dezelfde" smaak, ik denk dat je daar het meest aan hebt. Tenminste dat is mijn ervaring.