Psycho (1960)

Dan vraag ik me toch af waar dat door komt, als de remake bijna helemaal hetzelfde is.

Als alles bijna hetzelfde is, dan vraag ik me af waarom ze in godsnaam zo'n klote-remake moeten maken...

Ik had bij deze film veel meer 'kippenvel' momenten dan bij de remake. Waardoor dat kwam? Geen idee.

Dit is echt... Remake is nep...

Ik denk dat het hem voora in het sfeertje en de cast zit (die beide veel beter in het origineel zijn). Zulke dingen zijn niet te evernaren denk ik.

Ok, duidelijk. Ik ben wel benieuwd eigenlijk naar de remake. En vooral hoe iemand het in zn bolle kop haalt om een film shot voor shot na te maken. Het zwart/wit zal ook wel van invloed zijn geweest op je beoordeling denk ik. Wat vond je eigenlijk van de remake voordat je deze gezien had?

Vond de remake niet heel fantastisch. Vreemd dat iemand als Van Sant aan zoeit begint.

Psycho is zonder twijfel de beroemdste film van Master of Suspence Alfred Hitchcock. Het is een klassieke griezelfilm die bulkt van de zwarte humor. Psycho veranderde het horrorgenre in Hollywood op eigen houtje, terwijl Hitchcock achteraf beweerde dat het slechts een zwarte komedie was. Ondanks het feit dat de film vaak geïmiteerd werd, heeft hij nooit aan kracht ingeboet. Hoe vaak je ook kijkt, de rillingen lopen je steeds weer over de rug...

Om aan te geven wat de invloed van de kleine verschillen (vergeleken met het origineel) zijn op het eindresultaat, was één van de redenen in ieder geval. Ik heb wel een aardig stukje in een boek staan, zal het eens opzoeken.

Een echte overeenkomst is het niet hoor, maar hetzelfde 'type' humor. Hier verdwijnt de hoofdrolspeler opeens na een minuut of veertig, om niet meer terug te komen. Dat is niet direct spannend, of eng (de moord wel, maar de verdwijning niet) - het is pas, in retrospect, komisch: een grap die met het publiek en zijn verwachtingen conform de filmconventies wordt uitgehaald. De kijker denkt dat een hoofdpersoon niet dood 'kan' tijdens een film, en dan gebeurt het opeens toch.

Het einde van Vertigo is ook een grap naar de verwachtingen van het publiek conform de conventies (hoe ga ik dit nu even verwoorden zonder die film weer te spoileren?): het lijkt een 'normaal' (bijna standaard, ondanks het voorgaande) einde te worden, en dan opeens krijg je zoiets. Geen extra ellips o.i.d., niet eens iets dat ook maar enigszins logisch volgt uit het voorgaande; in feite is het, zoals iemand bij Vertigo al schreef, inderdaad een anti-climax, waardoor je als kijker opeens met een 'nou ja'-gevoel achterblijft - en dat is juist de grap (vind ik tenminste; maar ik kan me goed voorstellen dat anderen er de humor niet van inzien).

Natuurlijk zou je kunnen stellen dat de 'grap' in Psycho niet direct de film belemmert, maar de film juist daardoor zo effectief is, maar dat betwijfel ik ergens. Voor zowel drama- als spanningsopbouw is het onpraktisch om halverwege de hoofdpersoon te verliezen, omdat het verhaal daaromheen wordt opgebouwd (ook hier); een conventie is natuurlijk niet voor niets een conventie geworden. Voor films die niet primair om een hoofdpersoon draaien is dit uiteraard niet zo'n probleem, maar Psycho is met name in het Leigh-gedeelte juist heel erg hoofdpersoon-based (en dat maakt het verdwijn-effect ook zo bijzonder). Het effect maakt het dan ook ontegenzeglijk wel een bijzondere film, en daarnaast is het ook een spannende film, maar ik denk niet spannend door het verdwijn-effect. In die zin hinderen dus beide 'grappen' op dezelfde manier een 'goed' verloop van de film. (maar Psycho heeft dus uiteindelijk een uitstekend verloop hoor, daar gaat het niet om)

Nog zie ik de bergelijkinng niet. Waarom je het 'grap' noemt snap ik ook niet. In Psycho vond ik het trouwens geniaal.

Dat het hier een geniale vondst is ben ik met je eens hoor; ik bedoelde 'grap' ook niet negatief, en ook niet in de zin van 'lachwekkend', maar meer in de zin van: het voelt alsof Hitchcock hier een soort van grap uithaalt (misschien zelfs wel een practical joke) met het publiek.

Vind het een vreemde woordkeus. Zeker in combinatie met het woord 'humor' dat je bezigde bij Vertigo.

Voldeed absoluut aan de verwachtingen. De film was vanaf het begin al fascinerend. Zoals de effectieve scene bij de autogarage. Geweldig was ook dat de enige hoofdpersoon halverwege de film gewoon vermoord word. Vooral Perkins speelt een heerlijke rol. De muziek van Hermann is prettig ouderwets en het verhaal is spannend. De allerlaatste scene vond ik ook erg goed.

4.0*

Daar hoor ik meer mensen over maar ik was hier toch niet zo geschokt over. Zelfs als je niets van deze film zou weten zie je het nog wel aankomen. Bij een andere film, waarvan ik de naam helaas pindakaas niet kan noemen omdat het anders een enorme spoiler is, was bij mij de impact veel groter.

Deze film heb ik gisteren gekocht op DVD en vandaag bekeken onder waarschijnlijk de beste omstandigheden, namelijk zonder enige voorkennis van het plot van deze film (ik ben nog maar 16, you know) of zonder de remake eerst gezien te hebben. Maar wat een goede film. De spanning zit er van het begin tot het einde in, maar bereikt pas zijn eerste hoogtepunt na een half uurtje als Norman Bates op het toneel komt. De film wordt gedragen door zijn fantastische prestaties, maar ook door de geweldige muziek die is (als je krassende violen toch muziek kunt noemen). Je wordt helemaal meegeslepen in het verhaal door de lange introductie van Marion zodat je haar beter leert kennen. Als je de DVD in je bzit hebt, zeker ook eens naar de theatretical trailer kijken, is wel grappig met zo'n komisch deuntje op de achtergrond.

**** 1/2 op 5 !

Zowaar, een film van Hitchcock die ik echt heel erg goed en spannend vond! De muziek was echt heel erg goed en sfeerverhogend.

Ik dacht alleen dat de badkamermoord het eind van de film was. Dat was dus een prettige verassing!

Perkins speelde ook echt heel erg goed. Zeker aan het eind van de film.

4,5 *

Ook na de tig-ste keer (waaronder drie keer in de bios) blijft dit een van mijn favoriete films aller tijden. De sfeer en de regie zijn nog steeds volledig uniek, en de acteerprestatie van Anthony Perkins lijkt wel uit een andere dimensie te komen. Zoveel charisma!

Vooral de scène voor het motel tussen Bates en Arbogast behoort wat mij betreft tot een van de hoogtepunten van de film. Alles aan die scène is perfect en de dialogen zijn zo ongelofelijk scherp, daar krijg ik nog steeds kippenvel van.

5 sterren.

Janet Leigh is overleden.

geniale hitchcock en zijn slasher avant la lettre. geweldig gefilmd mede dankzij bijzondere camerastandpunten. gluurbuur als moteleigenaar krijgt het maar moeilijk wanneer een mooie meid een nachtje komt logeren, zijn moeder lost het wel even op maar kon niet vermoeden dat nog vele problemen zouden volgen. eng en bizarrrrrr! zoals meeste slashers zou deze gebasserd zijn op moordenaar ed gein. maar ook losjes op een boek van r. bloch.

Slasher?....:)

Nooit zal ze meer neergehakt kunnen worden onder een douche.

-snif-

Dat had je ook iet meer willen zien! Ze was aardig op leeftijd.

Zie je wel Norman Bates was onschuldig,ze was nog niet dood.

Zowel een klassieker als Een meesterstuk, Anthony Perkins met de rol van zijn leven. goeie verhaallijn , geloofbaarheid en spanning ontbreken niet in deze film. Uitmuntend.

Dit blijft inderdaad een ontegensprekelijke klassieker vol originaliteit en creatieve vondsten met de wereldberoemde, trendsettende douchescene natuurlijk. Heel het concept, het goed bedachte en doordachte verhaal, de spannende opbouw, de geweldige sfeer met prachtige muziek, de beresterke scenes, de fijne karakteruitwerking, enz... Meesterwerk. 5

deze film is waarschijnlijk beter dan de remake maar ik zag de remake eerder daarom vond ik die beter, later

Het is gewoon een meesterwerk, waarschijnlijk de beste thriller die ik ooit gezien heb en zal zien. Misschien wel de beste ooit gemaakt, maarja iedereen heeft een andere smaak. De wereldberoemde douchescene is meesterlijk gefilmd en het plot is geniaal, zeker voor die tijd. Goeie acteerprestaties vooral door anthony perkins. En in tegenstelling tot andere thrillers is deze echt wel heel spannend. Misschien wel de beste film van ALFRED HITCHCOCK (ik heb ze wel nog niet allemaal gezien). En met deze film ben ik er nog maar eens zeker van dat HITCHCOCK de beste regisseur ooit is. zeker en vast 5 sterren, zo'n meesterwerk verdiend er wel 6.

Ik vond hem heel erg tegenvallen. De plot vond ik niet bijster interessant, de dialogen waren in vergelijking met andere Hitchcocks zeer matig en de eindtwist zag ik al van 3 kilometer ver aankomen. Voor ik de film ging bekijken las ik even snel de achterkant van het hoesje. Daar werd speciaal aandacht geschonken aan de o zo beroemde douche scene. Nou wat een tegenvaller was dat zeg. Het was over voor je er erg in had en het liet mij echt achter met een gevoel van: 'Dát was alles??!!'. Verder vond ik het zeer uitleggerige einde ook een fikse teleurstelling. Ik voelde me behandeld als een kind van 8. Is er dan helemaal niks positiefs? Nou vooruit, de rol van Perkins was buitenaards goed en hij is dan ook de enige reden waarom ik deze film geen hele diepe onvoldoende geef. 2,5*