Dolls (2002)

Ik moest naar aanleiding van Dolls en bovenstaande discussie denken aan de film "De ballade van Narayama" van Imamura, oud-assistent van Ozu,
http://www.moviemeter.nl/fi...omdat ook in deze legende (?) thema's noodlot, keuze of geen keuze en de dood voorkomt en dat ingebed in prachtige natuur. Ook hier staat de wisseling van seizoenen centraal en het je schikken naar 'wetten' die in een gemeenschap leven. Maar het is een ander soort film: het speelt in een andere tijd en het is totaal niet sentimenteel. Ik verdenk Kitano ervan emoties uit te rekken om een effect te bereiken. Bij Tarkovsky komt dat bij mij, hoe vreemd sommige scénes ook zijn, veel natuurlijker over. Kitano ervaarde ik, nog steeds bij de eerste kijkbeurt, als kitsch: de gebonden zwervers beginnen intrigerend, maar het eindigt in een 'poppenkast' .....dat drama werd voor mij steeds minder boeiend. Wat Imamura doet met de zoon en de moeder op zijn rug is voor mij veel en veel indrukwekkender! Die hele lange prachtige klim VOELT authentiek! Tijdens die tocht is er geen muziek.........Kitano heeft de muziek nodig om iets van gevoel te kweken....

Bij Imamura gaat een oude vrouw doelbewust de berg op, Kitano
laat 2 jonge mensen, ondanks de knak, toch nog in de bloei van hun leven gelaten, schijnbaar zonder hoop naar het einde sjokken. Ik ben bang dat mijn morele gevoel hier parten speelt.

Maar ik sluit niet uit dat ik hoopvolle details gemist heb!

En Ramon de intenties van een regisseur interesseert je zeker wel,
want overTarkovsky b.v heb je veel gelezen.....en weer in zijn films geprojecteerd! Maar één interview van Kitano is niet doorslaggevend maar gerelateerd aan zijn film kan het nieuwe (ook negatieve) perspectieven bieden......

Ps: wat BASWAS tegen de gebroeders Coens heeft is mij een raadsel.......hun films "Fargo" en "The Big Lebowski " zijn voor mij superieure lachspiegels. Maar dit terzijde.

Maar "Dolls" blijft binnen handbereik voor een tweede kans! Misschien gaat er een Japanse zon rijzen. Of een 'boze' vulkaan strooit verder zijn kritische as............

Eigenlijk wordt in dit stukje quote al aardig richting gegeven aan wat ik onder het koketteren met gevoelens versta. Bij mij wordt dit persifleren 'koketteren' als de emoties van anderen alleen maar gebruikt worden om daarmee op een erg flauwe manier de draak te steken om de eigen gevoeligheden veilig buiten schot te houden.

In Fargo gebeurt dat melig bespotten o.a. met de nervositeit van de vrouwelijk sheriff en haar hondstrouwe echtgenoot die ondanks al het gedoe enkel maar oog lijkt te houden voor postzegels. Door de zeurende voorspelbaarheid hebben deze enorme flauwiteiten geen uitwerking op mijn lachspieren, wel op mijn irritatiespieren. Dit komt omdat er bijna nauwelijks sprake is van wat gezonde verwondering door verrassende invalshoeken. Enkel een herhalende zelfbevestiging met neerbuigende toon komt aan bod. Het is niet mijn stijl van humor om met een slappe lach zonder respect te kijken naar de uitvergrote eigenaardigheden van andere mensen zonder de verfrissende aanwezigheid van ook wat andere gezichtspunten op mogelijke ‘menselijke tekorten’. Ieder nadeel heeft ook zijn voordeel.

Tijdens het kijken naar Dolls bleef ik de hele tijd twijfelen of ik het nou allemaal serieus moest nemen of niet. Was het nou wel of geen leuk spel met sentimenten dat opzettelijk op een amateuristische manier verfilmd was. Na de film besloot ik daarom naar het interview met Kitano te kijken. Wat voor mij vooral de deur dicht deed richting een positieve waardering, was zijn opmerking dat de hoofdpersonages in Dolls dom zijn. Heel respectloos kwam dat over door de makkelijke eenduidigheid. Zo’n zeer platte neerbuigende visie haalt voor mij de angel uit ieder dramatisch conflict en werkt bij mij niet echt uitnodigend om verder nog wat meer moeite te doen om me beter met de door Kitano gecreëerde personages te gaan identificeren (d.m.v. projectie).

In de uitgebreide Aziatische literatuur en cinema die mij bevallen, kom ik juist altijd een ongekend groot en ingetogen respect tegen voor elk menselijk gevoel, hoe klein en afwijkend dit ook mag zijn. Op een prachtige subtiele manier wordt iedere emotie aan verschillende kanten afgewogen en nooit te licht bevonden om er op een eenzijdige manier de spot mee te gaan drijven zonder volwassen tegenwicht.

Als ik met iemand een emotionele uitwisseling wil aangaan, wil ik toch wel weten of die persoon bij de interactie wel of geen goede intenties heeft. Met alleen het ervaren van de ‘emotionele beleving mijnerzijds’ kan je aardig de boot ingaan en een dief van eigen hart blijken te worden. In mijn smaakbeleving vond dat laatste dus achteraf gezien ook plaats tijdens het kijken naar de film Dolls.

Die opmerking was mij ook opgevallen. Mijn reactie was: ik begrijp de personages kennelijk beter dan de regisseur dat doet.

Dat neemt toch niet weg dat ze alle drie domme beslissingen nemen.... Romantiek is leuk, maar om je hele leven er nu voor op te geven...

Dat gezegd hebbende wil niet zeggen dat je niet met mensen die 'iets doms' doen kan meeleven/ je kunt invoelen.

Met de Teletubbies kun je ook heerlijk meeleven, ’t is maar net waar je van houdt. De personages van een regisseur/scenarioschrijver, die zijn hoofdpersonages enkel als dom ziet, zijn voor mij meestal niet echt aantrekkelijk om naar te kijken. Als belangrijkste karakters in een film vind ik dat een dom uitgangspunt, bij iemand met een andere smaak valt dat punt misschien minder zwaar.

Mijn punt is dus dat je een film niet zou moeten afrekenen op de visie van de maker. Laat de personages van Dolls voor zichzelf spreken. Jij vindt ze niet (primair) dom, ik ook niet. Wat Kitano vindt maakt mij dan verder weinig uit.

(Laatst las ik ergens dat een kunstenaar vrijwel altijd een middelmatig persoon moet zijn. Anders zou hij/zij geen genoegen nemen met hetgeen hij voortbrengt en kwam er geen kunstwerk tot stand. )

Volgens mij ziet hij ze niet ENKEL als dom..... Verder eens met Ercee

Wat een filmer ons wil laten zien, zijn opvattingen dus, is zeker van belang......Kitano's 'stoere' onverschilligheid stoort mij als serieuze kijker.

(Ik heb net het subliem geschoten "Black Narcissus" (1946!) van Michael Powell gezien, een film over botsing der culturen, het is vervelend voor de "Dolls" liefhebbers, maar qua vakmanschap valt "Dolls" absoluut in het niet vergeleken dit meesterwerk......en met "Dolls" zitten we al in 2000)

En stoere onverschilligen kunnen nogal sentimenteel worden! Dat vertelt je menig maffia film...........de kogels van Kitano komen over als "empty me(n)tal jackets".

Maar wat mij in "Dolls"in het begin zeker beviel was het stille spel........tussen de gebonden bedelaars.

Serieuze kunstenaars zijn (meestal) doelgericht eenzijdig met hun kunst bezig en daarom blind voor andere dingen, al hun intelligentie ballen ze samen om hun doel te bereiken. Op andere gebieden kunnen ze onpraktisch en dus dom overkomen.........en wie verlieftd is (eh...op... fillm ) , is vaak ook eenzijdig bezig!

Dolls reken ik zelf uiteindelijk wel af op wat Kitano vertelt in het interview. Bij het kinderprogramma Teletubbies en bijvoorbeeld de film Magnolia van Anderson ontstaat bij mij tijdens het kijken niet de behoefte om de visie(s) van de maker(s) erachter te weten te komen. Die voelen bij beide gelijk goed aan. Bij Dolls werkte dat de andere kant op. Deze film het voordeel van de twijfel gunnend, wilde ik wel kennis nemen van de eventuele intenties van de regisseur. Misschien dat ik iets gemist zou hebben? Na het interview bleek dat missen wat mij betreft totaal niet het geval te zijn.

Tijdens het kijken naar Dolls bekroop mij de hele tijd een gevoel dat aardig uitgebeeld is in het schilderij De Keisnijder van Jeroen Bosch. Een mogelijke visie op dit kunstwerk is hier te vinden.

Bosch was in zijn tijd gelukkig geen middelmatig persoon. De geciteerde visie op het kunstenaarschap komt bij mij meer commercieel over dan artistiek. Het spanningsveld tussen deze twee wel of niet tegenstrijdige visies op de kunst zou overigens wel weer boeiend artistiek/commercieel werk kunnen opleveren.

In films of reacties hou ik meer van het pragmatisch beschrijven (bijv. enkel) dan van het romantisch voorschrijven (bijv. ENKEL).

Kunstenaar is een middelmatig persoon ? Geef eens een definitie dan ?. Voor mij is een middelmatig persoon iemand die in de massa staat te schreeuwen dat die heks verbrand moet worden. Omdat haar neus te lang is ofzo.

Of lees ik het verkeerd

Kitano is niet middelmatig, want met die merkwaardige catwalk van de gebonden bedelaars zelfs overmatig sentimenteel....zo wil hij zijn (h)exen behagen.

Sorry, met dat laatste gedeelte kan ik helemaal niets.

Ik zie juist niets dan liefde voor de personages en hun 'tekortkomingen'. Misschien beter om de discussie in de toekomst een keer bij een film van de Coens voort te zetten.

In mijn herinnering van dat interview was die domheid gekoppeld aan een verhaal over keuzes, waarbij de personages eigenlijk allemaal de meest egoistische keuze maakten. In ieder geval: ik meende dat Kitano dat in een heel ander verband uitte. Doet me dus niet zoveel.

Ik ben dol op het inlezen wat betreft intenties en bedoelingen van regisseurs. Meestal doe ik dat om een film bij een herziening misschien in een heel ander perspectief te kunnen plaatsen en om dingen te voelen die ik bij de eerste kijkbeurt niet kon voelen, omdat ik dingen over het hoofd zag. Dat alles in het kader van een positieve cinemabeleving want cinema is een positieve bijdrage aan het leven voor mij.

Ik heb al meer interviews van Kitano gezien/gelezen en meermaals zegt Kitano dat hij films maakt zonder intenties: na afloop moet het publiek zelf maar uitmaken hoe ze de film zien en elke uitleg is de juiste volgens hem. Ik geloof Kitano daarin niet helemaal. Ik denk dat elke artiest bepaalde dingen in z'n werk uit willen drukken, bewust dan wel onbewust. Ik denk niet dat ik zelf ooit iets over een regisseur vernam waardoor ik zijn werk minder ging waarderen. Daarom vind ik het ook een beetje raar dat Baswas zo over dat interview struikelt. En om Kitano nu te beoordelen op 1 film (een buitenbeentje in zijn oeuvre) gaat mij ook veel te ver.

OK, duidelijk denk ik.

Het was niet mijn eigen stelling he, voor de duidelijkheid. Meer iets om eens over na te denken.

Waar het om gaat is dat een kunstenaar, vergeleken met zijn kunst, nogal gewoontjes kan zijn (of zelfs moet zijn). Het kunstwerk stijgt dus uit boven de maker. Bijgevolg kan de maker nooit afbreuk doen aan zijn kunst.

Interviews met regisseurs kunnen in zoverre interessant zijn dat ze een bepaal aspect van de film dat je zelf niet hebt gezien voor het voetlicht brengen. Dat heb ik vooral met regisseurs die me als regisseur ook liggen. Aan de andere kant: wanneer de maker door zijn uitspraken het kunstwerk naar beneden haalt en er, in plaats van het extra te belichten, een schaduw op werpt schuif ik zijn mening opzij. Dan laat ik de film voor zichzelf spreken.

Precies. Dat doe ik meestal ook.

Terwijl jullie allebei eRCee en Ramon K erg geinteresseerd zijn in films gemaakt door uitgesproken persoonlijkheden: Tarkovksy, Bergman,.....films met vaak een sterke zeggingskracht.....als zij iets beweren, worden hun meningen niet snel aan de kant geschoven.

Maar ik ben het met jullie eens dat het kunstwerk op zichzelf kan staan......een regisseur kan eigen werk "miskennen" omdat het niet past in de fase waarin hij of zij zit.

Er bestaat een film van Masahiro Shinoda die ook gebasserd is op een bunraku-poppenspel van Monzaemon. De film heeft de opvallende titel: "Double Suicide" een adaptie van Monzaemon's "The love Suicides at Amijima"

http://www.moviemeter.nl/fi...

Met 1leuke bijdrage van Dopke trouwens, die nieuwsgierig maakt.

Door mij? Of wat wil je daarmee zeggen? Kitano heeft ook een uitgesproken persoonlijkheid lijkt me. Die hoor ik in elk interview zeggen dat ie absoluut geen bedoelingen heeft/verbergt in zijn films. Maar dan is daar opeens dat Dolls interview waarin ie het over domme personages heeft en sommige users staan meteen op hun kop.

Als ik dadelijk een interview tegen kom van Tarkovsky waarin hij beweert dat hij films maakt (e) om de massa te entertainen, dan sla ik niet aan het afwaarderen.

Twee films van Shinoda gezien en deze film staat al heel lang op mijn verlanglijstje. Bedankt voor de herinnering.

En als Tarkovksy films volgens de lopendeband methode, m.b.v grote studio's zou hebben gemaakt dan was jij al lang afgehaakt

Maar wat ik bedoel is: de mate waarin je een regisseur waardeert bepaalt of je zijn uitspraken laat meewegen......als het een film betreft waaraan je je hart verpand hebt.....dan kan zo'n eventuele negatieve uitspraak van een regisseur gevoelig aankomen: er kruipt altijd iets daarvan, in verloop van tijd, onder de huid. Je begint extra kritisch te kijken.

Ik denk dat bij "Dolls" de atmosferische muziek een grote rol speelt bij het beleven van gevoelens. ("Merry Christmas mr Lawrence" waarin Kitano als acteur meedoet, heeft ook van die sfeer bepalende muziek.) Ik blijf het, ik ben een beetje door de film gezapt, een doorzichtig sentimentele film vinden. Het schijnbare 'Shakespeariaanse' van Chikamatsu is wat mij betreft overgeslagen......of ze (Wikipedia) zullen het cliché van "Romeo en Julia" bedoelen...........maar ik begrijp z'n opzet, i.v.m bunraku, nu beter. En waarom de aankleding zo belangrijk voor Kitano is. Maar het beeld van een man 'die een vrouw op sleeptouw' neemt.....tja.....spreek me niet erg aan. Het beeld is te één dimensionaal. Ik ben te weing Japanner.

Misschien wel. Mij is het nog niet overkomen iig.

En aan iedereen die twijfelt aan de cinema van Kitano: kijk gewoon Hana-Bi. Ken weinig filmmakers die stilzwijgend drama en keihard geweld zo fijn in elkaar over kunnen laten lopen. Een meesterwerk, wat de intenties van Kitano dan ook geweest moge zijn.

Ik zie het meer als een voorbestemde band tussen man en vrouw, die ondanks een tragische scheiding, blijft bestaan omdat hun liefde zo groot is. Een soort amoureus noodlot delen ze, gesymboliseerd door een rood touw die hen aan elkaar bindt. Maar wat de 1 ziet, hoeft de ander natuurlijk nog niet te zien.

Ik vind het jammer dat Kitano het uitgangspunt die dramatisch interessant is niet verder heeft uitgewerkt.

Door zijn harde keuze is zij tot een wanhoopsdaad gekomen en geestelijk in de war geraakt. Hij krijgt spijt. Hij neemt haar mee. (haar familie zou dat een ontvoering kunnen vinden) Hij benadert haar zonder iets te zeggen: geen woordenvloed van verontschuldigingen. Voor mijn gevoel doet hij alles goed om haar eventueel weer bij zinnen te krijgen......hij ontbreekt zijn stilte alleen o.a.om haar gedrag wat bij te sturen en met een emotionele omhelzing waar hij haar zijn spijt betuigd. Zijn spaarzame communicatie is juist intrigerend. Hoe zal ze reageren.
In feite is dit een fantastisch gegeven om een verhaal te vertellen. Zal ze uit haar gekte komen? Hoe reageert de omgeving?

Maar Kitano volgt de klassieke traditie waarbij beiden naar het einde sjokken.....En hij heeft de andere verhalen nodig om dit te omlijsten. In feite kiest hij ook voor gekte. (zie zijn relativerende opmerking betreffende de dood) In de moderne wereld zijn er toch meer mogelijkheden om het jonge stel een toekomst te geven?Dat gevecht zou heel interessant kunnen uitpakken. De regisseur zou het verschil tussen klassieke traditie en moderne wereld mooi hebben kunnen aantonen.

In de klassieke tijd, van Chikamatsu, zou dit verhaal realstisch zijn, in de moderne tijd zijn er meer mogelijkheden. Of zijn de maatschappelijke verhoudingen in Japan nu nog zo star. Dat zou best kunnen.

Wat voor mij overblijft is te sentimenteel.
(zegt de moralist in mij )

Tjah, Kitano... Een geheel normale film zal hij wellicht nooit maken, en waarschijnlijk moeten we hem daar zelfs dankbaar voor zijn, maar goed... Genoeg oppervlakkig gemijmer.

Aanvankelijk had ik moeite om in de film te komen: 'Dolls' opent vrij vreemd, het tempo in het eerste deel ligt veels te laag en de esthetiek komt pas tot uiting in deel 2. Wat overblijft is een traag op gang komend (lees: saai) stuk cinema dat uiteindelijk toch bewonderenswaardig mooi en emotioneel uitpakt, ondanks de vragen die achteraf gezien onbeantwoord blijven...

Het interview met Kitano (op de dvd) had verhelderend kunnen uitpakken, maar hij zegt zelf dat het er hem enkel om gaat dat "de kijker geraakt wordt door de esthetiek, en niet noodzakelijk de inhoud van de scènes moet begrijpen (zoals hij het heeft bedoeld)"... En ik geloof dat als ik me de volgende keer los wrik van alle rationele vragen en me volledig laat overspoelen door de schoonheid van de 4 jaargetijden binnen het Japanse landschap, een fantastische film zal overblijven - of juist een heel saaie.

Nu overheerst jammer genoeg de twijfel...

2,5*

Wat een lastige film om te beoordelen. Ik weet niet goed wat ik er nou mee moet. Kort gezegd: de film pakte me niet. De liefdesverhalen waren opzich wel sterk, overtuigend is iets anders. De metaforen waren overduidelijk, met o.a. het aan elkaar 'gebonden' zijn, het weglopen voor je problemen, het blind worden om een ander te kunnen zien, het ik-zal-altijd-op-je-wachten. Maar de film liet veel te veel van hetzelfde zien, is geen moment to-the-point, werd daardoor nogal drammerig en erg saai. Vooral dat onophoudelijke geloop kwam na een tijdje eerder inspiratieloos dan emotioneel over. En dat was eigenlijk steeds waar de schoen knelde. De emotie ís er wel, maar je voelt er maar bar weinig van. De relaties lijken eerder platonisch dan romantisch. Sommige dingen begreep ik ook niet echt, zoals het veelvuldig in beeld brengen van dingen als blaadjes en riviertjes. Ja, de jaargetijden gaan voorbij, maar is dat alles?

De relaties voelden gewoon niet bepaald echt aan. De 2 'bijverhalen' kregen te weinig tijd op het scherm en leken afgeraffeld te worden aan het eind; waarom worden ze nu allebei doodgeschoten? Om een einde te hebben ofzo? Het was natuurlijk lichtelijk ironisch dat het gebeurde, en het shot dat het (rode, en naar de kleur van de film ofwel liefde verwijzende) bloed werd weggespoten, zoals de liefde was gestorven werd daar mooi bijgezet. Dat vond ik een sterk shot. Verder had het allemaal bar weinig om het lijf en was het te saai. Of misschien komt dat doordat ik het gevoel had een aantal dingen niet begrepen te hebben, omdat het verhaal niet al te uitzinnig was maar er wel een hoop aandacht aan details werd besteed. Het maakt me eigenlijk ook allemaal niet zoveel uit. Ik sta niet bepaald te springen voor een herziening.

2,5*

Ook dit was weer een schitterende Kitano-film. Alleen miste ik wel Kitano's aanwezigheid van wat ik van hem gewend ben. Maargoed.. Ik hou niet echt van romantiek maar dit was toch wel uitgesproken KUNST! Die hele mooie scenes en beelden en sfeer met een heerlijk muziekjes op de achtergrond en beginnend met die poppentheater. Ik had trouwens eerst verwacht dat de drie verhalen 1 voor 1 verteld werden maar de verhalen werden gewoon met elkaar vermengt. Het begint allemaal met die man die zijn geschockeerde vriendin met een rood lind meesleept. Daartussen in krijgt ie allerlij dromen over dat hij en zijn vriendin gaan trouwen maar daar zit eigenlijk gewoon niks in Dat verhaal van die oude Yakuzalid vond ik ook erg mooi verzonnen en gemaakt. Ook wel geinig dat die vrouw waarmee hij vroeger op het parkbankje lunchte nog 30 jaar later elke week op die yakuzalid wachte. Toch komt ie later evengoed bij haar zitten maar die vrouw weet dan nog niet dat hij het is. En dan krijg je echt het gevoel: KOM OP MAN!!!! ZEG NOU DAT JIJ HET BENT....ZEGGE ZEGGE!!!!!

Voor de rest is dat verhaal van die zangeres ook goud waard. En dan die blinde fan. Die geinige vent in die rolstoel vond ik ook grappig als ie er weer eens aan komt.

Ook dit is een echte aanrader voor de Kitano fans. Kitano zelf zit er niet in maar alle acteurs in de film spelen gewoon de sterren van de hemel. Ik ken de acteurs niet maar ze deden het echt perfect. Met daarnaast nog een heerlijk sfeertje en muziek. Het einde is ook mooi waneer de poppen en die man en die vrouw aan het lint bijelkaar worden gehaalt.

Schitterende film. Ligt trouwens voor 5 euro bij van Leest. Ik zou zeggen: koop hem en je zult er geen spijt van krijgen.

5*

Leuk dat je deze zo goed vond sint.

Die man met het rode lint heeft trouwens geen dromen maar herinneringen. Hij zou met haar trouwen maar heeft onder druk van z'n ouders voor een ander gekozen. Daardoor probeerde ze zelfmoord te plegen.

Ik vond deze film grafisch zeker een kunstwerkje en naar alle 3 de verhalen heb ik ook geboeid gekeken. Alleen hield ik na het kijken van de film bleef toch een beetje onvoldaan gevoel over, al kan ik moeilijk uitleggen waar dit aan lag. In het 'aziatische' genre vond ik films als Bin-jip (2004, 3-Iron) en 'Lost in Translation' beter, al komt dat waarschijnlijk vooral omdat ik meer houd van films die een meer positieve vibe achter laten.

3*