Dolls (2002)

Weinig toe te voegen aan de vele positieve comments hier op de site. Gewoon een geweldige film (op elk vlak)!

Wat een enorme tegenvaller is deze film na het lezen van een aantal overenthousiaste berichten over DE AZIATISCHE FILM. Volgens mij is regisseur Kitano gewoon een ontzettend beperkte filmer. Gelijk vanaf het begin wordt dat tekort duidelijk door de manier waarop een klassiek Japans poppenspel in beeld gebracht is. De levendigheid die in de klassieke poppen door de bespelers wordt opgewekt, is niet gefilmd, het is heel fantasieloos gefotografeerd en daarna zeer plat achter elkaar geplakt zonder iets van een visuele meerwaarde teweeg te brengen over het randje van de fantasie heen. Er wordt visueel helemaal niks extra’s tevoorschijn getoverd door het bij film, in vergelijk met fotografie, meer concreet aanwezige element tijd.

Na de tegenvallende opening wordt in het vervolg van de film het ene oppervlakkige cliché op het andere slappe cliché gestapeld. Verder worden de onderdelen van deze slappe hap zonder emotinele diepte ook nog eens eindeloos en tot vervelens toe met flauwe vondsten uitgesponnen. Nooit een nieuw verrassend emotioneel gezichtspunt zoals ik dat uit andere Aziatische films ken. De speelfilm Lost in Translation van Sofia Coppola heeft naar mijn idee meer aansluiting met de oriëntaalse theatertraditie dan Dolls. Nooit wordt in de film van Kitano iets van een intrigerende onderhuidse spanning opgeroepen. Het is wat het is. Laffe mooie plaatjes zonder emotie uit het hart. Dolls heeft totaal niets nieuws onder de rijzende zon te melden.

In de film Dodeskaden van Kurosawa zijn verschillende verhaallijnen op een veel indrukwekkendere manier harmonieus met elkaar verweven. Het slim door elkaar haspelen van elementen uit theaterspel en de werkelijkheid wordt in de Chinese kinderfilm Bian Lian duizend en een keer spannender gedaan en op een meer volwassen wijze.

Kitano is verliefd geworden op het idee van de “gebonden zwervers”, maar helaas heeft hij deze verliefdheid nooit verder durven uit te diepen om er nog iets meer mee te doen dan nietszeggende mooifilmerij.

Ik zou iets gemist kunnen hebben, dus ook maar even gekeken naar het op de dvd aanwezige interview met Kitano. Maar weer wordt de ene oppervlakkigheid na de andere verkondigd. Mijn teleurstelling zal volgens deze zwakke Japanse regisseur waarschijnlijk veroorzaakt zijn door mijn opleiding en levenservaring. En wat een enorme flauwekul over de zogenaamd aanwezige gewelddadigheid in de film van het lot, het noodlot of emoties. In mijn misschien wel door de wol geverfde gevoel werd op geen enkele manier iets ervaren van onderhuids afgeschoten kogels. Ik voelde van binnen alleen maar laffe knalletjes van een bontgekleurd speelgoedpistooltje.

Vind je Kitano een zwakke regissuer op basis van allen deze film of vind je al zijn werk niets. (De rest van zijn werk is namelijk nogal anders dan Dolls)

Verder vrees ik dat je inderdaad een hoop gemist hebt. De eenvoud van de verhaaltjes en de eenvoudige schoonheid van de beelden zijn juist prachtig in balans. Verder laat Kitano je lekker de ruimte zelf de gedachtwereld van de hoofdpersonen in te vullen en die onderhuidse kogels raken mij in ieder geval wel in mijn hart. Wellicht was jij te druk bezig met het zoeken naar diepgang.

Ben verder erg benieuwd welke opleiding je moet volgen om hier telleurgesteld in te raken?

De grondtoon die ik in de film Dolls tegenkom, is er één van berusting. Niet alleen in de drie verhaallijnen, ook in het spel van de acteurs, de cameravoering en de montage zit die dooie stilstand. Dit kan misschien opzettelijk zijn om met wat volwassen afstand een eenvoudige bespiegeling over zo'n rustgevend thema neer te zetten. Helaas kon ik de uitwerking van dat idee tijdens het kijken naar de film niet ervaren. Noch mijn gevoel, noch mijn verstand werd geprikkeld door alle getoonde letterlijke en figuurlijke rust zonder veel leven in Dolls.

Misschien dat het interview met Kitano op de dvd wat meer vingerwijzingen zou kunnen opleveren om een tipje van een gevoelsmatige sluier op te lichten. Het bleek echter dat de persoon Kitano zelf ook zeer weinig vitaliteit uitstraalt. Tijdens de gesprekken in het filmpje debiteert hij alleen maar wat vlotte algemeenheden over o.a. egoïsme en narcisme. Nooit scherpt hij deze oppervlakkige begrippen uit een populair boekje aan door ze in een mening iets van een persoonlijke touch mee te geven. Zeer zwak ook dat hij tijdens het interview al bij voorbaat in de verdediging springt door op te merken dat het ervaren van de film Dolls afhankelijk is van de achtergrond, levenservaringen en de opleiding van de kijker. Daar kan ik toch helemaal niets mee als kijker die alleen maar door een film geboeid wil raken ongeacht eventuele achtergronden!

Zo’n grondhouding bij Kitano, zonder wat eenvoudig boeiende bewegingen hoog op zijn prioriteitenlijstje, daagt mij na Dolls niet echt uit om nog een andere film van hem te gaan bekijken. Of dat nou een speelfilm is met clichévalse yakuza’s of vastgeroeste romantische liefdes aan rode draadjes, dat maakt met zo’n vlakke algemene toon dan allemaal niet veel meer uit.

Nou das wel erg kort door de bocht naar slechts één film en één interview met de man vind je niet? Heb zelf drie films van Kitano gezien waarvan ik deze Dolls ook de minste vond, de andere twee Hana-Bi en Kikujiro zijn echt heel anders. Veel minder abstract ook en meer verhalender.

't is minstens opvallend dat iemand die zonder achtergrond van een film wil genieten minstens 2/3 van z'n bericht wijdt aan een interview met de regisseur.

Verder weiger ik dooie stilstand in de acteurs te zien. Een eenvoudige facade die blijkbaar toch niet zo eenvoudig is.

Niet uitgedaagd voelen worden lijkt mij niet zo kort door de bocht als iets beslist van de hand wijzen. Dolls vind ik overigens niet zo abstract, eerder zeer vrijblijvend vaag. De film is vooral geconcentreerd op het tonen van mooie concrete toeristenplaatjes in de kleuren van de vier jaargetijden. Dit zonder dat naast de verstilde schoonheid ook nog een aantrekkelijk abstract spanningsveld ontstaat in het steeds maar eindeloos blijven voortslepen. Wat spontane of inventieve variatie in het verhaal of de manier van filmen ontbreekt om echt onbedwingbaar nieuwsgierig te geraken naar ander werk van deze regisseur.

In mijn eerst geplaatste reactie was ik al wat uitgebreider op de film ingegaan. In mijn tweede post reageer ik op iemand terug en probeer iets meer te verduidelijken over een aangehaald punt dan een “bevalt me wel of niet” berichtje.

Dat spanningsveld was er weldegelijk (in ieder geval volgens degene die deze film hoog waarderen) , alleen jij hebt het blijkbaar gemist...

Sorry, maar die opmerking slaat echt nergens op. Een hoogstemmer zal altijd iets herkennen of waarderen wat een laagstemmer niet herkent of waardeert.

Die had ik (niet zo) jammer genoeg gemist.

Blijf ik het vooral nog vreemd vinden dat je als hoofdthema berrusting lijkt aan te halen. Staat zo'n beetje haaks op de 3 verhaallijntjes die getoond worden.

Volkomen eens met deze gezonde nuancering.

‘Berusting’ als overheersende grondtoon (houding of stemming) in Dolls is totaal iets anders dan het aanwezige hoofdthema (handeling of conflict) ‘trouw zijn’ in deze film. Het is meestal wel de toon die een thema kan maken of breken.

Jammer dat een beetje begrijpend of invoelend lezen (kijken) soms zo moeilijk kan zijn. Of moet de oorzaak van dit probleem altijd bij de schrijver (regisseur) gezocht worden?

Ja en een hoogstestemmer zal Kitano een goed regisseur vinden en een laagstemmer een slechte. Zo weet ik er nog wel 10.

Mijn punt is dat BASWAS zijn analyse dat het er niet zou zitten niet klopt, hij zag/beleefde het niet, andere wel. Conclusie: het zit er wel in.

Ook als grondtoon (houding / stemming) slaat het nergens op, noch qua verhaallijn, spel van de acteurs, montage en cameravoering.

Het is niet nodig om je punt te herhalen hoor, dat is al lang duidelijk en m'n voorgaande opmerking gaat nog steeds op. Dus wanneer iemand spreekt over de geniale humor in Ace Ventura, die jij er toch echt niet in terugvindt, heb jij dus iets gemist. Want aanwezigheid van spanningsvelden of geniale humor in een film, zijn beide berust op de persoonlijke kijkervaring. Ik vind het best

In Dolls wordt het impulsieve spanningsveld zonder veel visueel raffinement nooit echt aantrekkelijk.

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en de kleur is ...

Nou ja Kitano is natuurlijk een Japanner dus waarom zou die geen mooie plaatje mogen schieten van zijn eigen land? Dat af doen al toeristenplaatje vind ik *ahum* kort door de bocht

Vind dat je de verhaaltjes ook wat gemakkelijk van de hand doet, er steekt toch wel iets meer achter. Wat ik begrepen heb zijn de 3 verhalen gebaseerd op oude Japanse folklore, verhalen die al eeuwen door middel van het poppenspel vertelt worden. Ik vindt de adaptie die Kitano maakt naar de huidige tijd dmv film helemaal niet zo onaardig.

Toch zou ik je wel willen aanraden om iig Hana-Bi eens proberen te pakken te krijgen, die film kent toch zeker een inventieve en apparte variatie in verhaal en gefilmde scènes vind ik.

Vanavond 1,5 keer gezien: de eerste keer kijken overheerste het gevoel á lá BASWAS, maar ik had het gevoel dat ik het nog niet begrepen had en keek de eerst helft van de film nog een keer: wat me op viel was de gelatenheid: vooral van de 'bruidegom' . Het zwijgend spel van hem en zijn bedrogen vriendin, kwam nu wel over en fascineert:......Ik denk zijn keuze voor zijn gek geworden vriendin voor Japanners extra extreem is: zijn toekomst ligt in duigen maar ook voor zijn vader en moeder......hij kiest voor gekte: ingesponnen in hun een eigen wereld, maar zo krijgt hij weer contact met haar........

Maar de acteer prestaties zijn wisselvallig, of beter broos, de keuzes van de regisseur zijn wat al te nadrukkelijk symbolisch...........en erg cliché.
Maar ik ben er nog niet hellemaal uit. Ik zit nog in mijn 'popstadium'
Op zoek naar een verklarende zijden draad van de regisseur.
Deze film bevat een typsch japans thema, die daar harder en strarder is: de botsing tussen generaties.........of beter de verstarde hiërarchische verhoudingen, maar ook levensloop en natuurlijk trouw aan het liefdesgevoel in verschillende vormen Maar ik denk de grondtoon van deze film toch gelatenheid is......een berusting die ergens diep onder spanning staat.

De schijnbare rust in de film is 'aantrekkelijk':.....het gedrag is star, popachtig.....mechanisch........typisch japans? Heeft kitano daar kritiek op? Moet ook de extra's nog zien........


De muziek is sfeervol, maar het laatste shot is sentmenteel effectbejag..........en de jaargetijden (der liefde?) zijn prachtig, maar dat alles maakt nog geen goede film!

Ik ga "Dolls" zeker nog een keer kijken, voorlopig 3*

En ik vind het dus wel ontieglijk emotioneel. Ik kan niet speculeren naar de intenties van Kitano aan de hand van 1 vaag interview. Het doet er ook niet toe. Vooral dat verhaal van die twee dolende geliefden, gelaten voortbewegend door de seizoenen is voor mij vreselijk emotionele cinema. Bressoniaans, dmv projectie, mijn verloren relaties en verliefdheden, de onbereikbare liefde... ik voel het allemaal in dit geniale segment van Kitano.

Je zou trouwens compleet gek zijn om Kitano's oeuvre niet af te gaan naar aanleiding van deze teleurstelling. Vooral Hana-Bi is zo vre-se-lijk goed.

Begrijp echt niet waar deze termen vandaan komen.

Man geeft huwelijk met dochter van baas op (= zekerheid + erfenis) om zijn ondertussen doorgeslagen echte liefde uit het gesticht op te halen om te boeten en hun verloren liefde te herwinnen.

Vrouw blijft 50 (?) jaar op een bankje wachten tot haar geliefde terugkomt. Haar geliefde herinnert haar op oude leeftijd en gaat terug naar het park.

Fan van popzangeresje steekt zijn eigen ogen uit om dichter bij haar te komen

Uit deze basis alleen klinkt er toch al niks van gelatenheid of berusting, integendeel. Mensen vechten tegen beter weten in voor hun liefde, of wat er nog van overblijft. Wat uiteindelijk ook hun tragische afloop blijkt te zijn.

Het acteerwerk en ook de editing weerspiegelen dit, maar dan wel op een meer ingetogen manier. De pijn, liefde en toewijding ligt in ieder geval net onder hun stalen gezichten af te lezen.

Er zit in Dolls één verhaaltje uit de traditie van het Bunraku poppentheater. Dit gaat over een man die geld verduisterd heeft om zijn geliefde, een prostituee, vrij te kopen. Met zijn tweeën slaan ze op de vlucht. Je moet wel het interview met Kitano op de dvd gezien hebben om de zeer fragmentarische elementen uit dit verhaal in het stukje poppenspel aan het begin en eind van de film te kunnen herkennen en te plaatsen.

Losse onderdelen uit wel of niet bestaand verhalen samplen kan een aardige en moderne manier zijn om een nieuw verhaal te vertellen. In de verknipte clichés moet dan wel iets overblijven van een snipje emotionele duidelijkheid om in het nieuwe verband nog een aantrekkelijke uitwerking op het publiek te hebben. De kans is anders groot dat een oplettende kijker verloren naar de rest van de film gaat zitten kijken met in zijn gevoel alleen nog maar een groot stuk wantrouwende gelatenheid.

In het interview vertelt Kitano ook dat het publiek vroeger nog bewondering kon opbrengen voor heftige aandoeningen. Tegenwoordig zouden wij die grote emoties volgens hem niet meer goed kunnen meevoelen. Ik vind dat een erg beperkte visie. Het getuigt van een erg gemakzuchtige berusting als je zo’n uitgangspunt als filmer niet onmiddellijk oppikt als een uitdaging om op zoek te gaan naar de grote gevoelens van deze tijd en de grammatica van de filmtaal daaraan probeert aan te passen met gebruik van alle nieuwe technische mogelijkheden.

P.T. Anderson is bijvoorbeeld in zijn film Magnolia daar op een zeer scherpe en slimme wijze mee bezig geweest.

Hana- Bi zag ik bij Rodisc al te koop voor niet al te veel geld, dus misschien toch maar eens kijken. Mijn angst is dat mij hetzelfde overkomt als wat met mij al eerder gebeurde bij de broertjes Coen. Vanaf de eerste film die ik van ze zag, zat ik mij te ergeren aan de enorme nonchalance in hun werk. Zij laten geen grote emoties zien, ze koketteren alleen nog maar op een flauwe manier met heftige gevoelens. Ondanks verschillende herkansingen voor de twee broertjes met andere films van ze, kwam ik niet af van die voor mij vervelende bijsmaak in het hart.

Bresson’s zoektocht naar het verleggen van grenzen in de filmgrammatica is soms spannend om te zien. Een streng streven naar nieuw perfectionisme, bijna Japans, maakt zijn zoeken naar een andere manier om emoties uit te drukken boeiend. Bij Kitano (na één film) en de broeders Coen mis ik zo'n professionele nieuwsgierigheid op alle vlakken van het gebruikte medium.

Het kan natuurlijk niet zo zijn dat enkel en alleen de grenzen van strengheid in de filmgrammatica verlegd mogen worden. Juist ook de grenzen van de speelsheid op het audiovisuele terrein moeten altijd een klein of groot eindje opgeschoven kunnen worden zonder dat er alleen nonchalance voor gevoel overblijft.

Je moet als regisseur met een lekker groot hart en meer dan twee ogen en oren wel wat krachtigers in huis hebben dan een slepend onduidelijk verhaaltje vol sentimentele berusting. En dat dan ook nog eens niet alleen maar gaan verfilmen door camera- & montagewerk uit het jaar nul met als vetlijkende magere bonus een groot bontgekleurd lint uit de snoepwinkel van om de hoek.

Volgens mij, ik heb nog niet weer gekeken, heeft Kitano een doorzichtige film willen maken. Ik las iets over de kunst van het weglaten (NRC pag1 zie Fisherking). De opzet van de film is eenvoudig: geen grote sets met veel mensen. Weinig dialoog. Niks spectaculairs. Dat is verademend. De muziek daarbij is mooi en doordringend. Er wordt veel gevraagd van de acteurs. Met miniem spel moet je veel oproepen. Soms lukt dat. De eerste helft: de jongen en zijn vriendin. Hun stille spel wist mij mee te nemen, zeker de 2e kijkbeurt. Je gaat nadenken over zijn gevoel en hoe hij met haar omgaat. En natuulijk haar reactie etc.....maar ze maken niet echt een ontwikkeling door......

Maar de ander verhaallijnen vond ik gezocht en niet echt boeiend. Ik zie ook niet echt een verband behalve dan trouw Het spel zakt soms op een bedenkelijk niveau: het kleine gebaar is ontzettend moeilijk te spelen om geloofwaardig over te komen.

De Japanse jaargetijden zijn prachtig: maar is dat in bijzonder cinema verwerkt........zoals ik nu zie nee. Er zat volgens mij ook een duidelijke montage fout in. bij het was geloof ik bij het hotel, even een shotje van de vervallen ongewassen auto, terwijl hij in werkelijkheid nog in goede staat is.

De hele film zit in een soort dramtaische gelatenheid, ondanks de emotineel geladen daden van personages. Het is allemaal vergeefs. De japanse manier van doen: letterlijk en figuurlijk afstandelijk, weinig aanraken......er is geen echte spontaniteit. Die popartieste is ook zo hopeloos opgewekt......Kitano lijkt dit als een stijlmiddel te gebruiken. Het stelletje eindigt ook als aangeklede poppen. En de gezichten hebben sowiso iets popachtigs.

Het stel dat geketend door de hele film sjouwt staat, volgens mij, symbool voor die gelatenheid........

Maar het Japanse porcelijnen poppenhuis zit in Kitano's glazenhuis die voor mij veel barsten en scheuren vertoont......en BASWAS loopt er als een olifant door heen.

Ik ben er nog niet echt uit, maar het is geen bijzonder goede film.

Bijzonder hoogstemmer Narcissus laat zijn oren hangen naar BASWAS?

Net zo alsof alles er altijd zo dik bovenop moet liggen. Ik dacht dat jij altijd zo graag zocht naar meerdere lagen in een film.

Het zoekproces naar lagen bij deze film is nog niet voltooid.....maar ik vrees het ergste.

Als je goed leest vind ik BASWAS wat te hard in zijn oordeel. Kitano's manier van filmen is kwetsbaar. Ik probeer films niet tegen elkaar weg te cijferen. Ik stel mijzelf de vraag: wat is het doel van de regisseur? Bij deze film ben ik er nog niet uit.

Ik bekijk veel fims uit de 'canon' vandaar mijn hoger gemiddelde.

Mensen die zichzelf stuklopen in de ijdele tocht naar liefde. Er wordt gewoon te braaf gekeken naar deze film. Schuifelende personages die staan voor gelatenheid ? Liefdesperikelen die staan voor trouw ?


Is gewoon J-Pop, en dan is dit niet meteen de meest "opgewekte" variant.

Wat de "folklore" betreft is het eerste verhaal gebaseerd op een legende over twee aan elkaar gebonden bedelaars.

Ik heb bij het oeuvre van de Coens nooit het idee gehad dat ze grote emoties wilden uitdrukken. Hun films hebben andere grote pullfactoren. Dat kun je niet vergelijken met een Bresson of een Bergman of een Antonioni. Kitano doet dat wel vind ik, maar niet zozeer in een totaal vernieuwende filmtaal. En dat vind ik best. Mijn opmerking over Bresson (projectie) heeft dan ook te maken met mij, de kijker, en of Kitano nu de juiste intenties had dat weet ik niet, boeit me dan ook niet als een film me emotioneel raakt. Ik zie de tocht van de geliefden als een boetedoening en de emotie (desnoods gelatenheid) in hun gezichten raakt me. En er zit zeker wel ontwikkeling in hun spirituele tocht, al is die ontwikkeling heel erg langzaam en abstract. Het hypnotiseert me als een lange take van Tarkovsky. Het segment creeert dezelfde soort geestelijke spanning bij me als de take met de kaars in Tarkovsky's Nostalghia. Het gaat er in deze scene/segment eigenlijk om wat je er als kijker zelf inlegt, een soort interactie. Dat heb ik ook met de cinema van Bresson.

Volledig met OH eens. Daarbij vind ik de opgewekte J-Pop sequence juist sterk: achter het vrolijke deuntje gaat een groot drama schuil. En zijn er niet talloze figuren de doorslaandraaien in hun 'fandom'. Zo'n beetje het tegenovergestelde van gelatenheid.

Over de Coens beweer ik niet dat ze grote emoties willen uitdrukken. Ik stel dat ze alleen nog maar op een erg flauwe manier koketteren met heftige gevoelens in plaats van ze te laten zien.

Als ik het vervolg van de gequoteerde reactie lees met een aantal bekende namen, denk ik dat het duidelijker is om een onderscheid te maken tussen thema en emotie. Kleine thema’s behandelen de alledaagse praktische kant van het leven, grote thema’s beschouwen de metafysische kant. Zowel in de uitwerking van een groot thema als van een klein thema kunnen kleine of grote emoties voorkomen. Het is het geheel ontbreken en gebruik maken van dat subtiel onderscheid in Dolls die de film voor mij zo ontzettend plat laat overkomen. Als een olifant loopt Kitano over het porselein in mijn hart.

Mijn ergernis ontstaat verder door het banaliseren van bijvoorbeeld zoiets als de kunst van het weglaten. In plaats van met zo weinig mogelijk middelen zoveel mogelijk uit te drukken, wordt het in mijn ogen nu alleen maar gebruikt om een artistieke onkunde en onmacht lekker vluchtig te camoufleren. Nooit krijgt een uitgekleed of gemaskeerd los element in Dolls door het weglaten een poëtische meerwaarde in samenhang met andere elementen. Het weglaten door Kitano is allemaal in de orde van: als je de ‘r’ uit het woord 'trouw' weglaat, hou je het woord 'touw' over.

Als voorbeeld van een slap hoogtepunt noem ik de scène met de erg voor de hand liggende actie van “de gebonden zwervers’ die door het raam naar de aankondiging van hun eigen trouwerij kijken. Dit heeft het poëtisch niveau van een sintnicolaasgedicht. En heus, een goede smartlap kan ik waarderen, als er ook maar wat vakkundig sentimenteel raffinement in zit.

@ Ramon K: Wat bedoel je trouwens met (projectie) bij Bresson?

Tijdens het kijken naar Dolls moest ik uit verveling o.a. vaak denken aan Il Deserto Rosso van Antonioni. Je kunt kleuren gebruiken, en gebruik maken van kleuren.

Het idee van “de gebonden zwervers” komt overigens niet uit een legende. Volgens Kitano in het interview is het een jeugdherinnering van hem, die hij al lange tijd in een film wilde uitwerken.

De film opent met een sobere registratie van een poppentheater. De poppen bewegen levensgetrouw, maar niet uit zichzelf: er is een heel team voor nodig om ze autonomie uit te laten stralen. Elke beweging ontstaat niet spontaan, maar is nauwkeurig geregisseerd. Hun handelingen liggen vast en daarmee ook hun einde. (In zekere zin is dit poppentheater een metafoor voor de filmkunst, maar daar was het Kitano niet om te doen geloof ik.)

Met deze proloog in je hoofd, kijk je anders naar de personages die volgen. Je ziet ze, maar je voelt heel sterk dat er iets bovenmenselijks is dat de personages in de greep heeft. Noem het het noodlot, noem het de maatschappij, noem het de regisseur van de film. Dit geeft ‘Dolls’ voor mij zijn worgende spanning. Door fouten die niet meer ongedaan zijn te maken, zijn de raderen in werking gezet. En nu komen de geliefden met elke stap die ze doen dichter bij hun onontkoombare einde.

Dit verleggen van de autonomie naar iets buiten/bovenmenselijks zag ik ook in het landschap: dat lijkt alle emoties van de karakters te spiegelen: des te uitbundiger naarmate de karakters ‘bleker’ worden.

4*

Johan 1 drukt perfect uit wat ik met "gelatenheid" bedoel.

Ik heb de "extra" inmiddels bekeken: hier wordt o.a. gerept over de mogelijkheid van keuzes maken: de belangrijkste hoofdrolspelers (de gebonden zwervers) lijken geen keuzes meer te kunnen maken.

De regisseur laat ze geen keuzes maken......alle mogelijkheden lijken uitgesloten.........why? Klassieke noodlot? En hoe zit dat met het nu?

De sfeer op de set leek me ook eenzijdig: meester Kitano is het middelpunt. Je ergens onderdanig aan maken, veel eerbied betonen............. de kleding gaat het scenario sturen....tja!

Vooral de verlegen acteurs zijn door Kitano erg geïmponeerd: oppervlakkige idolatrie, onderdanigheid.....mmm. pop-achtig in meerdere betekenissen van het woord. Het zal hier wel Zen wezen maar ik vond het leeg. Erg Japans geloof ik.

Bij "Avalon" b.v wordt dat lege ruimschoots gecompenseerd door cinematografische vakmanschap.

Er zit in Kitano iets van moderne onverschilligheid: je mag er zelf uithalen wat je wil.......als je de beelden mooi vindt dan is hij al lang tevreden.

Ik vind het magertjes.

Maar de regisseur heeft gelijk als hij zegt dat je filmbeleving van je persoonlijkheid, je kijk op het leven, of je gemoedstoestand afhangt. Lijkt me een opendeur......van glas?

Ik mis substantie! Dat wat b.v.Tarkovsky's films wel bezitten.........

Voorbeeld van eenvoudige cinema van Patrick Garland, wie kent hem niet, maar wel met inhoud:

http://www.moviemeter.nl/fi...

Maar zoals ik al zei: ik ben er nog niet uit Ik ga nog een keer kijken, misschien zie en voel ik het dan anders. en let ik op andere dingen.....als ze er zijn.

Waar dan? Want ik zie dat nergens terug in de cinema van de Coens. Voor mij creeeren de Coens een alternatief universum waarin typetjes centraal staan met maniertjes en gedragingen die buiten de lijnen worden getrokken. Dat trekt me aan. Ze pakken een genre, en maken er een lichte persiflage op. Waar komt dat gekoketteer dan om de hoek kijken? En waarom zou dat slecht zijn?

Tsja, ik draag Tarkovsky op handen hoor, maar een scene als die met die kaars zal door weinig mensen begrepen/gevoeld worden mits zij er iets van henzelf in leggen. Dat bedoelde ik eigenlijk een beetje met projectie. Bresson gebruikt ook 'gelaten' gezichten ontstript van emotie, laat stukjes plot weg, laat motieven weg.... Toch is zijn cinema zeer emotioneel voor mij, omdat ik gevoelens en motieven van de personages zelf ga invullen, vaak volgens mijn eigen emotionele logica. Zo werkt dat voor mij ook met de gedoemde zwervers in Kitano's film. Ik vind het veel te makkelijk om zo'n film dan inhoudsloos te noemen omdat jij die emotionele spanningsboog dan niet voelt, of omdat je Kitano's intenties dan meent te kennen aan de hand van 1 interview. Film is interactie, en ik weet niet wat Kitano's intenties zijn, en het doet er voor mij ook niet toe omdat Kitano's inspanningen en mijn inspanningen uiteindelijk resulteren in een emotionele beleving mijner zijds. En dan is het voor mij goede cinema. En ik denk zelfs dat heel veel Aziatische cinema daar op drijft.