Shinjû: Ten no Amijima (1969)

Een zwaar dramatisch liefdesverhaal dat eigenlijk slechts door enkele facetten interessant blijft. Zo blijft het fascinerend hoe Japanners omgaan met emoties en elementen als eer, trouw en diverse verplichtingen. Vaak zeer dramatisch, maar ook veelal ingetogen en verveemdend van hoe wij Westerlingen zouden reageren in dergelijk situaties. Wat de film echter vooral onderscheid van andere films, zijn de mysterieuze in het zwart geklede wezens, die vaak op de achtergrond aanwezig zijn, maar nooit opgemerkt worden door de personages in beeld. Zij handelen echter af en toe wel, waarbij dingen aangereikt worden, de tijd stop gezet wordt en wij –de kijker- direct aangesproken worden, en personages subtiel een richting ingestuurd worden. Zij dirigeren de personages in hun doen en laten, waarbij alles voorbestemd lijkt, zonder zelf ooit een waardeoordeel te vellen. Gelukkig wordt ook niet uitgelegd wat hun doel verder is, al zal een ruimere algemene kennis van de oudere Japanse cultuur hier vast uitkomst bieden.

Het liefdesplot zelf is echter niet zo heel boeiend, of je moet er Shakespeariaanse proporties in willen ontdekken, maar ik word er zelf warm nog koud van. Visueel is de film verder weinig interessant met minialistische settings, waarbij het camerawerk vooral in dienst staat van het narratief, iets wat verder wel kenmerkend is voor Japanse (en Amerikaanse cinema) van rond deze tijd.