Sen to Chihiro no Kamikakushi (2001)

Gewoon kijken.

Als je met zo'n houding begint, zal je de film waarschijnlijk niks vinden.

ik heb hem ik ga hem binnenkort kijken!

Schitterende film. Zeer leuk verhaal, niet helemaal origineel, maar wel geweldig fantasievol uitgewerkt. De animatiestijl beviel mij goed, maar soms leek de stijl oppeens te veranderen. Ook zijn de karakters leuk, sommigen grappig zodat er een kleine portie humor in de film komt, wat ik ook goed kon waarderen. Zeer mooie film!

hoe vaker je hem kijkt hoe leuker die is! de eerste keer was ie al leuk de tweede keer al stukken en stukken leuker!

lang geleden dat ik hem gezien heb. Misschien was ik nog wat te jong. Vond er toen erg weinig aan.

misschien moet ik hem maar eens opnieuw gaan kijken, alhoewel het verhaal mij sowieso niet echt aanspreekt.

Zojuist gekeken.

Vermakelijk? Ja. Een topfilm in mijn ogen? Nee.

Toch een aparte verhaal, met een hele rare fantasy-wereld vol met Goden en heksen. Wel erge mooie piano-muziek tussendoor en de tekening-animatie zagen er indrukwekkend uit.

Dit is toch één van de eerste teken-animatiefilms die ik heb gezien (samen met Akira en Transformers uit '86), het is dus een klein beetje wennen aan het gevoel dat ik niet naar Cartoon Network series van een kwartiertje zit te kijken, maar naar een volle film.

Binnenkort op naar Grave of the Fireflies.

Het is dan ook niet echt een kinderfilm in mijn ogen.

Prachtige film

De magie, fantasie en spanning spatten van het scherm af!

Echt een wonderbaarlijke film en één die iedereen moet zien... Ik zou niet zien hoe iemand hem slecht zou kunnen vinden.

Sorry dat ik reageer op een bericht van 2 maand geleden, maar hier heb je 100 % gelijk.

Sen to Chihiro no Kamikakushi was ook mijn eerste anime. Teleurstellend voor mij, maar zeker niet representatief voor alle anime's. Intussen sta ik 4 Miyazaki's verder, en heb ik toch wel 2 juweeltjes ontdekt, met name Hauru no Ugoku Shiro en Mononoke-Hime.

De fantasie vond ik veel origineler en liet mij veel diepere indruk na.

Dus ik zou zeggen, niet opgeven!

nog nooit een anime film gezien maar ben erg benieuwd! Enkele vrienden kijken veel van dit soort films en hun hebben over het algemeen wel een goede filmsmaak. daarom dat k me er ook maar eens aan ga wagen.

Deze heb ik besteld en word dus mijn eerste anime wat een vreemd verhaal lijkt me dit Maar een beetje fantasy schrikt mij absoluut niet af

Wow, mijn eerste anime film! En ik vond hem fantastisch, de muziek, sfeer, taal, tekenstijl en het verhaal. Allemaal compleet, hier wil ik meer van zien! Al vind ik het wel een beetje over de top allemaal soms, een beetje dat lugubere Aziatische sfeertje. Maar dit is mischien een persoonlijke issue, maar krijg altijd een beetje een claustrofobisch gevoel daarvan. Enfin! een hele goede film, nadat ik mij hier overheen heb gezet. 4.5!

heb em gezien in wat vermoeiende toestand, kon men aandacht er niet goed bijhouden. De sfeer zit wel heel goed bij deze film. Het is echt typisch aziatisch volgens mij, zoiets zouden ze hier in het westen gewoon niet maken.

Maar ik ga em nog eens moeten herzien voor écht men mening te kunnen geven. Ik vermoed dat mijn 2e kijkbeurt nog beter gaat zijn!

Minder dan zijn andere films.

Alweer een betoverend verhaal uit de handen van Hayao Miyazaki. Het leuke aan de verhalen is altijd het ontbreken van een echte "bad guy", wat de kijker dwingt door alles te relativeren. Er bestaat niet per se een goed/slecht-perspectief in de film.

Mijn 2e anime na Mononoke-Hime en ook in deze film wordt er weer een mooie fantasiewereld gecreëerd. Alhoewel ik Mononoke-Hime mooier en wat duisterder vond is ook dit een verhaal met veel sfeer.

Ik denk dat ik toch nog meer anime zal kijken aangezien ook deze mij niet heeft teleurgesteld.

3.5*

Mijn tweede Ghibli. Na het prachtige Whisper of the Heart waren de verwachtingen hoog, en die zijn gedeeltelijk ingelost. De tekeningen zijn weer schitterend. De fantasiewereld is prachtig gecreeërd met een oneindeloze fantasie. Ook weer prachtige filmmuziek en een nog mooier slotlied zijn aanwezig. Maar weer vind ik de meeste kracht liggen in de hoofdpersoon, Chihiro. De animetors (is vast geen woord) weten briljant emotie te leggen in het gezicht van een meisje. Ook in de wereld zitten aandoenlijke dingen, en er is ook ruimte voor humor hier en daar. Toch was het mij iets te ontstuimig, af en toe werd het wat chaotisch. Maar dat wordt goed gemaakt door het geweldige einde.

3,5*

Eerste film van Hayao Miyazaki die ik zie en het viel niet tegen. Vanaf het moment dat de lampen aan gaan en de wereld tot leven komt is het erg sfeervol en ziet het er ook schitterend uit . Ook het verhaal verveelt geen moment eerlijk gezegd, een soort van Alice in Wonderland eigenlijk. Ook heel wat symboliek, waar ik geregeld niks van snapte. Al met al toch wat te vaag voor mij voor een echte hoge waardering, maar desalniettemin absoluut een aanrader.

4.0*

Een film met een achterliggende boodschap en erg mooi gemaakt. Van mij een vette 5

Heb hem v/d week voor het eerst gezien en vond het een goede anime. Deze film bewijst maar weer dat handgetekend zoveel meer geeft aan een film dan computeranimaties, imo dan.

4* dus misschien wel 4,5..twijfel, twijfel

Ik heb het niet echt geprobeerd te weerstaan, en het maakt dus ook niets uit.

Deze film verdient gewoon meteen een 5.

Om een of andere reden was ik nooit toe gekomen aan een Myazaki of Ghibli film en heb ze altijd een beetje achterwegen gelaten.

Vorige week keek ik Totoro en had dus heel veel zin om eindelijk Spirited Away te kijken. En wat heb ik genoten.

Elke scene is een lust voor het oog, de rare wezens, de animatie, de soundtrack, de metaforen ( waarschijnlijk zijn ze er, maar ik haalde ze er nog niet uit ) en de personages.

De kleine pluisballetjes die ook in Totoro zaten waren vooral geniaal.

Ik heb nu al twee Ghibli/Myazaki films erop zitten en mijn kaak heeft overuren gedraaid van de constante grote glimlach op mijn muil.

Op naar de volgende!

Een dikke, dikke 5

PS: Zou hem zelfs in mijn top10 zetten, er zijn echter geen films die ik er uit kan halen zonder ruzie met mezelf te krijgen.

EDIT: Toch wel

Precies. En als ALLES kan, dan haak ik af. Ik vind dat niet interessant. Spanning wordt (o.a.) gecreeerd door mensen in benarde situaties te plaatsen. Maar als ALLES kan in een film, dan bestaan er feitelijk geen benarde situaties, want op elk moment kan er weer 'een deur naar een andere dimensie worden geopend' (ik zeg maar wat). Ik ben dol op fantasie, maar er moeten in mijn optiek duidelijke regels zijn (zoals bij Harry Potter en Lord o/t Rings), anders is alles los zand.

En prima verder als mensen dat trekken, maar ik vind het boooooring.

Alsof er in deze film alles mogelijk is Chihiro komt in de geestenwereld terecht met een heel duidelijke set regels waarbinnen eerder nog meer beperkingen gelden dan waarin alles mogelijk is. Het badhuis wordt strak gerund door Yubaba en Chihiro moet er werken voor de kost. Ze moet bovendien een aantal keuzes maken die consequenties hebben voor het verloop en de afloop van het verhaal (dus geen deus ex machina's die op de valreep de boel komen redden). Er gelden net zoveel regels als in de toverwereld van HP of in de fantasiewereld van Tolkien.

Net zoveel?

Er zal (zeker voorJapanners) best logica in zitten, en ongetwijfeld zijn mij dingen ontgaan, maar dit vind ik toch wel wat overdreven. Dit is veel meer fantasie/vrije associatie/van-de-hak-op-de-tak dan Harry Potter. En voor een deel is dat voor mensen toch juist de lol? Veel mensen vinden het toch fascinerend dat het raar, onlogisch en onvoorspelbaar is? Wat je dan vaak hoort is 'dat ze het over zich heen laten komen'. Je moet toch wat als je geen touw kunt vastknopen aan een film...

Het is alweer jaren geleden dat ik 'm heb gezien en het voornaamste wat ik me ervan kan herinneren is wat een teleurstelling het was. Ook had ik bij de vele fantasiewezentjes het idee dat ze volstrekt willekeurig waren samengesteld. Zeg maar een hoog Pokemon-gehalte. Lekker brainstormen over wat voor absurde combinaties er mogelijk zijn. Het kan niet gek genoeg. Sorry, maar ik vind dat eerder goedkoop dan creatief. Wat ik echter niet begrijp is dat iedereen ermee wegloopt, maar dat zal aan mij liggen.

Toch nog even het volgende:

Kijk, wat best mogelijk is, is dat ik gewoon te dom ben voor deze film en/of dat ik te weinig kennis heb van Japanse cultuur en religie (lees: niets!). Ik kan me voorstellen dat het voor mensen die het wel hebben kunnen doorgronden een boeiende film was.

De vraag is echter: Wie heeft hem nou echt begrepen? Het is echt niet zo dat ik mezelf zo verschrikkelijk intelligent vind, maar de allerdomste ben ik nou toch ook weer niet. Ik durf de stelling dus wel aan dat een groot deel van de mensen die deze film geweldig vindt er net zo weinig van heeft begrepen als ik, en dat DAT juist de reden is dat ze 'm leuk vonden! Ze vonden het gewoon een 'lekkere rare film' (en dat mag natuurlijk).

Daarnaast kan ik me toch ook niet aan de indruk onttrekken dat je deze film gewoon goed 'moet' vinden, omdat 'men' nu eenmaal besloten heeft dat het een meesterwerk is.

Ik snap gewoon niet zo goed wat er niet aan te snappen valt. Meisje komt in een andere wereld terecht, slechterik pakt daar haar identiteit af, meisje moet vechten om die terug te winnen. Daarbij spelen de vreemde figuren (zo vreemd zijn die nou ook weer niet) en zijplotjes vooral een bijrol. Dit soort commentaar lees je overigens niet bij de Disneytekenfilm Alice in Wonderland die qua absurdheid echt niet onder doet aan Sen to Chihiro. Aan dat verhaal valt nog veel minder een touw vast te knopen (en dat is juist de bedoeling). Heeft allemaal maar weinig met cultuur te maken. Hoewel deze prent wel weer maatschappijkritisch van opzet is, maar dat is een heel ander verhaal.

Maar er gebeurt veel meer dan dat in de film. Tal van onbegrijpelijke scene's met de meest absurde figuurtjes die ogenschijnlijk allemaal random dingen doen. En akkoord, het is een droomwereld met mythische figuren, maar dat is ook juist het probleem voor mij. Het is ongrijpbaar en daardoor bindt en boeit het me totaal niet. Misschien is het knap te noemen dat hij een soort van 'droomgevoel' weet op te wekken, maar tegelijkertijd denk ik ook: 'Nou en, dromen kan ik zelf wel'.

Maar goed, ik begrijp dus van jou dat het centrale verhaal maar weinig om het lijf heeft. Zat ik er toch niet ver naast.

Ja, nog zo'n rukfilm!

Al moet ik zeggen dat ik onlangs de recente real-life versie zag en nu weet ik niet of die het boek een beetje volgt, maar daar zat i.i.g. veel meer logica in dan in de Disney-tekenfilm.

Maar je hebt gelijk: Droomwereld, dus weinig interessant (voor mij).

Toch heb ik begrepen dat er veel Japanse cultuur en religie verweven zit in deze film, maar dat heb ik ook maar van horen zeggen.

Maar goed, uiteindelijk is het natuurlijk zo dat smaken verschillen, en dat is ook prima, maar toch hoop ik wel dat je het met me eens bent dat er een fundamenteel verschil zit tussen een gecontrueerde fantasiewereld zoals HP of LotR (waarin van tevoren een aantal duidelijke regels zijn gesteld) en een absurdistische droomwereld zoals in Spirited Away en Alice in Wonderland.

Groetjes!

Kort gezegd gaat de film volgens mij over de zelfstandigheid en identiteit van de Japanse burger (jeugd?), tegen de achtergrond van een steeds individualistischer wordende maatschappij. Thema's als identieit (No Face heeft geen identiteit, de identiteit van Chihiro wordt afgepakt), natuurvervuiling (denk aan de stinkgod en Haku) en de teloorgang van Japanse tradities geven invulling aan de hoofdlijn. Het is eigenlijk niet zo random als het lijkt.

De geestenwereld (ik denk niet dat het als droomwereld of fantasie bedoeld is) wordt langzaam aan vergeten door de huidige generatie. Op weg door het bos aan het begin van de film zie je allemaal overwoekerde beeldjes en tempeltjes, uit de tijd dat de natuur nog vereerd werd met kleine offers en gebeden. De ouders van Chihiro rijden er gewoon langs, hebben er blijkbaar weinig aandacht voor. Ze komen vervolgens in een verlaten pretpark dat door de mensen net zo gemakkelijk vergeten werd na het knappen van de Japanse economische bubbel als dat het opgebouwd werd (wordt letterlijk gezegd in de film). Mensen hebben niet eens door dat er tegenwoordig geesten huizen. Verder gaan de ouders zich als mensen van hun eigen, moderne tijd gulzig te buiten aan het uitgestalde eten dat niet voor hun bestemd is, terwijl ze er vanuit gaan dat ze het gewoon met hun creditcard kunnen oplossen.

Zo zijn er heel veel vrij duidelijke aanwijzingen waar Miyazaki op aan stuurt. Hij laat Chihiro juist het omgekeerde leren in de geestenwereld. Voor haarzelf opkomen, hard werken, natuurbehoud, geesten eren etc. De plot mag in de basis wel simpel zijn, maar de film heeft meer te bieden dan een schijnbaar stuurloos verhaal

Ik snap wel dat je weinig kan met dit soort uitbundige fantasieën, maar als je naar HP kijkt zijn er toch veel gelijkenissen? Jongetje komt in een vreemde wereld terecht, moet zich daar eveneens staande houden en bovendien zit die wereld ook vol met wonderen en vreemde creaturen (spoken, draken, driekoppige slangen, trollen en weet ik wat). Ik denk dat het grootste verschil tussen beide een soort van ongrijpbaarheid is wat betreft deze film. Wat minder voorgekauwd, ook al ligt de thematiek niet erg diep verscholen in de mateire!

Goede analyse, ik heb het nooit eerder zo beschouwd