Dune: Part One (2021)

Ik ben een groot fan van Dune maar ik snap niet waarom het zo groots en met franchises en Hans Zimmer en dergelijke namen moet. Je moet hier niet teveel budget in zetten en dan in een woestijn filmen en wat hoeft dit nou te kosten? Dune is een woestijn, de woestijnmensen lopen in vodden en je enige budget heb je voor af en toe een zandworm nodig. Alle poeha eromheen altijd dat nekt elke verfilming van dit boek. Ik ben bang dat het nu ook weer veel teveel over de vorm zal gaan en niet om de inhoud. Net als bij blade runner. Hopelijk heb ik ongelijk maar met deze film gaan we vrees ik geen bewustzijnsniveau hoger schakelen. En dat moet dus juist wel daarom is Dune zo goed!

Maar nolan kan dat ook niet. Jodorowsky had het moeten doen. En je moet hier drie delen van 2 uur van maken zoals met lord of the rings.

Ben bang dat je gelijk krijgt. Villeneuve is ook meer een stylist dan een inhoudelijk interessant regisseur. Misschien nog wel op conceptuele aanpak, maar zijn personages zijn doorgaans eendimensionaal.

Filmen in de woestijn is vreselijk en kostbaar. Alles komt continue vast te zitten in het zand en dat kost tijd, dus geld. Voor de versie van Lynch hebben ze er ook nog weken aan gewerkt om alle stenen uit het zand te verwijderen. Woestijnen zijn zelden zand alleen.

Maar tegenwoordig wordt alles in de computer gemaakt. Veel te steriel doorgaans.

Er zijn volgens mij genoeg films met bescheiden budget opgenomen in de woestijn? Walkabout, dust devil. Lynch kan zich er best op verkeken hebben maar met goed materiaal en personeel en een pragmatische instelling moet het goed komen. Wie zegt dat er op Dune geen stenen zijn? Je hebt er ook bergen en grotten in het boek. Als je film duur wordt omdat je dagen bezig bent met wat stenen uit een paar kuub zand te pikken liggen je prios wel vreemd. Ik snap dat een regisseur vaak iets in z'n hoofd heeft een fantasie en dat dat dan koste wat kost moet gebeuren maar zon instelling in de woestijn gaat niet werken inderdaad.

Je gooit nu alles wat ik zeg op een hoop.

Ja, ze hebben voor Dune van Lynch de woestijn zandvrij gemaakt omdat de look van de film dat vereiste. Weggegooid geld? De begintitels zijn prachtig! Trouwens, een Mexicaan kostte toen 1 dollar per dag of zo...

Dune is natuurlijk ook duur vanwege de decors en special effects.

Walkabout en Dusk Devil spelen zich niet in een zandwoestijn af, maar op verharde ondergrond. Zijn ook veel kleinere films met kleine crews. Is iets anders dan crane shots met 100-en figuranten op een zandheuvel.

Ik wil alleen maar zeggen, als ik het boek lees dan hoeft het geen 150 miljoen te kosten als je het een beetje slim aanpakt kan je met de helft al heel veel en dan zul je meer keuzes maken die in de richting van een goed scenario en dito acteerprestaties gaan. Mijn punt is dat deze film zo moeilijk te maken is omdat regisseurs zich veel teveel verliezen in het spektakel terwijl het merendeel van het verhaal gewoon in grotten in een woestijn afspeelt met wat nomaden in vodden. Dat de essentie en de boodschap van de film er niet uitkomt omdat de regisseur liever een bende freemen op een zandworm ziet surfen.

de originele blade runner kostte "maar" 28 miljoen en die ziet er ook piekfijn uit. Ik vind niet dat de nieuwe versie voor rond de 160 miljoen nou zoveel meer aan verhaal levert.

"This is only the beginning."

Denis Villeneuve delivers again.

Vooropgesteld ben ik niet bekend met het bronmateriaal en de versie van David Lynch heb ik ook niet gezien. Het was voor mij een hele ervaring om hier zowat blanco in te gaan, al begrijp ik wel dat Villeneuve vrij trouw is aan het bronmateriaal. Op mij komt het over als een groots opgezet politiek spelletje waarin verscheidene volkeren uit zijn op de grondstof Spice, die louter op woestijnplaneet Arrakis is te vinden.

Als kijker word je meegenomen aan de hand van Paul Atreides. Hij lijkt zich evenzo verloren te vinden in alle gebeurtenissen. Het is namelijk een hoop informatie wat over je wordt uitgestort, maar het is wonderwel prima te volgen. Je wordt zo helemaal ondergedompeld in deze wereld waarin niets is wat het lijkt. Het smaakt naar meer en je geduld wordt zeker beloond, ondanks dat er zaadjes worden geplant voor het tweede deel.

'Dune' ziet er echt uit om door een ringetje te halen. Het is simpelweg adembenemend hoe indrukwekkend de wereld is weergegeven. De sfeer zit er goed in en de overdonderende score van Hans Zimmer leidt alles mooi in. Het geheel verzandt (pun intended) gelukkig niet in overpeinzende dialogen, want er zitten meer dan genoeg spectaculaire actiescènes in. En als je dan voor het eerst de Shai-Hulud mag aanschouwen, wauw!

Al met al is dit eerste deel een zeer veelbelovend begin van een episch tweeluik. Op naar deel twee.

4,0 Sterren.

Is de film het boek. Is het boek de film ? Heeft Villeneuve het boek kunnen verfilmen ? Ja en Nee.

Ik ben nog onder de indruk van de film die ik vanmiddag heb gezien. Ik heb een aantal keren het boek gelezen en was zeer benieuwd en ik had er ook echt zin in om deze film te gaan zien. En ik was onder de indruk. Natuurlijk, de eerste helft van de film gaat over Paul, zijn moeder (en ik was echt afwachtend hoe Rebecca Ferguson Vrouwe Jessica zou spelen) en de overname van Arrakis. Er gebeurt zoveel in het boek m.b.t. de opvoeding van Paul hoe hij getraind is in zowel zijn vechtkunsten als de onzichtbare Bene Gesserit opvoeding dat dit vooral in de schrijfwijze zo sterk is geschreven. En dat is bijna niet te verfilmen. De gedachten en de onzichtbare non-verbale handelingen van Paul, zijn moeder met hun omgeving zijn zeer moeilijk om visueel over te brengen. En juist dat was wat mij het boek introk, verwonderde en de aandacht vasthield. Spannend, origineel en geheimzinnig. Maar onverfilmbaar. Ook hier.

Juist het tweede gedeelte van de film, als het verhaal zich in de woestijn gaat afspelen, wordt alleen maar sterker en sterker. Met open mond zitten kijken want ik was eindelijk echt op Arrakis.

Natuurlijk, niet alles uit het boek kwam terug in de film (de aan Jessica geschonken tuin vol water, het openingsfeest/maaltijd vol intriges) maar dat begrijp ik. Dan kan je blijven filmen.

Het meest sterke vond ik de transformatie die Chalamet maakte van de puber Paul tot de Muad ‘Dib. Zeer goed geacteerd. Overtuigend. Ook Rebecca Ferguson speelt met verve haar rol (wat zou ik graag een keer met Ferguson eens een mooie avond doorbrengen). Baron Harkonnen (en Beast Rabban) had echt nog wel giftiger gemogen van mij. En vetter..

Ja, deel 1 van het eerste boek is zo mooi gefilmd, prachtige muziek van Zimmer, Chani heeft de uitstraling, de Shail-Hulud zijn indrukwekkend met hun reis door het zand en de Vrijmans zijn ondoorgrondelijk.

Op naar deel II waar ik uitzie naar de freaky zus van Paul, het berijden van de Shai-Hulud, de wereld van de Vrijmans, de verrijzenis van Muad ‘Dib, de gekte genialiteit van Paul, Prinses Irulan en de ontwikkelingen in Het Keizerrijk.

Sommigen hier geven aan dat ze de film soms traag vinden, te rustig. Maar dat is het boek van Herbert. Dat is ook de film. Dat is de wereld van Dune.

Teveel zand. 3*

Onlangs Dune gezien, en was niet teleurgesteld. Regisseur Denis Villeneuve is een kenner en groot liefhebber van Frank Herbert’s Dune-serie, en dat is te merken. Hij bewijst opnieuw dat, samen met Neil Blomkamp, hij de meest vooraanstaande SF-regisseur van dit moment is die het genre niet alleen tot in de finesses beheerst, maar ook zijn tijd neemt om het verhaal goed tot zijn recht te laten komen. En Villeneuve pakt met Dune groots uit – locaties, voertuigen, planeten, personages (baron Harkonnen!): alles is ‘larger than life’. Tegelijkertijd probeert Villeneuve recht te doen aan de complexe (geo)politieke situatie die de grondslag vormde voor Herbert’s magistrale serie. Geen geringe opgave, daar deze maar liefst zes lijvige boekwerken omvat waarin veel gebeurd, en nog veel meer wordt gezegd. Onvermijdelijk dus dat Villeneuve keuzes heeft gemaakt, en deze film duidelijk bedoeld heeft als opmaat naar een tweede film, die hopelijk binnen een aantal jaren zal verschijnen.

Het zien van Villeneuve’s film heeft me ook het project van Alejandro Jodorowsky, die in de jaren 70 Dune wilde verfilmen, en de versie van David Lynch meer laten respecteren, daar zij in hun films wél het hele verhaal probeerden te vertellen. Jodorowsky’s film is er nooit gekomen (hoewel de visuele stijl van zijn project wel degelijk een belangrijk stempel drukte op Star Wars (1977)), en de versie van Lynch’ film die uiteindelijk in 1984 te zien was, was een ernstig verminkte versie van de oorspronkelijke drie uur durende film die Lynch voor ogen stond. Helaas gingen distributeur Universal Pictures en producent Dino de Laurentiis hier om commerciële redenen voor liggen. Zij wilden een film van maximaal twee uur en 17 minuten, om zo meer voorstellingen op een dag te kunnen houden en een grotere recette te behalen. Dus werd de film ingekort en ‘versimpeld’, hetgeen ten koste ging van de film. Lynch werkte oorspronkelijk nog aan scenario’s voor vervolgfilms van Dune, maar zag daar uiteindelijk vanaf.

Het grootste verschil tussen Lynch’ Dune en Villeneuve’s film is dat deze laatste voor mij realistischer aanvoelt: met name de weergave van zandplaneet Arrakis (opgenomen in Jordanië en Abu Dhabi, VAE) brengt dit over: je voelt als het ware het zand onder je voeten en de hitte op je huid. Ook hebben Villeneuve, cameraman Greig Fraser en production designer Patrice Vermette een scherp oog voor sets en de vele details die Herbert’s universum tot leven brengen. Zo krijgt de rivaliteit tussen het statige Huis Atreides, de nieuwe rentmeesters van Arrakis, en het brute Huis Harkonnen, die met het verlies van Arrakis zowel aanzien als een belangrijke inkomstenbron (de specie-winning) zien verdampen een extra dimensie – licht dat zegeviert over duisternis, rede die zegeviert over macht. Al beklijven die momenten waarop deze tegenstellingen worden genuanceerd en vermengd, het meest. Toegegeven, deze nuancering is voor het merendeel afwezig, of in ieder geval minder voelbaar dan in bijvoorbeeld Villeneuve's meesterlijke Blade Runner 2049 (2017).

Desalniettemin, bijdragend aan het realistische gehalte van de film is het prima spel van de acteurs: Oscar Isaac, Josh Brolin, Javier Bardem, Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson en Sharon Duncan-Brewster overtuigen allemaal in hun rol, waarbij met name Ferguson en Duncan-Brewster excelleren. De jeugdigheid van Chalamet past goed bij het personage van de jonge Paul Atreides, die gaandeweg steeds meer over zichzelf en zijn betekenis voor Arrakis zal leren. Helaas is Zendaya in haar rol als Chani, één van de Vrijmans die de woestijnwereld bevolken, in deze film bijna louter decoratief. Jammer. Ook aardig is Charlotte Rampling in haar rol als Bene Gesserit-hogepriesteres Gaius Helen Mohiam (al is ze bijna onherkenbaar gesluierd), die in Jodorowsky's film de rol van Vrouwe Jessica Atreides wilde vertolken, maar daar naar verluidt vanaf zag vanwege een scène waarin 2000 figuranten zich tegelijkertijd ontlastten. Al heeft ze welgeteld slechts één scène in Dune, hierin overtuigt zij ten volle - wederom een bewijs van Rampling's doorgewinterde kwaliteit.

De plot van de film mag zo langzamerhand als bekend verondersteld worden (zo niet, begin dan zsm met het lezen van Frank Herbert’s Dune (1965)), dus daar zal ik verder niet over uitweiden. Behalve dan door te zeggen dat Villeneuve met deze film pas de eerste helft van het eerste boek heeft verfilmd. Wil hij inderdaad recht doen aan het epische karakter van de Dune-serie, dan staat hem dus nog flink wat werk te wachten.
Messias-verhaal, Jihad, de Vrijmans als metafoor voor de onderdrukten in het Midden-Oosten, de specie melange als metafoor voor olie en de globale economische, geopolitieke en militaire strijd als gevolg hiervan, de strijd tussen determinisme en persoonlijke vrijheid: het passeert allemaal de revue in Dune. Om te zeggen dat dit een herculische taak zal blijken is een understatement. Maar ook een taak die, getuige de toonzetting en overtuigingskracht van deze eerste film, aan Denis Villeneuve meer dan toevertrouwd is.

Ik heb de film nu twee weken geleden gezien. Ik kan me geen enkel personage herinneren. Enkel de indrukwekkende geluidsband en zanderige visuals staan mij nog bij. En Paul’s queste? Volgens mij rolt hij moeiteloos van de ene scene in de andere. Vooral veel natuurgeweld en bombast. Een ordinair vechtpartijtje op het eind. Kan dit toch moeilijk een character driven of sociaal drama film noemen. Laten we ook even in ogenschouw nemen dat Villeneuve hier 2,5 uur de tijd voor had.

En die baron van de Harkonen had net zo goed in een Bondfilm of Mission impossible film de bad guy kunnen zijn.

Soms denk ik dat je maar zit te grappen

Ik heb de 1984 Dune gezien en ik kan me 0,0 van de hele plot, laat staan iets van de gehele film herinneren. Houterig theater acteerwerk en 0,0 zichtbaar van de hele wereld om de personages heen. Die film heeft niks te bieden. Een Lynch type film met wazige dialogen past niet bij dit genre, een complete mismatch. Je kan zeggen van Villeneuve wat je wil, maar juist hetgeen wat je hier benoemt maakt het in ieder geval nog wel dat de kurkdroge materie behapbaar is. Ik heb niet echt het idee dat het bronmateriaal leuk is om door te lezen. De twee films bewijzen dat wel voor mij.

Misschien is het juist een goede keus om tegenover de briljante cinematografie het plot simpel en overzichtelijk te houden. Iets wat ik compleet miste in het origineel. Doe mij dan maar de prachtige plaatjes en een verhaal dat te volgen is t.o.v. zeer langdradige scènes in een visueel zeer lelijke film. De gemiddeldes zeggen ook al genoeg. De kwaliteiten in deze film zijn duidelijker te herkennen dan in de Lynch versie. Maar ik snap wel dat een cultfilm trouwe volgers kan hebben. Die verdedigen met hand en tand hun lievelingetje Zal ik ongetwijfeld ook wel hebben met een paar films die in mijn ogen ondergewaardeerd worden. Ik ga alvast met mijn lepel naar de volgende voorstelling van the Room toe!

Leesmijn laatste review bij Dune. Plot is altijd ondergeschikt bij Lynch. Laat staan dat hij het op de voorgrond laat afspelen. Dune draait (bij hem) over hetgeen zich onderhuids afspeelt.

Daarbij is de lelijkheid (overigens prachtig in beeld gebracht) expres. Zo zijn Erasorhead en Inland Empire ook verre van ‘mooi’. De wereld van Dune is nu eenmaal verderfelijk.

Vreemd hoor, ik vond net dat de relaties tussen Paul en z'n mentoren, tussen moeder en zoon, moeder en orde, tussen Baron en neef net heel efficient en subtiel getoond werden.

Zelfs Imperial natuurkundige kon ambiguiteit tonen in klein aantal scenes die ze kreeg.

Gisteren voor de tweede keer gezien.

Nadat ik vorige week ernstig ontgoocheld de bioscoop uit liep, ben ik er de tweede keer met een andere verwachting naar gaan kijken.

Het verhaal boeide me nu minder (en kende ik toch al), maar ik heb meer op de toonzetting gelet.
Dan valt de heerlijke lome, dromerige sfeer in de film heel goed op, en die past natuurlijk prima bij zo'n warme planeet waar, behalve een blitzoorlogje tussen strijdende edellieden, eigenlijk geen drol gebeurt.
Natuurlijk zijn er de plaatselijke inboorlingen die niet van de spice-rovende kolonisten gediend zijn, of dat nou Harkonnens of Atreidessen zijn, maar verder is het een vredige zandbak met wat wormen.

De steeds terugkerende beelden van dromen (of visioenen, profetieën; pas achteraf is duidelijk of een droom een profetie of visioen is) doen het ook heel goed in deze setting. En daarbij, bij dromen die voorspellend (b)lijken, is een messiasfiguur altijd lekker.

Wat me wel tegenstaat is wat je wel vaker in SF-verhalen over vreemde hooggeciviliseerde beschavingen tegenkomt: technologisch superieur, en dan wonen ze in kale grote kasteelachtige gebouwen, zonder enige luxe. Heel erg cliché.

Ja, de sfeer is wel ok, en dat verhoogt het kijkgenot. Het verhaal blijft niveau driestuiverroman, maar het kan nog groeien in een vervolg.

Prachtige film. Audiovisueel één van de beste die ik ooit heb gezien. De continue aanwezige score van Zimmer is subliem. Ook de 3D, die me normaal ontzettend stoort, was van toegevoegde waarde in dit fantastisch geschoten zanderig epos. Dune laat zich niet verfilmen in 2,5 uur, dus gelukkig mogen we hier meerdere delen van verwachten.

4.5*

Laat ik het anders stellen. Naast dat de cinematografie en de effecten bijzonder lelijk zijn, wordt de wereld amper tot helemaal niet in beeld gebracht. De wereld eromheen wordt amper tot niet in beeld gebracht. Het lijkt eerder een mislukt theaterstuk. En dat is een grote faal als je een groots science fiction epos naar het beeldscherm wilt vertalen. Als je dat dan met dit vergelijkt, wat een verschil. Alles wat er eigenlijk in het origineel hopeloos de mist in is gegaan, komt juist bij deze versie wel goed tot z'n recht.. Deze visuals zijn niet een bewussie om te laten zien hoe verderfelijk de wereld is, maar het is eerder een gebrek aan mogelijkheden, geld(?) inzicht en talent om een wereld geloofwaardig over te laten komen.

Plot technisch vind ik deze film ook niet perfect. Maar het doet voor mij wel wat het moet doen. Het brengt me in een wereld, ik geloof dat die wereld er is en ik volg een personage op zijn "Luke Skywalker" achtige pad.

Snap alleen de kritiek niet dat je de personages hier zo nietszeggend vindt, terwijl de film hier duidelijk op Paul Artreides inzoomt en niet verzandt in vage dialogen tussen nietszeggende personages die ongepast zijn als je een wereld probeert te creëren op het witte doek. Hetgeen jij vindt dat zo sterk wordt gedaan door Lynch is juist hetgeen waar de originele film oa haar slechte reputatie aan te danken heeft. Kolderieke personages en een mega brak plot.

TOP 10 REASONS WHY DUNE 1984 IS HATED

Dune was op dat moment de duurste film ooit. Bijna elke studio was volgeboekt en volgezet met decors van Dune. Vraag me werkelijk af of je de film wel gezien hebt. Decors zijn veel indrukwekkender en grootser dan Star Wars. Minder actie, maar Lynch wilde ook helemaal geen actiefilm maken.

En gebrek aan talent? DeLaurentius, Lynch, Freddie Francis, Anthony Masters…. Misschien kun je even googlen en zien waar die prutsers nog meer verantwoordelijk voor waren.

En geloofwaardig? Kun jij je uberhaupt een beeld vormen van de wereld over 10.000 jaar? Verder heeft Villeneuve veel designs gewoon gekopieerd.

En Watchmoto? Verschuil jij je nu aan bij een soort koffietijdprogramma voor houvast? Neem aan dat je ook genoten hebt van: Top 20 Gordon Ramsay’s outbursts of Top 10 worst Celebrity Cameo’s in video games.

Inhoudelijk vast bijzonder verhelderend voor je.

Maar met de kritiek op de voice-overs ben ik het eens. Ook niet Lynch zijn originele bedoeling.

Een vriend van mij die ik sinds de corona uitbraak niet meer gezien had, melde zich afgelopen week dat hij graag met ons (met mij en mijn broer) naar de bioscoop wilde gaan. Hij stelde voor om naar de James Bond film "No Time to Die (2021)" te gaan, maar daarvoor hadden we al andere plannen en toen hebben we uiteindelijk (bij gebrek aan beter) voor deze "Dune" gekozen, waar ik verder weinig mee heb en eigenlijk ook weinig van weet. Ik weet dat er een eerdere verfilming is geweest in de vorm van "Dune (1984)" met o.a. Sting van de Engelse rockband "The Police", maar die heb ik nooit helemaal gekeken.

We schrijven het haar 10191, waar er een conflict is tussen de huizen Harkonnen en Atreides. Beide willen ze heersen over de woestijnplaneet Arrakis, waar zich de belangrijkste grondstof bevindt om rijk van te worden, namelijk specie. Als het keizerrijk beslist om het huis Harkonnen de bewaking van de planeet uit handen te nemen en over te dragen aan het huis Atreides, zint het huis Harkonnen op wraak, onder leiding van Baron Vladimir Harkonnen (Stellan Skarsgård). Voor Paul Atreides (Timothée Chalamet), de zoon van de hertog (Oscar Isaac) van Atreides, blijkt een belangrijke rol weggelegd.

Regisseur Denis Villeneuve bewees eerder al met "Arrival (2016)" en "Blade Runner 2049 (2017)" dat hij weet hoe hij een meeslepende Sciencefiction film in elkaar moet knutselen. Afgezien van de futuristische setting heeft Dune een bijna middeleeuws plot, waarbij cameraman Greig Fraser het ene mooie plaatje na het andere tovert op het scherm, volledig in lichte bruintinten geschoten met magnifieke landschappen en indrukwekkende zandwormen. Nooit heb je het gevoel dat dit allemaal niet echt is.

De film draait grotendeels om politieke intrige, waardoor de film voor sommigen iets te praterig kan zijn. Voor bioscoopgangers die niet van dialogen houden is er genoeg spektakel te zien om hun door de saaie stukjes heen te leiden. De echte actiescènes zijn misschien wel schaars, maar diegene die er zijn, mogen er dan ook wel zijn. Door zijn grootsheid en de hoeveelheid informatie die we moeten verwerken kan "Dune" ook overweldigend overkomen. Veel uitleg is namelijk noodzakelijk om alle huizen, werelden en namen te belichten die aan dit verhaal deelnemen. Voor nieuwkomers van "Dune", zoals ik, die niet eerder affiniteit hadden met het verhaal, kan de film hierdoor minder toegankelijk zijn.

Ook moet gezegd worden dat met tweeënhalf uur aan film het geheel iets compacter had gemogen. Visioenen en verhaalelementen worden keer op keer herhaald en de lange speelduur begint daardoor langzaam aan je te knagen. Hierdoor zijn er bepaalde stukken waar Dune vrij langdradig overkomt, wat niet had gehoeven aangezien het verhaal toch al opgesplitst wordt in twee delen (wat ook aangegeven wordt bij de openingsscène, want daarbij zie je dan in beeld staan "Dune: Part One"). Het helpt dan ook niet dat de film enigszins eindigt met een anticlimax. Het smaakt wel naar meer.

Voor de verfilming heeft regisseur Denis Villeneuve een blik bekende gezichten opengetrokken. Zo zien we o.a. Oscar Isaac, Josh Brolin, Rebecca Ferguson, Dave Bautista, Jason Momoa, een vadsige Skarsgård, Javier Bardem en Zendaya opduiken in grote en kleine rollen. De mooiste rollen zijn weggelegd voor Oscar Isaac, Rebecca Ferguson, Jason Momoa en een vadsige Skarsgård. Javier Bardem en Zendaya hebben relatief weinig te doen, maar het ziet ernaar uit dat zij in een eventueel vervolg veel meer aan bod zullen komen.

De grootste last ligt echter op de schouders van de voor mij onbekende acteur Timothée Chalamet in de rol van Paul Atreides, die de juiste balans slaat tussen naïviteit en volwassenheid. Timothée Chalamet moet gezien zijn CV van voornamelijk kleinschalige drama's wel zichtbaar wennen aan de enormiteit van deze film. Dit wordt gelukkig verbloemd door zijn charisma, indringende blik en magnetische aanwezigheid. En de laatste is een eigenschap die goed van pas komt, omdat het verhaal grotendeels afhangt van Pauls messiaanse aantrekkingskracht op de bewoners van de planeet Arrakis. Hoewel Timothée Chalamet zeker nog moet gaan groeien als acteur, draagt hij wel probleemloos deze film.

"Dune" staat vooral overeind door de duidelijke visie van regisseur Denis Villeneuve. De film is een heus plezier om naar te kijken Denis Villeneuve creëert volstrekt geloofwaardige werelden (toegegeven, geholpen door een budget om u tegen te zeggen) en zijn vaardigheden achter de camera zijn niet te ontkennen. Hij koos ook voor een topcast met grote namen, om zo "Dune" te voorzien van een dosis klasse. Echter valt de film een beetje in duigen onder het gewicht van zijn eigen ambitie. Ik was onder de indruk van de filmtechnische aspecten, maar ik had wel moeite om het verhaal goed te kunnen volgen door de vele informatie en soms vond ik het ook wat te langdradig. Maar "Dune" verveelt eigenlijk nergens en zoals gezegd smaakt het ook naar meer. En mocht er eventueel nog een vervolg komen, dan ga ik die waarschijnlijk ook bekijken in de bioscoop, waar dit soort films goed tot hun recht komen.

De film opent al direct sterk. We zien de Fremen door het zand struinen met hun futuristische pakken. Al snel worden we voorgesteld aan Paul Atreides en zijn adellijk huis.

De film kent een ijzingwekkende sfeer. De karakters komen gevoelloos en stoïcijns uit de verf. De muziek van Hans Zimmer doet daar nog eens een schepje bovenop. En hier schuilt voor mij de kracht in het verhaal. De ijzige sfeer, de koelte en de weinige emoties die worden getoond geven de film net dat extra huiveringwekkende sfeertje. En was dat ook niet precies Frank Herberts bedoeling toen hij Dune schreef? Om de ernst van de toekomst van het klimaat in te laten zien? Denis Villeneuve laat zien de regie wederom strak in handen te hebben. Waar hij al vaker op cinematografisch vlak uitblinkt (Blade Runner 2049 en Sicario) laat hij nu opnieuw zien hoe kunst in de vorm van bewegend beeld tot haar recht komt.

Het verhaal zelf is niet heel groots, maar dat is in dit geval niet erg. De mooie beelden brengen het verhaal zo sterk in beeld dat er niets op aan te merken valt. De invasie van de Harkonnen en de Sardaukar - en het ritueel van de Sardaukar - het mocht van mij allemaal gerust nog wel wat meer uitgediept worden. Ik wilde meer en meer zien. Maar misschien is het juist goed dat we niet meer te zien krijgen, omdat de mens de laatste jaar al niets anders dan 'meer, meer, meer' krijgt voorgeschoteld.

Het open einde was van mijlenver aan te zien komen (alleen al door de openingstitel: Dune - Part One) en ik ben dan ook heel benieuwd wat Villeneuve van deel twee gaat maken - áls hij het touw weer in handen gaat nemen. Voor nu kan ik niets anders zeggen dan dat het voor mij een totaal plaatje is dat dicht tegen de lat van perfectie aan hangt.

Na de vergeefse poging van producent Dino De Laurentis om James Herberts monumentale roman te bewerken tot een film van iets meer dan twee uur, doet Dennis Villeneuve een poging om het boek meer echt aan te doen met een in alle opzichten monumentale bewerking. In dit eerste deel maken we kennis met de planeet Arrakis en de drie belangrijkste facties die zich mengen in de strijd om het felbegeerde spice. De planeet komt onder leiding te staan van House Atreides, dat de spice gebruikt voor ruimtevaart. Dat gaat ten koste van House Harkonnen, dat daar uiteraard verbolgen over is. Duke Leto Artreides [Oscar Isaac] belooft Duncan Idaho [Jason Momoa], de leider van de Fremen – voor wie de spice een primaire levensbehoefte is. In feite is dit niet meer dan een introductie, maar gezien de complexiteit en omvang van Frank Herberts verhaal is dat te rechtvaardigen. Bovendien weet Villeneuve je aan (bij voorkeur) het bioscoopscherm gekluisterd te houden met indrukwekkende visuele effecten, met als hoogtepunt Pauls confrontatie met een enorme Zandworm. Chalamet blijkt een perfecte keuze te zijn als Paul Atreides, die zich begint te beseffen dat hij een bijzondere gave heeft. Zimmers muzikale score is opvallend ingetogen, maar extreem sfeervol en verrassend effectief, vooral op de meest spectaculaire momenten.

Prima vermaak, helaas wel erg serieus. Daar vond ik Lynch' versie toch wat leuker. Ja dat is kitsch, ja dat is incohorent, maar nou en, het vermaakte me meer dan deze versie. 1 punt aftrek voor de werkelijk afgrijselijke soundtrack: shot van zand: huilerig zingende vrouw. Het is werkelijk onvoorstelbaar dat iemand anno 2021 dat nog steeds probeert zonder dat het een grap is. Ook de dialoog is soms onbedoeld grappig: " he is the one ancient vision centuries shall prevail in future destiny." Dat soort zinnen, bloedserieus verteld. Het is moeilijk om dat soort teksten te accepteren zonder grijns, maar dat was denk ik niet de bedoeling. Toch, de mooie sets maken veel goed.

In de Amerikaanse talkshows en op youtube is er nu een vrij intense mediacampagne gaande met de gehele cast. Bijvoorbeeld leuk interview van Colbert met Chalamet en Zendaya.

Deze breakdown van een van de beste scenes in de film door Villeneuve zelf vond ik ook erg de moeite, ik zou zelfs willen zeggen een must-watch: Gom Jabbar scene.

(Samen met de zandwormaanval op die specie-machine met het visioen van Paul, een visioen wat overigens pas erna komt zag ik de tweede keer, één van de twee kippenvelmomenten uit de eerste helft van de film.)

Had er erg naar uitgekeken maar viel toch tegen. Dramatische soundtrack (wel passend bij de film) maar behoorlijk irritant. Close ups van zand en dan weer vergezichten van zandduinen, man man, hoe vaak kun je hetzelfde in beeld brengen. Het verhaal is op zich niet verkeerd mits je bekend bent met de boeken of de vorige filmversie.

Al met al voor mij niet meer dan een 2,5

Oké.

Dune is wat mij betreft een klassiek voorbeeld van een film die zichzelf veel te gaaf vind. Villeneuve pakt met deze film behoorlijk uit, daarover geen twijfel mogelijk, maar het mag ook duidelijk zijn dat dit een film die waar sequels aan geplakt gaan worden. Sterker nog, in 2022 gaan ze al beginnen met het opnemen van het vervolgdeel.

Alhoewel Villeneuve echt wel wat toevoegt als regisseur vind ik het vooral een film die nergens naartoe gaat. Er zit wel een lijn in, maar de interesse om zo groots mogelijk opgezette scenes te presenteren lijkt groter te zijn dan de interesse in het verhaal en personages. Hierdoor krijgen we een hele rits aan figuren die totaal niet interesseren, ondanks dat ze vaak worden vertolkt door een bekende naam.

Visueel best knap. Schitterende effecten, decoraties en presentatie. Had wel graag een actievere camera gezien tijdens de actie, maar verder duidelijk audiovisueel een sterke film. Wanneer de zandwormen in beeld komen leeft de film volledig op. Daarnaast is het ook opvallend hoe overweldigend alles overkomt. Villeneuve wil vooral bigger nu, maar verliest daarin wel wat van zijn eigen kwaliteit.

Zijn hand is enkel in een paar scenes te herkennen, als je de presentatie van grote settings niet meetelt. Ik vind Dune een best reguliere sciencefictionfilm, alleen net wat trager en meer gefocust. Daarmee is het net aan boven de middelmaat, maar de personages zijn net zo saai als in een soortgelijke sciencefictionfilm. Ook is de redelijk kolossale speelduur niet bepaald motiverend om te blijven kijken.

Het ziet er te goed uit voor een onvoldoende. Verder heeft Dune vrijwel niets losgemaakt bij me. Geen enkel gevoel, behalve soms een oog dat wat groter wordt door de audiovisuele presentatie. Ik vond het vooral net wat te traag gaan allemaal. Soms kan dat wat toevoegen, maar hier niet perse. Door je film trager te laten verlopen ga je echt geen beter resultaat teweeg brengen. Raar dat Villeneuve die zet dan wel blijft herhalen, maar goed. Anderen waarderen het klaarblijkelijk wel heel erg, dus dat zal wel aan mij liggen.

De Québécois Denis Villeneuve heeft meer dan een handvol goede films op zijn naam staan, zoals Polytechnique (2009), Incendies (2010), Prisoners (2013) e.a., maar dit is twee keer niks (net zo min als het origineel van David Lynch uit 1984 trouwens). Op de cinematografie valt weliswaar weinig aan te merken, maar op het verhaal, dat zo'n 8.000 jaar-en-nog-wat in de toekomst speelt, des te meer: een beetje ravotten in een zandbak terwijl het 60° of meer is. Met een speelduur van ruim 2½ uur viel het derhalve niet mee om het einde te halen.

Er schijnt een deel 2 in de maak te zijn. Dat laat ik alvast met genoegen aan mij voorbijgaan.

Ik ben met goede moed begonnen aan deze herwerkte versie van Dune uit 1984 die ik ooit in de bioscoop zag en die uiteindelijk ook niet echt een indruk heeft nagelaten.

Desondanks de vernieuwde speciale effecten blijkt ook deze versie een vrij vermoeiende en saaie aaneenschakeling te zijn van onbenullige en nietszeggende verhaallijnen over een hoop zand dat de cosmos kan redden.

Het tempo ligt zo traag dat je gemakkelijk een ijsje en een lekkere cappuccino kan gaan maken en perfect kan voort kijken.

Ik heb er midden van de film de brui aan gegeven.

Tot daar Dune 1 en Dune 2.

Er staan prachtige Dune (2021) recensies op de MovieMeter site.
Een aantal daarvan zelfs tot op detailniveau beschreven. Hulde daarvoor!
Ik richt mij op wat mij opvalt.

De hoofdonderwerpen zijn immers al veelvuldig beschreven en besproken.
Ik denk dan aan de muziek van Hans Zimmer.
Het lijkt mij dat ik en dat wij Hans Zimmer niet hoeven uit te leggen hoe muziek werkt.

Afijn nu over de film.
Ik ben bekend met het Engelstalige boek Dune van Frank Herbert.
Mijn kijkgenoot met wie ik samen de film heb gekeken heeft het boek niet gelezen.
De film begint op een paar zinnen na meteen met volle bak actie, vol gas en vrij druk.
Mijn kijkgenoot had mede daardoor wat moeite om in te film te komen.

Het is mijns inziens een goed idee om in het begin van de film, eerst in een wat rustigere setting.
Meer uitleg te geven over wie, wat en waar. In de stijl van de Lord of the Rings film: Kaartje erbij, uitleg van de verschillende planeten, bevolkingen enzovoort. Dune is best een complexe materie. Wanneer je in de film bijna gelijk vol gas geeft. Dan kan ik mij goed voorstellen dat het vooral in het begin als niet Dune lezer,
eventjes aanpoten is om alles goed mee te krijgen.

Ik realiseerde mij na het kijken van de film, dat het al behoorlijk lang geleden is dat ik het Dune boek heb gelezen. Van sommige gebeurtenissen in de film weet ik niet of Frank Herbert dit geschreven heeft of de scriptschrijvers van de film. Ik vermoed dat laatste.

Zo zijn er zijn sommige scenes die naar mijn mening behoorlijk knullig worden beïnvloed door de handelswijze van de karakters. Het verbaasde mij zelfs een beetje

De scenes in en rondom het proefstation valt mij op in negatieve zin.

Het karakter van Jason Momoa; Duncan Idaho is wapenmeester. Tot de betreffende scene heeft hij geen kind aan zijn tegenstanders. Maar hij laat zich tactisch wel erg makkelijk pakken door de soldaten in het proefstation. Aangezien het karakter van Timothée Chalamet; Paul Atreides op dat moment reeds de nieuwe Duke is. Zal de wapenmeester de Duke nooit in de steek laten. Eens te meer omdat er een erg simpele ontsnappingsmogelijkheid is via een muur van het complex.

Het geeft meer dan genoeg tijd om te ontkomen. Daar is deze ontsnapping muur immers ook speciaal voor gebouwd. Van wat ik gelezen heb komt de wapenmeester oorspronkelijk uit de oudheid en is het, het equivalent van een commando in de moderne tijd. Net als een wapenmeester is een commando het beste van wat er op dat moment aan manschap te krijgen is. Naast het feit dat een commando altijd de taak heeft om het gezelschap in zijn geheel in veiligheid te brengen. Zal deze tactisch zeer goed onderlegt zijn en een tactische beginnersfout als deze beslist niet maken.

In het verlengde hiervan:

Sharon Duncan-Brewster speelt Dr. Liet Kynes. Na de ontsnapping uit het proefstation zoals hierboven is ingezet, waarin ze aan het einde van de rit, nog trots meldt dat ze stiekem Fremen is en dat de duinen haar thuis zijn. Laat ze zich vervolgens juist gelden vanuit een hele andere kant.

De amateuristische kant. Hoe haal je het in je hoofd om als duin expert met de duinen als jouw thuis, wanneer het buiten nog krioelt van de soldaten van de tegenpartij. Zo gewoon zonder verkenning, open en bloot naar buiten rent en boven op een duin een worm oproept (met als doel om er waarschijnlijk bovenop mee te gaan zandreizen). Ze staat daar gewoon vol in beeld met een Thumper waardoor haar aanwezigheid naast zichtbaar ook hoorbaar en voelbaar wordt.

Met een beetje ervaring in de duinen weet je als geen ander, dat als je alleen bent tegenover een heel legertje soldaten, je juist de kracht van de duinen gebruikt om jezelf te kunnen verstoppen.
(Hoe je je kunt verstoppen in de duinen, hebben Rebecca Ferguson; Lady Jessica Atreides en Timothée Chalamet; Paul Atreides reeds eerder in de film laten zien). Daarna wacht je tot de kust veilig is.
Om er vervolgens vandoor te gaan, eventueel indien wenselijk op de rug van een worm.
Al blijft dat natuurlijk wel de aandacht trekken.

Ik zou nog kunnen gaan schrijven over onderwerpen die het boek verschilt van de film.
Dat is wel eens vaker discussiestof bij het boek en de film. Zo is Dr. Liet Kynes in het boek een man.
In de film gespeeld door een vrouw. Voor mij niet relevant. De rol dient overtuigend gespeeld te worden.
Dat is mijn ijkpunt voor het geven van een mening.

Ik ben benieuw hoe de film en het verhaal afloopt en kijk uit naar het vervolg (Dune deel 2).
Los van een paar knullige scenes en een ditje en datje hier en daar.
Heb ik mij vermaakt en denk ik dat regisseur Denis Villeneuve geslaagd is.
Tot slot vind ik dat je een film moeilijk kunt verpakken in een cijfer of ster.
Maar vrij vertaald zou mijn cijfer tussen de 7.3-7.5 komen te liggen of ergens tussen de 3de en de 4de ster aan.

Villeneuve lijkt me nooit teleur te kunnen stellen. Ik heb het boek nooit gelezen, maar van wat ik heb gehoord is het redelijk complex om goed te kunnen verfilmen, vergelijkbaar met Tolkien zijn werk. Ik had dan ook een wellicht ietwat ondoordringbare film verwacht, maar eigenlijk is alles direct heel makkelijk te volgen. De coming of age-invalshoek verraste me. Dat is eigenlijk de belangrijkste reden waarom ik me net genoeg geïnvesteerd voelde in het verhaal, en niet alleen in de zo briljant gerealiseerde wereld. Het is een goede manier om op een natuurlijke manier (iets wat de film niet altijd lukt) de kijker in te wijden in het Dune-inversum.

Wat ik ook zo indrukwekkend vind is dat Villeneuve zoveel tijd spendeert om in kleinschalige, tragere en vaak hypnotische scènes die hele wereld zo uit te werken, in plaats van er alleen maar een episch spektakelstuk van te willen maken. Wat dat betreft is hij echt een uitzonderlijke filmmaker, zeker in deze tijd. Ik heb het boek altijd al willen lezen, en zijn film heeft dat gevoel alleen maar versterkt.

Daarnaast levert de film wat betreft het spektakel ook gewoon. Alles ziet er weer verbluffend uit, net als in Blade Runner 2049 en Arrival, de score van Zimmer is sfeervol en bombastisch op een goede manier, en de actie en spannende scènes zijn meer dan prima. In tegenstelling tot de meeste andere blockbusters kon ik ook nergens echt opzichtige computereffecten bespeuren. De zandwormen en ornithopters zien er ontzagwekkend mooi uit en stellen zeker niet teleur.

Het is overigens wel overduidelijk dat de film slechts een opzetje tot een vervolg is, en na de aanval op de Atreides en de spectaculaire ontsnapping van Paul en Lady Jessica zijn er wat problemen met de pacing. Daarnaast hadden de personages ook wat beter uitgewerkt kunnen worden. De film drijft teveel op de kwaliteiten van zijn sterrencast (Skarsgård is geweldig, Bardem dan weer wat minder), en ik denk dat dit epische verhaal in een miniserie nog veel beter verteld had kunnen worden. Maar goed, de film heeft me een hoop gegeven, en ik kijk al echt uit naar het vervolg. 4.0*.