Dune: Part One (2021)

Een lange film dat vooral traag opstart naar het grotere geheel dat mogelijk in deel 2 te zien zal zijn. Zeer mooi camerawerk, indrukkwekkende muziek, met een goeie cast dat de sfeer zet.

Veelal doet het je denken aan de films van riddick, maar de toon en sfeer zijn heel anders.

Heb de oude versie niet gezien hoor dat die veel te verduren had tijdens het maken ervan en niet goed over kwam, dus als die slecht was vind ik het knap dat ze alsnog opnieuw hebben geprobeerd. k

imax gezien

3d en kleur vielen tegen, te donker en te weinig kleur

dan liever zoals avatar of bahubali dat t van je scherm spat. muziek te bombastisch aanwezig

sounddesign wel erg mooi

verhaaltje voelt erg gedateerd ( is t ook 1965)

acteren beetje statisch, moeder nog t beste

battlefields scenes waren niet spannend of duidelijk helaas, gewoon in de pan gehakt

tieners gaan dit saai vinden

kortom , viel me niet mee, maar heb me ook niet verveeld.

ik zou wel gelijk naar deel 2 willen, dit voelt teveel als opmaat naar iets groters

“The mystery of life isn't a problem to solve, but a reality to experience.”



Dune is een trage film, te traag op sommige momenten als je het mij vraagt. Er zit geen snijdende spanning in die dat opvangt het kakt gewoon in. Naar elk actie spektakel, kakt de film weer direct in. Het doet ook geen enkele moeite om die spanning dan vasthouden het gooit gewoon gelijk weer allerlei informatie naar je hoofd. Ik ben dus niet bekend met het bronmateriaal, dus al die informatie zou wel nodig zijn, aangezien het boek als vrij ''complex'' wordt omschreven. Dus anderzijds kan ik de traagheid wel waarderen, omdat het verhaal nu wel duidelijk is. Alleen voelt het ergens wel voornamelijk als een set up voor het tweede deel en dat doet wel een klein beetje af. Ook omdat de filmzomaar in eens ophoud zonder cliffhanger of een spannende scene.

De vechtscenes die er in zaten waren goed gechoreografeerd. Met name de scenes met Duncan Idaho (Jason Momoa) waren wel lekker qua choreografie. Leuk personage ook wel, jammer dat hij zo snel doodging.. Verder draait het verhaal en dus ook de film wel echt om Paul Atredeis (Timothee Chalamet) en zijn opkomst/toekomst. Dat is wellicht ook wat de film zo traag maakt wantpas vanaf het allerlaatste moment zien we hem vechten, iets wat in het begin constant vermeden werd omdat hij aan het vluchten was. Verder leken de bad guys ook best interessant zoals ''De Baron'' (Stellan Skarsgard) en ''Rabban'' (Dave Bautista). Alleen komen zij weinig aanbod in het eerste deel.

Film viel verder zeker niet tegen. Was een mooie film visueel sterk zoals je van Denis gewend bent, met een goed verhaal. Wat mij betreft ook zeker niet gedateerd zoals hierboven aangegeven. Alleen het is wellicht wat complex dus je moet er van houden. Sci-fi is denk ik sowieso wel een genre dat je moet liggen. Verder was de glimp qua spektakel 'de battle on Arrakis of ja, 'battle' is niet het juiste woord, maar het liet wel de potentie zien van hoe groots het kan zijn. Jammer dat het maar zo kort getoond werd. Ik geloof er in dat Dune 2 een spektakel word!

qua cast zou je erg veel verwachten, maar was niet echt mega bijzonder. Was soms wat statisch niet veel emotie, denk dat Rebecca Ferguson wel het beste was. Chalamet viel niet tegen, maar aangezien het een van de beste acteurs van deze generatie is had ik er wel iets meer van verwacht.


7.5/10

Matig.

Totaal blanco en zonder vooraf geziene beelden de zaal in gestapt en dat werkt natuurlijk altijd wel om de film fris in te stappen. Dat bleek achteraf voor mij wel nodig, want ik ben allesbehalve weggeblazen.

Grootste manco is dat het allemaal voorspel is, of zo voelt het thans aan, terwijl er toch best wat verhalende elementen in je gezicht gesmeten wordt. Vaak zijn die lijntjes maar matig interessant - Paul als 'the One', de visioenen, de hekserij, noem maar op. Ik mag maar hopen dat dat vage aas interessant wordt in het tweede deel.

Die vele zijsprongetjes zorgen er wel voor dat de personages waar het in deze openingsronde om draait, amper uit de verf komen. De vele bekende gezichten genre Oscar Isaac, Josh Brolin en Jason Momoa krijgen amper interessante schermtijd voor ze alweer uit het verhaal geschrapt worden. Bovendien rust de meeste verantwoordelijkheid op de dunne schoudertjes van Timothée Chalamet, maar dat is toch echt maar een platte vijg. Mogelijk wordt hij in deel 2 de minnaar van Zendaya; ik acht de kans groter dat hij haar hartsvriendin wordt.

Chalamet wordt, net zoals de rest van de cast, niet geholpen door het scenario dat zich wat van hot naar her verder sleept. Hoewel men de tijd lijkt de pakken om het toch niet allemaal te overhaasten - ik vind de 2u30 speelduur absoluut gerechtvaardigd -, loopt het niet echt vloeiend in elkaar over. Men verplaatst zich ongeveer een uur lang van actie naar actie, zonder dat eender welke actiescène suspense opwekt.

De beste reden om te gaan kijken is nog altijd Denis Villeneuve, die zich in de grootte van het verhaal wat verslikt, maar visueel wel een topfilm aflevert: groots, overzichtelijk, mooie designs. Dat hij CGI eerder functioneel gebruikt is absoluut een meerwaarde. In zijn poging het allemaal episch te houden, wordt hij bijgestaan door Hans Zimmer die zich wederom uitleeft met een bombastische soundtrack. Less is more bij hem, weeral.

Geen idee wanneer deel 2 uitkomt. Van mij mag dat gerust snel komen, het kan nog een toffe blockbuster opleveren maar dan hoop ik dat Villeneuve het wat minder holderdebolder maakt.

2,5

Het ziet er visueel allemaal heel indrukwekkend uit en alle vertolkingen zijn top. Maar echte spanning is er niet. Voelt aan als een eerste act. Na 150 min stopt de film gewoon en daar moeten we het voorlopig mee doen. We weten op dit moment ook niet of er een vervolg komt: zal afhangen van de Box Office resultaten van dit eerste deel. Zou echt wel zonde zijn als dit verhaal geen vervolg krijgt.

Een spectaculaire halve film dus... Daarom mijn 3/5

Dune: part one is een verademing ten opzichte van de zooi die David Lynch er in 1984 van heeft gemaakt. Villeneuve is slim en zoomt in op het verhaal, waardoor de personages voor mij levend aanvoelen en dat ik ook daadwerkelijk prima mee kon in het verhaal.

Met Villeneuve achter het roer weet je eigenlijk wat je kan verwachten. Een ultra stylistische film met fantastische (wijde) shots en een verhaal dat niet het hoogste tempo heeft. In het geval van Dune erg logisch, want het schijnt enorm te zijn, maar doordat het in delen wordt geknipt is het prima te volgen. Ik heb nu zozeer een idee van waar het verhaal over gaat. En eigenlijk is deze film in ieder geval niet moeilijk om te volgen. De world building was voor mij dit keer niet zo overdonderend en dat is een grote opluchting. Hoewel de boeken onverfilmbaar worden geacht, vind ik het wel erg straight forward en zou je haast het verhaal van Luke Skywalker in Star Wars: A New Hope hierin herkennen. Wel worden er wat lijntjes uitgezet over een groot politiek spelletje, dat komt minder uit de verf in dit eerste deel en ik hoop echt dat het vervolg iets verder uitzoomt op het verhaal en ons meeneemt in het grote ruimte avontuur. Deel 1 zoomt echt in op Paul Artreides en daarin is de film wel geslaagd. Ik zie dus echt uit naar het grotere geheel in de vervolgen. Dit is echt een set up en doordat het een deel 1 is neem ik het Villeneuve niet kwalijk dat bepaalde plotelementen en personages nog een beetje op de achtergrond sudderen en niet lekker tot uiting komen. Maar ik snap best dat mensen er wel over kunnen vallen dat veel personages wat oppervlakkig ogen. Maar bij mij werkte het wel onderhuids en voelde ik zelfs lichtelijk de spanning.

Voor de rest is het echt genieten geblazen en kan ik die trage opbouw enorm waarderen. De dialogen zijn ondanks het afstandelijke bronmateriaal wel iets levendiger (dan het origineel) en passen prima in de sfeer die Villeneuve altijd in zijn film weet te creëren. De paar actiemomenten voelen episch aan en de muzikale score van Hans Zimmer doen de stoelen in de bioscoop echt enorm trillen. Genieten geblazen!

Het is jammer dat het vervolg nog gefilmd moet worden, want het brengt toch onzekerheid mee of dit verhaal een passende afsluiter krijgt. Ik ben niet bekend met het bronmateriaal, maar in het tweede deel verwacht ik een grootschalige battle tegen Harkonnen en in een derde deel zou een alles of niet oorlog tegen de Keizer een mooie afsluiter kunnen zijn.

Nadeel voor Dune: part one is nu wel dat het niet de meest toegankelijke film is om mensen met Dune kennis te laten maken. Het zal ook wel weer een typische hate it or love it film zijn. Ik kon het in ieder geval beter waarderen dan het koddige origineel dat er in ruim 2 uur een knullig geheel van heeft gemaakt. Zolang Villeneuve achter het roer staat kan er voor mij weinig fout gaan tot op heden.

4,0*

"This is only the beginning."

Denis Villeneuve delivers again.

Vooropgesteld ben ik niet bekend met het bronmateriaal en de versie van David Lynch heb ik ook niet gezien. Het was voor mij een hele ervaring om hier zowat blanco in te gaan, al begrijp ik wel dat Villeneuve vrij trouw is aan het bronmateriaal. Op mij komt het over als een groots opgezet politiek spelletje waarin verscheidene volkeren uit zijn op de grondstof Spice, die louter op woestijnplaneet Arrakis is te vinden.

Als kijker word je meegenomen aan de hand van Paul Atreides. Hij lijkt zich evenzo verloren te vinden in alle gebeurtenissen. Het is namelijk een hoop informatie wat over je wordt uitgestort, maar het is wonderwel prima te volgen. Je wordt zo helemaal ondergedompeld in deze wereld waarin niets is wat het lijkt. Het smaakt naar meer en je geduld wordt zeker beloond, ondanks dat er zaadjes worden geplant voor het tweede deel.

'Dune' ziet er echt uit om door een ringetje te halen. Het is simpelweg adembenemend hoe indrukwekkend de wereld is weergegeven. De sfeer zit er goed in en de overdonderende score van Hans Zimmer leidt alles mooi in. Het geheel verzandt (pun intended) gelukkig niet in overpeinzende dialogen, want er zitten meer dan genoeg spectaculaire actiescènes in. En als je dan voor het eerst de Shai-Hulud mag aanschouwen, wauw!

Al met al is dit eerste deel een zeer veelbelovend begin van een episch tweeluik. Op naar deel twee.

4,0 Sterren.

Het is lang geleden dat ik zo in een film werd gezogen als bij Dune, heeft al m’n verwachtingen overtroffen en is met gemak mijn film van het jaar. Ik kan me niet voorstellen dat hier nog iets overheen gaat, dit is waar IMAX voor gemaakt is!

De film wordt een Star Wars voor volwassenen genoemd maar ik heb niet echt kunnen ontdekken wat de film interessant voor volwassenen zou maken: het verhaal zit simpelweg vol met de bekende space opera-clichés van onder meer Star Wars. Het verhaal speelt zich af in de toekomst (in dit geval zelfs in het 11de millenium) maar het voelt – gelijk Star Wars – meer als de middeleeuwen met z’n zwaardvechten, constante oorlogen tussen geslachten, adellijke afstammingen (afkomst bepaalt je bestemming), duidelijke good guys en bad guys, verraad, heldendom en tovenarij (waarzeggen en anderen kunnen dwingen met een bepaalde stem), zodat het eigenlijk meer een ridderverhaal dan science fiction is. Het verhaaltje is simpel en past op de achterkant van een bierviltje – de keizer vindt het geslacht van Atreides te sterk worden en lokt de hertog van de Artreides met gezin naar de woestijnplaneet Arrakis om ervan af te komen – maar Deneuve pakt groots uit: hij weet er 156 minuten mee te vullen en de beelden zien eruit alsof er aan budget geen gebrek was. Ik had overigens de indruk dat er ook inspiratie is opgedaan bij Afghanistan, waar ook een blauwogig donker woestijnvolk moedig stand houdt in een onherbergzaam gebied tegen supermachten, en zelfs bij IS qua vlag en executies.

Ik heb spijt dat ik de film in het filmhuis heb gezien want mogelijk komt de film alleen tot z’n recht in een IMAX-theater dat je kan onderdompelen in de wereld van Dune (ik vond de visuele beleving van Blade Runner 2049 in een IMAX-bioscoop geweldig maar mogelijk is dat meer te danken aan de fascinerende wereld van Philip K. Dick dan aan Deneuve). Op een gewoon doek (of later op TV) heeft de film helaas niet veel te bieden anders dan de wat kinderachtige clichés van het genre. Bovenal voelt de film slechts als de opmaat tot de echte film (een soort The Hobbit tot The Lord of the Rings) omdat de film eigenlijk slechts de wereld van Dune en haar belangrijkste personen en geslachten introduceert, waarbij duidelijk is dat Paul z’n superkrachten begint te ontwikkelen en de leidersrol zal accepteren om de kwade machten te verslaan waarmee het echte verhaal kan beginnen: de film geeft vooral een belofte die is gelegen in Pauls profetie van totale oorlog (de apocalyps) en het waarmaken van het geloof dat hij de Messias (“The One” à al The Matrix) is die voorbestemd is om de onderdrukten te bevrijden en het paradijs ofwel eeuwige vrede te brengen (uiteraard is hij – net als Jezus of de Hobbit – geen krachtpatser maar juist een fragiel mannetje omdat het christemdom leert dat het ware c.q. goddelijke kracht geestelijk is) en die, zo neem ik aan, zal worden uitgewerkt in de volgende delen. Het gebrek aan elke originaliteit in de hele visie van het project maakt het twijfelachtig of ik die zal gaan zien.

Met niet veel verwachtingen naar de bios gegaan en er verrast terug uitgekomen.

Het komt traag op gang maar ik zelf als Game of Thrones fan vond het fantastisch

Het is een soort Game of Thrones meets star was.

Natuurlijk als je niet houd van trage films dan is deze niets voor jou maar ik vond het toch een knap gemaakt meesterwerkje !

Hopellijke komt er nog een vervolg

4,5

Ik moest halverwege de film even denken aan Jaws. Kijk die film eens terug zonder geluid, en dan vooral de erste pakweg 20 minuten. Die film wordt voledig verteld door beelden. Als er al iets gezegd wordt is het volstrekt banaal, zoals een 'good morning'. Zonder geluid is die film volledig te begrijpen. Spielberg is een meester wat dat betreft.

Waarom dit stuk? Wel nu, dat lukte namelijk niet in deze film. Villeuneuve is toch wel een andere regisseur. Ik vind hem redelijk met sfeerschepping en mooie geschoten beelden, maar een veel minder goede verteller (en stiekem zijn zijn beelden een stuk minder iconisch dan pakweg weer die zojuist genoemde Spielberg). En dat wreekt zich in deze film. Ik ken het boek niet en ook de eerdere verfilming niet, dus wat dat betreft kan ik de film goed daarop beoordelen. Deze film begint al met een voice-over om de geschiedenis te vertellen (eigenlijk een zwaktebod) maar ook daarna steeds veel uitleg op een weinig natuurlijke manier. En elke planeet wordt even netjes genoemd welke het is, ook dat getuigt niet van echt goed vertelmanskunst.

En dat alles wreekt zich een beetje dat die wereld nooit echt gaat leven. Wie welke fractie nu allemaal is? Deels wordt dat uitgelegd, deels worden allerlei namen geroepen waarvan ik denk: wie is dat dan weer? En dan zit ik 150 minuten te kijken naar iets dat goed in 90 had gekund, misschien zelfs minder. De film leunt dan heel veel op sfeerschepping, maar dat is niet mijn sfeer. Why so serious zou Ledger als The Joker roepen. Serieus en duister, zonder eigenlijk ook maar iets boeiends om te zien. En de actie is op een zekere manier nog wel overweldigend maar ook niet heel erg geweldig in beeld gezet (wederom Spielberg zou op dat vlak superieur zijn geweest).

De film wil episch zijn maar is dit eigenlijk nergens - de film is vooral lang en bombastisch. Als bioscoopervaring wil dit ding nog wel werken, maar ik kan me indenken dat deze in mijn woonkamer nog een lagere score had gekregen. 2,0*.

Teveel zand. 3*

Cijfer wellicht wat naar boven afgerond maar als boek verfilming uitermate geslaagd.

Een aangezien ik de boeken vaker dan 1x heb gelezen is dat wel hetgeen dat voor mij karakter invulling geeft. Kan me voorstellen dat iemand die de boeken niet heeft gelezen sommige personages wat vlak vinden.

Villeneuve doet toch wel een erg getrouwe verfilming op een paar puntjes na. Ferguson en Chamalet vullen hun karakters gelukkig goed in en de bijrollen zijn stuk voor stuk adequate acteurs voor hun karakter. Isaac is daarvan als Leto Atreides nog wel het tofste.

Een hoewel de beelden sterk aan Blade Runner 2049 doen denken tovert Villeneuve aantal hele gave shots tevoorschijn. En Zimmer, af en toe pompeus als altijd, doet waar hij goed in is.

Positief verrast. De trailers maakten niet zo'n indruk op me. Maar op het grote doek kon ik wat rustiger de beelden tot me nemen. Villeneuve doet gelukkig niet teveel cuts ook, dat kijkt erg prettig net als in Blade Runner 2049. En er is ook in Dune van veel detail nivo te genieten, veel van de voertuigen en kostuums zien er geweldig uit. Die Ornithopters zijn erg goed ontworpen bijvoorbeeld. Maar de gevechtsuniformen zoals van de Sardaukar, meh.

Villeneuve is niet vies van visuele bombast in termen van schaal. Alles is gigantisch. De schepen, de voertuigen, de wormen, de omvang van de troepen. Het enige wat dan jammer is, is dat je dan ook zo duidelijk weet dat het allemaal uit de computer komt rollen.

De geluidseffecten zijn ook erg sterk. Niet vreemd als je nagaat dat er een team van meer dan 50 man op gezeten heeft. Voegde veel sfeer toe.

De muziek was wel wat meer standaard weer, ondersteunend maar niet memorabel.

Dune is nogal een exercitie in jongleren met erg veel karakters. Een aantal zoals de Mentat Thufir Hawat is daardoor ondergesneeuwd. Het beste overtuigde Rebecca Ferguson als Jessica Atreides. Ik was niet kapot van de wat suffe Chalamet als Paul (Kyle McLachlan was voor mij perfect) maar hij volstaat verder. De rest doet het prima.

Het tempo vond ik prettig, het is geen actiefilm maar weet te boeien doordat er vrijwel altijd wel een bepaalde spanning hangt.

Het verhaal blijft ook in deze bewerking sterk omdat er goed is nagedacht over de wetten van deze woestijnwereld, de politeke intrige en omdat de protagonist terecht komt in een schijnbaar hopeloze situatie. Die niet afgewikkeld wordt omdat daar een tweede deel voor nodig is. Dat hopelijk ook komt.

De reacties dat de film niet origineel is, o.a. in vergelijking met Star wars, is ronduit tenenkrommend. Gelet op het feit dat Star wars kapotverfilmd is en het genre in het algemeen begrijp ik dat Dune weinig origineel aandoet. Het concept is inmiddels bekend. Maar om nu te stellen dat het niet of weinig origineel is in creatieve zin slaat nergens op aangezien Star Wars hevig geïnspireerd is op Dune, en niet andersom.

Er zijn maar een handvol namen die als grondleggers van science fiction en fantasy kunnen worden beschouwd en Herbert hoort daarin thuis, en niet in een zelfverzonnen categorie waarin Game of thrones al bekend was toen Dune kwam. Please.

Met de opkomst van pulptijdschriften (1900-1950 dacht ik) en de Star Trek serie (1966) waren avonturen in het universum een bekend fenomeen toen rond dezelfde tijd de eerste space opera’s (subgenre) verschenen, waaronder Dune en The foundation (hoewel er discussie is over de vraag of The foundation kwalificeert als een space opera). Star wars (niet te verwarren met Star trek!) kwam later en heeft duidelijk veel elementen overgenomen van beide boeken, google en vergelijk zelf.

Het is en blijft een kwestie van smaak hoe goed je een film vindt. Maar om nu te roepen “vond het niet zo origineel” is niet bepaald een geïnformeerde mening. In zoverre het zelfs zou afhangen van meningen.

Terug naar de film. Deze verfilming heeft mijn verwachtingen overtroffen als geheel. De voor ons vreemde en onbekende wereld van Dune wordt indrukwekkend opgeroepen. Van de kostuums tot de muziek is het zoals ik het me had voorgesteld. Ik heb er met kippenvel naar gekeken. De laatste keer dat ik een goede film zag was Joker.

Het enige dat ik wel jammer vond is hoe Harkonnen is weergegeven: een smerige duistere man. In die opzet is het geslaagd, maar het plaatst hem wel in een binaire positie van goed en kwaad die ik in het boek veel meer genuanceerd vond. In het boek is Harkonnen meer menselijk, en de ‘goeden’ zijn dat weer minder: alle karakters zijn uiteindelijk opportunistisch en vanuit eigen belangen gemotiveerd in hun handelen.

De kracht van Dune is dat er geen helden zijn in het verhaal, sterker: dat was de kernboodschap volgens de auteur “pas op voor helden”. Dat komt pas vanaf het tweede deel van het boek, deel 1 legt dus eigenlijk alleen de basis en dan moet het nog beginnen. Dat wordt flink ondergesneeuwd nu we vermoedelijk alleen deel 1 van het boek in 2 films krijgen waarin dat heldennarratief (overwinning op het kwaad) vrijwel het enige is dat uitgewerkt wordt. Het maakt deze verfilming wel wat wrang. Ook wel weer een relatief makkelijke taak zou je kunnen zeggen. Het contrast is duidelijk in de film, de Harkonnenwereld is creepy af en als kijker sta je direct achter Atreides.

Ik lees dat sommigen het traag vinden. Het boek is nog trager. Ik vind het knap dat de maker keuzes heeft weten te maken, want er zijn veel achterliggende historische gebeurtenissen en intriges. Bijzonder aan het boek is ook dat een goed deel bestaat uit innerlijke dialogen van de karakters. Wat mensen zeggen en wat ze denken wordt vaak als een tweeluik aan de lezer gepresenteerd. Zo ontstaat er een goed begrip van de personages en hun worstelingen. Vind ik dat je het boek moet lezen? Nee, maar daarom vind ik de verfilming wel geslaagd voor de kijker die geen voorkennis heeft van Dune zonder teveel afbreuk te doen aan het boek, er is net genoeg achtergrondinformatie om het verhaal begrijpelijk te houden.

Op naar deel 2!

Verre van perfect, maar absoluut indrukwekkend. Dune blinkt vooral uit in het oproepen van een wereld. De look is super consistent, de decors zijn fraai en de cast op dreef. Timothée Chalamet is geboren voor de rol van Paul Atreides! Van Lady Jessica ben ik nog iets minder overtuigd en waarom men Javier Bardem heeft gecast is me een raadsel. Villeneuve weet het verhaal prima te vertellen, ik geloof dat ik het zelfs wat beter begrijp dan in het boek. Met zijn beelden voegt hij er sfeer aan toe, alleen zouden de shots vaak wat langer aangehouden mogen worden, dit vind ik eigenlijk bij al zijn films. De vertelling van Herbert is in mijn ogen vrij droog (no pun intended) en qua meeslependheid wint de film het ruimschoots. De moordende kracht van de woestijn kwam alleen nog niet zo tot leven, bij de stilpakken had ik ook een andere, wat minder gelikte voorstelling. Toch bezorgden meerdere momenten me kippenvel, wat dat betreft is Dune een van de beste blockbusters in jaren. De soundtrack van Hans Zimmer is tegelijk een vloek en een zegen. Een vloek omdat de man alleen maar het grote gebaar kent en je met een lantaarntje moet zoeken naar wat stille momenten. Maar de muziek zorgt soms ook eigenhandig voor dat epische waarvoor je in de bioscoop zit. Ik vind het overigens sowieso een van de betere Zimmer-scores van de laatste jaren; minder die repeterende tonen, het is iets melodischer en dynamischer (en toch zie ik nu alweer op tegen die Bond). Maar Dune dus, ik vond het een memorabele belevenis in de bioscoop en denk dat het tweede deel alleen maar beter kan worden. Ook ik rond alvast af naar boven.

De film heeft zijn merites. Villeneuve doet er een beetje zijn eigen ding mee. De sfeer en de accenten in het verhaal liggen nogal anders dan in de versie van Lynch (die ook zijn verdiensten heeft...).

Visueel spektakel is het sowieso. Mystiek en politiek zitten een beetje op dezelfde manier verweven.

Leukste vergelijkingspunt mijns inziens: de castingkeuzes.

Hierzo in de vorm van een scoretabel:

Personage:

Paul Atreides: Villeneuve 1 - 0 Lynch

Leto Atreides: Villeneuve 1 - 1 Lynch

Lady Jessica: Villeneuve 1- 1 Lynch

Baron Harkonnen: Villeneuve 1 - 1 Lynch

Beast Raban: Villeneuve 0 - 1 Lynch

Duncan Idaho: Villeneuve 1 - 0 Lynch

Gurney Halleck: Villeneuve 0 - 1 Lynch

Thufir Hawat: Villeneuve 0 - 1 Lynch

Dr. Yueh: Villeneuve 0 - 1 Lynch

Gaius Helen Mohiam: Villeneuve 0 - 1 Lynch

Stilgar: Villeneuve 1 - 0 Lynch

Chani: Villeneuve 1 - 0 Lynch

Piter De Vries: Villeneuve 0 - 1 Lynch

Shadout Mapes: Villeneuve 0 - 1 Lynch

Liet Kynes: Villeneuve 0 - 1 Lynch

Nog onbeslist:

Keizer Shadam IV

Prinses Iluran

Feyd Rautha

Alia

de navigatorsgilde

Man van de match: Javier Bardem (Stilgar)

Voorlopige tussen stand:

Villeneuve 7 - 11 Lynch

Het wordt nog een spannende eindstrijd als Villeneuve in de tweede helft gelijk probeert te spelen!

Vind het altijd lastiger om een film te beoordelen in de bioscoop dan thuis voor de buis. Dat beeld en geluid is nogal overweldigend.

Bij Dune heb ik me goed vermaakt. Villeneuve weet er op de een of andere manier weer iets mystieks of episch in te stoppen wat me goed bevalt. Alleen: het begint een beetje op een Villeneuve-sausje of een Villeneuve-methode te lijken. Arrival, Blade Runner, Dune - langzaam tempo, imposante grootsheid, droombeelden, blazende hoorns en diepe grondtonen, grote futuristische machines en geavanceerde techniek, geen humor - ze liggen eigenlijk qua stijl allemaal dicht bij elkaar. Mooi, indrukwekkend... maar wel dicht bij elkaar. Was ik zijn coach geweest, dan zou ik tegen hem fluisteren: 'En probeer nu eens een totaal ander genre'.

Toegegeven, Incendies en andere vroegere films moet ik nog kijken. Maar een switch zou wellicht een keer goed zijn.

Ik was toch iets weerhoudend voor deze film, omdat het mij eerder overkwam als een cultfilm waar eerder de fans die de boeken en de eerdere verfilming iets aan hebben. Iets waar 'nerds' die wild gaan bij elke figuurtje van Star Wars of Lord of the Rings helemaal wild van worden. Maar regisseur Denis Villeneuve stelde me wel gerust, en de cast was veel belovend.

De film is zeker gemaakt voor een bioscoop. Visueel zeer indrukwekkend. Je herkent de stijl van Denis Villeneuve die goed weet met welke cinematografen hij moet werken. Dit keer is het Greig Fraser, gekend van Zero Dark Thirty en Rogue One. Hij zorgt mee voor die stilistische heerlijke stijl waar je de spanning toch ook in voelt. Een indrukwekkende cast die het zeker goed doet en Hans Zimmer die weer schittert.

Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar op zich wel interessant. En ik ben wel benieuwd naar het vervolg. Maar het is vooral de aankleding die de film zo bijzonder maakt.

Onlangs Dune gezien, en was niet teleurgesteld. Regisseur Denis Villeneuve is een kenner en groot liefhebber van Frank Herbert’s Dune-serie, en dat is te merken. Hij bewijst opnieuw dat, samen met Neil Blomkamp, hij de meest vooraanstaande SF-regisseur van dit moment is die het genre niet alleen tot in de finesses beheerst, maar ook zijn tijd neemt om het verhaal goed tot zijn recht te laten komen. En Villeneuve pakt met Dune groots uit – locaties, voertuigen, planeten, personages (baron Harkonnen!): alles is ‘larger than life’. Tegelijkertijd probeert Villeneuve recht te doen aan de complexe (geo)politieke situatie die de grondslag vormde voor Herbert’s magistrale serie. Geen geringe opgave, daar deze maar liefst zes lijvige boekwerken omvat waarin veel gebeurd, en nog veel meer wordt gezegd. Onvermijdelijk dus dat Villeneuve keuzes heeft gemaakt, en deze film duidelijk bedoeld heeft als opmaat naar een tweede film, die hopelijk binnen een aantal jaren zal verschijnen.

Het zien van Villeneuve’s film heeft me ook het project van Alejandro Jodorowsky, die in de jaren 70 Dune wilde verfilmen, en de versie van David Lynch meer laten respecteren, daar zij in hun films wél het hele verhaal probeerden te vertellen. Jodorowsky’s film is er nooit gekomen (hoewel de visuele stijl van zijn project wel degelijk een belangrijk stempel drukte op Star Wars (1977)), en de versie van Lynch’ film die uiteindelijk in 1984 te zien was, was een ernstig verminkte versie van de oorspronkelijke drie uur durende film die Lynch voor ogen stond. Helaas gingen distributeur Universal Pictures en producent Dino de Laurentiis hier om commerciële redenen voor liggen. Zij wilden een film van maximaal twee uur en 17 minuten, om zo meer voorstellingen op een dag te kunnen houden en een grotere recette te behalen. Dus werd de film ingekort en ‘versimpeld’, hetgeen ten koste ging van de film. Lynch werkte oorspronkelijk nog aan scenario’s voor vervolgfilms van Dune, maar zag daar uiteindelijk vanaf.

Het grootste verschil tussen Lynch’ Dune en Villeneuve’s film is dat deze laatste voor mij realistischer aanvoelt: met name de weergave van zandplaneet Arrakis (opgenomen in Jordanië en Abu Dhabi, VAE) brengt dit over: je voelt als het ware het zand onder je voeten en de hitte op je huid. Ook hebben Villeneuve, cameraman Greig Fraser en production designer Patrice Vermette een scherp oog voor sets en de vele details die Herbert’s universum tot leven brengen. Zo krijgt de rivaliteit tussen het statige Huis Atreides, de nieuwe rentmeesters van Arrakis, en het brute Huis Harkonnen, die met het verlies van Arrakis zowel aanzien als een belangrijke inkomstenbron (de specie-winning) zien verdampen een extra dimensie – licht dat zegeviert over duisternis, rede die zegeviert over macht. Al beklijven die momenten waarop deze tegenstellingen worden genuanceerd en vermengd, het meest. Toegegeven, deze nuancering is voor het merendeel afwezig, of in ieder geval minder voelbaar dan in bijvoorbeeld Villeneuve's meesterlijke Blade Runner 2049 (2017).

Desalniettemin, bijdragend aan het realistische gehalte van de film is het prima spel van de acteurs: Oscar Isaac, Josh Brolin, Javier Bardem, Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson en Sharon Duncan-Brewster overtuigen allemaal in hun rol, waarbij met name Ferguson en Duncan-Brewster excelleren. De jeugdigheid van Chalamet past goed bij het personage van de jonge Paul Atreides, die gaandeweg steeds meer over zichzelf en zijn betekenis voor Arrakis zal leren. Helaas is Zendaya in haar rol als Chani, één van de Vrijmans die de woestijnwereld bevolken, in deze film bijna louter decoratief. Jammer. Ook aardig is Charlotte Rampling in haar rol als Bene Gesserit-hogepriesteres Gaius Helen Mohiam (al is ze bijna onherkenbaar gesluierd), die in Jodorowsky's film de rol van Vrouwe Jessica Atreides wilde vertolken, maar daar naar verluidt vanaf zag vanwege een scène waarin 2000 figuranten zich tegelijkertijd ontlastten. Al heeft ze welgeteld slechts één scène in Dune, hierin overtuigt zij ten volle - wederom een bewijs van Rampling's doorgewinterde kwaliteit.

De plot van de film mag zo langzamerhand als bekend verondersteld worden (zo niet, begin dan zsm met het lezen van Frank Herbert’s Dune (1965)), dus daar zal ik verder niet over uitweiden. Behalve dan door te zeggen dat Villeneuve met deze film pas de eerste helft van het eerste boek heeft verfilmd. Wil hij inderdaad recht doen aan het epische karakter van de Dune-serie, dan staat hem dus nog flink wat werk te wachten.
Messias-verhaal, Jihad, de Vrijmans als metafoor voor de onderdrukten in het Midden-Oosten, de specie melange als metafoor voor olie en de globale economische, geopolitieke en militaire strijd als gevolg hiervan, de strijd tussen determinisme en persoonlijke vrijheid: het passeert allemaal de revue in Dune. Om te zeggen dat dit een herculische taak zal blijken is een understatement. Maar ook een taak die, getuige de toonzetting en overtuigingskracht van deze eerste film, aan Denis Villeneuve meer dan toevertrouwd is.

Prachtige sfeervolle beelden waar ik van hou zoals bij Prometheus, mooie epische muziek....maar acteurs vond ik erg matig en geen chemie hebben met elkaar, ook teveel van die Amerikaanse kinderachtige gedragingen en quotes in de film....als ze de cast net zo volwassen hadden gemaakt als bij game of thrones met ook die stijl van acteren had dit een steengoede film voor mij geweest....het kwam op mij over als een tienerfilm die krampachtig though en volwassen wilde zijn....

Vanavond in de bioscoop gezien en het deed me allemaal niet zo veel. Disclaimer: heb geen boek van Dune gelezen, geen Dune game gespeeld en ook de film van tientallen jaren terug niet gezien. Ik ging er dus blanco in. Dune kent twee waanzinnige plussen en dat zijn beeld en geluid. Echt imponerend, zeker als je echt belachelijk grote vliegende gevaartes ziet of episch grote wormen in de woestijn en dat alles met ondersteuning van geluid dat door de hele zaal trilde. Deze film gaat vermoedelijk thuis tig keer minder imponeren, dit is gemaakt voor een bioscoopervaring met het beste beeld en geluid dat te kiezen valt.

Maar goed, ondertussen loopt dus wel een verhaal dat twee en half uur duurt, wat voor mij veel te lang was voor deze bloedserieuze, humorloze kopie van Star Wars (ja, ik weet dat het boek van Dune er voor Star Wars was...) over the chosen one die uiteindelijk uit zal groeien tot de Luke Skywalker van Dune. Zelfs de Stormtroopers zijn hier als kopietjes aanwezig, net als een vadsige Jabba the Hut look-a-like. De erfgenaam van Huis Atreides, het bezoek aan Arrakis. Het zal allemaal wel. Ik kwam nooit lekker in de film. Het is geen actiespektakel, maar ook geen zinderend verhaal en spanning voelde ik al helemaal niet. De personages zijn niet likable, je voelt de hele film door een afstand tot deze bordkartonnen figuren. Dit heb ik overigens vaker bij de films van Denis Villeneuve, die visueel oogverblindende films maakt waar ik verder niet heel veel mee kan, al spat de kwaliteit er altijd wel vanaf. Kijk, als je toch een hoop intergalactische bullshit bij elkaar gooit, dan heb ik het liever in een Star Wars sausje met personages die ik in mijn hart voel, constante actie en werelden die me aanspreken.

Ik kijk dan ook niet echt naar de Dune-vervolgen uit, maar zal ze zeker wel in de bios weer gaan kijken waar je dit soort films wel voor het eerst hoort te zien. Hier blijft echt niks van over op je tv, hoe goed die ook is. Je moet de grootheid voelen. Thuis krijg je dubbel zo hard mee dat het inhoudelijk niet boven de middenmoot uit komt. Mijn kleine voldoende is ook voor de volle sterren gebaseerd op beeld en geluid van de bioscoopervaring.

3*

Dune is heerlijke cinema, dat ten allereerste. Beeld, geluid, cinematografie en al de andere technische aspecten zijn fantastisch; het is absoluut gemaakt om in de eerste plaats op het grote scherm bewonderd te worden. Visueel is de film op veel vlakken groots te noemen, vaak vrij letterlijk. Grote, wijde locaties, ruimteschepen, soldatenlegioenen, etc. Villeneuve is sowieso een fantastische visuele regisseur, en op dat vlak levert hij hier zijn mooiste film vooralsnog af. Dune heeft echter meer te bieden dan de fantastisch mooie beelden; ook inhoudelijk is het een prima film geworden. Ik heb de boeken nooit gelezen (al is mijn interesse nu wel aangewakkerd), maar zelfs dan heb je wel door hoeveel details Villeneuve hier in heeft proberen te stoppen. Het is zijn passieproject, en dat merk je. De wereld, de personages en de verschillende culturen worden in ieder geval helder geïntroduceerd. Al te vaak worden er in fantasyfilms (Dune is natuurlijk sci-fi, maar het kan zeker ook onder fantasy geschaard worden) teveel toegevingen gedaan richting het mainstream (lees: niet fantasy-fans) publiek om iedereen er zeker in mee te krijgen, maar dat is hier niet per se het geval. Villeneuve durft deze wereld ernstig en oprecht te presenteren, en strooit ook lekker rond met vreemde termen, talen en concepten. Zo kreeg ik toch wel het gevoel met een levende wereld te maken te hebben.

Over de cast valt niets negatiefs te zeggen, en elke acteur weet zijn of haar personage wel iets memorabel mee te geven (al krijgt lang niet iedereen evenveel materieel om mee te werken, en staan al de enorm bekende acteurskoppen soms wat in de weg van de personages an sich). Rebecca Ferguson sprong er bovenuit, en ik ben ook benieuwd naar Zendaya's prestatie in de volgende film(s). Een negatief puntje is er ook wel; de pacing. En dan bedoel ik niet dat het traag verloopt, dat is allemaal prima, maar de verdeling van de verhaalgebeurtenissen loopt niet altijd even lekker. Je hebt een soort climaxmoment in het midden van de film, en het daaropvolgende uur voelt eerder aan als iets wat in het begin van een andere film hoort. Het einde is daardoor ook wat onbevredigend. Er valt waarschijnlijk wel wat voor te zeggen om dit verhaal in twee films op te splitsen, maar je zit natuurlijk dus echt met een film die op dit moment nog niet af is. Dus laten we maar hopen dat Part 2 groen licht krijgt, dat verdient Villeneuve zeker. Met deze zelfde cast en crew zou een vervolg deze film zomaar maar eens kunnen overtreffen. 4*.

Een vriend van mij die ik sinds de corona uitbraak niet meer gezien had, melde zich afgelopen week dat hij graag met ons (met mij en mijn broer) naar de bioscoop wilde gaan. Hij stelde voor om naar de James Bond film "No Time to Die (2021)" te gaan, maar daarvoor hadden we al andere plannen en toen hebben we uiteindelijk (bij gebrek aan beter) voor deze "Dune" gekozen, waar ik verder weinig mee heb en eigenlijk ook weinig van weet. Ik weet dat er een eerdere verfilming is geweest in de vorm van "Dune (1984)" met o.a. Sting van de Engelse rockband "The Police", maar die heb ik nooit helemaal gekeken.

We schrijven het haar 10191, waar er een conflict is tussen de huizen Harkonnen en Atreides. Beide willen ze heersen over de woestijnplaneet Arrakis, waar zich de belangrijkste grondstof bevindt om rijk van te worden, namelijk specie. Als het keizerrijk beslist om het huis Harkonnen de bewaking van de planeet uit handen te nemen en over te dragen aan het huis Atreides, zint het huis Harkonnen op wraak, onder leiding van Baron Vladimir Harkonnen (Stellan Skarsgård). Voor Paul Atreides (Timothée Chalamet), de zoon van de hertog (Oscar Isaac) van Atreides, blijkt een belangrijke rol weggelegd.

Regisseur Denis Villeneuve bewees eerder al met "Arrival (2016)" en "Blade Runner 2049 (2017)" dat hij weet hoe hij een meeslepende Sciencefiction film in elkaar moet knutselen. Afgezien van de futuristische setting heeft Dune een bijna middeleeuws plot, waarbij cameraman Greig Fraser het ene mooie plaatje na het andere tovert op het scherm, volledig in lichte bruintinten geschoten met magnifieke landschappen en indrukwekkende zandwormen. Nooit heb je het gevoel dat dit allemaal niet echt is.

De film draait grotendeels om politieke intrige, waardoor de film voor sommigen iets te praterig kan zijn. Voor bioscoopgangers die niet van dialogen houden is er genoeg spektakel te zien om hun door de saaie stukjes heen te leiden. De echte actiescènes zijn misschien wel schaars, maar diegene die er zijn, mogen er dan ook wel zijn. Door zijn grootsheid en de hoeveelheid informatie die we moeten verwerken kan "Dune" ook overweldigend overkomen. Veel uitleg is namelijk noodzakelijk om alle huizen, werelden en namen te belichten die aan dit verhaal deelnemen. Voor nieuwkomers van "Dune", zoals ik, die niet eerder affiniteit hadden met het verhaal, kan de film hierdoor minder toegankelijk zijn.

Ook moet gezegd worden dat met tweeënhalf uur aan film het geheel iets compacter had gemogen. Visioenen en verhaalelementen worden keer op keer herhaald en de lange speelduur begint daardoor langzaam aan je te knagen. Hierdoor zijn er bepaalde stukken waar Dune vrij langdradig overkomt, wat niet had gehoeven aangezien het verhaal toch al opgesplitst wordt in twee delen (wat ook aangegeven wordt bij de openingsscène, want daarbij zie je dan in beeld staan "Dune: Part One"). Het helpt dan ook niet dat de film enigszins eindigt met een anticlimax. Het smaakt wel naar meer.

Voor de verfilming heeft regisseur Denis Villeneuve een blik bekende gezichten opengetrokken. Zo zien we o.a. Oscar Isaac, Josh Brolin, Rebecca Ferguson, Dave Bautista, Jason Momoa, een vadsige Skarsgård, Javier Bardem en Zendaya opduiken in grote en kleine rollen. De mooiste rollen zijn weggelegd voor Oscar Isaac, Rebecca Ferguson, Jason Momoa en een vadsige Skarsgård. Javier Bardem en Zendaya hebben relatief weinig te doen, maar het ziet ernaar uit dat zij in een eventueel vervolg veel meer aan bod zullen komen.

De grootste last ligt echter op de schouders van de voor mij onbekende acteur Timothée Chalamet in de rol van Paul Atreides, die de juiste balans slaat tussen naïviteit en volwassenheid. Timothée Chalamet moet gezien zijn CV van voornamelijk kleinschalige drama's wel zichtbaar wennen aan de enormiteit van deze film. Dit wordt gelukkig verbloemd door zijn charisma, indringende blik en magnetische aanwezigheid. En de laatste is een eigenschap die goed van pas komt, omdat het verhaal grotendeels afhangt van Pauls messiaanse aantrekkingskracht op de bewoners van de planeet Arrakis. Hoewel Timothée Chalamet zeker nog moet gaan groeien als acteur, draagt hij wel probleemloos deze film.

"Dune" staat vooral overeind door de duidelijke visie van regisseur Denis Villeneuve. De film is een heus plezier om naar te kijken Denis Villeneuve creëert volstrekt geloofwaardige werelden (toegegeven, geholpen door een budget om u tegen te zeggen) en zijn vaardigheden achter de camera zijn niet te ontkennen. Hij koos ook voor een topcast met grote namen, om zo "Dune" te voorzien van een dosis klasse. Echter valt de film een beetje in duigen onder het gewicht van zijn eigen ambitie. Ik was onder de indruk van de filmtechnische aspecten, maar ik had wel moeite om het verhaal goed te kunnen volgen door de vele informatie en soms vond ik het ook wat te langdradig. Maar "Dune" verveelt eigenlijk nergens en zoals gezegd smaakt het ook naar meer. En mocht er eventueel nog een vervolg komen, dan ga ik die waarschijnlijk ook bekijken in de bioscoop, waar dit soort films goed tot hun recht komen.

Aardige bios-sci-fi-blockbuster met flink wat spektakel en een stilering die je van Villeneuve kunt verwachten, maar ik ben zeker niet overtuigd van de topkwaliteit die er door velen aan wordt toegedicht. Ondanks een enorm budget en het spektakel vond ik het het allemaal te weinig nieuw en enerverend, qua plot te sterk leunend op bestaande concepten (nieuwe wereld, messias-figuur, rare monsters etc.), en bovendien een belachelijke sterrencast waarvan de helft nauwelijks herkenbaar was. En dan heb ik het nog niet gehad over de muziek van Hans Zimmer die zwaar over the top bombastisch was en ronduit storend. Ik kwam met een duizelend gevoel uit de bios, en dat was enerzijds door het voorgeschotelde filmspektakel (nog in redelijk positieve zin), maar ook door de veel te zware score.

Ik ken de boeken niet (sterker, ik wist niet van het bestaan ervan en begreep ook pas bij het einde dat dit het begin van een serie is... my bad misschien). Dat kleurt de ervaring natuurlijk sterk: ik kan me voorstellen dat fans van het boek bij een verfilming die de fantasie naar tevredenheid inkleurt hier een hoge score aan geven. Maar als 'buitenstaander' zat ik dus naar een vrij reguliere blockbuster te kijken, weliswaar van het dure en spectaculaire kaliber, goed gestileerd en in het algemeen een leuke toevoeging aan het genre, maar meer ook niet. Inhoudelijk vind ik het niet veel meer diepgang hebben dan bijvoorbeeld Star Wars; het zit bol van de oneliners en dit haalt het wat mij betreft dan ook niet bij bijvoorbeeld LotR of Harry Potter (bij die laatste de boeken dan, films nog niet gezien).

Maar goed: als gezegd wel een leuk spektakel en genoeg intrige met die bijzondere planeet en diens bewoners om benieuwd te zijn naar het vervolg. Mits Hans Zimmer dan een toontje lager blaast.

Wellicht met iets te veel verwachtingen naar de zaal getrokken. Ik vond er eigenlijk niet zo veel aan. Zeker de eerste 75 minuten op mijn honger blijven zitten omdat het verhaal maar niet op gang kwam. Anders dan bij The green knight kwam ik hier maar niet in de film.

Technisch wel een erg sterke film. Cinematografisch weinig op aan te merken. Geluid, beeld, montage en CGI toch wel verbluffend. Al begon ik me op de duur wel te ergeren aan die vreselijke klaagliederen. Dune is eigenlijk een film die nog moet losbarsten, wellicht in deel II. Er is veel te veel aandacht besteed aan de introductie van de verschillende personages en volkeren.

Bij momenten ook slordig in de plotontwikkeling. Zo had ik de belangrijkste gebeurtenis in de film, namelijk het verraad van die vertrouweling beter uitgewerkt willen zien. Nu was het erg vaag met de gevangenschap van zijn vrouw, maar geen verklaring van hoe, wat, waar …

Eentje die je best wel in de zalen moet zien om het visuele maximaal tot uiting te laten komen, anders is er net te weinig aan. Erg nipte, magere en ontgoochelde voldoende…

Ik heb de 'Dune' boeken van Frank Herbert allemaal gelezen, en ik moet zeggen dat de film vrij goed overeen komt met de boeken. Heb echt genoten van deze verfilming van Denis Villeneuve, en zelfs mijn vrouw die absoluut geen SciFi fan is. Ik kan niet wachten tot de volgende 'Dune' film uitkomt, waarin het allemaal moet gebeuren. Ik verheug me er in ieder geval enorm op.

De film opent al direct sterk. We zien de Fremen door het zand struinen met hun futuristische pakken. Al snel worden we voorgesteld aan Paul Atreides en zijn adellijk huis.

De film kent een ijzingwekkende sfeer. De karakters komen gevoelloos en stoïcijns uit de verf. De muziek van Hans Zimmer doet daar nog eens een schepje bovenop. En hier schuilt voor mij de kracht in het verhaal. De ijzige sfeer, de koelte en de weinige emoties die worden getoond geven de film net dat extra huiveringwekkende sfeertje. En was dat ook niet precies Frank Herberts bedoeling toen hij Dune schreef? Om de ernst van de toekomst van het klimaat in te laten zien? Denis Villeneuve laat zien de regie wederom strak in handen te hebben. Waar hij al vaker op cinematografisch vlak uitblinkt (Blade Runner 2049 en Sicario) laat hij nu opnieuw zien hoe kunst in de vorm van bewegend beeld tot haar recht komt.

Het verhaal zelf is niet heel groots, maar dat is in dit geval niet erg. De mooie beelden brengen het verhaal zo sterk in beeld dat er niets op aan te merken valt. De invasie van de Harkonnen en de Sardaukar - en het ritueel van de Sardaukar - het mocht van mij allemaal gerust nog wel wat meer uitgediept worden. Ik wilde meer en meer zien. Maar misschien is het juist goed dat we niet meer te zien krijgen, omdat de mens de laatste jaar al niets anders dan 'meer, meer, meer' krijgt voorgeschoteld.

Het open einde was van mijlenver aan te zien komen (alleen al door de openingstitel: Dune - Part One) en ik ben dan ook heel benieuwd wat Villeneuve van deel twee gaat maken - áls hij het touw weer in handen gaat nemen. Voor nu kan ik niets anders zeggen dan dat het voor mij een totaal plaatje is dat dicht tegen de lat van perfectie aan hangt.

Spice Game of Thrones, or: Scotsmen in Arabia is een goede boekverfilming, maar geen meesterwerk.

Het boek wordt opvallend trouw gevolgd, met vooral veel dingen die worden weggelaten en zelfs een paar verbeteringen ten opzichte van de boekversie: Paul vecht nu meteen met Jamis, en de dood van Liet vind ik veel spannender hier - going out like a badass.

De cinematografie en art direction zijn schitterend en de hoogtepunten van de film: alles ziet er fantastisch uit, met als hoogtepunten de ornithopters als mechanische libelles en de korte blik in een soort laboratoriumkas met planten. De actiescènes zijn ook spectaculair.

Ik was met twee vrienden en merkte dat de plot voor hen niet duidelijk was - ik moest in de pauze best veel uitleggen, en dit zijn slimme kijkers. In plaats van twee films hadden ze hier beter een serie van kunnen maken, dan heoft het tempo van de uitleg soms niet geforceerd hoog te liggen. Nu krijgt de kijker die het boek niet kent wel érg veel informatie.

De acteurs doen het goed, ik vond Josh Brolin als Gurney Halleck er boven uit steken: cynisch maar trouw, erudiet maar gevaarlijk. Precies zoals ik me had voorgesteld eigenlijk. De mij onbekende Timothée Chalamet overtuigde me als charismatische, dromerige en hypercompetente Paul. Het lukt hem om de film te dragen.

Ik had een paar kleine ergernissen en verbazingen; zoals Fisico schrijft:

Op 20 jarig leeftijd ( nu 40 jaar geleden) heb ik de boeken verslonden en stond voor aan in de rij toen de verfilming van David Lynch uitkwam. In 2000 kwam er een mini serie van de eerste 3 boeken en ook die was geweldig. Ik kon dus niet wachten tot ik deze nieuwste versie mocht aanschouwen met alle nieuwe technologie-en die men tegenwoordig tot beschikking heeft. Het verhaal kan ik dromen dus ik was erg benieuwd en vol verwachting. De sfeer is goed hoewel wat somber en de beelden een lust voor het oog. Toch kwam het me allemaal wat te vlak over en werd het hier en daar erg langdradig. Misschien omdat je weet wat er zou moeten komen en het maar niet komt.

Het boek wordt in grote lijnen goed gevolgd, wijkt hier en daar niet storend af maar erg diep word het niet. Het werd me op de helft pas duidelijk dat deze film niet het hele eerste boek ging bevatten en de teleurstelling was ook groot toen daar ineens de aftiteling kwam waar het net spannend had kunnen worden. Gaat dit nu een trend worden? Gaan we nu alle verhalen in meerdere films verdelen? Een iets vlottere vertelling had het hele eerste boek in 2 uur kunnen samenvatten. Desondanks toch 3.5 gestemd want het had ook veel slechter gekund en de beelden waren best indrukwekkend.