The Father (2020)

Terechte winnaar Anthony Hopkins voor de oscar.

Grandioos geacteerd

Dikke 4*. Fantastische film die je een unheimisch gevoel geeft door de verwarring die gezaaid wordt. Muziek heeft er een belangrijk aandeel in. Knap dat je als kijker zelf ook de puzzelstukjes bij elkaar moet zoeken en de lijntjes moet verbinden, zoals de hoofdpersoon dat ook moet doen. Altijd bijzonder als de acteur dezelfde naam als het personage heeft, je vraagt je altijd af wat daar mee bedoeld wordt.

De geboortedatum die hij op een bepaald moment noemt (31-12-1937 zo uit m’n hoofd) is zelfs die van Hopkins.

Verder prima geacteerd en de opzet als een soort van psychologische horror is vrij uniek natuurlijk, maar het trucje werd wel wat uitgemolken. Op een bepaald moment is wel duidelijk dat niets is wat het lijkt en is het wachten op de volgende twist, zonder dat het narratief echt ergens toe leidt. Hopkins verslechtert ook niet perse in zijn situatie, na een tijdje vervalt het wat in een herhaling van zetten. Ik vond Haneke’s Amour bijvoorbeeld een stuk pakkender en tragischer door de langzame aftakeling die je ziet.

Ik waardeer wel dat de film niet poogt om op het eind nog even compleet ongepast de puzzelstukjes in elkaar te laten vallen, waar ik toch even bang voor was. Het blijft onduidelijk wie wat heeft gedaan en wat precies wel en niet klopt van de gebeurtenissen, de frustratie en wanhoop van Anthony blijft voorop staan. Bleef voor mij alleen wat teveel op de vlakte om echt sterk te zijn.

Mooi gespeeld. Was in het begin onduidelijk en wat verwarrend.

Maar je begrijpt wel wat dementeren teweeg kan brengen en wat de impact kan zijn voor familie.

Is wel interessant.

Zware maar prachtige film met een terechte OSCAR voor Hopkins maar Olivia Colman deed het ook fantastisch

Een verwarrende maar ijzersterke film over de impact van dementie. Een fantastische Anthony Hopkins die meer dan terecht een Oscar voor deze rol heeft mogen ontvangen. Zware kost, sommige films staan helaas erg dicht bij de realiteit

Hopkins is erg goed, zo overtuigend in zijn moodswings, zijn hang naar zelfstandigheid, de manier waarop hij zichzelf staande probeert te houden in zijn totale verwarring. Confronterend ook, al weet iedereen natuurlijk wel dat het een afschuwelijke ziekte is, het zo verbeeld te zien heeft impact. Hoe verschrikkelijk moet het zijn om zo geestelijk af te takelen, niet meer op jezelf te kunnen vertrouwen, jezelf te verliezen in een maalstroom van herinneringen, gedachtes, gezichten, verzinsels. Niemand verdient het zo te eindigen maar helaas is het de realiteit voor een groot aantal mensen. PS Er komt mogelijk een nieuw medicijn aan als ik dit artikel mag geloven, al zal het nog wel jaren duren voordat het op de markt komt- áls het ooit op de markt komt.

Terug naar de film: het is natuurlijk sterk dat je alles door de ogen van Anthony ziet en dus als kijker deelgenoot bent van zijn verwarring en twijfels. Sommige vragen worden langzamerhand duidelijk, andere vragen blijven open. Waar komt dat verhaal over Parijs vandaan? In welk appartement woont hij - of zit hij toch al vanaf het begin in het verpleeghuis waar ook de nodige aanwijzingen voor zijn? Qua opzet en thema doet het erg denken aan Bernlef's Hersenschimmen, al vind ik in dit geval de film beter.

Op welke manier is deze film te zien?

Schijnt pas in augustus in bioscoop te komen. Kan dat niet wat eerder? Juni of zo

Uitstekende horror/griezel film

Dat van die poster; scherp opgemerkt, en een leuk detail!

Het wás ook gebaseerd op een toneelstuk, trouwens.

Indrukwekkende film met een zeer sterke rol van Hopkins, die ik al hoog had zitten. Er was wat "ophef" over zijn Oscarwinst dit jaar ten koste van Chadwick Boseman -wat ik destijds al onzin vond- maar na het zien van deze film ben ik er helemaal van overtuigd dat Hopkins de Oscar meer dan verdiend heeft.

Ik heb wel vaker films gezien waar realiteit en verbeelding (of chronologie) door elkaar lopen (zij het door Alzheimer/dementie, amnesie of een andere psychologische aandoening) maar in The Father wordt het wel heel treffend in beeld gebracht. De kijker wordt regelmatig in verwarring gebracht door de belevingswereld van Anthony na te bootsen. Personen die van uiterlijk en naam veranderen, gebeurtenissen die juist wel of juist niet hebben plaatsgevonden, verlies van tijdbesef en veranderende omgevingen. Soms ga je zelf twijfelen of je bepaalde dingen wel goed gezien of gehoord hebt. Uiteindelijk kun je redelijk opmaken wat de werkelijkheid moet zijn (denk je althans), maar je blijft grotendeels afhankelijk van een unreliable narrator, dus uiteindelijk weet je nooit precies wat nu wel of niet echt gebeurd is. Een mindfuck dus, maar dat is misschien wat oneerbiedig in deze context; The Father is geen horror of psychologische thriller te noemen, maar een rauw, karakter-gedreven drama.

Het idee om je besef van tijd, locatie en eigen identiteit te verliezen is angstaanjagend en dat gevoel weet de film af en toe heel goed over te brengen.

Soms had het nog een tikkeltje verwarrender of hallucinanter gemogen, maar goed, je wil het ook weer niet te gimmicky maken.

8,4*

Met zijn regiedebuut The Father levert Florian Zeller zijn bijdrage aan een rijtje recente films waarin het thema dementie een centrale dan wel een belangrijke rol inneemt. Still Alice (2014), Head Full of Honey (2018) en Relic (2020) (2020) schieten mij hierbij om verschillende redenen als voorbeelden te binnen. Er zijn meer voorbeelden.

The Father is de verfilming van een toneelstuk van dezelfde Florian Zeller. De film handelt over een oude man (Anthony Hopkins) en de teloorgang van zijn geheugen. Om deze verschrikkelijke situatie doeltreffend te illustreren, gebruikt Zeller een simpele methode. Hij laat de kijker de toeloorgang niet van buitenaf beschouwen, maar plaatst de kijker in de positie van de zieke Anthony. Op die manier kan de toeschouwer zich uitstekend inleven in de verbrokkelde kijk van Hopkins, zijn radeloosheid en zijn angsten.

Dat gebeurt met grote kracht als in de film het gevoel voor ruimte en tijd wegebt en niet meer duidelijk is welke gebeurtenis zich waar en wanneer heeft voorgedaan. En dat gebeurt met eenzelfde grote kracht als in de film niet meer duidelijk is welk gezicht bij welk personage hoort en dezelfde personages in verschillende rollen in verschillende settings opduiken. Verwarrend voor Anthony. Verwarrend voor de toeschouwer. De angst, de verwarring, het gevoel van verlorenheid en de boosheid, zijn erg dichtbij en erg tastbaar.

De film bezit een grote mate van geloofwaardigheid en intensiteit die niet enkel wordt veroorzaakt door het gezichtspunt bij Anthony te leggen. Een andere reden is de fantastische acteerprestatie van Hopkins. Een gevarieerde rol. Soms beheerst hij op charmante en scherpzinnige wijze de situatie. Soms wordt hij beheerst door zijn ziekte en vervalt in glazigheid, in woede, in paniek en in beklemming. De impact op de kijker, die er door de structuur van de film gedwongen bovenop zit, is groot.

Eveneens een goede rol van Olivia Colman als de zelfopofferende dochter, die zichtbaar lijdt en de schrik en het medeleven van de toeschouwer heel goed beeldend vorm geeft.

The Father is geen simpele film. Niets is helder. The Father is een emotionele film die de dingen niet mooier maakt dan ze zijn. Een film die niet aan mooipraterij doet, maar dat juist heel meedogenloos vermijdt door de onbegrijpelijke realiteit van een zieke man weer te geven. Een film die de kijker beroert en in de war brengt door hem heel confronterend een realietit vol verwarring en vertwijfeling binnen te trekken.

Prachtig.

Away from Her (2006) is een vrij bekende.

Hersenschimmen (1988) zal één van de eersten over het onderwerp zijn, gebaseerd op het gelijknamige boek.

The Savages (2007) heeft het ook als onderwerp, maar de kinderen en hun sores spelen er de hoofdrol.

Hier meer.

Anthony Hopkins kreeg voor zijn rol in “The Father” een Oscar maar dat zegt natuurlijk niet alles over de film.

En wat vond ik er nou van:

Ik was erg bang dat deze film zou lijken op het mooie "Head Full of Honey" uit 2018 met in de hoofdrol Nick Nolte vooral omdat ze dezelfde thematiek hebben en wel dementie/alzheimer. Maar gelukkig zijn het totaal verschillende films geworden.

Maar wat een ongelofelijk mooi film is dit geworden zeg. Dat Anthony Hopkins hiervoor een Oscar heeft gehad is meer dan terecht. De man trekt alle registers open. Ook de makers hebben dit bijzonder goed opgebouwd, zodat je als kijker zijn verwardheid voelt en ziet. Zijn contact met zijn dochter en de mensen om hem heen, zo briljant uitgevoerd. Ook de ruimte waar de film zich in afspeelt, met daarin de subtiele veranderingen is zo goed over nagedacht. Echt een film die thuishoort in een Filmhuis. Aanrader? AB-SO-LUUT!!

Sublieme film met een magistrale vertolking van Anthony Hopkins. Wat mij betreft meer dan verdiende Oscar. Maar Olivia Colman had daar ook niet misstaan. Erg overtuigende rol van een Hopkins die zich ten volle in zijn personage gooit. Het is werkelijk een plezier hem aan het werk te zien. Zo overtuigend ook dat je soms de indruk had dat hij de waarheid sprak en helemaal niet aan het dolen was.

De film geeft een goede kijk op dementie. Vergeetachtigheid is één ding, maar ook wanen en paranoïa traden sterk naar voren. Prima aanpak trouwens van Zeller om bepaalde scènes te herspelen en de kijker geregeld op het verkeerde been te zetten. Het was wat verwarrend bij momenten wat nu wel of niet reëel was. Aan de andere kant houdt het de film vlot en scherp. Op zich wou ik er mijn hoofd niet meer over breken en genoot ik van elke scène.

The father is een harde film die je confronteert met deze nare aandoening waarvan je hoopt dat je er nooit mee te maken krijgt. Tegelijkertijd is het ook een warme film over zorg en zelfopoffering. Ook de verweven humor en luchtige scènes maken een fijn geheel. Een absolute topfilm! Zeer van genoten, maar mij ook heeft geraakt.

Zo, dat hakt erin. Wat een debuut van een film, al zal het geholpen hebben dat Zeller hier zijn eigen Franstalige toneelstuk Le Père (2012) naar het witte doek vertaalt. Anthony Hopkins schittert in de hoofdrol, eentje die specifiek met hem in gedachten voor deze film werd geschreven. Hij moet voor deze rol alle registers open trekken, van intense onzekerheid, tot gefrustreerde woede, gemene manipulatie en doodsbenauwde, existentiële angst wanneer iedere vorm van houvast hem ontglipt, als zijn grip op de werkelijkheid steeds meer begint te vervagen. Er was destijds wat rumoer dat Chadwick Boseman geen postume Oscar won, tegen alle verwachtingen in. Maar na beide films nu eindelijk gezien te hebben, kan ik niet anders concluderen dat Hopkins's prestatie hier terecht bekroond werd, al heb ik Mank en Minari nog niet gezien. Wát een performance.

Ook Colman is fantastisch, en sinds ik haar zag in Tyrannosaur (2011) is ze langzaam uitgegroeid tot een van mijn favoriete actrices. Haar spel prikt op de een of andere manier straight through my defenses heen, om onontkoombaar en direct op mijn emoties in te spelen; ze kan dat als geen ander. Als zij andermaal had gewonnen in plaats van McDormand, had ik daar zeker vrede mee gehad. Die twee klasbakken, een bijzonder sterk script en het feit dat ik dit met grootouders van dichtbij mee heb mogen maken, zorgden ervoor dat ik meermaals met de tranen in de ogen zat. Misschien een opsteker voor wie dacht dat John Milton dood was van binnen, na mijn vernietigende recensie van Miracle in Cell No. 7 (2019) vanmorgen.

Met muziek van onder andere Einaudi, Bizet en Purcell is een aanwezige, maar passende en versterkende soundtrack gekozen. Ook de bijrollen van Williams, Gatiss, Sewell en Poots moeten even worden genoemd. Ja, deze staat voor nu wel in de eindlijst.

4,2*

Absoluut waar. Drama van de bovenste plank, zónder sentimenteel of melig te zijn...

Ik sluit me volledig aan bij de reactie van Silvre Gun (1 mei). Ik miste iets in deze film: diepgang, reliëf, ontwikkeling... gelijk hoe je het noemt, maar ik vond de film te vlak, en teveel terend op het spel van Hopkins. De andere rollen waren voor mij gewoon niet interessant. (Klein)kinderen of andere relaties met de oude man hadden misschien meer reliëf kunnen geven. Ik vond het ook allemaal nogal afstandelijk en artificieel, ook de vader-dochterrelatie...

beetje getwijfeld tussen een 3 en 3,5 (toch een halfje meer voor anthony) wel knap hoe ze de ziekte alzheimer hebben kunnen duidelijk maken

Heel mooie, aangrijpende prent. Bijna pijnlijk om Hopkins aan het werk te zien in deze rol en het zet je stevig aan het nadenken. Goede zet om de omgeving vanuit het perspectief van Anthony te veranderen in hoe hij dit waarneemt om finaal geen enkele houvast meer te hebben. Ook Colman speelt trouwens erg sterk.

Degelijke film. Wat met name in het oog springt is het goede acteerwerk van Anthony Hopkins. Dat is dan ook het voornaamste pluspunt van deze film en wat mij betreft het enige dat er echt uitspringt. Het plot is degelijk. Het verhaal focust zich op de dementerende Anthony en diens verwarring en onbegrip worden duidelijk in beeld gebracht. Ik kon alleen niet echt meeleven met zijn personage en de mensen om hem heen. Het blijft daarvoor te afstandelijk. Wellicht omdat je nauwelijks iets weet over hem en de echte aftakeling bij hem kennelijk al voor het beginpunt van deze film heeft plaatsgevonden. De overige personages zijn, op de vertolking van Olivia Colman na, overigens geheel inwisselbaar. Veel bekende gezichten, maar toch weinig bijzondere rollen, al brengt het script dat ook wel met zich mee. Geen verkeerde film, maar ik vond het niet echt iets bijzonders.

Wauw. Wat zit het knap in elkaar. En wat een fantastische rol weer van Hopkins. De verwarring is voelbaar. Vreselijk als je in zo’n situatie zit als patiënt of naaste.

Keihard en ontroerend. Prachtige weergave van iets verschrikkelijks.

Geweldige film. Omdat het is gebaseerd op een toneelstuk zijn er maar een paar personen en decors maar desondanks lijkt het wel alsof je in een psychedelische trip zit. We blijken in feite mee te kijken met de oude en demente man Anthony, meesterlijk gespeeld door Anthony Hopkins, zodat we volop zijn verwarring meevoelen en met hem proberen vat te krijgen op de werkelijkheid welke ervaring beslist verontrustend is en het ook wel een horrorfilm maakt. De film lijkt aldus een verfilming van een neurologisch geval à la de verhalen van Oliver Sacks maar heeft ook een uitgesproken postmodernistisch karakter doordat de dementie zich vooral uit in verwisseling of verwarring van personen en tijd hetgeen twee elementen zijn waarmee postmodernistische kunst vaak de fragmentatie en discontinuïteit van de werkelijkheid c.q. alternatieve werkelijkheden uitdrukt. Terwijl de man steeds dieper gevangen raakt in z’n dementie en zelfs zijn identiteit verliest krijgen we als kijker juist een steeds scherper beeld van de situatie (een beetje als in Memento) en is de film bovenal een ontroerende schets van de liefde en strijd van een dochter om met haar dementerende vader om te gaan.

Als je in de zorg werkt of bekent bent met iemand met dementie of iemand hebt gekend met dementie dan zul je nog veel dingen herkennen in deze film. Het wordt zo gefilmd dat je alles ziet uit de ogen van die gene met dementie. Zo voelt de film misschien een beetje verwarrend aan. Maar dan weet je ook hoe iemand zicht voelt die dementie heeft

Bekijk hier de volledige beoordeling: review The Father

Potverdikke, je zit bij the Father gewoon anderhalf uur naar een dikke trip te kijken, en het heeft niet eens met drugs te maken. Hopkins speelt de rol van zijn leven als iemand die met dementie kampt. Wat is echt en wat is allemaal een waanbeeld van zijn aftakelende hersenen? Gedurende de hele speelduur van de film blijft dit een worsteling die je samen met Hopkins zijn personage meemaakt. Enkel in de scenes waarin zijn dochter met haar vriend praat weet je dat het de werkelijkheid is. Erg fraai en ik snap ook dat dit voor veel mensen met dementerende familieleden ontzettend herkenbaar zal zijn. Enig nadeel was dat de film wat abrupt eindigde. Maar dan rijst de vraag, hoe brei je wel een goed einde aan de film? Wat dat betreft valt er wat voor te zeggen dat het besef bij Anthony indaalde dat hij inderdaad veel heeft ingebeeld. Een erg zielig, maar wel imponerende einde verder.

4,0*

Dat helemaal op het einde, dat hij zegt dat hij zich voelt als, en ik parafraseer, een boom die zijn bladeren en takken en weet ik wat verliest. Dat is zo onecht, dat maakt heel veel kapot in de film. Ging van een 5 sterren naar een 3 sterren voor mij. Dit was zo gemaakt.

Ik vond het niet de geniale film die ik op basis van al die hoge beoordelingen verwacht had. En ja, Hopkins kan goed acteren, het verbaast mij dan ook niet dat hij een verwarde oude man kan spelen, maar zo ongelooflijk knap vind ik het nou ook weer niet. Niet dat ik denk "dat kan alleen Hopkins".

Niet de film die alle andere Alzheimer films overbodig maakt, wel knap en aardig gedaan, maar meer kan ik er niet van maken.

Dat is Olivia Colman ook niet.