The Father (2020)

Heftige film. Ik heb zelf een moeder die dement is en dan komt de film extra hard binnen, want het is allemaal zo herkenbaar. Trouwens weer een schitterende rol van Hopkins, op die leeftijd nog. Terecht dat hij een Oscar won voor deze rol.

Knappe vertelling, inderdaad een beetje het filmische equivalent van Hersenschimmen. Mooi hoe Florian Zeller erin slaagt om de belevingswereld van een dementerend persoon op te roepen, terwijl tegelijk er ook aandacht blijft voor de omgeving. The father is dan ook niet echt vanuit het perspectief van Anthony gemaakt, zoals sommigen wel schrijven. Maar het klopt dat de verteltrucs op de kijker het effect hebben dat je soms in zijn schoenen wordt geplaatst. Uiteindelijk lijkt alles me min of meer 'echt gebeurd' (binnen het narratief) maar dan over een veel langere tijdsperiode en met een andere chronologie, waarbij het fenomeen van prosopagnosie (het niet meer herkennen van gezichten) de verklaring is voor de scene met de andere acteurs. Cameravoering vond ik mooi, strak, goed gebruik gemaakt van de ruimte. Een stilistische minpunt vond ik het gebruik van muziek. Purcell onder je opening plakken is wel heel makkelijk scoren. Over de hele lijn biedt de film in mijn ogen sowieso te weinig nieuws of indrukwekkends voor z'n huidige score op de site. The father is een knap vertelde, goed uitgevoerde film over een ouder met dementie. Niet meer maar ook niet minder.

Het acteerwerk van Hopkins is top.

Een film waarvan het verhaal op interessante wijze wordt verteld.

Topfilm.

Uitstekende film over een bejaarde man met alzheimer die door zijn dochter wordt verzorgd. Grotendeels verteld vanuit het perspectief van de vader waardoor je als kijker terecht komt in de verwarrende belevingswereld van de man. Ook aangrijpend om te zien hoe de naaste omgeving hier mee moet dealen. Sterk acteerwerk met een magnifieke rol van Anthony Hopkins.

Prachtige film, met uitstekend acteerwerk, maar dat mag je verwachten van deze cast. Hopkins is echt dement in deze film en ook de blik in zijn ogen maken het plaatje overtuigend compleet. Het is en blijft een zeer zwaar onderwerp, dat vertelt moet worden: 20% van de mensen krijgt deze verschrikkelijke ziekte tenslotte. Door het goede acteerwerk wordt je echt in de film gezogen en laat het je niet meer los. Een van de betere films voor mij van de laatste paar jaar.

Een masterclass acteren van Anthony Hopkins, die op een leeftijd dat velen daadwerkelijke dement worden, nog even een Oscar binnen hengelt. Ongelooflijk hoe de kijker vanuit het perspectief van de aftakelende Anthony mee krijgt wat dementie doet met het realiteitsbesef en de waarneming. Het is bij vlagen heftig en ontroerend, maar gelukkig zit er net genoeg humor in het script en luchtigheid in het spel van Hopkins om de film dragelijk te houden.

Deze film moet verplichte lesstof zijn voor iedereen die in de zorg werkt.

Daar leek het inderdaad op, Brandt, een master class acteren van Anthony Hopkins, maar juist dat kan volgens mij nooit een goede film opleveren!

Ik vond die huilscene niet zo overtuigend eigenlijk.

Anthony Hopkins in de rol van zijn leven.

Minder indrukwekkend dan ik had gehoopt. Dan vind ik een film als Amour toch een stuk beter, dat over hetzelfde thema handelt. Maar de hoofdrolspelers zorgen ervoor dat het de middelmaat flink ontstijgt. Ook de manier waarop je door Zeller als kijker wordt meegenomen in de warboel van dementie is bijzonder.

Niet vaak het gevoel gehad dat ik volledig gevangen zat in de leefwereld van een filmpersonage, maar The Father kreeg het toch voor elkaar. Fenomenaal acteerwerk van Hopkins ook. Hij maakt ogenschijnlijk moeiteloos voelbaar hoe het moet zijn om overmeesterd te zijn door de mentale sluipmoordenaar die dementie heet.

Gruwelijk goed gespeeld door Anthony Hopkins, je voelt mee met hem, de waanzin, de verwarring. Deze film raakt je als je iemand kent die met die afschuwelijke ziekte te maken had.

Meesterlijke rol van Hopkins. Niemand had ooit durven denken dat hij ooit nog eens een rol zou spelen die minstens op gelijke hoogte kan staan als zijn vertolking van Hannibal Lecter. Het is lang geleden dat ik met vochtige ogen in de bioscoopzaal zat. En te oordelen aan wat gesnotter en ogen wrijven vermoed ik dat ik niet de enige was.

Anthony Hopkins is absoluut geniaal. Geen vraagteken om bij te zetten. Deze film is het bewijs dat acteurs ertoe doen: ze kunnen simpelweg een film maken of breken. Maar belangrijker dan dat: The Father is een beeldschone film. Mooie muziek, een mooi verhaal, mooie beelden, enzovoorts. Maar belangrijker dan dat weer: de film heeft een humaniserende kracht. Ik heb zeker een traantje af en toe moeten wegpinken. Het is één van die weinige films die je ontvankelijk maakt voor het leed en verdriet van de ander. De film breekt je ego zodat je eindelijk niet meer aan jezelf denkt maar werkelijk denkt aan de ander. De film toont je de kracht maar ook noodzaak van een beetje lief zijn voor elkaar.

Hoewel ik persoonlijk een Eerste Persoonsperspectief beter bij boeken vind passen dan bij een film. Nu kijk je telkens naar iemand zijn lichaamshouding vanuit het perspectief van de persoon wiens houding het is. Maar die persoon zelf kan natuurlijk helemaal niet naar zichzelf kijken. Dat is ergens toch een beetje vreemd, denk ik. Desalniettemin, geeft deze Eerste-Persoon-methode van een verhaal vertellen weer meer begrip voor mensen met dementie. Je wordt meegenomen in de verwarring van een dement persoon, dat geeft inlevingsvermogen. En inlevingsvermogen geeft weer begrip.

Anne bezoekt haar vader Anthony in het huis in Londen waar hij al enige tijd alleen woont met de hulp van iemand die hem verzorgt. Anthony is 80 jaar oud en voelt zich vaak alleen en verloren in dat huis. Wanneer zijn dochter hem vertelt dat ze op het punt staat Londen te verlaten om voor altijd in Parijs te gaan wonen met de man van wie ze houdt, neemt zijn verwarring alleen maar toe. En het wordt snel erger wanneer Anthony, totaal verrast, plots ontdekt dat er binnen in zijn huis een persoon de krant zit te lezen. De man beweert de echte eigenaar van het appartement te zijn, en ook de echtgenoot van zijn dochter Anne. Voor Anthony klopt er iets niet: is zijn dochter echt getrouwd? Maar was haar man niet een ander persoon? Wat gaat hij in Parijs doen? Wie is de man die hij net ontmoet heeft? Maar bovenal, hoe durft hij te zeggen dat dit zijn huis is?

“The Father” geeft niet alleen een kijk op dementie vanuit het gezichtspunt van iemand met deze ziekte, maar toont ook hoe het is voor de dierbaren om hem heen, en dat doet het op een brutale maar toch eerlijke manier door de frustratie maar ook de pijn en liefde van de mensen om hem heen te laten zien. Zellers film profiteert ook enorm van zijn cast. Anthony Hopkins is absoluut indrukwekkend in de rol, zijn vertolking is hartverscheurend en bloedmooi en de Oscar hiervoor is meer dan terecht. Hij brengt de verwarring, de angst, de woede en de brutale eerlijkheid van deze angstaanjagende ziekte op zo'n realistische manier over dat het beklijft. Ook de ondersteunende cast is gewoon prachtig, maar Olivia Colman geeft misschien wel de meest impactvolle prestatie. Visueel is “The Father“ sober en pretentieloos en toch geven de slepende cinematografie en de geweldige montage de film de verontrustende en verwarrende sfeer die nodig is. Tot slot is de soundtrack gewoon perfect - nu eens heel sfeervol, dan weer heel subtiel, de score verheft echt de grote momenten van de film.

Wat een prachtig ontroerend verhaal en wat zet Anthony Hopkins briljant en overtuigend een aan alzheimer leidende man op leeftijd neer. Je voelt als kijker de wanhoop, verwarring en angst aan van de hoofdpersonage. Hopkins sleurt je mee in zijn chaotisch werkende brein en dat beleef je echt in dit 95 minuten durend drama. Pakkend en aangrijpend en oh zo realistisch in beeld gebracht. 4.5*

Topfilm, Hopkins laat zien dat hij nog steeds 1 van de beste acteurs op deze planeet is.

Niemand is gemaakt om hier te blijven. Doodgaan op zich is niet het probleem, maar de manier waarop, dat is een ander verhaal. De gelukkigen zullen misschien vredig in hun bed inslapen of bezwijken aan een hartaanval. Maar er zijn er onder ons die beetje bij beetje zullen aftakelen aan ziektes of dementie zoals Anthony. Het verliezen van tijdsbesef en de mensen rondom jou niet meer herkennen ... dat moet beklemmend en beangstigend zijn. Sorry voor de zwartgalligheid maar The Father is dan ook een weinig opbeurend drama.

De lekkende kraan is een sterk beeld in die film : ook Anthony verliest druppelsgewijs zijn geheugen. Hopkins kreeg me muisstil met zijn authentieke uitbeelding van zijn naamgenoot, die de realiteit rondom hem ziet afbrokkelen. The Father steunt op een berg adembenemend acteertalent, het is tot in de puntjes uitgevoerd...En als dat nog niet het geval was kijk je na deze film misschien op een meer begripvolle en compassionele manier naar dementerenden.

De prestatie van Anthony Hopkins staat buiten elke discussie: fenomenaal, zonder meer.

Maar dan de film. Dat vond ik toch een nogal ongemakkelijke kijkervaring. Niet alleen Alzheimer maar ook kanker, ALS en MS zijn ziekteprocessen die gepaard gaan met aftakeling. Toch is het steeds voornamelijk Alzheimer dat het witte doek haalt en ik vrees dat dat te maken heeft met het feit dat we ons liever vergapen aan geestelijke dan aan lichamelijke aftakeling, wellicht omdat daarin ruimte is voor 'hilarische' momenten als het uiten van beledigingen, het maken van rare opmerkingen, ofwel gedrag dat het gevoel voor decorum volledig is kwijtgeraakt. Intens ingrijpend en verdrietig voor alle betrokkenen, maar wat moet een buitenstaander daarmee? Nieuwe informatie bracht de film niet; door de diverse documentaires en getuigenissen op schrift van mensen die ermee te maken hebben/ hadden wist ik al genoeg. Bleef over de amusementswaarde, maar die was er dus niet. Daarom voelde ik me bij het verlaten van de bioscoop dan ook een voyeur die beter thuis had kunnen blijven.

Mooie kijk van binnenuit op dementie.

Hoezo wat moet een buitenstaander daarmee? Ik kan me voorstellen dat wie nog nooit geconfronteerd geweest is met dementie in vriendenkring of familie zich daar nu wel een beeld kunnen van vormen van wat dat inhoudt.

Dat idee had ik na het zien van deze film juist helemaal niet. Omdat het zogenaamd uit het gezichtspunt van de patiënt gezien wordt, krijg je niet echt veel mee hoe het voor de omgeving is. Die komt in warrige flarden langsfietsen.

?? Ja dat ontken ik niet. Ik heb het wat onprecies geformuleerd. Ik zeg gewoon dat iemand die niet vertrouwd is met dementie, zich aan de hand van deze film een beeld kan vormen van wat de ziekte inhoudt: verlies van tijdsbesef, ontkenning, mensen niet meer herkennen etc.

wat een geweldige film.

blijft toch een fantastische acteur die Anthony Hopkins.

ook de andere acteurs spelen prima hoor.

is toch behoorlijk heftig, zet je wel aan het denken.

een geniale rol van Hopkins.

echte aanrader

Wat was dit een mooie ontroerende film. Bizar goe hoe Anthony hier een dementerende man neer zet. Ook pijnlijk om te zien hoe verwarrend en eenzaam je leven wordt met deze ziekte. Wat mij betreft, dikke aanrader

Goede film die dementie laat zien en de totale verwarring die er onstaat bij die persoon. Het acteerwerk is top-notch.. je ziet dat er pro's acteren en dat is een duidelijk verschil met bijvoorbeeld een GTST of een Netflix productie.

Het is komisch om te zien waarmee de oude man te maken krijgt maar ook angstaanjagend. Want in de film zien we een welgestelde mensen (wonen in hartje London) die goede zorg kunnen betalen (veel tijd van een zuster, 2 wandelingen per dag in het mooie park). Maar wat gebeurt er met mensen die dement zijn in Nederland, die bijvoorbeeld een minimum bestaan hebben? Waar er amper tijd voor is in verzorgingstehuizen? Die gewoon achter een raam worden geparkeerd en de hele dag naar buiten kijken, wachtend op de dood...

Dus ja, deze film is boeiend maar zet aan tot nadenken over het lot wat iedereen kan treffen als we oud zijn...

Ik lees al jaren mee op deze site, maar heb zojuist een account aangemaakt, speciaal voor deze film.

Ik had verwacht dat het een zeer emotionele film zou zijn, een echte tranentrekker.

Dat was het niet. Wat het wel was? een zeer interessante alzheimer - simulatie film. Elke keer denk je weer, nu snap ik hem, en dan weer klopt het toch niet. Achteraf besef je dat je zojuist hebt meegemaakt hoe verwarrend het is om alzheimer te hebben.

Prachtig geacteerd, goed verteld, en zeer realistisch. Ook "grappig" hoe je zo'n bijzonder verhaal kan vertellen met vermoedelijk lage kosten, geen moeilijke sets, gewoon mensen en een verhaal.

Het zet je echt aan het denken, hoe zou ik hier mee om gaan als hetzelfde in mijn familie voor zou komen?

De film duurt niet belachelijk lang, kan door eigenlijk iedereen gekeken worden, en zal denk ik weinig mensen teleurstellen. Zeker een aanrader!

Anthony Hopkins joins Florian Zeller's 'The Father'; Follow-up 'The Son' - The Hollywood Reporter

Eindelijk gezien. Ik heb er lang mee gewacht omdat ik verwachtte dat ik dit soort films die gaan over dementie niet zou trekken. Was ook geen makkelijke kijkervaring maar de film liet bij mij niettemin een grote indruk achter en dat ligt natuurlijk vooral aan het magistrale acteren van Anthony Hopkins en niet te vergeten Olivia Colman. Verwarrend was het soms allemaal wel wat je voorgeschoteld kreeg. Wat is werkelijk en wat niet. Tja Alzheimer. Ik hoop in ieder geval in de toekomst voor deze ziekte gevrijwaard te blijven maar dat weet je natuurlijk nooit. Ik ben in ieder geval blij deze film na lang aarzelen toch bekeken te hebben. Voor mij tot nu toe in ieder geval een van de beste films van dit jaar.

4,0*

Ik heb dit proces real life van dichtbij meegemaakt en herkende veel in de film. Het is heel realistisch wat The Father laat zien. Het knappe is dat je door de ogen van de patiënt alle puzzelstukjes tot je krijgt en zo zijn beleving mee ervaart. Dat is hier knap uitgewerkt en het acteerwerk is natuurlijk ook bovengemiddeld. Zo hield ik ook goed mijn aandacht erbij, want je zit toch vooral naar lange dialogen in dezelfde ruimtes kijken.