The Father (2020)

Ik dacht tijdens de film: hé, één locatie, dit had zomaar een toneelstuk kunnen zijn. Dat blijkt ook zo te zijn dus, en toch: dit is bij uitstel geschikt voor film, niet toneel. De verwarring van Hopkins wordt middels film veel beter getoond. Als er ineens andere acteurs in rondlopen, als interieurs veranderen. Dat kan allemaal ook in een theater, maar in een film werkt het veel beter om hetzelfde gevoel te krijgen als Hopkins. Een film voelt sowieso echter aan, en je ziet geen wisselingen van sets, en je herkent acteurs makkelijker (ga maar een achteraan in een theaterzaal zitten). Dus toch bijzonder dat dit oorspronkelijk een toneelstuk is. Al zal dat toneelstuk allicht ook net anders qua insteek zijn.

Maar goed, ik zei al dat de film hiervoor geschikter is, en daar schemert al door dat ik vond dat dit goed gemaakt is. Erg sterk om constant in het hoofd van Hopkins te zitten. Daarbij speelt mee dat hij echt een geweldige rol neerzet, menselijk tot op het bot, sterk en breekbaar en elk moment volstrekt geloofwaardig. Gelukkig krijgt hij sterk weerwerk, maar uiteindelijk draait de film om hem. Pas in de laatste scène valt er één valse noot, maar ik laat die niet meewegen in de score. De rest was daarvoor te goed en dit was ook een film die aan het denken zet. Haast persoonlijk wordt. 4,0*.

Waren er maar films die gingen over de fysieke aftakeling en ziektes als kanker............. Totaal nooit op film getoond.......

Had het focussen op de fysieke aftakeling wel iets nieuws gebracht voor jou? Er zijn maar duizenden films over en je kan de tv niet aanzetten of er is wel een patiënt met 1 van die ziektes ergens te zien. Ik bagatelliseer die ziektes overigens niet. Maar dat is inmiddels al wel zo'n afgekauwd ziektebeeld in films dat dit juist vele malen interessanter is.

Alzheimer/dementie is nou niet bepaald een veelgebruikt onderwerp waarin je vanuit het perspectief van de patiënt kijkt. Op tv zie ik het ook amper. Juist daarom is dit interessant en juist daarom is dit een eye opener voor veel mensen. Ik ben er minder bekend mee en als het leven in je hoofd zo chaotisch is. Vreselijk lijkt het me.

Ik kan me wel de film Still Alice met Julianne Moore heugen. Maar dat was anders gefilmd en meer gefocust op de omgeving en het proces van de aftakeling.

Het gaat ook niet om de buitenstaander. Ik leer er persoonlijk niet zoveel van als ik weet hoe zijn familie ermee omgaat. Ik vind het interessanter om te zien wat de ziekte met de persoon doet. Eerlijk gezegd wist ik niet dat het leven zo enorm frustrerend en verwarrend kan zijn. Alsof je in een dagelijkse psychydelische trip bent beland. Ik denk dat het handiger is voor jou als persoon dat je weet dat diegene de wereld zo ervaart dan dat de dochter haar pa in een tehuis stopt of niet. Juist dat soort films zijn er al in overvloed. Als ik nu zo'n persoon mee zou maken in het echt dan weet ik wat een ontzettend moeilijke periode die persoon door kan gaan. De ziekte is dus meer dan alleen vergeetachtigheid en mensen niet herinneren/herkennen.

Op zich heb je daar wel gelijk in, maar het is aan de andere kant zo dat dementie (laten we het op alzheimer houden, dat is de bekendste vorm), verschillende stadia heeft, en dat je als buitenstaander zo iemand meemaakt het toch weer lastig is om na te gaan in welk stadium hij/zij zit.

Af en toe leek Anthony in een redelijk licht stadium te zitten, maar uiteindelijk bleek hij al maanden in het zorgcentrum te verkeren? Sinds wanneer? Eerst herkende hij zijn dochter wel, later niet meer? Het tijdsbesef dat ontbreekt, dát is wel goed weergegeven. Ik heb zelf ook geen idee over de tijdspanne van het verhaal.

Maar hij draait nog, en ik heb besloten nog maar eens te kijken. Dit lijkt me typisch zo'n film die veel geheimen juist bij herziening prijs gaat geven.

Goed. Door een slimme montage en het wisselen van acteurs voor dezelfde rol, krijgt de kijker zelf een beetje het gevoel dement te zijn. Hier wordt echt gebruik gemaakt van het medium en dat is altijd prettig. Verder ijzersterk acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Muzikaal ook goed, de operamuziek kende ik niet, maar is aangenaam, wat ook gezegd mag worden van de originele bijdragen van Einaudi. Enkel de beelden vallen wat tegen, het is voornamelijk registreren. Maar goed, na zo'n einde waarin Hopkins om zijn moeder roept kan je haast niets anders dan zwaar geraakt zijn. 3,5*.

Zelden zag ik een film die ik direct het maximale aantal sterren gaf. Doorgaans is ook bij de allerbeste film wel eens een vlekje, een stukje broddelwerk of een acteur die toch niet helemaal voldoet. Maar hier gaf ik meteen al bij de eerste keer zien, de 5 volledige sterren. Wat een prachtig en menselijk verhaal over de essentie van het leven, wat een spel en hoe mooi gemonteerd ook. Hopkins en Colman dragen de film beiden. Van Hopkins wist ik al dat hij een excellente acteur is, maar ook Colman vond ik uitstekend gecast. Vond ik haar in The Crown goed, maar soms te veel maniertjes hebben, hier is zij zeker zo goed als Hopkins. Vooral op de momenten waar Hopkins weer begint over zijn liefste dochter die hij zo mist en van wie hij niet meer weet, dat ze nooit meer op bezoek zal komen, speelt Colman de sterren van de hemel. Je ziet aan haar gezicht dat ze de irritatie voorbij is en het gedrag van haar vader bedekt met de mantel der liefde. Het liefst zou ze gillen en huilen, maar ze zet alle zeilen bij en de kijker ziet alleen de tranen opwellen in haar ogen en haar mond trillen. Zeer emotionele momenten die de kijker zal doen denken aan het eigen afscheid van een vader of een moeder in de laatste levensfase. Tegelijkertijd ook een prospectief voor de kijker die al in de late herfst van zijn leven zit. In de tranen van Colman zal die de tranen van zijn eigen kind zien.

Het perspectief ligt voornamelijk bij Hopkins die bijna de hele film zich in dezelfde ruimte bevindt. De toneelachtige setting benadrukt het met de dag kleiner worden van zijn wereld. Mooi geschoten zijn ook de keren dat hij door het raam naar buiten kijkt en een wereld ziet waartoe hij ooit behoorde en waarnaar hij nimmermeer zal terugkeren.

Wellicht vindt niet elke kijker de laatste beelden even sterk en misschien net iets te veel drama. Ik ben een andere mening toegedaan. Ik vond het einde zeer passend, doordat Hopkins inmiddels zo stuurloos en angstig is geworden, dat hij terugverlangt naar de periode waarin hij altijd werd geknuffeld en beschermd: zijn vroegste jeugd. Wie kan je dan beter roepen dan je moeder of je vader? Meesterwerk, 5 sterren.

Denk niet dat ik ooit eerder zo diep geraakt ben door een film. Geweldig geacteerd. Een verschrikkelijk triest verhaal dat zich helaas al in vele vormen bij vele families heeft afgespeeld.

Voor degenen die menen dat 'The Father' een van de weinige Alzheimerfilms is:

Category:Films about Alzheimer's disease - Wikipedia - en.wikipedia.org

En dan staat 'I`m Thinking of Ending Things' (film 2020) er nog niet eens bij.

Zie de lijst en het zijn veelal toch wel compleet andere type films. In bijna alle gevallen ook weer dat er een familielid met Alzheimer is, zich gek/vergeetachtig gedraagd en hoe de familie/vrienden ermee om moeten gaan. Of het is een klein plotelementje binnen een film. Zou the Notebook, Logan of Planet of the Apes nou niet als Alzheimer films bestempelen. En over de hele filmgeschiedenis heen vind ik het niet heel veel

I'm thinking of ending things gaat niet over Alzheimer. Niet elke film die speelt met het geheugen gaat over een ziekte. Ben het wel eens met de stelling dat het een sexy ziekte is qua aandacht in film en literatuur. Still Alice vind ik zelf één van de beste films hierover.

Identity Reviews: I'm Thinking of Ending Things, Explained - Identity Magazine - identity-mag.com

Met deze film kun je dus echt alle kanten uit. Ook die van Alzheimer ( the third take......).

Ik snap dat mensen dit een goede film vinden en Anthony Hopkins heeft terecht een oscar hiervoor gekregen, alleen ik vond er gewoon niks aan en ken ook niemand met Alzheimer.

Wel leuk gevonden is dat de film verteld word door de ogen van de hoofdrolspeler.

2,5*

Waren er maar films die gingen over de fysieke aftakeling en ziektes als kanker............. Totaal nooit op film getoond.......

Nooit terms of endearment gezien zeker ?

Tegenovergestelde van een feelgood-movie. Dit is een zwaar beladen film over dementie, waarbij regisseur er in slaagt om je als kijker te doen aanvoelen wat het is om dement te worden. Je ondergaat de film als verwarrend en emotioneel. Dit is voor mij een unieke filmervaring. Anthony Hopkins draagt deze film volledig en het moet gezegd, wat kan deze man acteren. Het gaat bij mij door merg en been. Ik heb geen ervaring met dementie maar kan mij inbeelden dat velen zich zullen herkennen in deze film, want als familielid, meer bepaald een kind van een dementerende ouder, krijg je te maken met heel wat aangrijpende reacties en deze worden in deze film heel realistisch in beeld gebracht. Film afgesloten met een krop in de keel. Nog net niet de perfectie, dus 4,5 * waard…

The excellent tricks in The Father yield sensations of being demented. Special feeling. Unfortunately it stays too much an adapted play for me. I envy people like my girlfriend, for who this was a full experience.

Amour handelt niet over Alzheimer. Wel over aftakeling, wellicht dat je daar op doelt - maar vanwege de ziekte an sich krijg je een geheel andere opzet en film.

Wat een indrukwekkende film is dit!! Hopkins is in topvorm en speelt de sterren van de hemel. Hij is wat mij betreft één van die acteurs die je niet blijft herinneren aan zijn beroemdste rol: Lecter in " The Silence of the Lambs". Sommige acteurs blijven daarin hangen, zoniet Hopkins. Één van zijn beste rollen. Ook Colman zet wederom een prachtige rol neer. Mooi vorm gegeven. Kortom: aanrader. 4,5*

Mooi huis/decor waarin de kleur blauw de boventoon voert. Naar mijn smaak iets teveel blauw van het goede: een blauw pannetje, een blauw sierkussen, een blauwe stropdas... Het zorgt weliswaar voor fraaie en harmonieuze plaatjes, maar ik vond het allemaal net iets te bedacht, te onecht, te mooi voor woorden... te mooi voor beelden... huh?? Een redelijk groot huis ook, dat tegelijk iets benauwends en labyrintisch heeft door zijn vele raamloze kamers, deuren en hallen, wat dan weer mooi bij het onderwerp aansluit.

Een origineel bedacht en verfrissend plot die je op een slimme manier laat ervaren wat de dementerende Anthony moet doormaken, en dat is vrij heftig. Op deze manier ontwijk je ook de voorspelbare clichés waar dit filmgenre doorgaans last van heeft. Ben sowieso geen liefhebber van films over zieke mensen en aftakeling, het genre dat mij het minst ligt, samen met de 'sportfilm', vanwege de clichés dus.

Toch gaat de verwarring bij Anthony en de plotwendingen na verloop van tijd enigszins vervelen, het sublieme acteerwerk van Hopkins doet de film dan weer veel goeds. En verder lijkt Alzheimer inderdaad erg in trek tegenwoordig, net als de 'psychose' waar je ook alle kanten mee op kunt in een verhaal. Psychose is het nieuwe 'dromen': een protagonist maakt van allerlei krankzinnige dingen mee en aan het eind blijkt dat ie alles gedroomd heeft, dat alles een waanidee was. Lijkt of ik dat steeds vaker zie.

De zoveelste parel aan de kroon van die formidabele acteur die Anthony Hopkins is maar eveneens: wat een aangrijpende en gevoelige film over dementie in zijn verschillende stadia gaande van verwarring en vergeten tot het hoopje ellende dat uiteindelijk van een mens overblijft. Ook de impact op de omgeving en betrokken personen die eveneens een martelaarsgang van twijfels, ontreddering en pijn meemaken is overtuigend weergegeven.

Schitterende film, aanbevolen.

Taalkundig een rare zin hierboven: begint hij zijn naasten in twijfel te trekken...?

Je kunt iets in twijfel trekken of iemands integriteit, maar mensen in twijfel trekken, is een kromme zin.

Dit was een goeie film. De film speelt zich grotendeels af in een ruimte, maar storend was het niet. De cast deed het uitstekend, niet alleen Anthony Hopkins, maar de rest van de cast was ook zeker de moeite waard.

Het verhaal zelf was zwaar, maar gelukkig had de film ook wat luchtige momenten. Indrukwekkende film.

Van tevoren dacht ik: oke, dit wordt een film waarin ik enorm medeleven ga voelen en verdriet. Ach, hij duurt maar anderhalf uur. Korte film. Uiteindelijk overheerste als gevoel vooral het ongemak. Een vervelend gevoel wat precies het gevoel moet zijn wat hijzelf voelt. Ook medeleven en verdriet, maar iets meer op de achtergrond. Die anderhalf uur heb ik niet gevoeld overigens. De film voelde als drie uur. Hoe ze dat hebben gedaan, weet ik niet, misschien vanwege de steeds herhalende scenes. Dan natuurlijk het ongelooflijk goede acteerwerk. Man, wat kunnen Anthony en ook Olivia toch ontzettend goed acteren, zeg! Echt het kijken waard!

Eigenlijk nog beter dan ik van te voren had gedacht. Nog weinig films gezien met Anthony Hopkins. Dus ook geen verwachtingen daarover. Behalve de lovende woorden die je vaak over hem hoort. Een paar minpuntjes waren dat het verhaal hier soms wat verwarrend is, omdat het door de ogen van de hoofdrolspeler is verteld. En ook wel zwaar. Ook alle lof aan Olivia Colman. Heel mooi gespeeld, kan niet anders zeggen! Daarom 4 sterren.

Ik weet het zo niet.

Aan de ene kant is dit een van de beste performances die ik in jare gezien heb. Hopkins bevestigt zijn status en Coleman is zo breekbaar.

Het gegeven dat het verhaal vertelt wordt uit perspectief van de dementerende is ook een enorm grote troef.

Aan de andere kant kon het me allemaal niet genoeg raken. Ik vrees dat het geheel minder is dan de som van zijn onderdelen.

Ik weet niet waarom, maar het kwam niet allemaal sterk genoeg binnen. De verwarring is fantastisch kn beeld gebracht, de performances zijn van topkwaliteit en het is een erg gevoelig onderwerp voor mij. Toch leek het net wat te ver weg allemaal. Erg vreemd.

Toch snap én gun ik alle lof die deze film kreeg.

3,5*

Ondanks de acteerprestaties een matige film. En dat durf je toch nauwelijks te zeggen als je alle lovende recensies leest. Maar.....dit was toch geen cinema. Dit was toneel, theater. Prima,...maar dat wil ik zien in het theater. Het hele verhaal raakte me ook niet. Dus...prima vertolkingeng, goede muziek alleen geen echte cinema en een tikkeltje saai.

Een aardige film, goed gespeeld, maar een typisch geval van dementie. De mensen in de zorg die met dementerende mensen omgaan hebben een zwaar beroep.

De onthutsende wereld van Alzheimer! Het eerste half uur vond ik het een somber drama van aftakeling, totdat de verschillen me begonnen op te vallen, in het geheugen van de vader en de dingen in zijn kleine wereldje.

Er verdwijnen dingen in zijn huis (?) maar vooral in zijn waarnemingen.

Want alles speelt zich binnenshuis af, met veel herinneringen die door elkaar lopen. Na een tijdje ontspon zich een wereld van claustrofobie en ontworteling, het proces van de man zelf en zijn dochter die enorm veel moeite doet hem te verzorgen en ook haar eigen leven nog te behouden. Beklemmende en zeer goed gecaste film over een lot dat je niemand, niemand uitgezonderd, toewenst. Subliem, daarom vijf sterren!

De radeloosheid en hulpeloosheid van een mens die zichzelf altijd als intelligent beschouwde, verbijsterend.

Ik wil hem nog eens een keer zien, om alle subtiliteiten die erin zitten nog eens op te sporen.

Zo klein, zo fragiel, zo integer, zo kwetsbaar...dat het pijn doet. Het lijden te voelen in het hoofd van Anthony, die dag na dag in een vreemde wereld wakker wordt. Een man waarvoor gisteren niet meer bestaat, en toch lijkt dat verleden reëel te zijn, en dichtbij. Een man ook die geen morgen meer heeft, alleen een hier en nu dat hij krampachtig bij elkaar probeert te houden.

Dat Florian Zeller het perspectief van de dementerende oudere kiest, is frappant omdat het ook de toeschouwer compleet uit balans brengt. Noem het een immersieve Alzheimer-beleving: voelen hoe de realiteit niet is wat ze lijkt, en daardoor angst, frustratie, kwaadheid door je lijf voelen gieren. Hopkins zet dit scala aan emoties fenomenaal neer. Net als de cinematografie: vanuit het kleinste register. Alleen zo, vanuit naturel en detail, worden emoties echt.

Alles aan 'The Father' klopt: de integere toon, het ritme van de gestage ondergang, de hartverscheurende keuzes voor de mantelzorgers, het verdriet bij Anthony, die uiteindelijk nog nauwelijks zijn eigen gevoelens in klare taal of samenhangende gedachten kan vatten... Een kleinood? Jazeker, dit is er een.

3,75*

Uitstekende film.

Mooi en klein. De keuze om de kijker de film te laten zien vanuit hoofdpersonage Anthony pakt perfect uit. Het zorgt aanvankelijk voor wat desoriëntatie, iets wat dementerenden ongetwijfeld ervaren. De afwisseling van gezichten, verhaaltjes, .. werkt eigenlijk perfect, want hoewel het enerzijds voor vertwijfeling zorgt, blijft het verhaal anderzijds wel gewoon goed te volgen - of alles nu "klopt" of niet.

Anthony Hopkins is een acteur die ik stilletjes aan wat beu gezien was - hij heeft de laatste 10, 15 jaar ook genoeg brol afgeleverd -, maar toont hier nog eens z'n kunnen. Het samenspel met een eveneens erg secure Olivia Colman is nagenoeg perfect.

In regie ben ik blij dat The Father geen toneelstukje geworden is - hoewel het dat gemakkelijk had kunnen zijn. Het is nog net film genoeg, al blijft de visuele opsmuk eerder neutraal. Een andere keuze had daar overigens ook geen toegevoegde waarde in gehad. Het doel van de film is duidelijk en men brengt dat voortreffelijk.

4

Bij The Father moest ik meteen denken aan Amour, alhoewel het daar niet echt over Alzheimer ging. Terwijl Amour eerder over de liefde van een man gaat voor zijn steeds wegkwijnende vrouw (zowel fysiek als mentaal), belicht The Father zowel de kant van de dochter die alles doet voor haar zieke vader en nog belangrijker misschien, de view vanuit de man zelf met gaten in het geheugen die zorgen voor verwarring en frustratie. The Father wil de kijker meenemen in het leven van de ziekte zelf, omdat het meer is dan een soms lastige (helaas) patiënt die geen naam meer kan onthouden.

Olivia Colman en vooral Anthony Hopkins schitteren als dochter en vader die proberen om te gaan met de ziekte waar geen weg terug is. Hoe tijd een abstract wordt, je mensen met elkaar verwart en herinneringen niet zijn wat ze waren. Een sterk drama dat toch indruk na laat.