Joker (2019)

Door dit soort berichten kreeg ik torenhoge verwachtingen, maar 5* vind ik echt teveel. Het is zeker het beste wat het superheldengenre is overkomen in heel lange tijd, maar dat zegt tegenwoordig niet zoveel meer. Joker wordt terecht veel vergeleken met Taxi Driver, Todd Philips haalt daar veel inspiratie vandaan, maar dat is een meesterwerk waar Joker totaal niet aan kan tippen. Taxi Driver is zowel maatschappijkritisch als audiovisueel van het beste dat ooit is gemaakt. Op dat vlak brengt Joker niets nieuws en is Todd Philips geen Scorsese, al overstijgt hij zichzelf met gemak. Ook jammer is dat het klassieke Batman verhaal en een beroemde scène deze film hebben gehaald. Joker had veel beter gewerkt als echte standalone film met een hint hier en daar naar Batman, maar daar zal niet iedereen het mee eens zijn. Los van het negatieve is Joker een fijne kijkervaring. Phoenix speelt ijzersterk en vooral de scène bij Murray is onvergetelijk.

Njah.

Ik had vooraf al zware twijfels bij deze film. Ik vond Nolan's Batman trilogie al véél en véél te serieus opgevat, toen men bij deze film over Taxi Driver en King of Comedy begon gingen er al enkele alarmbelletjes rinkelen. Phillips drijft het hele gegeven nog een stuk verder op de spits. Die opzet begrijp ik gewoon niet, nog een generatie verder in de toekomst en Samson krijgt vast ook nog een zwaarmoedige, psychotische reboot.

Joker is zo serieus opgevat dat je je eigenlijk zou moeten afvragen wat dit nog met het hele Batman universum te maken heeft. Het is een klein vernislaagje dat er zo kan afpellen, zonder iets af te doen aan de rest van de film. De enige (cynische) reden lijkt me dan ook marketing en ingebakken doelpubliek. Buiten wat naampjes, de klassieke ouders-van-Batman sterfscene en een paar andere kleine referenties heeft dit niks meer met comic book cinema te maken. Waarom het dan nog linken aan zo'n franchise?

Waar dit binnen het hele Batman verhaal past week ik ook niet echt. Ik ken Joker vooral als Batman villain, maar in deze flm zit er zo'n 30-40 jaar tussen beide personages. Allicht heeft DC ook een oneindig aantal parallelle universums, reboots en reimaginings waardoor het op de één of andere manier wel steek houdt, maar als niet-kenner oogt het vooral vreemd. De setting zelf is ook maar een habbekrats van populaire klassieke Americana. Gotham is een doorslag van New York in de jaren '70 (vandaar de Scorsese link) gemixed met wat extra Oost-blok jaren '50 sfeer voor wat extra neerslachtigheid. Op TV speelt men Astaire en in de bios Chaplin. De soundtrack grijpt dan weer naar de crooners van de jaren '50, met aardig wat Sinatra.

Het enige eigentijdse aan deze film is de score, de zoveelste variant van de zwaarwichtige toetermuziek waar arthouse films zo graag mee uitpakken tegenwoordig. Snel en makkelijk scoren bij elk wat serieuzer moment, en dat zijn er voldoende in deze film. Want naast de neerslachtige setting en Arthur's trieste leven, krijgt hij ook nog een hoop buitenproportioneel drama te verwerken. Het mag dan allemaal erg serieus zijn, subtiel is het geenszins.

Joker/Arthur zelf is in deze versie een halve zool die ten onder gaat aan een maatschappij die niet naar hem omkijkt. Hij vermoordt 5 mensen, maar nooit zonder aanwijsbare reden. Zo héél eng of creepy komt hij dan ook niet over. Het drama dat hij te verwerken krijgt is vooral textbook loony bin gebeuren (moeilijke jeugd, mensen gebrijpen hem en zijn ziekte niet etc), erg veel gelaagdheid of diepgang in het personage brengt dat niet met zich mee, gewoon een opeenstapeling van drama.

En dan zit je nog opgescheept met een Joaquin Phoenix, die op een schaal van method acting - overacting - Joaquin Phoenix blijkbaar de opdracht gekregen heeft van Phillips om in full-on overacting modus te gaan. Het is moeilijk te ontwaren of je naar een getormeerde Joker of een getormenteerde Phoenix zit te kijken, maar het vertoon is niet om aan te zien. Als hij dan toch tijdens het Oscar seizoen geëerd moet worden, doe het dan liefst met een Razzie.

Qua maatschappijkritiek kom je uiteindelijk weer bij dezelfde klassieke elementen uit. Rijke politici die niet omkijken naar het gepeupel, minderheden die achtergelaten, genegeerd en bespot worden door de maatschappij en er zal vast ook wel één of andere jandoedel zijn die analogieën vindt tussen de rise of the Joker en the rise of Trump. Allicht dat het wat beter aankomt als je de rest van de film kan appreciëren, maar voor een nieuwe of frisse kijk op de wereld hoef je deze film zeker niet op te zetten.

Finaal gezien weet ik gewoon totaal niet wat ik met iets als dit aanmoet. Ik kan het totaal niet serieus nemen, want de film is allesbehalve subtiel en hangt op een gekke manier vast aan het Batman universum. Enige comic book lol valt er aan de andere kant ook niet te beleven, want het is alleen maar zwaarmoedig en dramatisch, zowel inhoudelijk als qua vormgeving. Doe mij maar het één of het ander, ik vind dat hier twee werelden samengebracht worden die elkaar alleen maar tegenwerken.

0.5*

Phillips en Phoenix hadden voor deze film beter even de wijze raad van Robert Downey Jr in Tropic Thunder ter harte genomen. Never go full retard.

Tegenwoordig is het maken van films een moeilijke klus. Je krijgt door alle online aandacht een immense druk opgelegd om aan bepaalde verwachtingen te voldoen. Films zakken hierdoor vaak door hun hoeven en maken de hoge verwachtingen zelden waar. De nieuwste Star Wars films kan je als voorbeeld nemen. Maar ook bij veel andere films ben ik toch ondanks een goede kwaliteit vaak toch lichtelijk teleurgesteld de bioscoopzaal uitgelopen.

Ook Joker kampt al met een maandenlange hype van ongekende hoogte. Het kwam tot een dusdanig punt dat ik de trailer op een gegeven moment helemaal zat was. Ik heb die denk ik wel 30 keer gezien.

Maar oh boy, wat weet Joker de verwachtingen waar te maken. Het eerste dat opvalt is dat de film in de marketing en ook in de film zelf weinig tot niet koketeert met het feit dat dit een film uit het DC universum is. Geen schreeuwerige posters en zelfs niet een DC vermelding in de opening credits.

Deze film neemt het niet nauw met de regels binnen het Batman universum, getuige de identiteit van de Joker gedurende de film. De film op inconsistenties binnen zo'n universum af gaan zitten vallen is dan ook de reinste onzin. Ja, er zitten een aantal verwijzingen in naar Batman, maar deze staan allemaal in dienst van het plot en zorgen voor een leuke knipoog (maar meer ook niet). Leeftijdsdingetjes moet je ook totaal niet mee zitten, want dit is een op zichzelf staande film die niet verder in een DCU of iets dergelijks uitgebuit gaat worden.
Zonder kennis van zaken werkt het Fleck-Wayne plot net zo goed in deze film. Dan krijg je nog de mensen die zeggen: maar wat doet het dan in de film? Nou, het blijft uiteindelijk een DC franchise. Dus het is op een manier in de film verwerkt zodat het plot gediend wordt. Inconsistenties betreft eerdere films, cartoons en comics zijn totaal niet relevant. Want de film wil verder ook totaal niet in bestaande reeksen passen. Het doet zijn eigen ding met een bekend personage.

Nee, deze film draait om Arthur Fleck. Iemand met duidelijke psychologische problemen. Iemand die benadeeld wordt door de maatschappij. De degeneratie van zijn personage wordt op zo'n briljante wijze door Phoenix vertolkt, dat de Oscar hem onmogelijk nog kan ontgaan. Phoenix schijnt research te hebben gedaan naar dit soort mensen met psychologische problemen. Dit komt goed naar voren in zijn rol. Wat een overtuiging en wat een ruimte krijgt hij ook van Phillips om dit tot uiting te brengen.
Wat dat betreft stelt de film je ook voor een groot dilemma. Deze persoon wordt zo gekweld door alles in zijn leven dat hij zich steeds gewelddadiger gaat gedragen. Het niet meer innemen van medicatie speelt hier een grote rol in. Ook dit wordt op een briljante wijze in beeld gebracht. Over de top? Nouja zeg... Sinds wanneer zou the Joker een ingetogen personage moeten zijn?
Wat ik hier vooral zo goed in vind is de scheiding tussen fantasie/fictie en realiteit. Phillips legt het in de regie er totaal niet dik bovenop, zodat je pas op veel momenten achteraf beseft dat je een boel momenten echt in het hoofd van Phoenix hebt rondgekeken.
Totale mindfuck, zonder dat de nadruk in de film hierop gelegd wordt. Het wellicht enige "zwakke" momentje in de hele film is als we even een flashback van 10 seconden krijgen waaruit blijkt dat zijn relatie met de buurvrouw zich compleet in zijn hoofd heeft afgespeeld. Ik legde net de connecties mooi en toen kwam dat. Dat had niet gehoeven, maar uiteindelijk kan ik er prima mee leven. Ik heb het erger gezien.
Beetje voor beetje ontspoort Arthur, waar de boel steeds gewelddadiger wordt. De morele dilemma's die je voorgeschoteld krijgt kan voer zijn voor discussie. Maar ik denk maar zo, het is een film in een fictief universum. Ik heb genoten van de geweldsuitbarstingen zonder dat ik me daar schuldig over hoef te voelen en de behoefte heb om mensen op straat overhoop te knallen. De kritiek in de VS is wederom weer te belachelijk voor woorden, maar dat zijn we van dat gekke land gewend.

De film eindigt op een perfecte, haast poëtische wijze die typerend is voor Joker. Ondanks dat de film soms beter "Arthur" had kunnen heten, neemt Fleck gedurende de film steeds meer tikjes over die goed bij the Joker horen dat je uiteindelijk toch met een compleet bevredigend gevoel de bioscoopzaal uitloopt. Nouja, bevredigend.....Ik had eigenlijk nog meer willen zien. Helaas gaat dat niet gebeuren.

Het enige dat ik kan doen, is dat ik deze moderne klassieker nog vaak ga herzien. Veruit de beste film met een personage uit het DC universum, zonder dat het aanvoelt als een DC film.
Ik laat het even marineren in mijn gedachten, want de film is nagenoeg perfect.

Voorlopig een 4,5

Dit is een film die je totaal NIET moet gaan kijken als je een superhelden of comic film verwacht. Dit is gewoon een goed drama die bijna toevallig de Joker als personage gebruikt. En het speelt zich in Gotham af met een paar zeldzame verwijzingen.

Verder... Een hele trage film die je moet kijken als je ook kan genieten van goed acteerwerk, camerawerk en muziek. De film is ruw en deprimerend. De wat dramatischere scene's worden vaak net even te lang uitgerekt en de 'arthouse' trucjes worden iets te vaak herhaald.

Voelt daarmee bij vlagen erg pretentieus, is vrij traag maar al met al een goede film. Joaquin Phoenix zet een erg goed personage neer die op zijn minst wel genomineerd zal worden voor een oscar.

Wat een geweldige film!

Normaal gesproken heb ik het niet zo met het DC en Marvel universum. Maar de Joker heeft mij wel altijd geintreseerd. Over een man die volgens hem te weinig liefde en aandacht krijgt van diegene om zich heen en van een ''fool'' verandert naar een ''cruel''. Midden in de film was ik nog bang dat
de moord op de drie jongens een van de weinige zou zijn, maar gedurende de film ging de Joker erop los! Met als hoogtepunt voor mij de scene waar hij iemand vermoord in zijn eigen appartement. Waarbij je de bloedspetters op z'n geschminkte gezicht ziet. Wat geweldig gemaakt!
Al met al een zeer goeie film, met een indrukwekkende Phoenix!

Het is 1981 en Gotham City doet sterk denken aan het New York van begin jaren '70 dat we kennen uit Death Wish (1974) en The Exorcist (1973) (de trap!). Het verhaal van de geestelijk labiele, door tegenslagen radeloos geworden Arthur Fleck [Joaquin Phoenix], is geïnspireerd door een aantal filmklassiekers, waaronder Taxi Driver (1976). De finale is jammer genoeg iets te nadrukkelijk gejat uit Network (1976). Joaquin Phoenix is echter ronduit fenomenaal in de titelrol en toont eens temeer tot de beste karakteracteurs van zijn generatie te horen. Het is jammer dat Todd Phillips in het eerste uur regelmatig in de herhaling valt waardoor het verhaal traag op gang komt en het probleem met de langdurige opbouw naar de 'slotwist' is dat die niet zo heel verrassend is. Maar de uitstekende score van Hildur Guðnadóttir en vooral Phoenix' sensationele vertolking maken dit tot een absolute must-see. Dit is sowieso een film die uitnodigt tot langdurig napraten over de achterliggende boodschap. De meningen zullen verdeeld zijn, maar dat garandeert waarschijnlijk de tijdloosheid van Joker omdat elk tijdperk er een andere interpretatie aan zal kunnen geven.

Joker doet het genre Drama niet te kort. Op zijn zachts gezegd zit het Arthur Fleck niet mee in het leven. Hij probeert met grote moeite het hoofd boven water te houden en zorgt ondertussen voor zijn zieke moeder. De film is drama gevolgd door drama gevolgd door drama enz enz. Arthur is een gebroken man en wellicht is er allang iets in hem geknapt, maar weet dit nog enigszins te negeren door toch te blijven functioneren als ''normale'' burger van Gotham City.

Joaquin Phoenix doet het echt uitstekend, maar heel veel over zijn rol als daadwerkelijk the Joker kan ik niet zeggen, aangezien het erg lang duurt voordat hij echt compleet omslaat. Het is sowieso één van de meest serieuze/donkere films over een comic personage. Na ongeveer een uur wordt het soms wel wat ongeloofwaardig. Maar in 1 aflevering van Desperate Housewives zit meer ongeloofwaardigheid dan in Joker. Al heb ik nog nooit een aflevering van Desperate Housewive gezien.

Niet dat het nou echt relevant is, maar hoe oud is Arthur Fleck? Joaquin Phoenix is nu 44 jaar en Arthur moet denk ik nog een jonge vent voorstellen van eind 20 misschien? Bruce Wayne is nog piepjong, dus Arthur is sowieso nog lang geen 40 lijkt mij. En dan de vraag is Arthur de halfbroer van Bruce Wayne? Ook al is er zogenaamd bewijs van niet, wellicht heeft Thomas Wayne inderdaad de waarheid verborgen kunnen houden. Het internet staat inmiddels al vol met theorieën.

Joker heeft gedaan wat ik vooraf verwachtte. Een zeer zwaarmoedige film waarbij ik mij op het einde van de film afvroeg oké en wat nu? En tevens geen after credits scène. En of er echt een boodschap in de film zit, het zal me worst wezen. De maatschappij/de mensheid ontspoort en dat horen wij nu in 2019 ook al zo'n beetje ons hele leven aan. En ja, er hoeft maar 1 ''gek'' daadwerkelijk op te staan, krijgt serieuze fanatieke volgers en de pleuris breekt pas echt uit. Stel er was geen eerste en geen tweede wereldoorlog. Maar wel een film waarin de uitkomst van de eerste wereldoorlog uitgelegd wordt en we vervolgens een film kijken over hoe Adolf Hitler in de jaren 30 aan de macht komt. Ben benieuwd hoe iedereen dan op deze film reageert. Ongeloofwaardig?

4,0*

Het grootste raadsel is nog wel hoe een jury onder leiding van de regisseuse van Zama hier een Gouden Leeuw aan toekent. Moet haast wel onder druk van een stel clowns zijn geweest.

Verder zag ik een extreem nihilistische film over chaos, dialectiek en de vermeende komedie van verval met een intense Phoenix, die daadwerkelijk excelleert maar dat gewicht ('kijk eens wat goed, wat iconisch') tegelijk de hele film op zijn schouders heeft rusten. Dat laatste is meer een regieprobleem dan een zonde van de acteur. De score is buitengewoon aanwezig en communiceert telkens maar één emotie. We mogen het voelen, de ellende. En moeten die dan maar omarmen. In het land van de clowns is Joker koning.

Sterke film over een man die op de rand staat en door omstandigheden het figuurlijke duwtje krijgt dat ervoor zorgt dat hij (en anderen) ontsporen. Wel vond ik de film net teveel op de oppervlakte blijven, waar je misschien nog wel meer de diepte in wilt. Dat kan je ook niet verwachten van een (relatief) grote film als deze. Ook de verwijzingen naar Batman gerelateerde zaken vond ik niet storend. Binnen de mogelijkheden die een grote studio biedt, heeft Todd Phillips sterk werk verricht. Met name cinematografisch en productie technisch. Uiteraard is Phoenix geweldig als deze clown, de man verdiend op z'n minst een Oscarnominatie. Phillips bewijst wel met een relatief beperkt budget (55 mln) veel te kunnen, zoals je ook bij the hangover kon zien.

De discussie over of deze film aanzet tot geweld vind ik zwaar overdreven, het is meer een 'cautionary tale' zoals, aangezien iedereen Scorsese vergelijkingen wil maken, ook Goodfellas, the wolf of wall street en Taxi Driver dat waren. De film schreeuwt werkelijk dat de samenleving dit soort mensen moet helpen om escalatie te voorkomen.

Een glansrol van Phoenix en een film waar je nog lang over kunt napraten. Ruime 4*

Een meesterlijke film. De film heeft wellicht thema’s gemeen met bv. Taxi Driver, Requiem for a Dream en Thunder Road maar dat zijn alle goede films en deze film geeft er een even originele als boeiende draai aan. De film werkt op verschillende niveaus:

Allereerst is The Joker een mythisch kwaadaardig personage uit de Westerse literatuur (als we daar ook comics toe rekenen) en deze film maakt hem geloofwaardig door hem menselijk te maken.

Ten tweede is de film een boeiende politieke studie naar wat je wellicht onder Freuds doodsdrift zou kunnen verstaan: de elite is in de verdorven stad Gotham gewoon kwaadaardig – dat is: egoïstisch, zonder zich te bekommeren om de ‘losers’ in de samenleving (die losers zijn alleen interessant om uit te lachen) – maar dat kan bij die ‘losers’ een radicaler soort kwaad teweegbrengen, namelijk een gewelddadige haat en wraakzucht tegen de maatschappij waarbij men zo veel mogelijk chaos en destructie wil zonder zichzelf te sparen omdat men niets heeft om voor te leven (men herkent hierin een motief bij zelfmoordterroristen of schoolschootings maar ook bij de rellen die regelmatig in de steden uitbreken en ook in de film een rol spelen).

Ten derde is de film een meesterlijke psychologische weergave van een diep gestoorde en getormenteerde ziel die niet wordt begrepen of gezien; we weten niet of zijn stoornis voortkomt uit een erfelijke psychiatrische aandoening of uit de vele klappen die hij aldoor heeft gekregen en de film suggereert dat ze onlosmakelijk zijn verbonden (nature en nurture grijpen op elkaar in). In ieder geval is de eenzaamheid zo intens dat Arthur werkelijkheid en droom niet meer uit elkaar kan houden en bestaat zijn leven uit het verlangen gezien en geliefd te worden. Zijdelings kun je de film zien als een oproep om niet te bezuinigen op de gezondheidszorg zodat er minder verwarde mensen de samenleving onveilig maken.

Ten vierde neemt de film het thema van The Joker dus de humor serieus, van hoe juist mensen die intens lijden een glimlach opzetten om de dag door te komen (het cliché wil dat elke clown eigenlijk depressief is) tot het groteske van zinloos geweld dat precies daarom iets komisch krijgt. Arthur lijdt aan een soort zenuwlach die het midden houdt van een huil- en lachbui en de film werpt de vraag op wie in de politiek de clowns zijn.

Ik kan hier dus wel iets mee.

Ik geef niet snel 5 sterren, maar man wat is dit een film zeg.

Phoenix in de rol van zijn leven.

De ultieme antiheld film en underdog story.

Op het einde sta je gewoon aan de kant van de prince of crime.

Toen "The End" in beeld kwam wilde ik eigenlijk dat er al een tweede deel was die ik ook meteen kon kijken.

Ja deze ga ik zeker nog een keer kijken. Over een tijdje als het minder druk is, op een zondagmorgen ofzo.

Oh ja, en die soundtrack en score zijn ook briljant overigens.

“I used to think that my life was a tragedy, but now I realize, it's a comedy.”

Grandioos. Het acteerwerk van Joaquin Phoenix moet worden onderwezen op iedere acteeropleiding (zowel zijn gezichtsexpressies als de manier waarop hij zijn lichaam gebruikt is geweldig), de production design en cinematografie zijn een lust voor het oog, de score van Hildur Guðnadóttir is indringend en versterkt het gevoel van onbehagen, en het camerawerk is knap gedaan. Let er vooral op hoe in het begin Phoenix als de weinig imponerende Arthur Fleck in beeld wordt gebracht, maar tegen het einde wordt Phoenix steeds meer van onderen in beeld gebracht (je kijkt als het ware tegen hem op) en straalt Arthur gelijk meer kracht uit. Erg knap gedaan, en het zegt ook wat over de karakterontwikkeling die Arthur doormaakt.

De Niro, Beetz, Cullen en Conroy doen het ook goed, maar het is Phoenix die de show steelt. Joker heeft een rustig tempo, maar vooral in de twee scenes in de metro explodeert de film. De scene tussen Phoenix en Beetz in haar appartement mag er ook zijn, en de scene tussen Phoenix en Fleshler en Gill is een gewelddadig hoogtepunt. Minpunt is misschien dat je iedere plotontwikkeling van een kilometer afstand aan ziet komen, en Arthur krijgt wel heel veel te verduren in zo’n korte tijd. Er wordt gelukkig niet geprobeerd om het gedrag van Arthur goed te praten, en de film is ook geen politiek statement. Arthur’s woede richt zich op verschillende mensen en instituten (politiek, media, politie, zijn moeder, de mensen met geld, maar je krijgt ook het gevoel dat de goedwillende mensen niet veilig zijn bij hem. Wat er met Zazie Beetz gebeurt blijft in het midden). Het einde is ook sterk gedaan, en het is interessant dat er in het midden wordt gelaten of alles na de crash met de politieauto echt gebeurt, of dat het zich in het hoofd van Arthur afspeelt.

"Is it just me, or is it getting crazier out there?"

Na alle heisa had ik eigenlijk meer verwacht van deze standalone DC.

The Joker is ongetwijfeld één van de meest iconische bad guys in de geschiedenis van superhelden. Ik keek dan ook verrast op toen nota bene Todd Phillips dit project aankondigde. Het resultaat is een nieuw oorsprongsverhaal rondom deze maniak. Al moet ik zeggen dat de connectie met Batman in deze opzet wel erg geforceerd overkomt.

Er wordt getracht om een intrigerende karakterstudie omtrent de persona van Arthur Fleck te creëren. Naargelang kom je steeds meer te weten, maar de reis daarnaartoe is underwhelming te noemen. Phillips speelt vrolijk leentjebuur bij onder andere het oeuvre van Martin Scorsese en gooit er nog wat maatschappijkritiek tegenaan, echter weet hij niet welke richting hij op wil met deze film. En alsmaar die zwaarwichtige score erbovenop, want anders merk je het niet als kijker...

Het lijkt erop alsof er maar van alles wordt verzonnen om de oorsprong van The Joker te rechtvaardigen; het ongrijpbare van zijn personage wordt helemaal teniet gedaan. In slechts een paar momenten lijkt de ware essentie gevangen te worden. Gelukkig heb je aan Joaquin Phoenix een meer dan degelijke acteur die lekker getormenteerd zijn rol speelt, met name zijn lach is soms ijzingwekkend.

Al met al is 'Joker' voor mij een teleurstelling geworden. Als dit de nieuwe richting is die DC wil inslaan, dan zie ik het somber in.

Kleine 3,0 sterren.

Hoe moeilijk het is om een begin te maken met een karakter is iets waar veel regisseurs over mee kunnen praten. Zeker wegens het feit dat Joker meerdere origin stories op zijn naam heeft staan bij DC comics. Todd Phillips weet van al deze origin stories een perfecte combinatie te maken zodat het perfecte verhaal aan ons vertoont mag worden. Wat een wilde rit aan negatieve emoties en brute zaken die Arthur Fleck veranderen van depressieve inwoner van Gotham tot de gevoelloze, onbewust lachende clown die zo geliefd is bij het publiek. De sfeer voelt amper aan als een Hollywood film, maar eerder als Arthouse. De opmaak en editing van scènes is gewoon prachtig in elkaar gezet. Je volgt Phoenix als Arthur Fleck die door de veranderende negatieve sferen in Gotham nog verder verdrongen wordt in een society die gevuld is met een onrust in politieke sfeer als in een chaotische sfeer. Die sfeer is wat DC comics wist te overdrijven in Batman V Superman als Justice league. In Joker weten ze de perfecte balans van dreiging en drama en gestoordheid vast te houden. Ook de nodige plottwisten zijn van de partij gedurende de film, waarvan je enkele pas tot je doordringen nadat de film is afgelopen. Joaquin Phoenix zijn prestaties zijn buitengewoon als oscar waardig, wat ook geld voor de film in het algemeen. Het grotere plaatje wat de film probeert duidelijk te maken past erg goed in de moderne tijd. De politieke statements slaan aan en geven je veel materiaal tot nadenken. Hoewel er niet veel gebruik wordt gemaakt van visuele effecten zijn degen die worden gebruikt feilloos. Ik prijs deze film met een 9,8/10. Het acteren, de Gotham sfeer, het plot en de plot twists. Deze film wordt mijn stem voor de oscar voor best picture, samen met de oscar voor Joaquin Phoenix als Beste acteur.

My mother always tells me to smile and put on a happy face. She told me I had a purpose to bring laughter and joy to the world.

Best grappig, ik heb de film vrij hard afgekraakt in de eerste fase. Phoenix als Joker? Mweh. De eerste trailer? Pfff. En dan is het ook nog eens een ''superheldenfilm'' aan de DC kant, ofwel de partij waar het al jaren nauwelijks lukt om bij Marvel in de buurt te komen. Maar toen kwam er een gigantische hype en vond ik de nieuwe beelden ook steeds indrukwekkender worden. En zat ik uiteraard gisteravond in de bioscoop om te zien hoe fout ik heb gezeten. Toch?

Gelukkig ben ik niet zo eigenwijs en stug om mijn ongelijk weigeren toe te geven als ik er flink naast zat. En dat zat ik hier, want ik vond Joker een erg sterke film. Ik ben er niet zo lyrisch over als de hele wereld, maar dit was erg sterk, uniek en een aanvulling in een genre dat teveel op elkaar begint te lijken. Joker is natuurlijk geen superheldenfilm, maar is wel gelinkt aan de wereld van Batman. De namen van Gotham en de familie Wayne vallen, maar veel meer ook niet. Daarvoor is de film gewoon een stand alone titel en dat is ook wel eens verfrissend. Bij Marvel is alles gelinkt, niks mis mee, maar een keertje wat anders bevalt me goed. Mensen hebben het hier over de vergelijking met titels als Taxi Driver en daar kan ik me best in vinden. Je volgt een buitenbeentje van de maatschappij die dankzij allerlei tegenslagen (werk, woning, medicatie, liefde etc) er gewoon hard buiten valt en langzaam aan steeds krankzinniger aan het worden is. Van het inbeelden dat hij een vriendin heeft tot een pistool meenemen naar een kinderafdeling van het ziekenhuis tot het vermoorden van 3 mannen in de metro, waarna hij uiteindelijk de bekende Joker zal worden. Ook wel knap dat je op den duur best medelijden en medeleven met hem krijgt.

Dat proces volgen is erg boeiend, maar ik had wel op iets meer ''Joker'' gehoopt. Niet eens qua geweld (de scène in zijn appartement met de moord op zijn voormalige collega vond ik wel enorm goed overigens, zeker met de opgebouwde spanning daarna bij zijn dwerg-collega), maar wel als persoon. Richting het einde het ik minder Arthur Fleck en meer Joker willen zien. En net op een moment dat alles lekker los gaat zit de film er jammer genoeg weer op. Alles schreeuwt om een vervolg of een cross-over met Batman, maar ik verwacht eigenlijk niet dat het er gaat komen. Wat wel weer doodzonde is, want Phoenix' Joker kan prima in het rijtje bij Jack Nicholson en Heath Ledger. Ieder zet op eigen wijze een versie neer. Nicholson was een messcherpe clown, Ledger een gewelddadige psychopaat en Phoenix een geknakt mens. Maar we hebben dan ook nog Jared Leto, wat werkelijk de slechtste Joker is die ooit werd vertolkt. Zou toch zonde zijn als we hem eventueel in de toekomst nog in DC films krijgen, terwijl Phoenix zich afzijdig zou houden. Ik moet er niet aan denken.

Verder is de film natuurlijk wel wat voorspelbaar. Dat zijn vriendin niet echt is zag je aankomen, dat hij De Niro (goede bijrol!) ging vermoorden lag er dik bovenop. Wel een fijne, heftige scène ook, inclusief zijn tirade richting het publiek. Want er zit best wel maatschappelijke kritiek in de film. Terecht of niet, maar het komt wel aan. Als je mensen als stront behandelt, dan kunnen de gevolgen enorm zijn. De film veroorzaakt in Amerika dan ook de nodige ophef en men is bang voor aanslagen bij bioscopen. Gelukkig zijn we in Europa meer nuchter en zien we hier gewoon een erg sterke film. Het is geen titel voor de blockbusterfan, je moet er wel echt geduld mee hebben en je niet storen aan het lagere tempo. Maar ik vond het uitstekend, al is mijn cijfer wel echt door de laatste 20 minuten afgerond naar vier sterren. Kom Phoenix die Oscar voor beste acteur ook maar vast brengen!

4*

Geweldige film dit....wat een acteerprestatie van Joaquin Phoenix en wat een ballen van de makers om een ''superhero''film op deze manier op het scherm te brengen.

Verwacht vooral het tegenovergestelde van wat er normaal aan superhero films is geweest en u zult niet teleurgesteld zijn.

Ik hoop toch sterk dat er hier nog iets van een vervolg op gaat komen,al heb ik vernomen dat dat niet het geval gaat zijn.

Heerlijke film!!!

De hypemachine draaide op volle toeren voor Joker, met onder andere hoge ogen in Venetië. Maar ik zie het niet. Joker is een karakterstudie met een serieuze insteek, maar wel één met een zeer hoog Hollywoodgehalte en uiteindelijk is het een karakterstudie van een niet bijzonder geloofwaardig cartoonfiguur. Phoenix schmiert erop los, en haalt nieuwe niveaus van overacteren terwijl hij wisselt tussen simpele ziel met een IQ van minder dan Forrest Gump, introverte en getroubleerde loner (grootste deel van de film), en extraverte showman. Toegegeven, dat laatste is deels fantasie, maar alsnog geloofde ik maar weinig van de ontwikkelingen in de film en kwam het nogal cartoonesk ongeloofwaardig over. En ja, dat is misschien voor een DC-superheldenfilm niet zo'n ramp, maar de film neemt zichzelf verder wel heel serieus zonder dat dat cartooneske ergens anders in terug kwam.

En buiten de 'ontwikkeling' van de Joker heeft de film weinig te melden. Alles in de film ligt er zo dik bovenop dat er niets aan de verbeelding wordt overgelaten, de muziek wisselt tussen bombastisch (als er wat spanning gecreëerd moet worden) en soms wel wat aardige retro-nummers. En tja, visueel is het allemaal wel capabel maar veel meer ook niet. Er is wat simpele maatschappijkritiek op de zichzelf verrijkende elite, wat vooral in het jaren '80 sfeertje van Gotham wel past, maar op dat vlak stijgt de film niet boven een rated-R-versie van The Hunger Games uit.

Echt verveeld heb ik me niet, en er zaten wel een paar aardige grappen in, maar wel heb ik me geregeld zitten ergeren aan het magere plot, het geschmier van Joaquin Phoenix (of zijn moeder, die was ook niet best), en hoe dik alles er bovenop lag. Nee, mijn film was het bepaald niet.

Onbegrijpelijk dat deze middelmatige, zwaar gehypte Batman kloon, een gouden leeuw in Venetie heeft gewonnen. Voorspelbaar verloop, ongeloofwaardige scènes en lijdend aan overacting. Onderhoudend, maar het meesterwerk van 2019? Nee joh, Joker Is een 100% crowdpleaser. Kassa. Met moeite 2 sterren.

Gisteren wezen kijken in de bios....

Aardige film, zeer goed geacteerd maar wel zwaar overrated.

Mijn persoonlijke mening is dat er veel betere films zijn die lager scoren.

“Knock, knock..”

Eindelijk heeft de Joker, bestempeld als de meest indrukwekkende en populaire schurk van DC Comics, zijn standalone solo-film! In deze film genaamd Joker (ja, zonder ‘The’..), kruipt acteur Joaquin Phoenix, over wiens voornaam men zich nog wel eens afvraagt hoe de uitspraak luid, in de huid van deze geschminkte psychopaat. De acteur is van alle markten thuis, in 2018 speelde hij nog Jesus in de film Mary Magdalene! In de film Suicide Squad zagen we nog acteur/zanger Jared Leto een iets wat teleurstellende Joker neerzetten. De meest bekende Jokers zijn toch wel Jack Nicholson en Heath Ledger, die in The Dark Knight (2008) de lat wel heel erg hoog legde! Na Ledger had bijna niemand het meer over de Joker van Nicholson. Phoenix slaagt er in een gelijkwaardige Joker neer te zetten zoals Ledger deed en hij doet met deze rol een mooi eerbetoon aan zijn overleden vriend.

Het vergt ook heel wat van de acteurs om zich goed te kunnen inleven in de rol van deze psychopaat. Joaquin Phoenix heeft er in ieder geval heel wat voedsel voor moeten laten staan om de nodige kilo’s kwijt te raken, wat voor hem als veganist misschien makkelijker te doen was dan bijvoorbeeld voor een groot vleeseter. Zie het tragische verhaal van Heath Ledger, die in 2008 stierf op 28 jarige leeftijd, nog voordat The Dark Knight in première ging. Was dit niet gebeurd dan had de afsluiter van The Dark Knight trilogie er waarschijnlijk heel anders uitgezien en had Jared Leto waarschijnlijk de rol nooit gekregen. (Denk ik dan..)

Nu in 2019 is deze manisch gestoorde stripschurk weer helemaal terug op het witte doek! De trailer van Joker zag er al erg veelbelovend uit. De critici vermeld dat Phoenix als Joker nog verknipter oogt dan zijn voorgangers, op dat gebied zet ik hem liever gelijk met Ledger. Deze film van Philips geeft je een kijkje in het leven/hoofd (o.a. de scene waarin hij zogenaamd in het publiek bij Robert De Niro‘s Murray zit en de relatie met de buurvrouw die zich in zijn hoofd afspeelt. Daarover vraag ik me toch af: heeft ze haar schot door het hoofd nu gekregen of niet?) van Arthur Fleck uit Gotham, die met zijn gebreken niet past binnen de normen van de maatschappij. Overdag verdiend hij zijn geld als clown en s ‘avonds probeert hij door te breken als stand-up comedian. Hij ontdekt echter dat het een harde wereld is en wordt eerder uitgelachen dan toegelachen. Phoenix heeft al veel lof ontvangen voor zijn rol en volgens mijn mening is dat terecht! Phoenix wordt ook al ‘getipt’ een grote kans te hebben om een Oscar (wat vriend Heath Ledger ook gelukt is) te winnen. Ik vond ook de scene tegen het einde van de film erg sterk wanneer Joker, nadat hij live op TV Murray doodschoot (ook een super sterke scene trouwens!), van de als clown verkleedde relschoppers de aandacht en lof krijgt waarna hij zo verlangde. (Ik ga er even van uit dat dit zich niet afspeelde in zijn hoofd.) Die scene in die politie-auto, ook een mooi eerbetoon aan Heath Ledger overigs.

“Send in the clowns..”

Met Joker en Pennywise in IT: Chapter Two, zijn de horrorclowns weer helemaal terug in de bioscopen! Al zijn deze clowns wel een stuk angstaanjagender dan de typische kinder- en carnavalsclowns, dankzij films zoals deze kijkt men af en toe toch anders tegen deze geschminkte entertainers aan. Naast kinderen en tieners zijn er ook veel volwassenen die last hebben van een clownfobie, waar de horrorclowns in films een groot aandeel in hebben. Ik kan me nog herinneren dat het clownachtige popje op het fietsje uit de Saw films me destijds behoorlijk de stuipen op het lijf bezorgde! Ach ja, zolang je de realiteit en de verbeelding maar uit elkaar kan blijven houden (wat Arthur in deze film niet echt lukt..) is er niets aan de hand lijkt me. Joker is heel zeker een aanrader voor The Dark Knight fans of voor liefhebbers van goede anti-hero films!

Joker zal precies de ontwikkeling zijn die het (grote) publiek nodig heeft.

De super-antiheld ontdaan van spandex/shining armour, special effects en grootschalig spektakel, maar met een psychologische benadering; een inkijkje in de degeneratieve mentale stabiliteit van een John Doe. Toegegeven: Joker is daar waarschijnlijk de ideale figuur voor; zijn gekte is van het meest menselijke soort en zijn ontstaansgeschiedenis bevatte ooit een emmer chemische troep, maar geen rare wetenschap, buitenaardse invloeden of radioactiviteit. Jammer genoeg zijn de middelen die Phillips toepast al net zo weinig subtiel dat aan de opdringerigheid ervan niet te ontkomen valt.

Aanzwellende violen, dreunende bassen en getergde, in slowmotion-draaiende hoofden met grimassen. Het deprimerende bombast neemt toe naarmate de Joker meer vorm krijgt en er is geen twijfel mogelijk: Phillips onthaalt hem als een god, verrezen uit de sociale apathie van de maatschappij om hem heen. Zijn toorn is het antwoord op het groeiende gebrek aan respect, solidariteit en fatsoen. Fleck is het kankergezwel dat Gotham uit verwaarlozing en normvervaging gekweekt heeft.

Wat ik wel knap vind, is dat Flecks belevingswereld zelf - zijn vele getergde blikken en verbale uithalen ten spijt - wat op afstand blijft. Aanvankelijk is dat storend, maar in de tweede helft werkt het de morele dubbelzinnigheid wel goed in de hand. Ook de afwezigheid van een good guy, maakt dat je Joker nog wel binnen zijn eigen parameters kunt benaderen en met hem meeleeft.

En nee, dan bedoel ik niet door die bakken met drama die hij blijkbaar in zijn leven over zich uitgestort gekregen heeft. Zo obvious dat zelfs hij zijn eigen (doorgedraaide!) persona op een gegeven verklaart: iedereen zou er gek van worden. Phillips bestookt hem namelijk met opzichtige hoeveelheden ellende en zeker het eerste half uur is de opsomming, gepaard met de op afstand gehouden hoofdpersoon, tegen het ergerlijke ostentatief.

Nee, het sterkst is Joker als we met hem mee neerwaarts-spiralen, als het ongewis blijft waar we nu getuige van zijn geweest; realiteit of waanzin. Zoals zijn eerste optreden, waarvan het fiasco verbloemd wordt, of de buurvrouw die even zijn vriendin leek. Maar net als die psychotische belevingen lekker beginnen te broeien, onthult Phillips de waarheid al. Omdat hij uiteindelijk toch zijn punt wil maken.

Of ja, omdat hij Fleck zijn punt wil laten maken. Omdat Fleck de eloquentie en helderheid nodig heeft om het punt van Phillips nog eens letterlijk te doen herhalen. Er is zo weinig ruimte voor interpretatie in deze film. De hapjes zijn even op maat gesneden als bij vele andere commerciële studio-films. Het is een andere benadering van een bekend recept, maar nog altijd met dezelfde dwingende instructie hoe we het dienen te eten.

Phoenix dan, die genoeg klasse in huis heeft om zijn personage op consistente wijze te laten afglijden en duidelijk de ruimte krijgt om zijn ding te doen. Geloofwaardig, maar ook met de kenmerkende uitbundigheid die The Joker eigenlijk altijd een beetje irritant heeft gemaakt. Zijn lachjes en aandoening waren mij wat te veel, maar Phoenix was voor mij wel degene die fascineerde, waar je naar bleef kijken; degene die de film en het personage nog een beetje bij elkaar hield.

Uiteindelijk een erg boeiende film, waarbij de tijd voorbij vloog, maar die in subtiliteit, intrige en ambiguïteit tekort schiet om als echt meesterwerk beschouwd te worden, of zich genoeg weet te onderscheiden van de mainstream-werkwijze. Allicht zet Joker genoeg in beweging - en de richting kan ik alleen maar toejuichen - maar op zich vind ik dat, zoals wel vaker, de eerste niet meteen de beste is, deze weinig verrassingen herbergt en te opdringerig zijn punt maakt, zowel audiovisueel als qua script. Iets wat in een fictieve stad een beetje gemakzuchtig overkomt. 3,5*

Net terug uit de bioscoop. Na alle lovende recensies viel de film me nogal tegen. Ik leew hier dat gewaagd was voor een superheldenfilm. Ik vond het nogal vlak en flauw. Phoenix speelt aardig, maar het verhaaltje heeft minder diepgang dan ik hoopte. En empathie voelde ik ook nauwelijks. De clichematige openingsscene met de kinderen die hem beroven en mishandelen zetten de toon al direct in. De maatschappij heeft het gedaan. Boehoe.

Aardige film.

Dat Phillips hier een slimme zet maakt is duidelijk. Na zoveel gelijksoortige superhelden films geeft hij er een andere draai aan.

We volgen een persoon met mentale problemen die langzaam nog gekker wordt. Denk aan Taxi Driver maar ergens ook I Stand Alone. Het is wat jammer dat het een origin story is eigenlijk. Want de film is op zijn sterkst als Phoenix worstelt met zijn werk en omgeving. Het Wayne lijntje voelt er wat bij gelijmd. Vooral wanneer hij zogenaamd zijn vader is. Daardoor is de film ook wat voorspelbaar omdat je weet waar hij eindigt. Desalniettemin zitten op het einde wel de mooiste shots, Joker op de trap, en is daar het geweld ook lekker hard.

Allemaal dingen die we missen in veel Marvel films dus daarom fijn dat dit gemaakt is. Maar nog niet perfect, hopelijk maakt het succes hiervan de weg vrij voor meer volwassen superhelden films.

3,5 sterren.

Zojuist gezien in LHC in Utrecht. Ik sta altijd wat sceptisch tegenover hypes en dat gold dus ook voor de hoge scores. Maar ik moet zeggen: ik ben erg onder de indruk. Lang geen film gezien die onze tijdsgeest zo goed samenvat als deze film. De film speelt ogenschijnlijk in de jaren '70 af, maar er zijn super veel thema's die een brandende urgentie kennen. Onze huidige maatschappij wordt tegen het licht gehouden en veel onderwerpen worden aangestipt (inderdaad niet allemaal diep geanalyseerd). Het betreft hier problemen die geen makkelijke oplossing kennen, ambivalent zijn. Het knappe is dat Phillips diverse kanten weet te belichten en het publiek laat identificeren met de verschillende kanten, en daarmee de tegenstrijdigheden in henzelf.

Wij hameren allemaal op individualiteit, wees je unieke zelf. Maar het is overduidelijk dat dit niet kan. De norm normaal is daarentegen heel moeilijk vol te houden. Wie bepaald dat iemand gek wordt? De maatstaf is kunstmatig (pak Foucault er maar even bij). We vinden het allemaal zielig voor deze 'verwarde' (wat een mooi eufemisme is dat toch) man, terwijl we onze eigen handen niet vuil willen maken. Naastenliefde, een beetje aardig zijn voor je buur is er niet bij. Wij kijkers vervallen tot hypocrieten. Geweld keuren we af, we zetten deze verwarde mensen weg. Maar Joker is ook een slachtoffer, we voelen met hem mee. Ja, ik was erg tevreden toen hij overging tot zijn gewelddadige acties. En houden we geweld, eenzaamheid en onbegrip niet zelf in stand? Terwijl we Joker zielig vinden lachen we morgen weer om 'Dumpertgekkies'. Wij zijn ook het publiek dat lacht als de applausborden omhoog worden gehouden. Volgen de punchline, worden gevoed met hapklare brokken komedie. Een gegeven dat ook voor veel andere cultuuruitingen geldt. Herkenning en begrijpelijkheid is wel zo fijn. Toch willen we zo graag anders zijn, maar in de pogingen hiertoe zijn we tegelijkertijd gedoemd onszelf weer naar beneden te trekken. Omdat er een midden moet zijn dat 'normaal' heet. Een grens waar we inderdaad niet zonder kunnen leven, want een compleet waardenrelativisme ligt altijd op de loer.

Mooi ook dat er zoveel ophef is over deze film en de vertoning van geweld. Het geeft de relatie weer tussen kunst ter promotie van een ideaal (bijv. een vredige wapenvrije wereld) en zogenaamd onbaatzuchtige kunst, die meerdere interpretaties kent en de vrijheid opzoekt. Afvragen wat die vrijheid is. Tot de rand van het ravijn lopen en hopen dat je tijdig omdraait. Wat ik zo mooi vind is de zwartgalligheid. Nee, je kunt nooit alle mensen verenigen. Iedereen is iemand anders zijn kwaad. En op een gegeven moment als het onheil te groot wordt, dan is er geen weg meer terug. Bij de rellen uit de film moest ik denken aan de ras getinte demonstraties in Amerika. Geen enkel woord of daad kan de boel sussen. Er is alleen onbegrip.

En hoe geraken we hier uit? Als alles ambivalent is, alles maakbaar, dan zijn er een hoop dingen te overdenken. De film geeft daar een mooie aanzet toe.

En dan heb ik het nog alleen over enkele morele boodschappen. Want er zit ontzettend veel mooie symboliek in deze film. Denk aan de rol van afval, en het dragen van maskers. Sinistere vormgeving met al dat lelijke nachtlicht. Filmreferenties zijn vaak leuk voor de kijker maar voegen weinig toe. Hier wel. Andere films lijken als het ware ingelijfd te worden, hun betekenis een surplus zijnde aan de boodschap van The Joker. Denk aan Taxi driver en De Niro. Vergelijk Travis en de tv-man. Hoe een mens wordt wat hij eigenlijk haat. Kijk ook Requiem for a Dream, en de overeenkomsten met Ellen Burstyns karakter. Zie the French Connection en de The Exorcist trap (een referentie?).

Genoeg te bespreken in ieder geval. Ik zal morgen mijn glimlach dragen.

Wat een wereldfilm! Het is een film die zeker op je in komt en die je eigenlijk gewoon moet verwerken. Het is zeker de moeite waard. Wat een wereldfilm!

Ik moet wel lachen om bepaalde reacties en recensies van Joker. Bewust overtrokken reacties in sommige gevallen. Ik was zelf erg sceptisch toen dit project werd aangekondigd. Maar mede dankzij Phoenix werd ik steeds enthousiaster. Ben dan ook zeker niet teleurgesteld. Het is echt een geweldige film geworden. Visueel schitterend, goed verhaal, heel rauw maar passend geweld en natuurlijk Phoenix die de sterren van de hemel speelt. Wat een acteur is dat toch. Misschien door zijn teruggetrokken karakter niet de status die hij zou moeten hebben, maar blij dat hij de erkenning krijgt die hij verdient.

Prachtige muziek en een paar sterke bijrollen ook.

4.5*

film reviews in 100 woorden: Joker (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.com

Joker is een intense karakterstudie over een geestelijk gestoorde man (Joaquin Phoenix) die door de samenleving over de rand word geduwd en gaandeweg transformeert in een ware psychopaat. Phoenix draagt Joker moeiteloos op zijn schouders met z’n hartverscheurende prestatie als de tragische clown. Het tempo ligt aan de trage kant maar in elke scene is de spanning werkelijk om te snijden dankzij Phoenix’s acteerprestatie, het grimmige sfeertje en de uitstekende soundtrack. Regisseur Todd Phillips schets met deze film ook een realistisch beeld van hoe de samenleving omgaat met mensen met een geestelijke aandoening. Ik vond Joker echt een intense filmervaring.

4,0*

Joker. Niet direct een film waar ik hoge ogen op gooide vooraf aangezien de film vergeleken wordt met Taxi Driver. Als ik me niet vergis, kwam ik daar uit bij een 3.5*. Ik dacht dus van ok, dit zal waarschijnlijk wel een degelijke film worden maar we zullen zien of het ook echt richting meesterwerk gaat. Echt verwachtingen had ik niet, zelfs niet na de waarderingen en de hele hype die er lijkt rond te hangen. Ik blijf daar inmiddels nogal koel onder. Er zijn ook een heel aantal klassiekers die mij lang niet zo kunnen bekoren zoals de massa die wel 4 tot 5* geeft.

Back to Joker. Een deprimerend eerste uur, maar vooral met veel herhalingen van zetten. Gewoon iets anders neergezet en in andere situaties. Het uitgespuwd worden door de maatschappij. De sociale zorg wordt stopgezet, hij verliest zijn baan, hij wordt in mekaar geslagen en ga maar door. Tot hij niet meer aan zijn pillen geraakt. Hij heeft zich niet langer in de hand en de stoppen slaan door. Ik denk dat de farma-industrie wel blij is met deze film. Een mooie marketingstunt: vergeet je pillen niet te nemen! Voor wie de Joker niet moest kennen, verwacht je misschien eerder een grappige film met zo een naam. De komedie is echter ver te zoeken, buiten dan 1 heerlijk moment met Gary de dwerg die niet aan het slot geraakt

Pluspunten zijn de acting van Phoenix, die altijd wel in specialere films meespeelt, maar hier zijn stempel moest en zou op drukken. Hij heeft er ongetwijfeld veel voor over gehad, dat zie je alleen al aan zijn fysiek. Bijna Christian Bale in The Machinist... Bijna. De soundtrack is ook erg goed. Soms al eens een mindere overgang.

Naar het einde toe komt er toch wat schot in het verhaal. Dat kan je letterlijk en figuurlijk opvatten, zoals je wilt. Ik heb me nergens verveeld maar ik miste wel ergens wat diepgang. Maar dat is uiteraard meer een gevoel van mij dan een feit dat vaststaat. 3*

Na een dag te hebben laten bezinken, kan ik nu alleen maar concluderen dat deze origin-story van Joker er eentje is die nog lang zal bijblijven.
Dit heeft natuurlijk voor een heel groot deel te maken met de fantastische acteerprestatie die meneer Phoenix neerzet. Want naast dat hij het echt geweldig doet, is hij ook gewoon geknipt voor deze rol. Hij heeft er gewoon de juiste kop voor. Naast het feit dat hij zich er fysiek en mentaal ook nog eens als een bezetene op voor heeft bereid.

Wat verder opvalt is de groezelige en druilerige sfeer die van de film afdruipt. Wat voor het grootste deel te maken heeft met de setting en het tijdsbeeld waarin de film zich afspeelt, namelijk de jaren '70/'80.
En het is in een periode waarin het economisch niet goed voor de wind gaat, waar we ons hoofdpersonage, Arthur Fleck, ergens in één van de armere wijken van Gotham City waar hij samen met zijn moeder in een armetierig appartementje woont, terugvinden.
Naast de wat uitzichtloze situatie waarin hij zich bevindt, gaat het geestelijk ook niet goed met hem, gezien hij aan een zenuwkwaal lijdt, die er toe leidt dat hij zonder dat hij er wat aan kan doen, last krijgt van dwangmatige lach-aanvallen. Aanvallen die hem in meerdere gevallen, in problemen brengen.
Daarnaast is hij nu ook niet bepaald populair op zijn werk, wat hem meer en meer neigt te motiveren om zich op te werken tot stand-up-comedian. Iets waar hij al veel langer over droomt, mede dankzij het trouw kijken van het programma van de populaire Stand-Up-Comedian en Showbizz-man Murray Franklin (mooi gespeeld door Robert De Niro), waar hij een zwak voor heeft.
Helaas lijkt alles tegen hem te werken, totdat hij contact krijgt met zijn buurvrouw Sophie, die hem schijnt op te beuren en weet verder te helpen op momenten dat hij dat nodig heeft.
Uiteindelijk zorgen allerlei vervelende, geweldadige en andere nare situaties ervoor, dat Arthur zijn labiele toestand niet verder meer onder controle kan houden op een manier die voor hemzelf en zijn omgeving het beste werkt. Sterker nog, hij neemt noodgedwongen afscheid van zijn medicijnen en verandert langzamerhand, mede dankzij zijn omgeving, in het karakter die iedereen kent.

Zijn transformatie van zonderlinge kwibus naar Joker is er één die fascinerend is. Vanaf de eerste minuut wordt je namelijk in Arthur's wereld gezogen en laat je niet los, wat inhoudt dat je niet anders kan doen, dan met hem meeleven en een bepaalde vorm van symphatie voor hem voelen. En daar wringt de schoen, want op het moment dat de film omslaat in een geweldadig, maatschappijkritisch drama, is het in wezen lastig om nog mee te gaan met Arthur, maar je doet het toch.
En dat laatste zorgt ervoor dat de film blijkbaar als omstreden beschouwt wordt. Het zou namelijk aanzetten tot geweld. En met dat laatste ben ik het pertinent niet eens. Want....uiteindelijk is het gewoon een film. Eentje waarin de badguy voor de verandering eens de hoofdrol heeft. En laat dat nou net eens de meerwaarde zijn van deze film. Want is per definitie iedere badguy uit het Batman-universum in wezen niet vele malen interessanter dan de toch wel wat saaie moraalridder Bruce Wayne, wiens vader overigens in deze film wordt neergezet als een nou niet bepaald symphatieke man?
Je leeft mee met Arthur en begrijpt zijn beweegredenen, gezien zijn verleden. Je hebt medelijden met hem, omdat hij aan een vervelende aandoening lijdt en tevens durf je zijn daden stiekem goed te keuren. Maar tegelijkertijd weet je dat er een monster in hem schuilt, wat ervoor zorgt dat je aan het eind van de film een 50/50 verhouding met hem hebt. Ja, hij is een monster, een schurk. Maar je weet waarom. En dat maakt het beetje symphatie wat je voor hem kweekt dus blijkbaar gevoelig? Iets wat een reden zou kunnen zijn tot aanzetten tot geweld?? We hebben het hier over een film mensen!! Anno 2019 zijn we wel wat gewend ondertussen toch? En dan een speciaal bericht op NU.nl over dat Gordon wegliep omdat hij er niet langer naar kon kijken? Wat een geneuzel!!

Los van deze blijkbaar lastige en gevoelige snaar die deze film blijkbaar weet te raken, weet hij juist ook te vermaken. En dat is wat deze film dan ook doet. Vermaken, maar wel op een manier die weer eens verfrissend werkt in een wereld waarin we al genoeg worden bestookt met superhelden-films die niet altijd even goed zijn. En dat is wat ik over deze film wil zeggen: Joker is verfrissend, in meerdere opzichten.
Qua verloop worden er echt geen nieuwe paden betreden en je hoeft niet per se goed op te letten om te weten waar het uiteindelijk naar toe gaat. De zg. onverwachte wendingen zie je ook al van mijlenver aankomen, met als beste voorbeeld natuurlijk zijn dubieuze relatie met Sophie. Vanaf het moment dat ze toch wel heel onverwacht en redelijk reageert op het feit dat ze hem heeft betrapt dat hij haar had gevolgd, weet je dat e.e.a. zich in zijn hoofd afspeelt.
Ook het geweld is niet iets wat we al niet eerder hebben gezien. Ook de latere massa-hysterie die veroorzaakt wordt en waar Joker natuurlijk de vruchten van plukt, zie je aankomen.
Dus nergens is de film an sich verrassend, maar wel ontzettend meeslepend en vermakelijk. En dat is Joker gewoon: meeslepend, vermakelijk en bovenal gewoon een erg goede film! Zeker één van de betere van dit jaar zelfs.

Voor nu dan ook een 4, maar bij herziening zou deze nog wel eens kunnen stijgen naar een 4,5.

Een genot om naar te kijken. Joaquin Phoenix zet echt een uitmuntende rol neer en geeft ‘The Joker’ een extra dimensie.

De film staat wat los van Batman (uiteraard zitten er verwijzingen in) en dat is ook waar ik op hoopte. Een stevige en donkere karakterstudie van hoe iemand helemaal kan ontsporen. Prachtig werk en meer dan de moeite waard!