Joker (2019)

Sterke acteerprestatie en dat is eigenlijk het enige goede. Vervelend gefilmd en gemonteerd. De Joker is een vervelend karakter. Niets aimabels. Nicholson of Ledger hebben de Joker nog iets aantrekkelijks gegeven, maar in deze film is het afzien.

Wie of wat is de anomalie? Arthur Fleck of Het Systeem?

Een jongen, vastgebonden aan een radiator – mishandeld. Vermoedelijk overleeft hij door de werkelijkheid te verwerpen. Door zich van de feiten te verwijderen. Te dissociëren. Te lachen waar droefenis is, spanning, pijn. Te lachen als hij het diepst wordt gekrenkt.

Wat heeft Arthur Fleck, ik bedoel: hoe heet zijn aandoening in de DSM? Psychosen vallen immers niet te herleiden tot trauma. ‘Joker’ probeert echter geen medische casuïstiek te beschrijven. Wel onderzoekt de film een maatschappelijke probleemstelling: wat als de autoriteiten de meest kwetsbaren verwaarlozen? Wat als de meest fragiele bevolkingslagen “clowns” worden genoemd, afvalligen die moeten blij zijn met wat de heren politici hen aanbieden? Of anders gezegd: wals kleine mensen door grote meneren tot plebs worden herleid, kiesvoer dat niet op solidariteit kan rekenen maar hooguit op liefdadigheid – hierzo, een schaambrokje, uit geveinsd-grootmoedige beleefdheid, niet uit oprechte betrokkenheid?

…wacht eens even, is dit het verhaal van de Gele Hesjes?...

Dan ontstaat: geweld. Geen geweld dat kan gesitueerd worden op een klassiek moreel kompas. Geen geweld om koste wat het kost “kwaad” te verrichten. Wel geweld om door de gevestigde orde opgemerkt te worden, geweld om gezien te worden, geweld om tegen de gang van zaken in te gaan, geweld als meest radicale doch ook enige taal die iets teweeg brengt bij de machtsinstituten. En net van dit soort agressie zijn we het allerbangst, omdat het motief voor dergelijke razernij de logica van het systeem verwerpt. We kunnen haar niet begrijpen, althans niet herleiden tot een oorzakelijke factor die uit te schakelen valt, en dat houdt de kracht van deze woede in: ze wijst elke rede af, elke aanspraak op beschaving zoals de bewindvoerders die hebben uitgedokterd…

Deze woede is blind, en in haar blindheid: alziend. En nietsontziend.

Fascinerend, dat ‘Joker’ net nu in de zalen komt… Met, net als in ‘Chernobyl’ trouwens, een huiveringwekkende soundtrack die een negatie lijkt van wat muziek hoort te zijn: hulde voor Hildur Guðnadóttir! En voor Joaquin Phoenix, dat spreekt!

3,75*

Weinig spectaculair filmpje. Phoenix redt een hoop en de soundtrack nog meer, maar verder zie ik de regisseur echt niks spannends doen. Een vrij saaie ongelaagde versie van Taxi Driver, met vrij interessant exact De Niro als één van de vele lijdende voorwerpen.

Nu ben ik geen Marvel/DC fan (allesbehalve) maar het lijkt net alsof deze film er veel te ver vanaf staat en zo net wat te weinig speciaals doet. Visueel gebeurt er gewoon weinig spannends. Verder kijkt de film wel prima weg.

De film reflecteert de tijd waarin we nu leven. Het grote verhaal dat ons als samenleving wordt voorgehouden door de elites en hun media brokkelt af, nee, het stort in elkaar. Het archetype van de clown zet alles op zijn kop en doet dingen die eigenlijk niet mogen. De door de burgermeester als clowns getypeerde burgers in de film zijn Hillary's 'deplorables' en zowaar in de protesterende menigte van clowns ontwaar ik een opgeheven bord met daarop een sterk op Trump gelijkende afbeelding. De 'deplorables' willen deze Trump en zijn de leugenachtige verhalen van de democrats elites meer dan zat. Gotham staat voor de door democraten bestuurde steden in Amerika waar rattenplagen uitbreken en het vuil zich in de straten opstapelt. De film Joker gaat hier over, over de ontmaskering van de bestaande orde en het stichten van chaos. Daarom is Joker een goeie film, omdat het via het archetype van de clown onze tijd waar in we leven genadeloos blootlegt.

Joaquin Phoenix levert met zijn rol als Arthur Fleck een buitengewone prestatie.

Loodzwaar drama over een man die het in de jaren tachtig probeert te rooien als clown en/of stand-up comedian, ondanks dat hijzelf met een flink trauma en een Tourette's achtige aandoening worstelt. Ver weg hier van het gebruikelijke superhelden-genre, maar we zitten in Gotham, de kandidaat burgemeester heet Wayne .. ongebruikelijke mengeling van de DC-wereld met de wereld zoals wij die kennen.

In een woord: GENIETEN! *****

The Joker wie heeft 'm niet gezien. Nou ik dus tot vandaag 31 juli 2020. Of het er een avond voor was op deze broeierige zomeravond ik weet het niet, maar ik vind 'm toch wel verassend goed. Okay het is geen "typische" killer clown geworden. Inderdaad ik zat er wel een beetje op te wachten na die indrukwekkende 40 minuten en na die metroscene dacht ik nu gaan we spektakel zien. Maar nee dit zet niet door, behalve in zijn "meesterlijke" brein vol met chaotische gedachten. En dat aspect is zeker ook interessant om naar te kijken. Moeder zoon verhouding. Zijn vluchtige zoektocht en weer een teleurstelling. De hele Jokerfilm is eigenlijk een grote teleurstelling in het hoofd van Arthur. Het rationele denken wordt steeds lastiger en al helemaal als hij door de maatschappij geen pillen meer krijgt. Dan denk ik aan al die verwarde personen die we in Nederland ook al op straat zien. Dus ja een beetje heden ten daags, ook al speelt het zich af in 1981, vinden we nu toch ook wel.

The Joker is bij momenten erg sterk vooral door Joaquin Phoenix zelf. Maar ook de fantastische soundtrack. Voor sommigen misschien die zeer vervelende cello, maar het was net niet teveel. Gelukkig zaten er nog genoeg andere happy songs in vooral van lang geleden. Deze Sinatra achtige songs zorgde voor een lekker sfeertje.

Wat vooral opviel is dat niemand hem eigenlijk mocht teleurstellen, want dan kon ie subtiel veranderen in een psychoot. Maar feitelijk zat het er al heel erg vroeg in. Niet zo gek met zo'n moeder.

Beetje rare twist vond ik wel zijn buurvrouw op het laatst alsof die hem niet eerder in huis had gehaald.

Het eind is eigenlijk een grote chaos. Precies zoals het in zijn hoofd al altijd afspeelde.

The Joker toch wel een sterke film geworden die de maatschappij goed blootlegt. Niet alleen in die tijd, maar nog steeds anno 2020.

Film 4.0
Beeld (4K) 5.0
Geluid Dolby Atmos 5.0
Muziek 5.0
Extra's 3.5

Voor de thuis première gegaan en ik was erg nieuwsgierig wat ik een tweede keer van deze film zou vinden en zijn inhoud. Het antwoord is simpel.

Pluspunten te over aan deze film en waard te noemen. De sfeer, muziek, de acteerprestatie van Phoenix, het verhaal, de opbouw en de uitgebreide vicieuze cirkel van Fleck. Toch zit daar tevens ook wat mij betreft het knelpunt dat een échte topwaardering voor de film, iets waar ik de eerste keer tegen aan liep en nu ook weer. Namelijk dat de cyclus van ellende simpelweg te lang duurt, en 'de verandering' net wat te laat komt. De verandering en de show zijn op hun beurt wel weer briljant te noemen, toch duurt de aanloop net wat te lang en vlakt alle ellende af naar iets geforceerds. Naar een karikatuur.

Overigens blijf ik er ook bij dat de film een geweldige voorzet is voor een volgende deel. Ongeachte of die er nu gaat komen, heb ik het gevoel dat we nog lang niet genoeg van Fleck/Joker gezien hebben. Onnodig te zeggen heeft deze tweede kijkbeurt weinig verandering gebracht in mijn mening rond deze film. Een op geweldige wijze uitgesponnen drama film maar wat mij betreft niet helemaal in balans met de zogenaamde verandering.

Prima film, weet alleen niet waar al die ophef voor nodig was ( dat er teveel geweld in de zit? )

Joaquin Phoenix is altijd prettig om te zien in films, top acteur.

Gister voor de tweede keer Joker opgezet. Alleen al om Phoenix zijn acteerprestatie het kijken waard. Hij zet een ontzettend goede rol neer. Visueel is de film erg mooi, met ook nog eens een goede soundtrack. Ja, dit is gewoon een top film. Beste film van 2019 (die ik gezien heb)!

Vooral zo goed door de combinatie van echt drama en de groteske elementen die je van een superheldensaga verwacht. Daarin tamelijk uniek, of tenminste onderscheidend. Voortreffelijke score ook. Een paar scenes kleunen er trouwens naast, bijvoorbeeld dat interview met De Niro.

I used to think that my life was a tragedy, but now I realize, it's a fucking comedy.

Het is grappig om te zien dat superhelden-karakters door de halve eeuw heen slechts in verhalen werden gegoten waarin de goederik het opneemt tegen het kwaad, criminelen en slechterikken... en alles liep goed af en ze leefden nog lang en gelukkig. Nu, de laatste jaren wordt er in films toch wel steeds meer gericht op de diepere laag van deze, inmiddels klassieke, karakters.

Dit keer Joker... de psychotische optimistische clown uit Batman. Joker is inmiddels bij elke film door verschillende acteurs gespeeld; Jack Nicholson, Jared Leto en welnu... Joaquin Phoenix. Na het flink tegenvallende Suïcide Squad richten we ons nu hier op het tragische leven van deze Joker. En ik moet zeggen... Joker gaat diep... soms bijna tegen het arthouse aan.

Achter deze Joker schuilt de zekere Arthur Fleck; een getormenteerde man met een aandoening die hem ongewild en op de verkeerde momenten de slappe lach bezorgd, maar zoals we het inmiddels uit het lied van Ben Kramer kennen: "Achter die lach, schuilt een droevig gezicht". Fleck waant zich in de meest goorste achterbuurten van Gotham City en heeft met zijn aandoening een beroep als clown. Hij wordt gehoond, vernederd, berooid en zelfs in elkaar geschopt door de omstanders. In zijn vrije tijd praat hij veelvuldig met zijn psycholoog en ziet hij de medicatie als enige oplossing... daarnaast woont hij met zijn moeder op een flat en laat hij zich bewonderen door caberetier Murray Franklin (schitterend vertolkt door Robert DeNiro). Er lijken ook lichtpuntjes in zijn leven te zijn... namelijk zijn buurvrouw....

Op een dag knapt Fleck en pleegt hij een drievoudige moord in de metro... en heeft hij daarmee een revolutie opgestart. Maar onderwijl is hij voornamelijk bezig met zichzelf. Hierbij weet de film Joker op een slow burn bij Flecks daadwerkelijke maar pijnlijke waarheid te komen.

De film is doorspekt met verrassingen. De groezelige sfeer ten tijde van de crisisjaren, de jaren 80 setting, het verleden van Fleck met incest en buitenechtheid van dien, zijn optreden in dat café, het feit dat die romantische momenten met zijn buurvrouw slechts gedagdroomd waren en dat Fleck ook voornamelijk dagdroomt over erkenning en liefde in een hatelijke wereld, dat moment met Murrey en dan voornamelijk de revolutie. Joker is toch wel bijna meer dan slechts een Hollywoodfilm in dat optiek.

En waarschijnlijk komt de film als geroepen in een maatschappij waarin er gejaagd wordt op de zogenaamde gekkies.

4,5*

Wat een tegenvaller deze film, een lange zit en het pakte mij totaal niet.

De rol die Heath Ledger neerzette als Joker was fenomenaal en achteraf had ik dat beeld beter meteen kunnen uitschakelen. Joaquin Phoenix is namelijk een slap aftreksel daarvan met zijn stomme gelach. Hij probeert de hele film lang vooral heel geforceerd een rol neer te zetten en is duidelijk aan het ‘acteren’.

Natuurlijk helpt het flinterdunne en zeer voorspelbare verhaaltje ook niet mee. Na 5 minuten wist ik al hoe de film ging verlopen en dat klopte inderdaad precies. Waar Heath Ledger mij wist te overdonderen en elke seconde dat hij in beeld was angst inboezemde is deze Joker iemand die mij alleen maar irriteerde. Dat je hier een Oscar voor krijgt is voor mij dan ook onbegrijpelijk.

Prima acteerwerk van Joaquin Phoenix. Maar de film zelf is voor mij niet de topper waar ik op gehoopt had.

Meesterwerkje!

Voor mij de beste rol van joker ooit!

Wat een acteerwerk!

Het psychologische drama zegt me ook meer dan die Marvel heldendaad,slechterik films.

Gisteren voor de tweede keer gezien, en ik blijf het gewoon een enorm goede en interessante film vinden die, eerlijk is eerlijk, in de eerste plaats gedragen wordt door Joaquin Phoenix. Die momentjes waarin hij bijvoorbeeld compulsief lacht, maar je tegelijkertijd wel het enorme afgrijzen en de triestheid in zijn gezichtsuitdrukkingen ziet, is fenomenaal acteerwerk. En dat is maar één van de vele, vele voorbeeldjes. De vergelijking met Heath Ledger is een moeilijke, en uiteindelijk ook een futiele, want Ledger mocht de gehele speelduur Joker spelen, terwijl Phoenix dat slechts in de laatste tien minuten echt doet. Wanneer hij op het einde echter full-on Joker is levert dat heerlijke afsluitende momentjes op. De allerlaatste scène is fascinerend; ik vatte zijn lach, gecombineerd met de flits naar een jonge Bruce Wayne die langs zijn dode ouders staat, op als de realisatie dat hij indirect voor het ontstaan van Batman heeft gezorgd. Enfin, niet dat dat het punt is of zo, het draait gelukkig allemaal om de neerwaartse psychologische spiraal van Arthur, maar toch vond ik die selectief aanwezige hints naar het grotere Batman universum best geslaagd. In plaats van weer een nieuwe Joker-interpretatie over een paar jaar, zou ik graag Phoenix in bepaalde mate nog eens terugzien, al zal die kans wel klein zijn.

Qua subtiliteit of nuance is het overigens geen Taxi Driver, waar de boodschap en structuur van deze film erg hard op lijkt. Daar til ik echter niet zwaar aan; het is en blijft nog steeds een interpretatie van de Joker waar het om gaat, dus in zekere zin mag het er af en toe ook wel wat dikker op liggen. Phoenix' prestatie zorgt niettemin wel voor veel diepgang en gelaagdheid in het personage zelf. Visueel lijkt het ook veel op Scorsese's Taxi Driver stijl; dat is dan wel minder geslaagd en derivatief. De film oogt zéker niet lelijk, maar het is in zekere zin wat flets en saai. Oh ja, pluspunten dan nog voor de tragisch duistere soundtrack. Ondersteunt de broeiende duisternis in Fleck goed. Na twee kijkbeurten heb ik wel het gevoel dat ik het meeste kijkplezier er reeds heb uitgehaald, maar dat doet niets af van de 4.5* die ik er nog steeds voor over heb.

Was het nodig zo expressief bloederig te doen in een toch in de eerste plaats sociaal-maatschappelijke film over klassenonderscheid, to be or not to be en in het kamp van ontgoocheling en verlies te vertoeven ?

Abstractie hiervan, een merkwaardige film met vele, andere intrigerende momenten, actuele toestanden en bovenal het fantastisch acteren van Joaquin Phoenix die werkelijk de film nog meer dimensie geeft.

Lof te over ook voor de enscenering, costumering en make-up en ook een knappe soundtrack met o.m. twee toepasselijke songs vertolkt door Sinatra en ook Chaplin's "Smile".

Ik ben geen liefhebber van superheldenfilms. Deze wekte wel mijn nieuwsgierigheid. Omdat ik het verhaal achter de "Joker' niet kende. Het verhaal is niet spectaculair. Joaquin is echter heel goed, en daardoor bleef ik ook kijken. Hier en daar is hij wel voorspelbaar en te bloederig. Dat zorgt wel voor een punt aftrek.

Wat een film en wat een acteur is Phoenix . 4.5 sterren

Mijn verwachtingen waren hooggespannen. Dat lijkt me niet zo vreemd, want - toch enigszins onverwacht voor mij - kwam dit naar voren als één van de meest bejubelde films uit 2019. Ik heb het 'superheldengedoe' een beetje achter me gelaten de afgelopen jaren. Marvel en DC droppen tegenwoordig zo veel films die onderling met elkaar samenhangen dat ik het overzicht ben kwijtgeraakt. Ik vind het ook niet interessant genoeg om ze allemaal te zien eerlijk gezegd. Gelukkig bleek dit alles geen enkel probleem, want Joker zou toch vooral een op zichzelf staande film zijn.

En Batman is dan ook nog één van de weinige superhelden waar ik nog steeds een beetje affiniteit mee heb. Ik vond de eerste drie films uit de jaren 80 en 90 erg leuk en ook de Nolan-films konden destijds op mijn goedkeuring rekenen, hoewel alles inmiddels eigenlijk wel aan een herziening toe is, want het is flink weggezakt. De vertolkingen van Nicholson en Ledger hebben in ieder geval wel indruk gemaakt, want die staan me eigenlijk nog beter bij dan de held zelf.

De kaarten lagen dus gunstig, maar eerlijk gezegd viel deze Joker mij wat tegen. Zoals beloofd is dit inderdaad tamelijk losstaand... maar toch niet helemaal. Zo speelt het verhaal zich wel gewoon af in Gotham City, krijgen we Arkahm te zien én is er een bijrolletje weggelegd voor een jonge Batman. Ook Alfred komt langs en natuurlijk krijgen we te zien hoe Bruces ouders worden omgelegd. Dat gebeurt ditmaal niet door de Joker zelf, maar door iemand die zich enkel bij zijn visie aansluit. Daarmee valt een bepaalde connectie tussen Bruce Wayne en zijn latere aartsvijand eigenlijk compleet weg. Het zorgt er tevens voor dat het hele bezoek van Andrew aan de Wayne-familie uiteindelijk wat onnozel voelt. Sterker nog, het Batman-verhaal voelt er geforceerd bij gehaald en leidt uiteindelijk meer af, want het klopt niet met wat we kennen. Ik snap dat Philips mocht doen met het personage en de origins waar hij zin in had, maar als hij daar zo ver in gaat dat deze Joker waarschijnlijk niet eens de uiteindelijke Joker moet voorstellen die het tegen Batman gaat opnemen... then what's the point?

Door de Batman-link probeerde ik dus maar zo veel mogelijk heen te kijken, want daar zag ik niks in. Wat resteert is het portret van een man die onder invloed van zijn omgeving eigenlijk stukje bij beetje doordraait, al is hij al een heel eind op weg als je hem voor het eerst ziet. Joaquin Phoenix speelt hem goed hoor. Termen als 'legendarisch' gaan me persoonlijk wat ver, maar hij krijgt de taak de film vrijwel in zijn uppie te dragen en hij doet dat over het algemeen verdienstelijk. Hij wordt wel prima bijgestaan door Robert De Niro en Zazie Beetz met hun kleine bijdragen. Daarnaast zitten er enkele mooie shots tussen, waardoor de film ook in visueel opzicht niet tegenvalt. Enkel van die slowmotion beelden ben ik dan weer niet zo'n fan.

En toch, ondanks best wel wat positieve punten (ik kan namelijk ook niet zeggen dat ik me verveeld heb), deed het me allemaal maar bar weinig. Het is een beetje wachten tot Arthur eindelijk besluit zijn haren groen te verven en zijn pak aan te trekken, maar volgens mij had hij dat al vrij snel in het begin kunnen doen. Het pakte me om de een of andere reden niet. Ook vanaf het moment dat hij dan eenmaal Joker is geworden blijft het een beetje gemiddeld. De aanslag op Murray zag ik aankomen en na afloop blijft het ook vrij tam. Het einde, waarbij nog de suggestie gewekt wordt dat niks van dit alles waargebeurd is, vind ik persoonlijk te stompzinnig voor woorden, maar goed... Kwestie van smaak misschien.

Ik kon er weinig mee, ondanks dat ik wel kan begrijpen waarom iemand dit goed vindt. In principe heb ik er inhoudelijk weinig op aan te merken, maar de film wist me niet te verrassen of indruk te maken. Ik had goede hoop, maar moet uiteindelijk concluderen dat ik toch liever de Joker zie als iemand waar Batman het tegen opneemt dan dat ik kijk naar een film waarin hij zelf centraal staat. Misschien toch maar eens de serie Gotham proberen dan.

2,5*

Voorop gesteld dat ik geen comic- of Batman-aanhanger ben, omdat ik hoorde dat deze wat duisterder was opgezet en ook van de 'gewone' liefhebbers grote waardering kreeg, toch gaan kijken. Maar wel met de wetenschap dat het een soort prequel was.
En daarmee heb ik het eerste uur toch best een aantal keer zitten zuchten. Wát een clichés komen langs zeg (het trieste leven, in elkaar geslagen worden, niet gehoord geworden, gepest door collega's, standaard voer om verknipt te worden. Gelukkig was de verplichte romance een waanbeeld) en nog wat makkelijke moves om het verhaal door te laten lopen (zomaar een pistool in handen krijgen, op je gemakje langs de politie naar binnen lopen in het theater, enz). Nee, dat was niet sterk. Wél had het spel van Phoenix me al meteen te pakken, maar het script dus nog niet.
In het laatste deel is de voorspelbaarheid eigenlijk niet veel minder en ook hier laat de geloofwaardigheid het soms wat afweten (in de studio zou normaal allang ingegrepen zijn door security en het gaat wel erg over the top qua rellen), maar dat voelt dan inmiddels als ondergeschikt. De sfeer en beeldvorming is zo buitengewoon sterk dat je er toch in meegenomen wordt en van kan genieten. En dat is dan op zich gewoon wel knap dat de film dat voor elkaar krijgt. En als 'niet-liefhebber' zal ik zeker wat verwijzingen gemist hebben (maar ik ken de basis).
Twee open deuren tot slot: fantastisch knappe rol van Phoenix en hoe langer de film duurt, hoe meer hij op Hans Teeuwen gaat lijken.

Vrij intense film om naar te kijken. Wat een meesterlijke acteerprestatie van Phoenix. De lach, het uiterlijk, de make up; Phoenix IS de Joker. De opbouw in de film, de angstige muziek en het verhaal maken dit tot een bijzonder goede film. Je voelde werkelijk de spanning, zeker in de TV Show. Als je denkt dat The Dark Knight een duistere film is heb ik nieuws voor je. Deze film bereikt een ander niveau en dit niveau kan ik enorm waarderen. Je gaat werkelijk meeleven met het personage en weet nu waarom de joker doet wat hij doet; aldus waar hij vandaan komt. Ik heb genoten!

Joker is een sterke film, dat langzaam opbouwt, best wel depressief.

Een échte acteursfilm die vanaf het begin boeit, en waar de scenaristen goed hebben gekeken hoeveel kanten ze wel niet kunnen koppelen aan de eeuwige Amerikaanse glimlach. Cliniclown - check. Standup comedy - check. Gastshow (à la Johnny Carson) waar publiek altijd vermaakt moet worden - check. Lachebek als compensatie voor een ongelukkige jeugd - check. Ridicule - check. Hoe dan ook, eindelijk een van oorsprong cartoon character waar 3D diepgang in zit en waarbij de Wayne connotatie a mere footnote is. Phoenix draagt uiteraard de film die ruim een miljard dollar binnenharkte. Als enige zou je er op tegen kunnen hebben, dat de film ook iets oppervlakkigs had, een soort greatest hits van maniakaal overkomen. Nergens echte reflectie, twijfel of contemplatie. En gek genoeg, was DeNiro niet echt overtuigend als show host. Geen Damon Killian. Geen Johnny Carson. Maar hij kreeg er ook niet echt tijd voor.

Al voordat ik de film gezien gezien had leek mij het gegeven tamelijk absurd: Hoe is het karakter van de Joker uit de Batman filmreeks zo verworden?

Absurd, omdat de Jokerpersonage immers een tamelijk platte, cartoonachtige , karikatuur-achtige stripachtige persoonlijkheid is.

Je maakt toch ook geen serieuze film over hoe Donald Duck zo neurotisch is geworden.

De uiteindelijke film bleek nog stompzinniger dan ik verwacht had. Een opstapeling van ridicule onwaarschijnlijkheden, op het lachwekkende af. Ik hoop niet dat

het verhaal bedoeld is als een psychologische studie over hoe een karakter ontstaat, want dat is echt niet serieus te nemen. Blijft over een vervelende film, wel met goed acteerwerk, waarbij het satanische lachje de show steelt.

De film deed mij trouwens een klein beetje denken aan de veel betere - The King of comedy. Die film raad ik wel iedereen aan, met Robert de Niro als mislukte standup-comedian die nog bij zijn moeder woont, en fan is van een beroemde talkshowhost.

Poehee. Wat een worsteling! Ik heb het dan over het lot van de kijker, die zich door deze eindeloze ellende heen moet zien te werken. Cinematografisch was 't net zo monotoon als de cello, die de gemoedstoestand van de Joker vertolkte. Nee, dit was erger dan droog gras eten. Het enige pluspuntje van deze film was de manier waarop Phoenix de persoonlijkheid van dit verknipte personage neerzette. Maar als karakterstudie mist deze exercitie een scala aan essentiële elementen, waardoor het geheel jammerlijk aan de oppervlakte dobbert.

Hoe kleurrijk de clown ook maar in beeld verscheen, zijn levensverhaal kwam totaal niet uit de verf. Jammer.

de film heeft mij toch wel verrast. De opbouw in het verhaal is goed en het menselijke in de hoofdpersonage blijft ook wel aanwezig. Het ontspoort niet in een lawine van zinloos geweld en herhalingen.

Dit is een type film.

Die zeer origineel is en met een uitzonderlijk hoog niveau van acteren door Joaquin Phoenix in de hoofdrol als de Joker.

Hierin zie je hoe getraumatiseerd Arthur Fleck alias de Joker is.

Die hier een masterclass acteren in laat zien.

In een rol waarin je als kijker weggeblazen wordt zo uitzonderlijk goed geacteerd.

Je voelt zijn pijn van het scherm af.

Een film met rauwe humor maar ook aangrijpend.

Het verhaal is ijzersterk.

Verder met een sterke cast.

En prachtige film muziek.

Een masterpiece van de hoogste orde.

Een zeldzame gigantisch goede film.

Do not joke around in een meesterlijke acteeract van Phoenix gekoppeld aan halve/hele of geen waarheden die tot uiting komen in een chaotische hoeveelheid hormonen welke lichaam en daarmee ook de geest van de hoofdpersoon op een dusdanige manier beïnvloeden dat de realiteit vervaagd en een mix van selectieve perceptie en waanbeelden in diezelfde realiteit zijn waarheid wordt. Ook een aanval op de elite in Amerika die de onderlaag laat creperen.

JOKER

Naar mijn mening de beste film die in het jaar 2019 uitkwam!

Deze film al meerdere keren bekeken en als eerste keer in de bioscoop. Van begin tot eind kan ik ervan blijven genieten met een lach en een traan.

Arthur Fleck gespeeld door Joaquin Phoenix, speelt de hoofdrol als Joker en had niemand anders deze rol beter kunnen invullen. Hij is echt; the one and only en proef je van begin tot eind alle emoties.

Joaquin Phoenix vind ik een geweldige acteur in de films; Gladiator, Joker en Signs.

Wanneer je denkt aan Joker, denk je mogelijk al snel aan een schurk, maar tijdens de film kom je er al vrij snel achter dat hij eigenlijk heel depressief en eenzaam is. Dit wordt versterkt door de verdwijnende steun vanuit de maatschappij.

De wijze waarin je door zijn ogen wordt meegenomen in zijn leven raakte mij. De scène in de bus waar hij verloren naar buiten kijkt, maar ook zijn kaartje reikt naar een mede passagier; ‘ Forgive my laughter: I have a Condition. More on back’ en het wegkruipen in zijn koelkast. De aangrijpende notitie in zijn schrift; ‘ The worst part about having a mental illness is people expect you to be have as if you don’t’.

De scène waarin hij erachter komt wat de ware aard van Penny Fleck is en zijn zeer traumatische verleden zie je hem volledig transformeren naar Joker. De geweldige muziek hierbij maakt het nog intenser. Zijn dromen om uitgenodigd te worden in de Murray show worden werkelijkheid. 'Can you introduce me as Joker?'.

Hilarisch hoe hij dansend het podium opkomt, de oudere dame volop op de mond zoent en Murray met een headshot omlegt. hahahaha

‘For my whole life, I didn't know if I even really existed. But I do, and people are starting to notice’