Joker (2019)

De ophef over deze film vind ik flink overdreven. Het geweld vind ik vergeleken bij vele andere films met geweld behoorlijk meevallen. Joaquin Phoenix acteert geniaal en wat mij betreft een Oscar voor beste acteur. Dat vond ik overigens al in The Gladiator maar heeft die niet gekregen. Het is een naargeestig verhaal over een verward persoon die flink beschadigd zich ontwikkeld als een beangstigend personage geniaal neergezet dus door Joaquin Phoenix. Tijdens de talkshow met Robert de Niro geef ik hem groot gelijk in zijn relaas. Toch niet een film die lang bij zal blijven. Wachten op Joker 2 ? Natuurlijk met Batman

Die Amerikaanse heisa heeft deze film geen windeieren gelegd, geloof niet dat ik ooit in zo;n volle (Pathe) bioscoopzaal heb gezeten. Is bijna elke avond uitverkocht. Heb mij wel geamuseerd maar vond het geen film die beklijft. Ook qua geweld viel hij mij mee Vond de laatste Rambofilm veel gewelddadiger. of je zou moeten spreken van psychologisch geweld.
En zou ik nou de enige zijn geweest die bij vlagen aan Hans Teeuwen moest denken bij het spel van Phoenix?

Niet slecht maar toch ook niet bijzonder. Op enkele goede scènes na vond ik het eerste 1½ uur zelfs vrij saai. In het laatste half uur werd het allemaal een stuk beter maar ook erg voorspelbaar. Het acteerwerk en de score waren zonder meer goed maar nogmaals; veel indruk heeft deze film niet bij mij achter gelaten maar ik had dit ook wel min of meer verwacht. Het verhaal sprak mij zo wie zo niet zo aan.

3,0*

Na films als The Dark Knight trilogie, Kick Ass en Watchmen, is het DC wederom gelukt om een superhelden film te maken die vernieuwender is en meer diepgang heeft dan de gemiddelde marvel film.

Laat ik maar beginnen met de positieve kant: Joker is een geweldige film. Het acteerwerk van Phoenix is geweldig, maar ook het camerawerk, de score en de regie kloppen. Joker is een film die je laat nadenken over de maatschappij en je (of in ieder geval mij) ook niet meer los liet voor een paar dagen.

Laat duidelijk zijn dat de gelijkenis met de Scorsese films duidelijk aanwezig is, maar persoonlijk vond ik het niet storend. Je ziet in deze film ontzettend goed hoe iemand die het eigenlijk goed probeert de rug toe gekeerd wordt door de maatschappij. Iemand die zijn plek kwijt is en daar niet mee om kan gaan. Op een aantal momenten wil de film wel heel extreem of over de top worden, maar door het fantastische acteerwerk van Phoenix komt de film, wat mij betreft, daarmee weg.

Toch krijgt deze film niet de volle vijf sterren (of althans nu), omdat er toch wat haken en ogen aanzitten.
Vooral de vergelijking met Taxi Driver. Is het storend? Nee, maar neemt niet weg dat de film daarmee wel een stuk originaliteit verliest. Wie Taxi Driver gezien heeft, weet precies hoe deze film verloopt. Ook is de film hier in daar een beetje over de top of extreem. Dat zou te verklaren zijn met een spoiler (hieronder), maar voor mij had dat allemaal iets getemder mogen zijn

Als laatste een korte spoiler toevoeging: Ik vond het erg mooi dat de film in het midden laat wat wel en niet echt is. Zo denk ik dat de gebeurtenissen zich allemaal in het hoofd van Arthur afspelen en hij eraan denkt wanneer hij op het einde zegt: "You wouldn't get it". Overigens wat voor mij de film daar mogen eindigen, dat was voor mij het perfecte einde geweest.

Al met al is Joker een ontzettend goede film die zeer maatschappij kritisch is (denk maar eens aan al die politieke kreten als "de verhuftering van de maatschappij" die je de laatste tijd ontzettend vaak hoort). Dit is zeker één van de beste films van het jaar!

Ik moest even een joker inzetten voordat ik de film een cijfer/persoonlijke mening kon geven.

Ik heb de film inmiddels even een dag in laten dalen. Toch wel erg onder de indruk.

Naargeestig, kil en eigenlijk dieptriest.

Een portret van een getormenteerde psychiatrische patient die in 2 uur tijd toch wel heel wat tegenslagen krijgt te verduren. En dan is het "Frankly, I just don't give a damn" punt bereikt.

Het gekke is dan ook dat je eigenlijk sympathie krijgt voor het personage.

Een aanklacht tegen de maatschappij, bezuinigingen op de gezondheidszorg, protesten tegen ongelijkheid, individualisme etcetera.

Het is allemaal wel actueel. En daarom begrijp ik ook wel de kritiek dat de film eventuele Lone Wolfs op verkeerde gedachten kan brengen.

Wat daar ook van zij, ondanks de narigheid erg onder de indruk van de film en vooral van het overtuigende spel van Joaquin Phoenix.

Lang geleden dat ik nog eens naar de bioscoop ben gegaan en het beviel me helemaal. Geen rumoer in de zaal. Mensen die niet heel luid waren met hun verpakkingen en hun eten. Een hele verademing.

En dan was er ook nog deze prachtige film. Blij word je er niet van. Er hangt een heel deprimerende sfeer. Arthur wordt in elkaar geschopt door pubers, zijn collega's pesten hem en zijn baas ontslaat hem. Hij woont in een vervallen appartement met zijn aftakelende moeder. Je voelt wel aan dat Arthur gaat doorslaan en dat wordt heel goed opgebouwd. Je ziet hem meer en meer een psychopaat worden en je keurt ook bepaalde daden af, maar er is ook vreemd genoeg een soort begrip voor zijn daden. De frustratie voel je. Dat is ook voor een groot deel de verdienste van Phoenix. Hij zet zijn rol uitstekend neer. Is het trouwens ook altijd nodig dat men zich afvraagt wie het beste de rol van 'The Joker' speelt? We moeten toch gewoon kunnen genieten van al deze acteerprestaties.

Nog een pluspunt: prachtige muziek. Op bepaalde momenten had ik gewoon kippenvel.

4*

Elke mening verschilt natuurlijk maar voor mij is dit toch echt de beste “joker” en zeker 1 van de beste film qua acteerprestatie. Joaquin Phoenix verdiend een Oscar

Ik heb doorgaans niet zo gek veel met DC, Marvel ook niet trouwens. Toch heeft Batman me altijd wel aangesproken door het donkere Gotham. Een deprimerende stad vol met schurken en psychopaten waar Joker toch wel de favoriet is van mij en vele anderen. Ik was dan ook zeer benieuwd naar deze coming of age film over de gestoorde clown die een hele andere insteek heeft dan zijn sensationele Hollywood-broertjes.

Wie of wat Joker tegenwoordig nog is, is steeds onduidelijker geworden door de enorm vele verhaallijnen en verschillende mediums waarin hij al is op komen draven. Comics, films, series, games, er is bijna geen touw meer aan vast te knopen. In deze film heet hij Arthur Fleck, een amateurclown die langzaam tot waanzin wordt gedreven door de wereld om hem heen. Todd Phillips kiest met deze Joker voor een relatief traag drama dat een stuk realistischer aanvoelt dan de Batman-films. Ik had hier meer het gevoel dat iedereen per ongeluk een joker kan worden, zolang je maar genoeg tegenslag krijgt.

Ik ben opgegroeid met Jack Nicholson als Joker, maar daarna moest ik toch kiezen voor Heath Ledger die de show stal in The Dark Night. Een vermelding waard is ook Mark Hamill die de stem van een geniale Joker vertolkt in de Arkham-games. Wie de beste Joker is blijft een lastige kwestie, maar wat Phoenix hier op het scherm tovert moert haast wel een Oscar opleveren. Lichamelijk valt hij meteen op met uitstekende sleutelbeenderen, enorm dun en het houterige bewegen en rennen. Maar zijn gelaatstrekken en indringende blik met duivelse grijns incluis zijn onbetaalbaar. En dan dat lachje. Je wilt eerst mee lachen, maar dan bekruipt je al snel het gevoel dat we naar een heel trieste man zitten te kijken waar je soms ook wel een beetje mee te doen hebt. Wie had dat gedacht?

Soms had ik een beetje het idee dat ik naar een arthouse aan het kijken was. Soms zweverig, kleurrijk, surrealistisch. De vrolijke circusmuziek die wordt afgewisseld door gewichtige, deprimerende klanken. Joker zijn onvoorspelbaarheid zorgen dat je continu geboeid blijft en je wordt nog beloond ook met een spectaculaire climax waar ik toch wel even kippenvel van kreeg. Ik had niet verwacht dat een regisseur van vooral komedies zo'n serieus meesterwerk zou afleveren. Chapeau!

Duidelijk mag zijn dat de film een 2de keer kijken zeker wel aan te raden valt. Veel details vallen ook pas op bij een 2de kijkbeurt. Phoenix is 1 van de grootste acteurs op dit moment en dat laat hij ook weer duidelijk zien in deze rol, hij speelt niet alleen Arthur Fleck, hij IS Arthur Fleck.

Of het grootste gedeelte in zijn hoofd afspeelt of dat het daadwerkelijk gebeurd blijft een groot raadsel, wat mij in ieder geval wel op valt is dat in de scene bij de psycholoog, in de flashbacks waar je Fleck kort ziet in de psychiatrische inrichting en als hij net wordt ontslagen op zijn werk, dat de klok telkens precies 10 over 11 aangeeft. Is dit soms een hint dat het in de fantasie van Fleck afspeelt? Ook in de bus viel mij op dat het jongetje voor hem opeens verdwijnt als de camera vanaf voor in de bus filmt, en wat heeft Fleck toch met het woord exit? Regelmatig zien we dit in de achtergrond verschijnen.
En heb ik dit nu goed gezien, of zien we dezelfde spiegel waar Arhur in de openingsscène zijn make up voor doet weer terug komen als Arhur voor de gordijnen aan het wachten is om in de Murray Franklin show aan te schuiven?
Het zijn interessante en grappige details die het mogelijk maken om lang na te discussiëren over deze film.

Aan de andere kant had de nadruk op het drama aspect soms wat scherper gemogen en bepaalde scenes krijgen ook meer uitleg dan nodig is. Bijvoorbeeld als we erachter komen dat zijn "vriendinnetje" Sophie een fantasie is zodra hij haar appartement betreed. De scenes die volgen waar we in zien dat hij echt alleen was waren wat mij betreft echt te veel van het goede, voor een film die zo goed in elkaar steekt was dit toch wel een opmerkelijke beslissing?

Dat de film zijn inspiratie heeft gehaald bij Taxi Driver, King of Comedy en Network is een mooi eerbetoon. Soms deed het mij zelfs een beetje denken aan Robocop, de nieuws scenes in het bijzonder en de manier hoe donker en grauw de stad eruit ziet.

Joker is een erg sterke film die het publiek laat nadenken, origineel is het niet maar het is een erg vermakelijk en indrukwekkend geheel geworden. Wat mij betreft geen meesterwerk, maar heel erg welkom tussen alle "standaard" blockbusters.

4*

Nogal opzichtige pastiche van jaren zeventig- Scorsese (ik bedoel, zelfs fucking Robert De Niro wordt ingehuurd), die uiteindelijk naar mijn idee noch het meesterwerk oplevert dat sommigen ervan maken, noch de orgie van alt-right propaganda, overacting en gratuit geweld is dat het volgens andere recensies zou zijn.

Phoenix doet het eigenlijk best goed, het is niet de meest subtiele rol maar dat zou hier ook niet passen. Echt sprake van het legitimeren van geweld is er niet, wel wordt de vraag gesteld hoe we omgaan met de mensen die door de mazen van de maatschappij vallen.

Dat zou een interessante moraal opleveren, als het niet toch allemaal stiekem gepropt zou worden in een origin story van een superschurk (hoewel deze film zich verheven lijkt te voelen boven de superhelden-kliek is dat natuurlijk wel gewoon het geval). De dramatische keuzes blijven daardoor een beetje cartoonesk en vanillesmaak (Taxi Driver-light, zeg maar, of een iets meer esthetisch verantwoorde Uwe Boll), en daarom kruipt de film zelden echt onder de huid.

Desondanks prima te genieten voor wat het is.

Ik ben net terug van de pathe en moet de film nog goed laten inzinken, maar holy shit snacks.

Toen ik de Joker trailer voor het eerst zag was ik eerlijk gezegd niet teleurgesteld, omdat ik de iconische Joker niet als een grote Loser en Slachtoffer op het scherm wilde zien.

Maar ik neem hierbij al mijn woorden hierbij terug.

Wat een meesterwerk en het acteerwerk van Phoenix is fenomenaal.

Helaas blijven teveeel mensen hangen in de vraag of Phoenix een beter Joker is dan Ledgers.

Het enige antwoord is dat beiden acteurs een totaal andere soort Joker portreren en beiden dat

uitmuntend hebben gedaan.

De meeste mensen hier weten al dat ze geen Joker ala Dark Night rises moeten verwachten, maar een keiharde, rauwe en menselijke dramafilm. Ik verwacht nog weinig topfilms in de bios, dus ik durf voorzichtig te wedden dat Joker de beste film.van dit jaar gaat worden.

Ik heb de film overigens twee keer in de bios gezien, maar vind het cijfer lastig. Als je het als superhelden film bekijkt, en het speelt zich toch echt in het batman universum dan is het gewoon een super film en zou ik een 9.0 wíllen geven.

Als ik dan naar de rest in de top 10 op imdb kijk. Zijn dat films waar je mond van open valt. Twists die je altijd bijblijven en een verhaal waar je echt emotioneel in verdwaald en dagen over blijft denken. Ik denk dat we te vaak teleurgesteld zijn en we de eindeloze reboot, remakes en vervolgen allemaal een beetje zat zijn. We willen allemaal weer eens totaal overdonderd de bioscoop uit lopen. En ja een dolby cinema atmos cgi avengers film is een tof visueel spektakel. Maar dat zijn we met naar buiten lopen al vergeten. Elke film is gewoon nog meer helden, nog meer actie en nog meer cgi.

Een 9.0 moet toch meer impact op me hebben dan Joker. Ik geef hem een 8. En hoop dat hij records breekt en zo hoog op imdb blijft staan. Zodat de grote jongens genoeg verdienen om vaker wat durf te tonen .

Ik lees hier dat er nogal kritiek is op het feit dat Arthur van een ogenschijnlijk zachtaardige persoonlijkheid transformeert in een gewetenloze killer. Mijn bescheiden kijk hierop is dat je in de opbouw van zijn karakter er een enorme gemis aan erkenning is. Hij faalt, maar ook zijn omgeving faalt(hulpverlening etc). Buiten alle details om zag ik dat hij zelfvertrouwen kweekt uit het feit dat er een positieve signaal vanuit de maatschappij komt op het geen hij doet in de metro. Voor het eerst ziet hij een weg naar erkenning, die uiteindelijk ook beloond wordt.

Weergaloze Joaquin Phoenix in Joker!

"Joker? Is that how you want to be called?" vraagt Robert de Niro in zijn rol als late night tv presentator Murray Franklin aan Arthur Fleck gespeeld door Joaquin Phoenix.

"Yes, you called me that the last time...."

De film die handelt over het welzijn van Arthur Fleck, een eenzame man die samen met zijn moeder in een verlopen appartementen complex ergens in New York woont. Hij is clown bij een soort clowns uitzendbureau en verdiend zijn geld vooral met zichzelf voor gek zetten. Al vrij vroeg in de film zien we hoe de harde realiteit van de boze buitenwereld geweld aandoet aan zijn verlangen om gezien en gewaardeerd te worden.

Geweldige acteerprestatie van Joaquin Phoenix die hier alvast een stevige sollicitatie naar een verdiende oscarnominatie doet. In de bijrollen vallen vooral Robert de Niro en Frances Conroy op in de rollen van presentator en die van de moeder van Arthur.

Publiek dat verwacht een volgende Marvel film met eenzelfde hoeveelheid aan geweld en special effects te zien komen volgens mij een beetje teleurgesteld uit de zaal. Deze film moet het vooral hebben van de prachtige opbouw van het personage en de onermijdelijke climax als gevolg.

Op alle punten een prachtige beklijvende film. Ga hem zien!

Sterk en indrukwekkend, maar niet briljánt wat mij betreft – ik vond hem ongeveer zo goed als ik op basis van de trailer verwachtte, maar ook niet béter dan dat. De opbouw is zorgvuldig en gedetailleerd, de vertolking van Joaquin Phoenix is goed maar geeft mij ook weer niet koude rillingen zoals ik van bijvoorbeeld Brad Dourif in Wise blood kreeg, en bij de climax van de film op "Times Square" zat ik eigenlijk te wachten op de volgende stap (die dus niet kwam). Bovendien kan ik de film onmogelijk los zien van Taxi driver en The king of comedy ; ik ben nou eenmaal van een generatie voor wie met name die eerste film een ikonische toetssteen is, en als ik dan in Joker ook nog Robert de Niro zelf als talkshow-host zie optreden, blijven Travis Bickle en Rupert Pumpkin ("it's Pupkin") voor mijn gevoel op storende wijze in de coulissen zichtbaar. Dus ik heb best genoten van deze film, maar hij maakte op mij niet de overdonderende indruk die hij duidelijk wèl maakte op veel gebruikers hier (en op veel IMDb-gebruikers, want op het moment dat ik dit schrijf staat hij na ruim een kwart miljoen stemmen op de tiende plaats van de IMDb-top-10 – dat zal denkelijk nog wel veranderen).

Er is hier en ook elders al heel veel geschreven over deze Joker en de toch wel briljante vertolking van Joaquin Phoenix. Phillips snoerde alle criticasters de mond door een krachtige, evenwichtige en boeiende film te maken van één van de grootste en beroemdste schurken van het witte doek. Zeer interessant plot waarbij Arthur Fleck zich staande tracht te houden in een kille grauwe samenleving waar geen plaats is voor armen, zieken of zwakkelingen.

Ook Phoenix slaagt erin zijn rol met verve te vervullen. Hij vindt de perfecte balans om zijn Joker enerzijds grappig/komisch over te brengen, maar tegelijk vicious en crimineel gevaarlijk. Bij Nicholson had ik eerder de idee dat het evenwicht eerder naar het komische neigde. Ledger beheerste dat moeilijke evenwicht ook perfect. Interessant is het wel hoe de metamorfose tot stand kwam van Arthur Fleck tot Joker. Verder is het meegenomen dat het geen doorsnee mainstream movie geworden is. De kijker wordt aan het werk gezet en zoekt de waarheid van wat nu reëel of fictie is.

Erg fijne bijrol ook voor Robert De Niro en fijne subplot om de TV-show als rode draad door het leven van Fleck te zien. Indrukwekkende film, maar eveneens niet overweldigend omvergeblazen. 9/10 op IMDB lijkt me erg veel, maar zakt wellicht nog. Desalniettemin een aanrader en een steengoede film waarvoor terechte hulde aan Phoenix.

Het DC-universum is ondertussen zo divers en op allerlei manieren weergegeven dat je niet echt logica moet zoeken of aansluiting met andere films. We hebben ondertussen al enkele iconische Joker-vertolkers gekend, en eigenlijk waren die telkens zeer goed omdat ze gewoon pasten in het universum van dat moment. In deze film zou geen Heath Ledger passen. En Joaquin Phoenix past evengoed niet in de Burton-films bvb.

Gotham werkt voor mij nog altijd met een wat donker randje, maar dan eerder de stijl van Burton, Nolan of de tv-serie Gotham. De DCU - voor zover die bestaat - met films van oa Zack Snyder, waren dan weer TE serieus en te donker. Niets mis mee, maar dan moet je je personages daar bij aanpassen. Anders is het gewoon donker omdat het licht uit is. De wereld van deze Joker is dan weer een verademing tegenover de soms iets te luchtige Marvel Universe. De film werkt dan ook vooral door de focus op het tragische te leggen en geen Batman of andere figuren weer te geven. Dit is een origine verhaal van een bad guy. Zonder dat je zijn daden goed keurt, snap je gaandeweg wel wat zijn motieven zijn.

De film zelf legt vooral de focus op Joaquin Phoenix en daardoor mist het soms een deftige uitwerking van de draadjes die worden opgepikt. Wat Joker in de film gedaan heeft, is op zich te licht natuurlijk om de boel te doen ontploffen. Maar het is wel de trigger van een bom die al langer in Gotham lag te tikken.

Joker is alvast het beste van DC in jaren. De serie kan zich misschien beter daar op focussen dan een copy te willen zijn van Marvel Universe. Zonder natuurlijk tientallen copies van Joker te gaan maken nu. De grote troef is vooral Joaquin Phoenix die van Joker een boeiend personage maakt. Geef die man een Oscar!

Hoe een zieke maatschappij zieke mensen creëert.

Vanaf de eerste keer dat ik de trailer zag, stond deze film bovenaan mijn bucketlist. De laatste weken meed ik angstvallig nieuwsberichten en recensies, want ik wilde deze film zelf ondergaan. Gisteravond bezocht ik hem eindelijk. Wát een film!

Gotham zag er nog nooit eerder zo smerig, zo deprimerend uit. Alsof het New York van Taxi Driver en The Warriors versmolten is met de werelden van Metropolis en Eraserhead. Een enorm grauwe bedoening, die in alles doet denken aan de kille stedelijke sfeer uit de jaren '70, compleet met rattenplagen, stakingen van vuilnisdiensten, vieze appartementen, duistere steegjes, vervallen metrostations, en dat alles in flikkerend neon- en tl licht.
Deze stad (deze maatschappij) is duidelijk ziek: er heerst wantrouwen en onrust in de straten: de verschillen tussen arm en rijk worden steeds groter, het nieuws wordt met hysterie gebracht, er wordt gekort op medische zorg... Politici leven ondertussen duidelijk in hun eigen wereld, zonder oog te hebben voor de ellende op straat (Een bijzonder eigentijdse manier om Thomas Wayne neer te zetten: in plaats van de liefhebbende weldoener zoals hij in het verleden werd neergezet, is hij in dit universum een koude politicus die voor eigen gewin gaat).
De scene in het filmtheater illustreert dit wegkijkende gedrag van de elite typerend: honderden rijke mannen en vrouwen en chique kleding die lachen om 'Modern Times' van Chaplin. Enkel de rijken kunnen nog lachen in deze moderne tijden, en leven zelf nog steeds in het verleden waarin de Chaplin-film zich afspeelt. De hedendaagse realiteit waarin armen de wanhoop en waanzin nabij zijn, lijkt aan hen voorbij te gaan, en wordt makkelijk veroordeeld.
Ook de dagelijkse talkshow illustreert tot slot de arrogantie van de succesvolle elite, wanneer met een boel leedvermaak Arthur's comedy-act belachelijk gemaakt wordt.
De manier waarop deze getroebleerde maatschappij wordt neergezet, neigt regelmatig naar het karikaturale. Persoonlijk vind ik dat geen probleem: we hebben hier immers, ondanks de realistische feel van de film, te maken met een comic-personage. Een parodie op de echte wereld.

Arthur is een gekweld personage. Alle lof voor Joaquin Phoenix, die met zijn magere uiterlijk, warrige haar en maniakale gedrag regelmatig de rillingen over je rug doet lopen, maar tegelijkertijd zoveel sympathie oproept dat je ook medelijden met hem hebt.
Arthur is de loner, de verschoppeling. Het type dat je liever uit de weg gaat in het openbaar, omdat je instinct zegt dat er iets niet klopt aan hem. Het type dat tussen wal en schip is beland: niet gek genoeg voor langdurige opname, maar te afwijkend om sociaal geaccepteerd te kunnen worden door zijn medemens, hoezeer hij ook probeert. Een man die direct slachtoffer wordt wanneer er bezuinigd wordt op psychiatrische zorg, en nergens heen kan. Ook een man die zo eenzaam is, en zo veel genegeerd wordt, dat hij zich afvraagt of hij überhaupt wel bestaat. De eenzaamheid van de metropool werd zelden tragischer verbeeldt.

De hele film voel je met Arthur mee, en zie je de wereld door zijn ogen. Zijn wereld is hard, koud, grauw: mensen negeren elkaar, goede bedoelingen worden verkeerd opgevat, en zelfs zijn gevoel voor humor is keer op keer pijnlijk misplaatst. Zelden wordt er zoveel gelachen op het witte doek, en zelden zorgt dit voor evenzoveel ongemakkelijke momenten bij de kijker. Hij wordt omringd door clowns en sjacheraars, en thuis wacht zijn zieke moeder op hem. Veel triester dan dit wordt het leven niet.
Arthur vlucht in fantasieën over zijn buurvrouw, en over zelfmoord. Dit alles doet sterk denken aan het personage Travis uit Taxi Driver, en dat is een groot compliment naar deze film.

Wanneer zijn omgeving hem voor het eerst dwingt tot geweld, is dit nog best te begrijpen: waar in het nieuws gesproken wordt over 'keurige jongens' hebben wij samen met Arthur een glimp gezien van hun ware aard: arrogante brallerige etters die vrouwen lastig vallen en snel overgaan tot gewelddadig gedrag.
Arthur's eerste doden zijn dan ook uit verdediging en voor ons als kijker nog wel te begrijpen. Dit verandert al snel wanneer Arthur een nieuwe kracht ontdekt in hemzelf, en beseft dat hij eindelijk gezien wordt nu hij geweld pleegt. En vanaf dat moment is er voor hem geen weg meer terug.

Arthur noemt zich pas Joker nadat hij op TV gekscherend zo genoemd is, wat glashelder duidelijk maakt dat Joker een gevaar is dat door Gotham zelf gecreëerd is. Arthur benadrukt meerdere keren dat hij niet in politiek geïnteresseerd is, ook niet wanneer er protesten uitbreken die geïnspireerd zijn door zijn driedubbele moord, en mensen met clownsmaskers rondlopen.
Typerend voor Arthur is dat hij pas helemaal aan het eind van de film zijn rol van rebelleider omarmt, maar wij als kijker weten dat hij dit niet doet omdat hij de opstand zo'n warm hart toedraagt. Arthur geniet van de chaos die hij gecreëerd heeft en heeft eindelijk zijn podium gevonden. Hij wordt eindelijk gezien en serieus genomen door de maatschappij die hem zo lang genegeerd heeft. Ironisch genoeg is hij hierdoor uiteindelijk niets anders dan de zoveelste leugenaar van Gotham en doet precies hetzelfde als de liegende politici die door hem en het volk zo verafschuwd worden.

Het is onmogelijk om in Joker niet een waarschuwing te zien. De parallel met onze huidige Westerse (en vooral de Amerikaanse) samenleving is duidelijk aanwezig. Het krachtige aan de Batman-mythologie is dat deze elk decennium weer in een andere versie tot ons komt, en daarmee vaak een treffend tijdsbeeld schetst, ondanks de bijbehorende karikaturale overdrijvingen.
Joker waarschuwt ons dat een maatschappij met te grote verschillen in welvaart, bezuinigingen op zorg, groeiend wantrouwen naar de medemens, gebrek aan sympathie voor minder bedeelden en zieken, en wegkijkende politici vroeg of laat ontspoort.
En wanneer het moment daar is, zullen hele volksstammen enthousiast achter een overduidelijke gek aanlopen, omdat ze onterecht geloven dat hij een betere oplossing biedt dan de teleurstellende politiek van de voorgaande jaren.

4,5*

Deze film afgelopen zaterdag gezien. Leuk om te zien dat men een echte karakterfilm in plaats van een superheldenfilm in het Batman universum heeft kunnen neerzetten. Geweldig goed neergezet psychopatisch karakter dat continu inspeelt op je medelevende emotie. Je voelt medelijden en compassie voor the Joker, terwijl hij een compleet gestoorde sadist is.

Zeer goed acteerwerk, muziek en sfeer. Zeer onder de indruk. Het is wel een hele zware film; ik denk dat ik nog nooit zo vaak op mijn horloge gekeken heb tijdens een film die wel heel erg boeit.

"I am off my medication now, and I feel much better"

Ik weet niet hoe lang het duurt, maar DC toont vooruitgang als ze even niet proberen om Marvel na te doen en wat nieuws durven te doen. Dat ‘nieuws’ is natuurlijk discutabel, want wie de films van Scorcese als Taxi Driver of King of Comedy heeft gezien, ziet dat Joker veel van die films leent. Maar het is een enorme verademing vergeleken met wanproducties als Suicide Squad, Batman v Superman of Justice League. Na het erg vermakelijke Shazam is heeft men nu weer een fijne stand-alone film afgeleverd, die totaal anders voelt dan hun voorgaande films. De film voelt meer als een Logan; een serieuze, harde film, die niet voelt als de zoveelste stripboekverfilming, waar we de laatste tien jaar mee doodgegooid zijn. Een fijn experiment, andere genres mengen met het superheldengenre. Wat mij betreft gaan ze op die manier nog een tijdje door en laten ze die hele DC-universe lekker links liggen.

Dat Jared Leto overtroffen zou worden was nu niet bepaald moeilijk, maar Joaquin Phoenix weet zelfs Heath Ledger te evenaren met een hele sterke rol als de Joker. Ze doen best veel interessants met zijn personage. Had eerlijk gezegd ook niet verwacht dat komedie-regisseur Todd Philips het in zich had, maar hij levert op veel vlakken een sterke en lekker koude film. Sure, zijn film is hier en daar nog een tikkeltje te uitleggerig (dat moment dat we extra bevestiging krijgen dat dat gedoe rondom zijn vriendin in zijn hoofd zat was compleet onnodig en best jammer), maar veelal houdt hij het gelukkig redelijk klein en subtiel. Er rust veel op de schouders van Phoenix, bij een verkeerde casting had dit vrij slecht kunnen eindigen. Nu maar hopen dat ze de boel niet verkloten door er nog tig van dit soort films bij te maken, maar gewoon lekker weer iets totaal anders gaan doen. Maar de enorme box-office van deze film - en het feit dat men daar vaak nogal allergisch is voor grote risico’s - doet mij het ergste vrezen.

4 sterren.

Ik denk dat deze film het einde inluidt van de Marvelfilms. DC blijkt toch wat diverser en durft meer. De Marvelkoek is inmiddels op en de formule werkt niet meer. Zelfs de fans kijken niet meer uit naar de aankomende films.

Joker is een van de weinige superheldenfilms die goed op zichzelf kan staan en wat nog echt een film is i.p.v. een soort pretpark, zoals Scorsese zei over de Marvelfilms.

Van mij mocht deze film ook een niet-superheldenfilm zijn. Hij lijkt trouwens op Taxi Driver. Ik moet hem zeker nog eens herzien, want wellicht ben ik zo positief, omdat ik de zoveelste superheldenfilm verwachte. Maar dit is meer een uitgebreide karakterschets in een realistisch jasje, voor een superheld dan. Hij duurde wel wat lang, maar dat lijkt de trend te zijn.

Bedankt voor alle complimenten!

Ik had er na alle reacties al wat minder verwachtingen van, maar vond het toch nog een tegenvaller. Gemakkelijk scoren door maar zoveel mogelijk ellende over een onaanpasbaar figuur uit te storten en die dan zien downspiralen tot een kookpunt.

Maar dat riedeltje kennen we en de fratsen van de Joker zijn al beter in beeld gebracht. Grappig genoeg lijkt Philips dat zelf ook te hebben beseft want sommige scènes (Joker in de squad car) lijken niets minder dan een homage aan het superieure Dark Knight, dat gewoon meer in huis heeft dan deze karakterstudie die steeds maar weer in herhaling valt.

3*

Redelijk.

In zijn uitbarsting, vlak voor hij Murray door de kop schiet, tiert de Joker het eigenlijk: hij is een getergde eenzaat die niet op zijn maatschappij kan steunen en dat is de schuld van de maatschappij. Daarmee is mijn gevoel zowat samen gevat: dit zwaarmoedige, weinig subtiele karakterdrama is wat het is en dat is vooral geen superheldenfilm of iets wat daar eigenlijk ook maar mee te maken heeft. De link met Batman is er belachelijk slecht bij gesleurd.
Joker is m.i. een hedendaagse Taxi Driver. Voor mij geen probleem dat je er een clown van maakt, maar je blijft toch altijd een beetje verwachten dat het een slechterik wordt die op een dag chaos en verderf in een superheldenstad kan zaaien. Niets van dat, Arthur Fleck is op het einde van deze film nog altijd gewoon Arthur Fleck. Mentaal niet meer te redden, maar ook allesbehalve iemand waarvan je het gevoel hebt dat die de misdaad in een stad op z'n kop zal zetten, zoals Heath Ledger's Joker dat wel doet in The Dark Knight.

Dat gezegd zijnde; Joaquin Phoenix zet wel een goede rol neer. Sowieso een gemakkelijke casting: hij ziet er altijd al een beetje ziekelijk uit - zijn kromme houding, die rare bovenlip en donkere kringen om zijn ogen. Zijn magere verschijning zet dat nog eens extra in de verf.

Niet alleen de karakterstudie is een kopie van Taxi Driver; ook Todd Philips' Gotham doet in alles aan die film denken. Het grauwe sfeertje, de kille straten en het lege omhulsel dat veel mensen zijn, lijken recht uit die film te komen. De soundtrack bevat enkele sfeervolle nummers om die zwaarmoedigheid kracht bij te zetten, maar als het strijkorkest voor de duizendste keer met man en macht de tristesse door je strot wilt rammen, is het mij toch ook te veel. Een beetje dosering doet wel eens goed, zeker in een film die tracht gelaagdheid met zich mee te brengen.
Dit en die gefaalde link met Batman waardoor Fleck ook niet helemaal uit de verf komt als Joker, doen toch afbreuk aan de film.

3

Misschien wel de beste film die tot het Batman-universum gerekend mag worden.

De visuele stijl en sfeer zijn prachtig, met mooi kleurgebruik, een goede score en soundtrack en het neemt de tijd om Arthurs mentale aftakeling in beeld te brengen.

De film is vrij somber en verontrustend, maar juist daarin zit de kracht. Wel zat ik me af te vragen hoe het zou eindigen, want de laatste act sleepte een klein beetje, maar al met al was het een prima einde.

Joaquin Phoenix is een genot om naar te kijken. Zijn mimiek en uitstraling zijn zo treffend en overtuigend dat ik hem geknipt vind voor deze rol.

Of Phoenix' Joker beter is dan Ledgers Joker durf ik niet te zeggen. De toon van de film is sowieso anders dan The Dark Knight. Daarin was de Joker een madman met flair, in Joker is de Joker een tragische mental patient met flink wat issues.

Daardoor is het moeilijk -en wellicht oneerlijk- om te gaan vergelijken. Wel staat buiten kijf dat Phoenix -net als Ledger destijds- een unieke en Oscarwaardige versie van de Joker neer heeft gezet die wederom zal dienen als blauwdruk voor toekomstige villains.

Ik twijfel tussen een 4* en een 4,5*, maar ik ga hem voorlopig het voordeel van de twijfel geven. Een volgende kijkbeurt zal uitwijzen of mijn cijfer blijft staan.

That's life...

Ik had hier behoorlijk hoge verwachtingen van en ook heel veel zin in, dat is natuurlijk recept voor teleurstelling. Toch is dat het zeker niet geworden.

Grotendeels is dit wel de film geworden die ik hoopte te gaan zien. Een megaprestatie van Joaquin Phoenix, mooie sfeervolle cinematografie, ziek en compromisloos geweld en de psychologische achtergrond van het personage, iets waar ik sowieso altijd wel van kan genieten.

Het enige wat me heel de tijd wel een klein beetje bleef 'naggen' is de spanningsboog en de opbouw van het personage. Hij is eigenlijk al behoorlijk gek vanaf het begin, de trammoorden vinden ook redelijk snel plaats, en dat blijft daarna dan een beetje doormodderen (gek/minder gek) allemaal. Dat valt pas echt op zijn plek tegen het einde, als na die scène met zijn oud-collega's bij hem thuis (hoogtepuntje wel) Joker echt geboren wordt.

Kan zijn dat dat me een tweede kijkbeurt minder stoort want wil hem zeker nog eens gaan kijken, kans is groot dat ik dat ook nog eens in de bioscoop doe. De cinematografie is fijn (had het misschien nog net iets sfeervoller en bijzonderder verwacht, maar alsnog niets mis mee) en de score is erg lekker met die lage strijkers. Goed geluid is wel een must om dit te kijken.

Voor mij maakt het overigens niets uit of en hoe dit past binnen de Batmanwereld. Het enige dat ik daarvan ooit heb gezien is The Dark Knight, en dat vond ik helemaal ruk (met uitzondering van Heath Ledger) en ook zonder dat dit zich afspeelt in Gotham en het Batman-universum is dit een aansprekend thema, met die bezuinigingen op geestelijke gezondheidszorg en 'verwarde mannen' ook nog eens actueel. Je hoopt ook maar dat er geen copycats ontstaan, want het is eng genoeg ergens nog inspirerend ook.

Bijzonder trouwens ook wel, dat de film begint met 'het is 15 oktober', uitgerekend vandaag...

4,25*, ben nog niet helemaal zeker of dit 4.5* wordt/blijft (maar denk het wel), ga hem sowieso nog eens kijken.

Had 'm hoger ingeschat, maar helaas.. Ondanks dat deze Joker een geweldige performance neerzet, is deze Joker namelijk niet iemand waarvan je het gevoel hebt dat die de misdaad in een stad op z'n kop zal zetten, zoals Heath Ledger's Joker dat wel deed in The Dark Knight..

Okay, een jaar geleden bij het zien van de eerste foto's van hoe Phoenix er uit zag, had ik echt niets dan twijfels. De eerste trailer zette dit langzaamaan om in voorzichtige interesse, de eerste reviews verbaasden me, de scores maakten me onzeker en het feit dat veel mensen uit mijn omgeving die superheldenfilms haten positief waren intrigeerde. Met enige scepsis ben ik de film ingegaan om uiteindelijk toch onder de indruk naar buiten te komen.

Todd Philips zal het stigma van regisseur van twee, in mijn optiek, afzichtelijke kutkomedies (Hangover en Hangover 2, ik heb me al niet meer aan de derde gewaagd) nog niet kwijt zijn, maar wat hij hier laat zien is een flinke draai. Hij zet Gotham neer als een verschrikkelijk smerige en rauwe stad en levert uiterst sfeervol camerawerk af. In welke tijd het zich precies moet afspelen werd me niet echt duidelijk, wat past bij het karakter van de stad uit de comics. De sfeer is helemaal juist en dat zorgt ervoor dat Joker slaagt als een DC-gerelateerde film.

Joker is echter geen diepe film. De gebeurtenissen volgen elkaar logisch op, de wanhoop en waanzin zijn allemaal duidelijk en de film begeleidt de kijker keurig naar het eindpunt. Ik moet dan ook best lachen om diepgravende recensies die de film als dikke arthouse benoemen. Nee, daarvoor werd je als kijker echt teveel bij de hand genomen. Dat wil echter niet zeggen dat de film niet goed is. Absoluut niet leuk daarentegen. Aquaman heb ik vier keer gezien, maar voor Joker heb ik geen puf om volgende week nog een keer te gaan. Dit komt vooral door het feit dat iedere scene pijnlijk is, alsof je naar een uitstekend geregisseerde aflevering van Man Bijt Hond aan het kijken bent qua plaatsvervangende schaamte. Phoenix zet ook geen hele sympathieke Joker neer, wel een begrijpelijke. Dat er van tevoren angst was dat deze film onder de Incel-cultuur een nieuwe schutter zou doen opstaan, vind ik dan ook vooral lachwekkend.

Joker is vooral een intense film die, gekenmerkt door het uitstekende acteerwerk van Phoenix, de fantastische soundtrack, het expliciete geweld (dat nergens gratuit over komt) en schelden, de belichting en regie op esthetisch vlak een meesterwerk genoemd mag worden. Ik snap prima dat het niet voor iedereen is, maar verdomd als ik niet genoten heb.

Anders.

DC fans opgelet, dit is niet een superheldenfilm zoals ze tegenwoordig uitgekotst blijven worden. Dit is een film die eigenlijk sinds tijden weer eens een poging doet om een serieus en betere vertelling neer te zetten dan de algemene superheldenfilm.

Phoenix is best goed als The Joker. Alleen vind ik hem net iets te naïef en dom om echt zo'n iconisch, intelligent en angstaanjagend karakter als The Joker wordt. Daarmee krijgt de film een beetje een parody-gehalte ondanks de erg serieuze toon.

De toon is rauw en kil. Weinig tot helemaal geen enkele humor te bekennen. Zeer opmerkelijk dat de film dan ook van Phillips komt, want die heeft zowat alleen maar komedie geregisseerd hiervoor. Het deed me ook even vrezen voor deze film, maar hij komt best op zijn pootjes terecht.

Een ander kritiekpunt dat ik over Joker heb is dat het wat te lang duurt. Niet alles is echt relevant en het verhaal voelt wat gerekt aan. Er zijn zo wel een hoop dingen die best geschrapt hadden kunnen worden, want ondanks dat het goed verteld wordt, is er nog steeds niet echt een goed verhaal aanwezig.

Het is vooral tegen Phoenix aankijken die dan langzamerhand steeds iets gekker wordt totdat hij zich (na zowat 110 minuten) ontpopt tot de bekende schurk van Batman. Maar Phoenix doet het goed genoeg om het boeiend te blijven houden gelukkig.

Bij lange na geen slechte film, wel eentje die misschien wat overrated is. Ik heb het gevoel dat de reden dat deze film zo hoog beoordeeld wordt is omdat het zo'n andere film is in vergelijking met andere DC-films. Maar hij stijgt wel degelijk boven het algemene niveau uit. En de dood van De Niro op Live TV was echt een behoorlijk sterke scene.

Mooi verhaal, goed geacteerd, prachtig gefilmd en super geluid. Herinneringen aan One flew over de Cuckoos nest kwamen boven.