Joker (2019)

Aardige hetzij iets te langdradige film die een flinke voldoende scoort dankzij het puike acteerwerk van Phoenix. Het verhaal wordt flink uitgesponnen weergegeven en sluit ook aan bij de eerdere Batman films. Sommige scenes zijn vrijwel letterlijk overgenomen. De film zit soms tegen het saaie aan, maar Phoenix houdt hem meer dan goed overeind. Phillips weet de kijker goed mee te nemen in de gedachte van de hoofdrolspeler en laat deze enigszins verward achter als de film voorbij is. Knap gedaan. 3.5/4.0

Diep dramatische film van een narcist. Komt in het begin storend en traag over. Ik had er een iets andere verwachting bij na het zien van batman films. Wel prima geacteerd en redelijk in beeld gebracht. 2 points. ?

De film heeft enorm veel enthousiaste reacties, vandaar dat ik me ook maar eens aan deze 'Joker' heb gewaagd maar ikzelf ben hierover een stuk minder positief? Dit vond ik maar een middelmatige film, niet vanwege de somberheid waarvan beweerd word dat het er in zit, maar juist vanwege het gebrek eraan. Daarnaast is er ook niet echt een diepere laag, het stof tot nadenken, ontbreekt. Nu kom dat misschien omdat er wat te doen was om de film en de discussie die het opriep; Copycats zou zich kunnen inspireren tot geweld en daarmee was de film gevaarlijk. Tja zucht... er dik bovenop liggende maatschappijkritiek was er wel maar een gewelddadige of een geweldige film was het niet echt! De Joker wordt naar voren geschoven als een symbool voor de onderdrukte 'kleine man', De held van 'het volk' maar ondertussen moet hij als booswicht mensen vermoorden? Het rijmde voor mij niet goed met elkaar? Joker is geen hele slechte film, maar had voor mij saaie stukken en mist impact.

Wat een tour de force van Phoenix.

Boven deze productie wappert weliswaar de vlag van DC Comics, maar dit sobere kleinood is mijlenver verwijderd van een superheldenfilm. Joker is een schrijnende karakterstudie van een eenling aan de zelfkant van de maatschappij.

Voor het eerst is Arthur Fleck een persoon. Zijn strijd, wensen en dromen, alles wat hem afgenomen wordt: het is zo subtiel expliciet in beeld gebracht dat elke emotie, elke frustratie en elke tegenslag voelbaar is. Zowel fysiek als mentaal straalt Phoenix een intense fragiliteit uit die het doek overstijgt. Leesbaar in zijn ogen; een verslagen man die weet dat hij niets kan verwachten, maar diep vanbinnen nog een sprankje hoop koestert dat keer op keer verwoest wordt.

Waar ligt de grens? Meer dan krankzinnigheid belicht dit werk juist de oorsprong: wat een continuïteit van diepe eenzaamheid, vernedering en onbegrip in een antipathische samenleving kan aanrichten. Hoe verwoestend het effect kan zijn op een kwetsbaar individu voor wie elke deur bruut dichtslaat.

Het niet-zijn is tastbaar. Leegte en verlangen opslokkend aanwezig. Werkelijkheid en waan vloeien ongemerkt samen. Uiteindelijk sluit de teloorgang in de neerwaartse spiraal alle zijpaden tot het dilemma ophoudt te bestaan en zich ontvouwt in een optelsom van extremen. De in het nauw gedreven Arthur ziet geen andere uitweg meer en wraakt zich op zijn aggressors. De directheid is wrang, de verworven hulde bevreemdend acceptabel. Het is niet het felbegeerde podium dat hij in gedachten had, maar het is een podium...

Rauw, triest en meesterlijk. Een schitterend stukje cinema met een fenomenale Phoenix die voor mij een ongeëvenaarde Joker neerzet. Vijf sterren.

I just hope my death makes

more cents than my life.

Weltschmertz. Wanhoop. Verdriet. Radeloosheid. Dat zijn de kernwoorden die bij me opkwamen na het bekijken van deze film. Als je een superhelden-filmfan bent en je verwacht je aan heroïsche confrontaties tussen deze geschifte clown en onze aan vleermuizen gerelateerde superheld in strak latex-pak, dan mag je gerust je biezen pakken en deze film overslaan. De vertolking van “Joker” door Jack Nicholson was meesterlijk en je kreeg een werkelijk gemene Joker te zien die geobsedeerd was door geld en macht. Maar zonder twijfel was Heath Ledger’s vertolking legendarisch. Het krankzinnige en psychopathische kwam totaal tot zijn recht in het personage dat Ledger op het witte doek toonde. Een schitterende acteerprestatie. Wat Joaquin Phoenix echter in deze film presteert, is als het ware onevenaarbaar. Na “You were never really here” vond ik dat Phoenix in het kopgroepje van excellente acteurs thuishoorde. Na “Joker” is hij voor mij sowieso al koploper.

Ik ben niet snel onder de indruk van een film. Maar deze “Joker” maakte toch wel een immense indruk op mij. En niet vanwege de gewelddadigheden. Ik vind trouwens de berichtgeving over het publiek dat de filmzaal vroegtijdig verlaat, omdat het te intense werd, toch wel schromelijk overdreven. Elke doorsnee actiefilm van tegenwoordig is gevuld met agressieve scenes vol zinloos geweld. Ik werd eerder overmand door een constant ongemakkelijk gevoel tijdens het kijken. Een gevoel van medelijden en plaatsvervangende schaamte. Zowel wat Arthur Fleck betreft als de medeburgers waar hij mee in aanraking komt. Meest intrieste scene was voor mij het stand-up-comedy moment. Je weet dat Arthur zal afgaan als een gieter en dat zijn would-be grappige performance als een boemerang in zijn gezicht zal terugkeren. De meest veelzeggende scene: de overbezorgde moeder in de metro die hem toeschreeuwt om haar kind niet te intimideren en hem angstig de rug toekeert. Meelijwekkend. Confronterend. Voer genoeg om de psyché van deze verstoorde ziel te laten ontsporen.

Joaquin Phoenix is fenomenaal. Niet alleen is hij psychisch enorm kwetsbaar. Ook fysiek ziet hij er uitgemergeld en fragiel uit. Vel over been waardoor zijn ribbenkast wel uit zijn lijf lijkt te barsten en schouderbladen er elk moment doorheen kunnen scheuren. Een vel als perkament waar barsten in zitten. Net als in zijn door antidepressiva geteisterde ziekelijk geest. Antidepressiva die nodig zijn om de oncontroleerbare lachbuien in bedwang te houden en hem door zijn miezerig bestaan heen te helpen. Een uitzichtloos leven zonder begrip en liefdevolle gevoelens. Behalve voor zijn moeder (Frances Conroy) die dementerend wegkwijnt in een zetel en dagelijks brieven schrijft naar Thomas Wayne (Brett Cullen), vader van Bruce Wayne en toekomstig burgemeester van Gotham, met de vraag of hij hun niet eventueel zou kunnen helpen.

“Joker” is geen ontspannende film. Het is vreselijk deprimerend om toe te zien hoe zo’n individu door de maatschappij wordt gekweld en uitgespuwd. Er gaat geen dag voorbij zonder dat hij wordt weggehoond, fysiek mishandeld of behandeld als een lepra-patiënt. Deze neerwaartse spiraal waar hij in terechtkomt zorgt voor een explosief moment waarbij hij het heft in eigen handen neemt met een desastreuze afloop als gevolg. De ontlading die naderhand volgt bij Arthur is zowel angstaanjagend als magistraal in beeld gebracht. Dat irreëel en dwaas dansje in het openbaar toilet is waarschijnlijk het moment van besef dat zijn leven op een kantelpunt staat. En zonder dat hij het beseft wordt hij de symbolische kracht achter een beweging tegen de onrechtvaardigheden in de maatschappij. Een soortement Katniss Everdeen voor de verschoppelingen. En ook al horen velen dit niet graag, de raakpunten met onze huidige maatschappij zijn veelvuldig aanwezig.

Ook al is het een origine-verhaal over de beruchtste aartsvijand van Batman, toch zou dit het portret kunnen zijn van zovele anderen. Dagdagelijkse mensen die een strijd leveren met hun eigen persoonlijkheid en uit de boot vallen op allerlei vlakken. Individuen die veelvuldig in het verdomhoekje worden gedreven en een destructieve haat kweken tegen alles en iedereen. En de dag dat hun zekering doorbrandt, hun toevlucht zoeken tot handelingen die niet door de moderne maatschappij getolereerd worden. Niet dat ik deze handelingen goedkeur. “Joker” is geen deel van een superhelden-universum. Deze film is meer realistisch dan welk psycho-dramatische film dan ook. Een film die toont hoe een underdog uitgroeit tot een monsterachtige kwelduivel die chaos en verderf predikt. Een gevoelloze, zieke geest die nergens om geeft. Hoe harder je op hem inbeukt, hoe harder zijn schaterlach. De film “Joker” heeft me doen begrijpen wie die figuur is en vanwaar hij komt. Voor mij de indrukwekkendste film uit de superhelden potpourri die we de laatste jaren voorgeschoteld kregen. En voor mijn part, een welverdiend Oscar-beeldje voor Joaquin Phoenix. Hij zal er zeker smakelijk over lachen de avond van de uitreiking.

4.5*

Mijn vriendin wilde hier erg graag naartoe, maar bleek het zo saai te vinden dat ze in slaap viel. En begrijpelijk, want de film is grotendeels een lang uitgesponnen portret van iemand die niet geaccepteerd wordt door de maatschappij en na verloop van tijd zelf de orde van de maatschappij afwijst. Aan het einde toe wordt het wat interessanter, maar los daarvan is het toch vooral een saaie opeenvolging van drama's die de hoofdpersoon ondergaat, waarbij het ene drama nog niet ten einde is, of het volgende neemt zijn onverbiddelijke aanvang. Het hele gedoe rondom de rijke elite die niets om de gewone mensen geeft is verder haast karikaturaal. Ik weet ook niet wat de film nu voor boodschap wil uitdragen met het einde: de maatschappij is kut, dus leve het anarchisme ofzo?

De film lijkt grotendeels maar weinig met de Joker van doen te hebben. Van wat ik begrepen heb is het Joker jasje door de regisseur om de film gestoken om vooral maar een film over een persoon aan de rand van de maatschappij te kunnen maken en dat valt te merken. Ik vraag me serieus af of deze film dezelfde enthousiaste reacties had opgewekt als met de film van het Joker jasje had gestript.

Wat Joker appeal betreft, dat snap ik ook niet helemaal. Ik ben verder geen DC fan en het enige dat ik van Batman ken zijn de films, maar de impressie die ik van de Joker had was dat die geniaal, gestoord en sadistisch, waarbij dat laatste met de nodige gitzwarte humor gepaard gaat. Dat zie ik hier niet bepaald terug. Ik zie voornamelijk een goeiige sukkel, die ofwel doordraait, ofwel de maatschappij op een gegeven moment afwijst. De hele cool-factor zie ik er dus niet bepaald in terug.

De laatste scene kan ik helemaal niet plaatsen. In de film was eerder vermeld dat hij vroeger in het gesticht heeft gezeten, maar daar heeft hij toch niemand vermoord, anders was hij toch nooit in de maatschappij teruggekeerd? Dus moet dit van later zijn. Maar hij wist toch juist na zijn arrestatie weer te ontkomen? Of was de hele eerdere film gewoon een waangedachte van hem? Waarom hebben we daar dan naar moeten kijken, want dan weten we nog steeds de oorsprong van de Joker niet. Kortom, ik kan er niets mee, net als met de rest van de film. 0,5*.

De enige echte Joker = Heath Ledger, ook al speelt Joaquin Phoenix z'n rol voortreffelijk, hij heeft gewoon de pech om te moeten opboksen tegen ene Ledger. Heb er lang nr uitgekeken (verkies homecinema boven mensenmassa) en ben toch wat op m'n honger blijven zitten, maar ik had dan ook inmens hoge verwachtingen. Vond hem gewoon zeer traag opbouwen, moest echt tot na 1u10min wachten tot de echte krankzinnigheid nr boven kwam, tot dan was het zelfs saai met momenten. Laatste 45min heeft me wel uitermate geboeid en vermaakt. Maar dus geen torenhoge score zoals eerst gedacht.

Precies, helemaal mee eens en positiever omschreven als ik dat zou doen.. Vindt persoonlijk de 2 sterren nog erg gul. Ik begrijp de positieve reacties totaal niet, de mensen die halverwege de bios uitlopen des te beter! Past goed in het rijtje baggerfilms wat hedentendage uitgebracht wordt.

Ik had van deze Misdaad / Drama film best hoge verwachtingen, maar het eerste uur van het verhaal vond ik wat saai en langdradig. Gelukkig compenseert het laatste uur van het verhaal het een en ander (eerlijk gezegd best veel), want dat wist me tenminste te boeien, te vermaken en te interesseren. En Joaquin Phoenix speelt natuurlijk weergaloos de rol van "Joker" en is minstens Heath Ledger waardig, die deze rol voor het laatst speelde voordat hij aan zijn noodlottige einde kwam.

Deze "origin story" van de "Joker", de grootste schurk uit de Batman-comics, is meer een karakterstudie dan een superheldenfilm en we volgen daarin de neergang van de labiele veertiger Arthur Fleck (Joaquin Phoenix), een freelance clown die nog bij zijn moeder Penny Fleck (Frances Conroy) woont. Wanneer zijn therapie wordt stopgezet en hij zijn baan verliest slaan bij de aanvankelijk gedweeë Arthur de stoppen door.

Deze verfilming is behoorlijk somber en duister en "The Hangover" regisseur Todd Phillips (die vooral komedies heeft gemaakt) heeft zich duidelijk laten inspireren door de Martin Scorsese films "Taxi Driver (1976)" en "The King of Comedy (1982)". Zoals al gezegd speelt Joaquin Phoenix de rol van Joker en hij draagt de film in alles. Zijn lichamelijke transformatie is indrukwekkend (hij viel maar liefst 25 kilo af en is daarmee de meest uitgemergelde superschurk uit de filmgeschiedenis) en zijn stem en zijn hysterische lach zijn prikkelend op zijn zachtst gezegd. Verder mochten zijn gekwelde teksten er wezen en hetzelfde geldt voor zijn fysieke en clowneske bewegen. Deze rol staat hem gewoon op het lijf geschreven.

Hij is echter niet de enige acteur die een goede impressie achterlaat want ook Robert de Niro als talkshow host Murray Franklin en Brett Cullen als Thomas Wayne (oftewel de vader van Bruce Wayne, oftewel "Batman") zijn uitstekend. Je komt in deze film sowieso meer te weten over de achtergrond (is o.a. geadopteerd en heeft psychische aandoeningen) van Arthur Fleck / Joker (die alleen maar met negativiteit te maken kreeg en dat zelfs als kind, is toen ook misbruikt en mishandeld geworden, waarbij zijn moeder hem verwaarloosde), maar eigenlijk ook over Bruce Wayne die in deze film nog een kind is.

Het is verder ook een moreel uitdagende film en de acties waar Arthur Fleck (hij roept sympathie op in het begin door de tegenslagen, maar nadat zijn krankzinnige lagen steeds meer aan het licht komen, veranderd dit in angstaanjagend en verontrustend) tot gedreven wordt (en die hem bevrijden) zijn extreem gewelddadig (zo moeten o.a. zijn moeder Penny, ex-collega Randall en talkshow host Murray het dodelijk ontgelden) en ze inspireren per ongeluk de bewoners van Gotham (het verhaal speelt zich af in het bekende Batman universum) tot gewelddadige protesten tegen de stad.

Gedurende het hele verhaal heerst er een onheilspellende sfeer, welke wordt ondersteunt door de soundtrack van Hildur Guðnadóttir (een IJslandse celliste en componiste). Deze soundtrack is o.a. te horen tijdens een akelige dans-scène waarin haar muziek aantoont hoe onoverwinnelijk de Joker zich voelt.

De Joker is een prachtig uitziende film, met uitstekende acteurs en een gedurfd verhaal (het geeft een interessante blik in de gebeurtenissen die een gebroken persoon kunnen aanzetten tot geweld) dat de nodige controverse uitlokt.

P.S. wel een gemis dat het nummer "The Joker" van de Steve Miller Band niet te horen was in deze film Daarentegen vond ik het nummer "That's Life" van Frank Sinatra wel passend voor deze film.

Een prequel van Batman gezien door de ogen van de Joker, of Arthur Fleck zoals hij toen nog heette.

En ook geen superheldenfilm toevoegingen wat ik hier prima vond. Vond het een sterke film, een fijn

psychologisch portret met genoeg links naar Batman. Bad guys in films zijn met de jaren interessanter geworden; Scriptwriters proberen drijfveren en motivaties te verzinnen voor booswichten, waardoor ze nog fascinerender zijn dan ze initieel waren. Fleck is een geval apart. De door de maatschappij uitgespuwde Fleck transformeert door allerlei op hem inwerkende omstandigheden in de chaos zaaiende Joker. De rol van Phoenix is wederom fenomenaal: hij blijft één van de beste karakteracteurs van het moment. Films als The Master en Don't Worry He Won't Get Far on Foot hebben me daar al lang van overtuigd. The Joker is ook tien keer interessanter dan Bruce Wayne in die Nolan films. Alleen hoop ik dat er geen sequel meer komt waarbij Batman betrokken wordt. Ik volg de meerderheid, 4*

Van de regisseur van melige komedies als Road Trip, Old School en The Hangover komt... de beste film van 2019. Wie had dat ooit kunnen denken. Deze intense karakterstudie, voorzien van een magistrale rol van Joaquin Phoenix en met precies de juiste dosis zwarte humor en naargeestige toestanden, komt keihard binnen en boeit vanaf de eerste scene. Erg mooi vormgegeven ook. Gotham zag er nog nooit zo mooi vervallen uit. En Phoenix, doorgaans al een uitstekend akteur, is hier echt next level. Vormt een fraaie double bill met het thematisch verwante Taxi Driver.

Meesterwerk.

Komt inderdaad zoals velen neerschrijven keihard binnen . Drukt je met je neus op feiten die niet weg te denken zijn in deze huidige wereld.

Nog nooit heb ik 5 sterren kunnen toekennen aan een film, maar hier had ik geen enkele argument om de 5 sterren niet te geven.

Deze film zal Oscars binnenrijven

Een indrukwekkende biografische film over het leven en werk van Hans Teeuwen.

4,5 sterren

Joaquim Phoenix acteert top. Hij zet een persoon neer die geleidelijk aan steeds meer antipathie oproept. De sfeer is prachtig. Ook de muziek draagt bij een aan knap gemaakte film.

De film suggereert dat Arthur Fleck slachtoffer is van een maatschappij die hem niet pikt en wanneer hij een gruwelijke daad verricht door de maatschappij vereerd wordt. Ik denk eerder dat hij door een jeugdtrauma een psychopaat is geworden. De maatschappij kan wel een trigger zijn geweest. De lachtik is onderdeel van zijn verkniptheid. Zonder enige scrupules als een alter ego moorden plegen. Hij krijgt de smaak te pakken en zijn publiek waar hij al lang naar snakt. Dat stimuleert hem zeker om door te gaan. Nog meer publiciteit. Veel seriemoordenaars is het te doen om bekendheid en erkenning van hun "werk". Zijn motief lijkt wel anders dan bij seriemoordenaars. Hij handelt uit wraak.

Het eind van de film lijkt een grote sprong te maken. De regisseur/scriptschrijver zal er ongetwijfeld iets mee bedoelen. Maar wat?

Wellicht ging ik met wat hoge verwachtingen de film in, maar Joker viel toch een beetje tegen. Als Joker binnen het Gotham van Batman geef ik toch ruimschoots de voorkeur aan de vertolking van Heath Ledger en ook wel aan die van Jack Nicholson. Als drama over een verstoorde geest is het degelijk, maar niet heel bijzonder. Dat betekent niet dat de film niet de moeite waard is, want dat is zeker wel het geval. De duistere sfeer en setting en het prima acteerwerk van Phoenix zijn zeker de moeite waard. Weinig interessante bijrollen verder, de film drijft op het goede acteerwerk van Phoenix.

Laatste film voor het jaar 2019 en ik wou in schoonheid afsluiten. Ik koos Joker omdat de verwachtingen sowieso al hoog lagen gezien de vele lovende kritieken en omdat deze film in tal van lijstjes van 2019 zou opduiken. Kon niet zijn dat ik hem dan nog niet gezien had.
In ieder geval filmjaar 2019 is in schoonheid afgesloten. Verwacht geen pure marvelfilm of dergelijke met tal van actiescènes en explosies, maar een zeer geduldig opbouwend doordringend verhaal met een glansrol van Joaquin Phoenix als Joker. Magnifiek hoe hij die rol speelt. Het verhaal wordt knap opgebouwd waarbij de gevoelens van Joker in negatieve spiraal alsmaar toenemen. Er wordt hier ook kritiek geuit over de breinen van Joker dat hij qua hersenen heel mager is toebedeeld met daarbij psychische problemen, een totale loser. De transformatie naar Joker is dan ook totaal ongeloofwaardig. Nou dan hebben die mensen de film toch niet goed bekeken. Hij was sowieso al niet de zoon van de psychotische moeder en werd in zijn kindertijd mishandeld waardoor hij een blijvend letsel heeft overgehouden zowel lichamelijk als op gebied van zijn gevoelens. Eenmaal dat hij beseft dat hij er wel kan bij horen in de maatschappij groeit hij als mens, maar op een zeer negatieve manier. Dus voor mij is die transformatie naar iemand die geweldige plannetjes kan smeden wel geloofwaardig. Dat de Joker ook aanvaard wordt door de menigte is een gevaarlijke zet, maar gezien de omstandigheden in Gotham en de live confrontatie via tv met zijn idool Murray Franklin (Robert De Niro) zeker geloofwaardig. De link met de Batman films is geslaagd, ook al kun je kritiek uiten op de onderlinge leeftijdsverschil tussen Batman en de Joker. Maar dat is maar een kanttekening. Conclusie : een terechte lovende film met een overweldigende rol van Joaquin Phoenix waarbij de muziek, sfeer, setting het volledig plaatje laten kloppen. 8/10

Meestal doe ik wel een beetje vooronderzoek voordat ik een film kijk. Maar bij Joker heb ik dat niet gedaan. En misschien juist daarom was het een grote verassing . Joaquin Phoenix zet een fantastische Joker neer. Had ik in eerste instantie een film in de lijn van de batmanfilms verwacht, kreeg ik meer dan ik verwachtte, een mooi psychologisch drama. Absoluut een meesterwerk.

Boeiende film dit met een ijzersterke hoofdrol van Joaquin Phoenix. Prachtig in beeld gebracht ook. Sterk.

Sterke film die in het batman universum waarschijnlijk een vreemde eend in de bijt is maar als karakterschets en drama wel behoorlijk sterk is neergezet .

Je ziet Arthur langzamerhand afglijden en na de metroscene zie je ook dat hij veranderd is , de scene waarin hij het dossier van zijn moeder onder ogen krijgt lijkt de laatste zetje te zijn dat hem over de rand van de waanzin duwt .

Phoenix zet zijn rol sterk neer en zijn prestatie tilt de film naar een hoger niveau.

Sterke film.

Dat hollywood inmiddels serieus psychologisch drama kan verkopen dat zich afspeelt in een comic-universe is nauwelijks nog verwonderlijk. Batman is literatuur geworden.

Is het een Scorsese hommage met een aftreksel van Travis Bickle in een soort pseudo-vervolg op The King of Comedy (1982) ? ..Ja dat dan weer wel.

Eindelijk heb ik dan deze veelbesproken film gezien. Joker is duidelijk een Taxi Driver voor millennials. Alleen is Joker harder, cynischer, grappiger, zieker, zieliger dan zijn voorganger uit de jaren zeventig. Ondanks de extremere modus van Joker raakt de film me echter niet zoals Taxi Driver indertijd, wat volgens mij te maken heeft met het feit dat Arthur verder afstaat van een normale mens dan Travis de taxichauffeur, waardoor het ook moeilijker inleven is. Maar misschien is het helemaal niet de bedoeling van de film om de kijker een vorm van empathie te laten opbouwen naar Arthur toe, maar het tegendeel na te streven.

Wel een heerlijk statement dat Robert De Niro een rode draad vormt in de film in zijn rol van tv-presentator Murray Franklin.

Wat me ten tweede opvalt zijn de ideologische ondertonen van de film. De ‘kill the rich’ beweging lijkt me niet minder dan een poging tot blackwashing van activisten die zich inzetten voor een betere verdeling van welvaart in de wereld, door hen moreel op het niveau te stellen van een psychopaat als Arthur. Dit soort ideeën kan natuurlijk enkel komen uit de koker van een neoliberaal bedrijf als Warner Bros. En niet voor niets komt ook Charlie Chaplin (zelf ooit beschuldigd van communistische sympathieën) met zijn Modern Times langs in de bioscoop waar de rijkelui uit hun dak gaan. De knipogen vliegen werkelijk in het rond. De finale waarin de stad op stelten wordt gezet gaat er ook nog eens losjes over. Al een geluk dat na deze prequel Batman op de proppen zal komen om de stoute mensen aan te pakken.

Ook opvallend: alle redelijke en stabiele mensen (hulpverleners en buurvrouw) in de buurt van Joaquin Phoenix betreffen zonder uitzondering zwarte acteurs. Benieuwd eigenlijk hoe men die casting heeft uitgestippeld.

Regie en fotografie zijn degelijk zonder meer, de overwegend sepia kleuren verzachten enigszins het psychische en fysieke geweld.

Conclusie. Joker is ongetwijfeld een professioneel gemaakte film met topacteurs. Maar raken doet hij me nooit en met de ideologische ondertonen zit het ook heiemaal fout. Never again.

De film is volgens mij vooral een soort van karakterstudie van het personage dat zich uiteindelijk

zal ontwikkelen tot de Joker. Door uiteenlopende toevalligheden wordt hij in die richting gedreven,

en op zich vond ik dat wel knap gedaan, met ook als leuk detail aan het eind van de film de keuze

tot de big smile op het gezicht.

Helaas werd ik niet warm of koud van het vertolkte personage door Phoenix, ook al doet hij nog

zo zijn best. Ik ging mij onderhand ook mateloos irriteren aan telkens weer het opzichtige gelach

van de man, neurotisch uiteraard, een nogal zielig gekweld iemand met uiteindelijk daarmee

een wel heel ridicuul tot stand komende metamorfose tot de uiteindelijke Joker.

Verder heeft de film behalve enkele redelijk gave scenes, visueel ook weinig te bieden. En vond

ik de film, zeker in vergelijking met de voorgangers, eentonig of zelfs saai. De bijrollen ook te

verwaarlozen. Dat vond ik ook nogal een beperking.

Nee, voor mij was dit allesbehalve een indrukwekkende film, en die bij mij vooral overkwam

als een krampachtige poging de voorgeschiedenis van de Joker weer te geven.

Ik heb nog nooit een Batman film gezien, enkel de tv serie uit de jaren 60 dus normaal zou een Joker film me totaal niet aanspreken. Hoewel het Joker personnage hier wordt gebruikt is dit geen Batman flm. Ik ben hem gaan kijken door de commotie die er rond deze film is ontstaan, met name hoe iedereen er een politieke boodschap in ziet, zowel links als alt right. In de Lage landen is misschien voorbij gegaan buiten een artikel in het progressieve De Morgen waarin er geklaagd werd dat er nog steeds teveel blanke mannen in films spelen, dit geïllustreerd door een foto van The Joker. In de VS is het echter de corporate media die volledig los is gegaan tegen deze film met claims dat de film zou aanzetten tot massa schietpartijen en dat het niet veilig is om naar een bioscoop te gaan waar deze film draait. Je kan op youtube een boel filmpjes bekijken over hoe we Joker zouden moeten interpreteren. Mijn neefje van 18 ging zonder voorkennis naar The Joker, verwachte een super hero film en kwam zwaar teleurgesteld thuis, begrijpelijk. Maar als je de hele context rond deze film eerst leest dan wordt het een magistrale aanklacht tegen de post moderne maatschappij waar sommige mensen buiten de boot vallen en tot waanzin worden gedreven, ook dikwijls aangevoerd door de media. Dit is Taxi driver voor de 21 ste eeuw. Prachtige cinematografie en soundtrack, beste Hollywood film die ik in een zeer lange tijd heb gezien. Why has JOKER touched a nerve? | Russell Brand - YouTube

Goede film. Maar het meesterwerk dat sommige er in zien, vond ik het niet. Phoenix gaat op in zijn rol, maar komt daarbij wel nu en dan wat geforceerd en een tikkie té theatraal op me over. Overigens, al is dit totaal niet relevant, moest ik met regelmaat aan Hans Teeuwen denken wanneer ik naar Phoenix zat te kijken.

De film ziet er verder goed uit. Niks vernieuwends, maar degelijk. Sfeervol maar weinig verrassend.

Kostelijk kostje.

De wellicht meest bekeken film van van het afgelopen jaar beleeft deze week zijn videopremière. De dvd's, blauwe schijven en 4K discs zullen als zoete broodjes over de toonbank vliegen. Zelfs in een tijd waarin on demand op eenzame hoogte staat en waarschijnlijk verantwoordelijk is voor het vrijwel volledig verdwijnen van piraterij. Het moge duidelijk zijn; Joker was een kassucces en zal dat nog een tijdje blijven.

Ondanks dat het grote publiek de film omarmde en hoofdrolspeler Joaquin Phoenix werd gezien als de drijvende kracht achter het fortuin, mag dit bovenal een tour de force van regisseur Todd Phillips genoemd worden. Deze had kennelijk zijn echte kunnen genegeerd en kwam tot nog toe vooral op de proppen met flauwe komedies, die eveneens gigantisch scoorden. Zijn kostje is definitief gekocht.

Vanaf het rode openingsscherm met het vervlogen Warner Bos. logo weet je dat de jaren tachtig ook hier hoogtij gaan vieren. Het decennium dat heden ten dage door bijna elke cineast wordt ingezet, doet hier gelukkig een stuk minder geforceerd aan. Een en ander heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat de jaren vijftig ook een belangrijke rol spelen en de setting Gotham is. Het levert een kostelijk geheel op.

De film is mooi geschoten en de donkere toon doet deze karakterstudie naar Batman's grootste vijand eer aan. Voor de fanboys en girls is dit natuurlijk een natte droom. Maar je zou ook kunnen stellen dat er wat minpunten te verdelen zijn. Zo schmiert Phoenix er lustig op los en wordt er nogal geleend van Taxi Driver en The King of Comedy. Twee films van Martin Scorsese met die andere hoofdrolspeler: Robert De Niro.

***½

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Waarschuwing: Joker 2019 is meer een drama-horror dan crime. Had er wat meer van verwacht.

Daar heb je het al. Wie zegt dat je de film niet misschien verkeerd interpreteert? De film geeft namelijk tussendoor een paar hints dat het zich misschien wel allemaal in zijn hoofd afspeelt, en het allemaal misschien niet daadwerkelijk gebeurt maar dat het allemaal zijn verbeelding is. Althans dat is een eventuele theorie. Vanaf het moment dan dat de stad achter hem ging staan.

Ik ben het echt absoluut niet mee eens dat Joaquin Phoenix een slechte acteur is. Joaquin Phoenix is 100% een top notch acteur. Hij heeft niet voor niets meerdere golden globes gewonnen

Op een voor mij uiterst beklijvende wijze beschrijft de film hoe pesten en een verknipte jeugd vol misbruik via intens verdriet tot grenzeloze haat kan leiden. Bij de lachsalvo's van "Joker" in het begin van de film lachte ik luidkeels mee. Later in de film ontlokte "Joker" met zijn lachbuien bij mij oprechte tranen van medeleven. In stilte schaamde ik mezelf gaandeweg dat ik aan het begin van de film luidkeels had zitten lachen. Joker huilde dan eigenlijk wanneer hij lachte. Prachtig en intens geacteerd en op de 4K disc heel erg mooi om te zien en daarom vind ik deze rolprent 5 sterren waard.

Ik herinner mij nog toen in 1989 de verfilming kwam van de nieuwe donkerdere Batman van regisseur Tim Burton met Michael Keaton als Batman deze film +16 werd gerated. Dit was toen voor een superhero-film ongezien en stuitte op heel wat kritiek, want hoe erg kon Batman zijn? We kenden toen enkel de softere TV-serie Batman en Robin met Adam West in zijn grijze Batmanpak. Wel dan is deze joker 10x gestoorder dan die verfilming. Deze film is grauw, depri en psychotisch. Je krijgt een beeld van een zieke geest, door de maatschappij uitgespuwd en uiteindelijk door zielsgenoten aanbeden als een soort goeroe. Batman is er niets meer bij vergeleken. Vind deze film zoveel dramatischer dat deze haast niet meer past in het Batman-universum, maar dit idee had men in 1989 nu net ook met de donkere Batman.

Om deze Joker dan opnieuw met Batman te confronteren zal deze ook fel moeten wijzigen anders gaat Batman in het niets op tegenover deze Joker. Geslaagd, maar geen film waar je happy van wordt, je bent gewaarschuwd...

Film op zich niet de allerbeste, maar wel een goede verfilming van hoe de Joker kan ontstaan zijn. Al meen ik mij uit de strips te herinneren dat de originele Joker ontstaan is door in een vat vol chemicaliën te vallen. Indien zo, dan klopt deze film niet met het originele verhaal. Maar voor een film is dat natuurlijk maar een andere twist. Hier geen sprake van superhero’s maar een menselijke verfilming van hoe iemand echt slecht kan worden. Geen echte typische DC Comics dus...

Dat Joaquin hiervoor Oscar 2020 beste acteur kreeg kan ik ergens wel begrijpen.

Pfoeeee wat een lange zit: langdradig, saai, geen actie....nee, dit was niet mijn ding.

Laat ik voorop stellen dat ik begrijp waarom deze acteur een oscar heeft gekregen, hij acteerde inderdaad bovengemiddeld goed. Toch had ik wel het idee 1.5 uur naar Hans Teeuwen gekeken te hebben, maar oke, op zijn presteerprestatie heb ik weinig aan te merken.

Laat ik het er maar op houden dat dit simpelweg niet mijn type film is. Om diezelfde reden ben ik ook niet dol op het Batman genre: het is mij allemaal veel te langdradig, met langzaam pratende karakters en donkere settings die ik na een paar minuten al wel weer beu ben.

Ik had persoonlijk ook veel meer actie en geweld verwacht, maar wellicht dat mijn verwachtingen ook verkeerd waren. Ik heb het wel vaker als het gaat om oscar-films...als alle experts aangeven dat de film fantastisch is, vind ik ze meestal juist helemaal niets.

Al met al was het verhaal verder prima, de uitwerking eigenlijk ook wel, en vandaar ook dat ik het absoluut niet ga betitelen als een flop of slechte film. Simpelweg niet mijn ding en om die reden dan ook maar in het midden gebleven qua score...2.5 ster.