Hereditary (2018)

Vreselijke film. Raakt kant nog wal

En jawel, daar is ie. Mijn eerste vijf sterren voor een horror.

Ik verwacht dat Hereditary het predikaat horrorklassieker niet lang kan ontlopen. Critici staan natuurlijk te popelen om indiefilms als dit van het label (al dan niet voorzien van het voorvoegsel 'instant-') te voorzien, zeker als het gaat om een debuut. Maar gezien de vele effectief omgebogen genre-elementen (badinerend ook wel cliché's genoemd), de uitvoerige investering in de emotioneel-dramatische component als wel de consequent cumulerende huivering als gevolg daarvan, is het niet moeilijk te voorspellen dat deze in retrospect het boegbeeld is gaan vormen voor een stroom aan navolgelingen.

Noem het een bevlekking door arthouse of bestempel de stroming (voorbarig) als elevated horror; de nieuwe benamingen zullen wat elitaire lading aan zich hebben kleven. Maar omdat Hereditary teruggrijpt op lang opzij geschoven elementen die elementair zijn voor een empathische vorm van griezel én zich ontdoet van goedkoop effectbejag dat het genre lange tijd uitgehold en tot op sterven na dood vercommercialiseerd heeft, is het ergens ook wel logisch dat de nieuwe etiketten zich willen onttrekken aan het low-culture-gehalte dat onlosmakelijk met horror verbonden leek te zijn.

Dat klinkt allemaal pretentieus, maar eigenlijk is wat Aster hier neerzet, even effectief als kinderlijk eenvoudig. Hij zorgt simpelweg dat we meevoelen met de protagonisten, voordat hij ze bestookt met ellende. Dat wil niet zeggen dat zijn middelen daartoe niet ook uit ellende kunnen bestaan. Hij lokt ons het gezin namelijk binnen met de dood van een van de familieleden en - zonder dat het verdriet gelijk overslaat - je voelt als kijker door de elegie van Annie wel haarfijn aan dat oma's leven een getroebleerd licht over haar en het gezin geworpen heeft, dat ook na haar dood zijn sporen zal nalaten. Hier en daar wat bevreemdende elementen (wat lacht die man vreemd naar Charlie), wat subtiele vooruitwijzingen naar latere tragiek (de noten-allergie van Charlie), maar met de begrafenis van oma word je als kijker bovenal de tragische belevingswereld van het gezin binnengetrokken: Peter die zijn bed niet uitkomt; Annie haar treurige grafrede; Charlie die de nacht in de boomhut heeft doorgebracht en vader Steve die het een beetje bij elkaar probeert te sprokkelen.

Dat het verlies uit de proloog zijn impact op het gezin heeft is duidelijk, dat het de kampen verdeelt over verschillende manieren van verwerkingen eveneens. Extra druk komt van de deadline die Annie opgelegd krijgt - en die haar voelbare stress oplevert. En net als je denkt te kunnen settelen in deze nu al wankele gezinsdynamiek - middels het feestje van Peter misschien zelfs denkt wat stoom af te kunnen blazen - slaat Aster met de dood van Charlie eigenlijk pas echt toe. Was de rouwverwerking eerder al verdeeld, ergens tussen de apathische Peter en hysterische Annie, bevindt zich dan het daadwerkelijke speelveld waar Aster vanaf dan zijn horror over heen kan uitstorten. Hij trekt het nog even lekker uit elkaar aan de eettafel waar, door een plotse tirade van Annie, gevolgd door de kalm terugkaatsende vraag van Peter, het gezin daadwerkelijk emotioneel ontwricht genoemd kan worden. Prachtige scene.

Zoals gezegd, het zijn geen nieuwe elementen die Aster daarna introduceert; we hebben het allemaal al eens eerder gezien. De waanbeelden, een creepy kind, een boekje met tekeningen, de séances, de nachtmerries en de occulte sferen waar alles steeds verder, steeds fantastischer in ondergedompeld wordt. Zijn geduldige investering in oprecht drama zorgt simpelweg voor voldoende voedingsbodem. Hij wordt daarbij enorm geholpen door een al even geduldige en beheerste cameravoering en een soundtrack die eens met recht verontrustend genoemd kan worden. De optelsom heeft bakken met sfeer als uitkomst, die - als je erdoor gegrepen wordt - daadwerkelijk onder je huid kruipt en daar tot het einde toe oncomfortabel kriebelend blijft zitten.

Af en toe moet er ontlading zijn, dat weet Aster ook. Daarom krijgen we lange tijd na het ongeluk nog eens het ontbindende hoofd van Charlie vol in beeld. Vliegt na alle krijsende onmacht van Annie plots Steve in brand. Wordt er na een van de weinige jumpscares onverwacht versneld middels een achtervolging. Het zijn kleine momenten waar Aster je op adem laat komen, om vervolgens de spanning weer op te voeren.

Dat hij voor het einde niet kiest voor volledige ontlading maar de afslag naar een occult zweverige fade-out neemt, zal niet iedereen kunnen bekoren; ik geloof heilig dat hij met het vermijden van een nauwsluitende logica of ontploffend bloedbad, de definitieve garantie op klassieke horrorstatus bezegeld heeft, zoals we die te zijner tijd ook aan bijvoorbeeld The Shining, Rosemary's Baby of The Thing meegegeven hebben. Een einde met ademruimte, een bezwerende openheid die we tot in het einde der tijden, met behoud van vraagtekens, kunnen in- en aanvullen met onze gevoelens en gedachten.

We worden weer eens betrokken bij de gebeurtenissen en personages van horrorfilms. Dat is uiteindelijk Asters grootste verdienste en hoe simpel het ook moge klinken, na herziening staat de effectiviteit ervan nog steeds als een huis. Een effectiviteit die voor mij een favoriet maar ingedut genre van nieuw elan voorziet. Waarvan ik hoop dat het veel navolging vindt. En wat mij tot de volgende uitspraak brengt - ik ga het gewoon zeggen: Hereditary is de beste horrorfilm die ik ooit heb gezien. 5*

Eindelijk weer eens een horrorfilm die echt horror durft te zijn, of beter: die het horror-genre opnieuw definieert. Je hoeft niet alles te laten zien...zeer suggestief en zonder goedkoop effectbejag kruipt hereditary langzaam onder je huid. De Cast is al geweldig, maar Toni Collette is echt in topvorm. Als ik de recensies mag geloven wordt dit een moderne horrorklassieker, terecht naar ik vermoed, want ik hou eigenlijk niet zo van horror. Hereditary betekent trouwens erfelijk, hoe toepasselijk!

Eindelijk weer eens een horror die veel inspiratie heeft gehaald uit het horror-film verleden en hier ook optimaal gebruik van maakt. Hereditary gaat door de erg menselijke manier van aanpak en het zeer indrukwekkende en hoge acteerniveau al snel onder je huid zitten, hierbij maakt de regisseur veel gebruik van geluiden, "rare muziek" en vooral(Net als wat classic horror ook vaak deed) veel gebruik van schaduwen en lichtinvallen.

De makers zijn duidelijk heel creatief geweest en proberen de meeste horror elementen ook met praktische effecten te verwezenlijken. Graag meer van dit soort creatieve horror films die af durven te wijken van de standaard en de "verwachting" van het grote publiek.

Hereditary durft anders te zijn en was voor mij hierdoor ook echt een aangename verrassing.

4*

Sfeervolle film die zeker mag beschouwd worden als een van de betere horrorfilms van afgelopen tijd. Ik hou van het mysterieus aspect. Film hoeft voor mij ook niet heel duidelijk te zijn,dat maakt het ontdekken achteraf nog een stuk leuker. Dikke 4 sterren!

Ging met hele hoge verwachtingen hier in, maar wat ben ik teleurgesteld zeg. Geen enkel moment in de film is het spannend, voorspelbaar is het 2,5 uur lang en dan hebben we het nog niet over het verschrikkelijk slechte einde gehad.. man man man wat een tijdverspilling deze film. 1 ster is nog teveel

Een wat vreemde maar beklemmende film. Het beste is om dit eerst en vooral als een film, een drama of thriller met wat horrorelementen, te bekijken en niet als een doorsnee horrorfilm. Goed geacteerd, vooral van Toni Collette als de moeder. Het zoontje is wel een beetje vervelend met zijn gegrien. Het gezinnetje vertoont ook veel realistischer gedrag dan de mensen in de meeste horrorfilms. Het enige wat ik wat vreemd vind is de snelle overgang die de moeder maakt van de seances te willen doen om haar dochter terug te brengen naar het besef dat er iets serieus is misgegaan en er een eind aan te willen maken.

Gaaf.

Eerste half uur is licht onschuldig, maar eens je het afgehakte hoofd in beeld krijgt is de film los en krijg je steeds vreemdere voorvallen voorgeschoteld. Weliswaar met drama als basis, maar toch met de nodige spanning en mysterie. Ondanks dat het subgenre zeker niet nieuw is voelt de film fris aan, iets wat Aster toch maar mooi voor elkaar krijgt. Ben benieuwd wat hij met Midsommar uit zijn hoge hoed heeft getoverd. Van mijn part mag hij lekker voortborduren op deze prent.

Film begint spannend. Maar na na de dood van het meisje kakt de film aardig in en word pas spannend het laatste half uur, waarbij het einde plots snel en afgeroffeld kwam.

Vrije wil en erfschuld. In 'Hereditary' (2018) is 't kleine stukje eigen verantwoordelijkheid misschien nog wel enger dan de wraakzuchtige moedergeest waar alles mee begint. Toni Collette in een hoofdrol is nooit verkeerd, maar hier zet ze een bijzonder intense rol neer als moeder die zich spiegelt aan haar eigen moederfiguur. Enerzijds een schuldgevoel omdat de mogelijkheid tot verzoening mee is gestorven, maar anderzijds de latente angst dat ze net zo zal worden als zij. Want is de grip die spoken uit het verleden hebben iets wat de personages zelf toelaten of zitten ze gevangen in iets wat groter is dan henzelf. Dit existentiële dilemma wordt fraai vormgegeven door de surrealistische shots waarin de poppenhuisjes als een soort droste-effect overlopen in de ruimtes waarin de personages zich bevinden. De schepper en de geschapene onontwarbaar van elkaar. Ik heb ook geen idee welke realisatie enger is: dat ze slechts pionnen zijn in handen van een metafysische macht, of dat elke terloopse beslissing potentieel catastrofale gevolgen kan hebben. Daarmee is het bizarre einde (hoe akelig en pervers ook) bijna geruststellend wanneer hun keuzevrijheid wordt ontnomen. In ieder geval geen tergend schuldbesef over de eigen rol in dingen.

Sinds dat ik de film in de bioscoop zag heb ik ‘m al een paar keer herzien en kan niet anders concluderen dat dit naar de volle 5 sterren moet. Wát een spookachtig sterke film blijft dit. Ari Aster als bestuurder neemt je mee op een wilde rit, waarbij hij continu aan het stuur trekt en je alle kanten op laat gaan, van wending naar schok. De film is visueel prachtig en stilistisch waanzinnig, terwijl de spanning twee uur lang te snijden is; zelfs - of juist - als je niet weet wat er nu precies aan de hand is. Zelden zie je zo’n sterke ijzige sfeer als hier. En ook de acteerprestaties blijven ongelofelijk, Toni Collette had elke filmprijs in de wacht moeten slepen die beschikbaar is voor deze rol. Maar ook de rest van het gezin is sterk, met een goede rol van Jesse Klaver (alleen zijn gehuil werd een beetje lachwekkend, soms) en Milly Shapiro is ook heerlijk creepy. En arme Gabriel Byrne. Arme, arme Gabriel Byrne.

5 sterren!

Toen ik deze film opzette had ik het niet verwacht, maar Hereditary is voor mij de interessantste, en eigenlijk gewoon de beste, horrorfilm die ik ooit heb gezien (en ja, ik heb er veel gezien). Wát een film zet Aster hier neer. Vanaf minuut één hangt er zo'n ontzettend onheilspellende en mysterieuze sfeer; het kroop vrijwel meteen onder m'n huid. Aster heeft bizar veel oog voor detail, waardoor je 2,5 uur lang getrakteerd wordt op verborgen kleine details en onopvallende easter eggs; denk bijvoorbeeld aan naakte cult members in en rondom het huis, symbolieken en tekeningen die refereren aan King Paimon, maar ook regelmatig een vreemde bass op de achtergrond die op een of andere manier behoorlijk creepy overkomt .

De film bouwt in principe rustig op - lees: in het laatste half uur wordt de horror een stuk explicieter - maar desondanks verveelt het geen seconde. De verhalen rond de overleden oma zijn niet zozeer origineel maar leggen wel een goede basis voor de rest van het verloop van het verhaal. Wat er na een half uur gebeurde met Charlie zag denk ik niemand aankomen, en wat wordt het rouwproces van het gezin prachtig in beeld gebracht. Uitmuntend acteerwerk van Toni Collette, waar ik sowieso altijd al fan van was. Buitengewoon veel diepgang voor een horrorfilm, en deze diepgang zorgt ervoor dat de latere gebeurtenissen zoveel meer impact hebben dan in een doorsnee film.

Fijn ook dat er nog steeds horrorfilms worden gemaakt die het niet moeten hebben van jumpscares. Hereditary is één en al mysterie, sfeer en duisternis. Deze film bleef nog dagenlang in m'n hoofd rondspoken.

Wow. Betrapte me erop dat ik een paar keer mijn ogen dicht kneep omdat de spanning wel van een hoog niveau was.
Typische hate it or love it film, en ik ben er weg van! Camera- en acteerwerk zijn subliem.
Vond het wel moeilijk om de overgang te maken van een realistische film naar toch een sci fi tintje waar de moeder in de muren hangt en zwevend haar eigen kop eraf 'zaagt'. Ik dacht en had ook stiekem gehoopt dat het einde niet het einde was, maar dat er door middel van symboliek en dergelijke toch nog een ander verhaal achter schuilde. Bijvoorbeeld dat het bleek dat de hele familie aan een geestesziekte leed op de vader na en het dus allemaal in hun hoofd afspeelden. Maar nee... ik zat aardig fout

Dacht wat plotholes te hebben ontdekt, maar moet hem voor de zekerheid nog een keertje kijken. Vond het namelijk wel heel erg toevallig voor het verhaal dat Charlie haar hoofd verloor tijdens dat ongeluk. Was dat dan ook het werk van Promiam? Dat zat me alleen nog niet lekker. En wat gebeurde er met Peter in de klas? Voordat hij zijn hoofd tegen de tafel beukte? Waarom? Waarom het lichaam schenden? En waarom stond zijn gezicht zo? En heb het gevoel dat er nog een verhaal ontbreekt Waarom de moeder die miniatuurhuisjes bouwde. De openingscene hintspeelde hier wel op. Vandaar dat ik dacht dat alles 'gewoon' in het hoofd van de moeder afspeelde. Ach.. zoveel vragen. Ben nu wel overtuigd dat ik waarschijnlijk iets over het hoofd heb gezien. Dus nog maar een keertje kijken!

Ik hoopte dat deze film niet al te occult was, want daar houd ik niet zo van. Helaas!

Op een paar tussenstukken na was de spanning om te snijden, creepy en duister.

Toni Collette is fantastisch gecast, de soundtrack is sterk, sfeer en camerawerk dik in orde.

Voor mij geen herhalingsgevaar, te creepy voor mij. *3.5

Herzien maar niet omdat ik 'm destijds in de bioscoop zo goed vond maar omdat ik mij destijds zo stoorde aan de etensgeluiden van het publiek dat ik dacht dat ik de film daarom op het einde niet begrepen had. Maar ... om eerlijk te zeggen leverde de herziening voor mij weinig op. Ik ben na afloop in ieder geval niets wijzer geworden. Goede acteerprestaties van die geflipte familieleden dat wel maar oh wat oogden die gasten lelijk. Op visueel vlak had deze film verder voor mij ook niets bijzonders. Ondanks dat de film mij wel de nodige schrikmomenten bezorgde is dit een film die ik toch heel snel vergeten zal zijn. Een derde kijkbeurt zal er voor mij daarom ook verder niet inzitten.

Waardering: 2,0* na herziening

Een volwassen, wat intelligentere horror/drama film type filmhuis. Waanzinnig goed geacteerd, vooral Collette is bizar sterk. Verhaal sterk, sfeer ijzingwekkend, dialogen top, opbouw top, tempo top, Muziek sterk, eigenlijk alles is goed. Geweldig debuut van Aster. Een van de griezeligste films die ik heb gezien.

Een film die eng door het emotionele aspect, de muziek, de opbouw regie. Voor mensen die denken dat een horror film alleen goed is als je een paar keer schrikt (want schrik is eng ) is deze film niet bedoelt. Die zijn beter af met The Nun ofzo.

Sterke film met een fijne cast en wat ziet het er allemaal fraai en fris uit in deze horror.

Toffe toch wel levensechte personages en een intrigerende plot.

Aanrader wat mij betreft in het aanbod van recente films.

Deze Drama / Horror (zeker in deze volgorde en niet andersom) film van regisseur Ari Aster (van wie ik vorig jaar al "Midsommar (2019)" had gezien en dat is eveneens een Drama / Horror film) lag al een tijdje bij mij op de plank en gisteravond heb ik hem dan eindelijk gekeken. "Hereditary" is geen Horror film in de traditionele zin, iets wat vandaag de dag juist in diens voordeel werkt. Naast "It Follows (2014)", "The VVitch: A New-England Folktale (2015)", "The Babadook (2014)", Mother! (2017)", "I See You (2019)" en Midsommar (2019) is dit zeker ook een waardevolle aanvulling voor de lijst met Horror films die een "arthouse" laagje hebben.

Kort door de bocht draait het in dit verhaal om het gezin Graham, bestaande uit vader Steve (Gabriel Byrne), moeder Annie (Toni Collette), zoon Peter (Alex Wolff) en dochtertje Charlie (Milly Shapiro), dat een tragisch ongeluk moet verwerken m.b.t. één van de gezinsleden en vervolgens ook nog te maken krijgt met boosaardige en bovennatuurlijke krachten.

De film start met een begrafenis. Oma Ellen (Kathleen Chalfant) is overleden en het gezin Graham moet afscheid van haar nemen. In de speech die Annie geeft, vertelt ze dat haar moeder een teruggetrokken bestaan leidde en dat ze een moeizame band had met haar moeder. Als de familie terug naar huis gaat, blijkt dat de geest van oma nog steeds in het huis ronddwaalt. En dan is er nog haar eigen dochter Charlie, een 13-jarig kind met autistische trekjes en een notenallergie dat oma's lievelingetje was. Langzaam maar zeker komen er scheuren die de familie uit elkaar trekken. Oma's erfenis is niet wat ze hadden verwacht en ook wordt al gauw duidelijk dat ze nog niet klaar was op deze wereld..

"Herenditary" staat als een miniatuur-huisje en met een trage opbouw (maar nooit saai) wordt het verhaal spannend gebracht. De film is met veel zorg en liefde in elkaar gezet, zoals Annie miniatuur-stillevens in de film creëert. Annie is een kunstenares met een moedercomplex, die miniaturen van huizen en objecten maakt. Deze objecten geven een fantastische sfeer aan de film.

"Herenditary" is prachtig en sfeervol geschoten en leunt veel op de solide Gabriel Byrne en Toni Collette en toch zeker ook de talentvolle Alex Wolf als zoon Peter, die door schuldgevoelens overmand wordt. Toni Collette en Alex Wolf dragen deze film ook en een Oscarnominatie voor Toni Collette zou niet hebben misstaan voor haar rol als de verstrooide en bijna labiele (ze wordt langzaam gek van alles wat haar en haar familie overkomt maar door niemand geloofd wordt) moeder en ze schittert met name bij de scène aan de eettafel met haar gezin. Ook bezorgde ze me op het einde voor een koude rilling door het lichaam (de scène waarbij ze opeens in beeld verschijnt en achter Peter aanrent) en die heb ik al een lange tijd niet meer gehad tijdens het bekijken van een film.

"Hereditary" doet het ook goed als familiethriller en de chemie tussen de vier gezinsleden is pakkend en de dynamiek is misschien wel interessanter. Het boeit wat hen overkomt, wat ze elkaar aandoen en tegen elkaar zeggen. Je geeft om ze. En als het dan letterlijk van kwaad tot erger gaat leef je met ze mee. De film durft ook veel te laten zien en een aantal beelden (zoals het onthoofde hoofd van Charlie dat tijdens het rijden in een auto tegen een paal terecht komt) staan na afloop op je netvlies gebrand, maar is tegelijkertijd ook subtiel en haast voorzichtig.

Er hangt vanaf het begin een gespannen sfeer, wat benadrukt wordt door het familiedrama dat zich tegelijkertijd afspeelt. In de laatste circa 15 minuten gaat het verhaal helemaal los in bovennatuurlijke elementen en horror en daarbij zal je het snelle kloppen op het zolderluik door moeder Annie (dan is Toni Colette ook het meest hysterisch) met haar hoofd niet snel vergeten en haar hoofd zaagt ze er niet veel later ook af met een draad.

Technisch is er weinig aan te merken op "Herenditary". Ari Aster legt zorgvuldig een puzzel uit, welke je uitnodigt na te denken hoe het verhaal zich zal ontvouwen. In de ruim twee uur durende film neemt hij wel misschien wat teveel tijd voor de opbouw, waardoor het einde misschien gehaast en onsamenhangend overkomt. Maar het is wel een sterk, creepy en verrassend einde.

Al met al is "Herenditary" uiterst sfeervol, onderhoudend, spannend, gedetailleerd, goed opgebouwd, goed geacteerd en en het doet wat je van een horror verwacht.

Vandaag maar weer gekeken omdat ie op tv kwam. Net als in 2018 kon de film mij niet erg bekoren. Iedereen zun eigen mening, maar dit is absoluut geen horror film. En zeker niet de beste van dat jaar. Tis geen slechte film maar ik betrap mijn eigen erop dat ik telkens wegzap naar ziggo. Maarja, dat spaans voetbal is ook maar saai, dus ik heb de film wel uitgekeken. Al die lovende recensies ten spijt, ik kan er helaas niet in meegaan. Het is een leuke film om te kijken, maar das dan ook het enige. Heb in ieder geval niet gehuild na afloop.

Na het lezen van de uitleg van waar Hereditary eigenlijk over gaat, heb ik begrepen dat het een film in het genre Rosemary's baby is. Helaas zijn de aanwijzingen voor de een of andere cultus zó subtiel en vluchtig dat veel daarvan me ontging. Doordat je (ik tenminste) niet kunt volgen wat er gebeurt en er weinig schrikeffecten zijn, is de film niet spannend. Voor mij kwamen de momenten die eng zouden moeten zijn tamelijk plotseling uit de lucht vallen en sprong de film van de hak op de tak, waardoor het geheel een verzameling van absurde gebeurtenissen is geworden. Jammer! Had er een (mini)serie van gemaakt met meer verdieping en het had lekker griezelen kunnen zijn.

Wow, wat is dit een fantastische horrorfilm!

Deze film is als je het mij vraagt bijna perfect. Collette speelt ge-wel-dig als gestoord wordende moeder, de scène aan de eettafel is een prachtig voorbeeld, verschrikkelijk knappe scène. En dan Steve als vader die zijn gezin bij elkaar probeert te houden, de puberale Peter en het ongelukkige lot van Charlie dat niemand zag aankomen, ik heb me het leplazerus geschrokken!

Ook heel fijn dat deze film het niet hoeft te hebben van de jumpscares. Dit is by far een van de beste horrorfilms ( Na The Shining natuurlijk, duh ) die ik heb gezien en ik was dus erg blij dat ik het gemiddelde van 3.24 naar een 3.25 kon brengen, maar toen kwam jackie die het weer naar beneden hielp, dus daar heeft de film weinig aan gehad.

Jezus,

Het is lang geleden dat ik me zo aan een film (lees: personages) geërgerd heb. Onderhond noemde al Toni Collette, maar Alex Wolff is nog veul erger. En dan iedereen de acteerprestaties maar prijzen nou schiet mij maar lek. Mijn hemel. Het begint allemaal nog vrij aardig: Beetje creepy meisje, grommend sounddesign, maar eigenlijk na Charlie de pijp uit ging (wel een tof moment overigens) werd het echt vreselijk.

Nu heb ik sowieso een hekel aan huiselijk drama (elkaar de schuld geven van dingen/onzinnig discussiëren) maar wat Ari Aster hier neerzet spant de kroon. Toni Collette janken/schreeuwen (vooral die scène wanneer ze met z'n drieën avond eten is echt schrijnend) maar Alex weet zelfs daar nog doodleuk een schepje bovenop te doen tijdens de droomscene "you trieed to killl me whyyyyyyyy oh whyyyyyy" jank jank (tis een droom maar tyf op zeg) maar daarna tijdens de seance is hij (net als Collette) ook vreselijk met z'n "Staaaaawwppp staaaawwwpp it noooowwwww pleeeeeeasseee" en zelfs mensen die deze film slecht beoordelen komen dan nog met "goede acteerprestaties".

Naja zal wel aan mij liggen, maar trek dit errug slecht. Midsommar was erg fijn in ieder geval, hopelijk gaat Ari Aster in Beau is Afraid meer op die tour verder want dit was echt vreselijk. Overigens wel jammer, want Ann Dowd vind ik (met name) door haar rol in The Leftovers echt geweldig. Speelt hier overigens ook prima.

1*

Waar Donnie Darko een meesterlijke balans vindt tussen donker en licht, komt dit drama nergens uit de duisternis, waarmee het een zware beproeving wordt om de verknipte personages te blijven volgen, als kijker. Neemt niet weg dat er erg goed geacteerd wordt, dat de geluidseffecten pico bello zijn, en dat er beeldtechnisch evenmin iets op aan te merken valt.

Het einde (ontknoping?) vond ik wat tegenvallen, maar al met al een uitermate boeiende kijkbelevenis.

Flauw.

Wat begint als een volbloed drama (met hier en daar wat naargeestige dingetjes zoals dat dochtertje dat duiven de kop afknipt), verandert slechts geleidelijk aan in horror. Niet bepaald horror van de bovenste plank, want die slechte entiteiten heb ik intussen wel gezien, en dan ben ik nog geeneens iemand die vaak horror kijkt.

Hereditary, best kundig geregisseerd met een traag tempo, komt niet verder dan overgenomen lichamen die ergens in een donker hoekje tegen het plafond in een gymnastenpose wachten om iemand uit z'n vel te doen schrikken. Op deze manier had het beter dat bevreemdend rouwdrama gebleven. De horror valt m.i. door de mand. Ari Aster heeft zich daar later met Midsommar wél mee getoond. Deze poging is simpelweg te flauw.

2