Midsommar (2019)

Zucht... onderbouw ik ‘t, is ‘t alsnog niet goed. Net wat ik eerder al dacht, als het niet strookt met jouw mening is ‘t bij voorbaat al niet goed. Ik ga weer even Netflixen (zonder chill). Ik laat ‘t je wel weten wanneer ik weer een halve ster uitdeel. Tot dan!

Gisteren weer herbekeken. De film wordt na elke kijkbeurt deprimerender en grimmiger. De keuze van aster om elk personage uiterst onsympathiek te maken is gedurfd. De enige die aardig lijkt, is de zweedse uitwisselingstudent, maar daar kom je snel op terug. Persoonlijk beleefde ik de film met het uiterst vervelende vriendje die plagieert en waarmee geen redelijk gesprek gevoerd kan worden.

Zijn vriendin die extreem getraumatiseerd is, is ondanks haar verlies een blok aan de been: vooral die van de kijker. Achteraf blijkt ook waarom. Wat een secreet zeg.

De Engelsen zijn de enige karakters die normaal zijn en vluchtgedrag vertonen terwijl de amerikaanse millennials totaal machteloos staan tegenover zichzelf, elkaar en de Zweedse evil death cult (die f*cking realistisch) en hun voodoo, toverdrankjes, gelieg en geweld.

Het midzomerlicht is werkelijk briljant. Ondanks het feit dat de locaties / decors ‘nieuwbouw’ zijn, geven ze een authentiek scandinavi-sfeertje.

De naieve kunstwerken zijn fantastisch. Niet dat het slachtvolk ze leest. Doen ze dat (soms) wel dan landen de letterlijke betekenissen niet. Over het decor gesproken, op tv zag ik een item over flatearthers, die hebben een alternatieve cirkel, the dome, met aan de randen van de dome grote ijsschotsen (ipv de klassieke globe). Dit decor lijkt daarop (bosrand ipv ijs): een dome.

Anyway: very very nice

Mooi altijd. Dat iemand zichzelf filmkenner beschouwd omdat diegene veel films gekeken en cijfertjes gegeven heeft. Alles is een kwestie van smaak. Jij kunt wel onder de indruk zijn van vernieuwend camerawerk, maar iemand anders wil alleen maar schieten tieten helikopters.

Over de film: saai. Alsof ik naar een afstudeerproject van een gemiddelde mbo4 klas zat te kijken.

Dan heb je hem toch niet helemaal gesnapt hoor want het ging over twee studenten die d.m.v hun Master Thesis op de cultuur van deze Zweedse culturele natuursamenleving wilden gaan afstuderen.

Pfff.....

Als ze dan eenmaal in Zweden zijn is de film uiterst langdradig, is het verhaal flinterdun en voorspelbaar en, en dat is het meest ergerlijke, zijn de beelden strontsaai.

Twee uur lang blauwe lucht, bloemetjes, groene weide en huppelende meisjes, af en toe met een goedkoop horrorachtig scenetje afgewisseld.

Zo vreselijk eentonig dat het in mijn geheugen geëtst is en ik het waarschijnlijk nooit meer vergeet. Dát is horror.

Deze eindelijk ook eens bekeken en ondanks dat de film meer dan 2 uren duurde, bleef het toch boeiend om te blijven kijken. De film moet het toch vooral van de sfeer hebben. De cast deed het ook prima en visueel zag het er ook goed uit.

Een wat ander soort horrorfilm dan gewoonlijk, maar desalniettemin de moeite om gezien te hebben.

Een film die vooral leunt op de grimmige/ongemakkelijke sfeer en de afwisseling tussen mooie natuurbeelden en de grafische 'gore' beelden die af en toe langskomen, zonder hierin te vervallen in Saw-achtige praktijken. Vrijwel de gehele film is gebaseerd op gebruiken uit de Scandinavische mythologie. Ik keek deze film samen met iemand die runen kan lezen en hier veel kennis van heeft, doordat hij de verhalen rituelen en hieruit kent wist hij constant te voorspellen wat er met de mensen in de film ging gebeuren en dit kon hij vooraf ook uitleggen. Voor mij maakte dit de film wat sterker, omdat het wat meer verklaart over de acties van de personen in de film. Nergens in de film word uitgelegd waar de acties van de sekte precies op gebaseerd zijn, wanneer je weet dat dit oude gebruiken zijn uit een ver vervlogen tijd maakt dit de film een stuk sterker en de sekte die deze gebruiken naar het heden trekken gelijk een stuk zieker.

Voor de visueel ingestelde kijker een interessante film, de opstart van het verhaal vond ik wat zwak, maar wanneer de groep hoofdpersonen eenmaal in Zweden aankomt start de film pas echt en kan het genieten van de beelden beginnen. Door het tempo, de afwisseling tussen de mooie beelden van natuur en architectuur en beelden die op zijn zachtst gezegd minder fijn zijn om te bekijken (denk hierbij aan American Horror Story, met name S1), weet de film een naar onderbuikgevoel te creëeren en door de vele tekens, runen en vage uitspraken weet de film een mysterieuze sfeer te scheppen. Echt horror wordt het nergens en voor mij is het einde een beetje een anticlimax, ook vind ik het jammer dat niet elke gedachtegang achter het handelen van personages verder wordt uitgediept en ik had in het laatste half uur/uur graag wat meer dialoog gezien. Een film waar denk ik zeker een publiek voor is die er 4-5 sterren voor over heeft, maar meer dan 3 wordt het voor mij niet.

Wat een ongelofelijk fijne herziening was dit!

Ik ben deze keer gegaan voor de bijna 3 uur durende director's cut. En ja deze cut kan ik ook van harte aanraden voor de liefhebbers. Deze film vloog weer vooruit en het was super enerverend. Het gaat nog een stukje dieper en laat nog een extra ritueel zien. Het enige minpuntje was misschien dat het wat teveel bleef rondcirkelen rond de relatie van Dani en Christian, waardoor het soms op dat gebied wat eenzijdig was. En toch leer je ook weer wat extra's bij in de lange versie.
Maar het extra ritueel is bevreemdend als hel en een intensief kantje. En knipoogt ook op het einde naar wat er met Connie gebeurt is.

De werken van Ari Aster zijn duidelijk niet voor iedereen. Ik heb vaak het gevoel de film heel anders te ervaren dan de vele reacties die ik lees en hoor. Deze film zit gewoon bomvol voor een oplettende kijker. En dat draagt enorm veel bij aan sfeer en achtergrond rond deze gemeenschap.
Het is ook een onderwerp wat mij enorm boeit, ik hou gewoon van sektes en bevreemdende gemeenschappen, met hun heel eigen overtuigingen, rituelen.
Natuurlijk vergroot deze film het uit, tot het onsubtiele aan toe. Maar Aster weet deze film zo cool aan te kleden, zo kleurrijk te maken en laat je even wonen in dit stukje ongekend grondgebied.

A24 brengt horror weer terug in een boeiende vorm, zonder jumpscares, onnodig saaie uitgemolken plots of vreselijk uitziende CGI creaturen. Het brengt emotionele horror op de markt.
Robert Eggers en Ari Aster zijn voor mij de 2 regisseurs van het moment! En ik kijk enorm uit naar nieuwe projecten.

4.5*

Vreselijk. Ik twijfelde vooraf al wel of ik deze film zou kunnen waarderen. Achteraf is het antwoord volmondig nee.
De setting is prachtig en de acteurs doen het prima. Maar daar houdt het positieve voor mij wel op.

Ver aan het begin ligt het er al dik op dat de Amerikaanse vrienden als slachtoffers naar het Zweedse Härga worden gelokt door hun "vriend". Maar voor dat Midsommar je eindelijk laat zien wat je eigenlijk al wist, moet je eerst door bijna 2 uur arty-farty rituelen, overal getekende hints en absurdistische zijsprongen heen. De enige 2 karakters die geloofwaardig zijn houden het het kortste vol en de domheid van sommige anderen is ronduit irritant. En dat zijn verschillende van de domweg hysterische scènes trouwens ook.

Alsof je lukraak naar een willekeurige, bizarre droom van een ontspoorde mental patient zit te kijken. Sommigen vinden dat blijkbaar vermakelijk. Ik totaal niet.

Even een vraagje: waar kan ik de directors cut bekijken?

Op het gegeven van horror bij klaarlichte dag na, kan je zeggen dat alle losse elementen van Midsommar misschien niet heel verrassend zijn. Maar dan laat je buiten beschouwing dat het hem juist zit in de combinatie van dingen. Centraal staat zowel de geloofwaardig uitgewerkte relatie tussen Dani en Christian enerzijds (fraaie openingsscène!) en de macabere sekte-rituelen anderzijds. Ook de vormgeving heeft Ari Aster prima voor elkaar, niet in de laatste plaats de muziek. Ja, vond het echt goed, ruime 3,5.

Ik ging eigenlijk vragen of er soortgelijke films waren als Midsommar, maar aangezien er 61 mensen met mij erbij het over The Wicker Man hebben, weet ik alvast al wat ik moet kijken.

Later nog recensie voor deze film en Hereditary. Maar het zijn twee topfilms. Hereditary is de beste horrorfilm in jaren en dit is zelfs nog beter. Ik ben nu wel benieuwd naar The Wicker Man. Het is een thema dat me enorm boeit, misschien wel het meest.

Hup hup dan

Die Ari Aster kan er wel wat van, horror filmpjes maken. Ga zo door, eindelijk wat meer horror van niveau in plaats van jump scare meuk. Samen met Flanagan en Wann toch wel de reden dat het genre weer een niveau heeft gekregen.

Dat is niet helemaal waar, zie insidious. Het gaat voornamelijk om de valse jump scares. Stilte neemt toe, camera panned naar links en bam, recht kom het vriendje aanzeilen met een hoop over te top herrie. Bij bijvoorbeeld insidious was er ook echt iets om bang voor te zijn. Niet 'hard geluid'. Daarnaast is hij niet bepaald afhankelijk hiervan om een film griezelig te maken. Dat is bij een hoop mindere regisseur wel anders.

Ook vergelijkbaar om verschillende redenen: The VVitch, The Lodge, Schrooms, Children of the Corn, Rosemary’s Baby, The Omen, Calvaire, Calibre.

Allemaal films die het vooral van hun sfeer moeten hebben en soms een sektarisch. tintje hebben.

Had deze gepland te kijken op Netflix, gooien ze hem morgen eraf, daarom nu de kans gepakt.

Leuke semi-remake van het betere The Wicker Man (al hadden meer mensen dat door), maar net niet wat ik ervan had gehoopt. Deze film heeft vooral opbouwissues. De setting gaat iets te vaak op en neer tussen maf, sinister en eng, maar helaas ook weer terug en dat trok me regelmatig uit de film en maakte hem bij momenten wat niet al te geloofwaardig. Leuk en Fis maar niet de openbaring waar ik wel een beetje op had gehoopt.

Wel veel fijne lange shots.

Ben wel een beetje benieuwd wat de gevolgen zijn voor de Amerikaanse denkbeelden over Zweden Worden Zweden de nieuwe haaien, die nog steeds niet over hun imagoprobleem sinds Jaws heen zijn.

Bagger, Heel veel moeite gehad met uitkijken.

1 ster voor de moeite dan maar.

Ik heb niet alle berichten gelezen, maar is het niemand opgevallen dat de film overduidelijk niet is opgenomen rond 21 juni in Zweden? Te zien aan het licht, kleur van het gras, de beginnende herfstkleuren. Nogal storend als de titel (Midsommar), het verhaal en ook sommige dialogen hier naar verwijzen.

Blijkt de film opgenomen te zijn in Hongarije in augustus, september en oktober. Af en toen lijkt het alsof men geprobeerd heeft dit te herstellen door gebruik van kleurenfilters en dergelijke, maar dat is niet goed gelukt.

Een hele rare film.

Ik heb vele horror films gezien maar dit viel toch echter heel erg tegen.

Het acteer werk was goed en de beelden ook, daarom heb ik helaas de film tot aan het einde door gekeken.

Wasted of time, waar heb ik in hemelsnaam naar zitten kijken?!

Ik denk ieder z'n smaak.. Misschien moet je wel eerst een paddo trip hebben om naar deze film te kijken.

Wat een VRESELIJKE slechte film. Weer zo'n eentje die gedragen wordt door zogenaamde 'filmcritici'. Die het allemaal weer 'art' en 'kunstzinnig' vinden. Zo'n 'filmhuis' film. Nou, daar prik ik gewoon doorheen.

Het verhaal is oliedom, saai en totaal niet spannend of eng. Die gasten gaan naar Zweden en gelijk aan de drugs. Dan zien ze allerlei rare mensen dansen, gek doen en blijven maar hangen. Ga toch gelijk naar Stockholm of een andere trendy stad in Zweden zoals Gotenburg. De rituelen moeten schokkend zijn, maar als doorgewinterde horror fan, zijn het maar erg saaie 'kills'.

Het was zonde van onze prachtige witte donderdag avond. We hadden beter naar de teletubbies kunnen kijken. Die sekte is veel spannender en griezeliger dan dit prularia.

A total waste of time. Waarom heb ik mezelf dit aangedaan. Een zieke film uit een ziek brein. Gaat nergens over. Dat is mijn mening en daar zult u het mee moeten doen.

Het controleverlies van een buitenstaander. In 2019 was ik met een vriend op het Siyahafestival in Oase Siwa. Dat is een Egyptische oase-gemeenschap tegen de Libische grens, waar bedoeïenen en berbers bij elkaar komen voor een jaarlijks verzoeningsritueel. Overdag eten ze een gezamenlijke maaltijd, maar het hart van het gebeuren is een ritueel gebed in de avonduren. In de binnenste ring bepalen ingewijden van het ritueel het tempo, middels hun religieuze incantaties en energieke dansbewegingen. In de kringen eromheen andere dorpelingen die aanhaken bij de bezwerende herhaling. De buitenste kringen zijn voorbehouden aan buitenstaanders (toeristen of expats) met interesse in deze traditie. Tussen de mensenmassa's lopen een soort scheidsrechters met een wierookbrander en een stok. Met harde keelklanken en vervaarlijke zwaaibewegingen manen ze individuen uit de groep tot collectieve volgzaamheid. Niet zelf nadenken maar luisteren en in de pas lopen.

Net als in 'Hereditary' (2018) bouwt regisseur Ari Aster verder op thema's als predestinatie en vrije wil. In zijn vorige film kwamen verschillende familieleden tot de gruwelijke realisatie dat zij als een speelbal zijn in handen van een metafysische aanwezigheid. Wie is het individu zelf nog wanneer onzichtbare machten op de achtergrond souffleren? De spoken in 'MIdsommar' (2019) zijn abstracter en minder tastbaar, maar openbaren zich doorheen een verzonnen mythologie rond een Zweeds midzomerfeest. In de kleurrijke panelen met heidense sfeertaferelen. In de riten en gebruiken waarmee de dorpelingen vorm geven aan hun eigen samenleving. Voor mij gaat 'Midsommar' (2019) over dat unheimische gevoel wanneer je zelf een buitenstaander bent en een (al dan niet ingebeelde) vijandigheid voelt vanuit die anderen. De specifieke combinatie van fascinatie naar het onbekende, een verlangen om te willen begrijpen en een sluimerend onbehagen. Want wat is jouw eigen invloed wanneer er steeds een vertaalslag moet worden gemaakt om er vat op te krijgen? En wanneer versluieren cultuurverschillen dat er iets plaatsvindt wat grensoverschrijdend of zelfs schadelijk is?

Ik ben een horrorliefhebber van de bovenste plank, maar ik was bang dat ik een ernstige ziekte zou krijgen van deze film. Omg.

Het begon positief met die zelfdoding, maar het duurde niet lang voordat ik dacht: ben ik overleden en in de hel beland?

vindt het geen horror maar heeft me wel geboeid tot het einde en me met een k*tgevoel achtergelaten,

en als dat een film met je doet moet hij toch wel goed zijn