menu

Midsommar (2019)

mijn stem
3,42 (576)
576 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Horror
147 minuten / 171 minuten (director's cut)

geregisseerd door Ari Aster
met Florence Pugh, Jack Reynor en Will Poulter

Christian is uitgekeken op zijn relatie met Dani. Zijn vrienden stimuleren hem om het uit te maken, maar dan gooit een tragisch incident roet in het eten. Als Christian en zijn vrienden vervolgens afreizen naar een afgelegen gemeenschap in Zweden om daar de zomer door te brengen, voelen ze zich genoodzaakt om Dani mee te vragen. Eenmaal in Zweden, raakt de groep betrokken bij rituele praktijken die voor hen totaal onbegrijpelijk zijn.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=mhJEO202rDg

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van marsie
3,5
geplaatst:
Maffe film, duurt lang, maar mijn aandacht is geen minuut weggeëbd. Je kunt je bijna niet voorstellen dat deze sektes bestaan. Vond hem beter als Hereditary

avatar van Woland
4,0
geplaatst:
Midsommar was wel een film waar ik heel erg naar uit keek. Ari Aster leverde vorig jaar een erg puike horror af met Hereditary, en aan de trailer te zien leek hij nu in horror-achtige sferen te blijven. Het plot van Midsommar is simpel, het is vrij letterlijk The Wicker Man in Zweden. Nu is The Wicker Man een film die ik héél hoog heb zitten, en ik kan alvast verklappen, zo hoog komt Midsommar niet - ik heb er toch wel een paar kleine probleempjes mee.

Er bevalt me ook heel veel wel aan Midsommar, hoor. De setting is bijzonder fraai, en Aster levert visueel ook wederom een hele sterke film af. De sfeer op de commune en de wat vreemde rites en gewoonten die steeds verder escaleren, het ziet eruit als een plaatje en er zitten prachtig gefilmde scenes in. Met ook een paar scenes die er best inhakken, zoals de rituele zelfmoord en de blood eagle van Simon. En hoewel de film wat aan de lange kant was, heb ik me daar ook niet heel erg aan gestoord.

Waar ik wat meer problemen mee had, is dat het qua plot toch wel heel erg voorspelbaar is, en eerlijk gezegd, ook niet supersterk in elkaar zit. Natuurlijk, het basisgegeven is erg leuk, maar ik vond de verschillende karakters niet heel logisch of natuurlijk acteren - het kwam vaak op me over alsof ze dingen deden om het plot maar naar de van te voren bedachte climax toe te laten werken. De inbraak van Josh in de kerk, het complete gebrek aan reactie op het verdwijnen van Mark, alles van bijkarakters Simon en Connie, het gemak waarmee ze meegingen in de riten (ondanks hun gedrogeerdheid), het onontdekte bestaan van zo'n cultus en hun mensenoffers, de manier waarop Dani opging in haar 'nieuwe familie', zelfs met wat supsension of disbelief geloofde ik het allemaal niet zo. En Aster is ook niet heel subtiel in zijn plotontwikkeling, vaak maakt hij al snel duidelijk waar het later in de film naar toe gaat (minus zo af en toe de de rare details van de verchillende rites), en dat stoorde toch wel een beetje.

Maar ondanks dat er weinig verrassing in zit, heb ik me toch aardig vermaakt. Het was een visueel feestje met een hele toffe sfeer die behoorlijk in mijn straatje ligt. Stiekem lagen mijn verwachtingen misschien toch te hoog, en die hele hoge verwachtingen maakte Midsommar niet waar. Desondanks, als ik er nu aan terugdenk, vier sterren kan ik er wel aan kwijt.

avatar van Macmanus
3,5
geplaatst:
Ari Aster.

Op voorhand was ik bang voor The Wicker Man, en uiteindelijk is dat nog steeds mijn grootste bezwaar. Niet omdat ik fan ben van die film, maar omdat deze film toch op te bekend terrein blijft lopen. Ari probeert het in de kleine dingetjes wat anders te doen. Maar het is niet genoeg om echt omver te worden geblazen.

Er zit gelukkig humor in de film. Het is voor Amerikaanse begrippen ook goed grafisch en zelfs bloot! Maar waar de film in het eerste deel voor ze naar Zweden gaan een naargeestig sfeertje weet te creëren, is de film daarna te sloom maar niet altijd om de juiste redenen. Uiteindelijk wil Aster zeker meer maken van deze film dan zomaar een horror film. Zo heeft de film meerdere thema's over relaties, cultuur, het einde leek mij een vrij letterlijk metafoor voor verbrand alle pijn uit je verleden en begin helemaal opnieuw. Aster is zeker een maker die zijn stempel op het product zet, en hij lijkt ook zeker financiën te krijgen voor wat (Voor Hollywood begrippen anno 2019) anders. Toch is het net als zijn vorige net niet die overtreffende trap die het geniaal maakt.

Het lijkt er ergens wel in te zitten. Acteerwerk is weer uitmuntend. Dat gezicht van Pugh is geweldig op het einde. Maar iedereen is erg sterk eigenlijk. Er zitten ook wel echt grappige momenten in. Sowieso wel leuk om Zweden uit te kiezen hiervoor. Maar zijn langzame opbouw verdiende toch net even iets meer verrassing. Bedoel ik niet meteen een M. Night achtige twist maar wel net wat anders.

Dat gezegd. Er valt genoeg te genieten en ik ben ook weer heel benieuwd naar Aster zijn volgende.

3.5 sterren.

avatar van Basto
2,5
geplaatst:
Pfff wat een eindeloos trage processierups.

Eigenlijk precies waar ik ban voor was. Een soort remake van The Wicker Man, maar dan een dik uur te lang. Op wat aardige imagery na heeft Astor niks te melden. Enkel shocking voor preutse Christenen.

2,5

4,0
geplaatst:
Als je Hereditary (2018) - MovieMeter.nl hebt gezien dan zul je deze film zeker herkennen als een (tweede) film van dezelfde regisseur: de film lijkt bijna voort te gaan waar het in Hereditary was geëindigd en heeft tenminste dezelfde stijl. De film is inhoudelijk een beetje een mix van Hereditary, Get Out (2017) - MovieMeter.nl en Climax (2018) - MovieMeter.nl maar is toch beslist bijzonder te noemen. De film heeft ook zeker kwaliteit en is zeker niet saai ondanks z’n 147 minuten, maar de inspiratie lijkt toch een beetje op. Qua thematiek lijkt de film niet veel te willen zeggen; het interessantste is wellicht dat het fenomenen als de sekte, wellicht ook de Islamitische Staat en extreem-rechts (paganisme), hallucinerende drugs en de cultuur/traditie van volkeren bijeen veegt die daarmee alle hetzelfde karakter van collectieve waanzin of in ieder geval wreedheid krijgen. Met het thema van de midzomer wordt opvallend weinig gedaan. Het verhaal is eigenlijk een standaard-horrorverhaaltje over hoe een groep reizigers ontdekt dat het dorpje waar ze verblijven toch zo niet zo gastvrij is (en waarbij ze ook voorspelbaar één voor één voor verdwijnen en alleen het meisje overblijft) zonder veel gelaagdheid en zonder dat de psychologische horror sterk wordt uitgewerkt (ik had daarvoor op z’n minst meer verwacht van het traumatische verlies en de drugtrips). Al met al een prima film maar Hereditary was beter.

avatar van Flat Eric
2,5
geplaatst:
Een tekenbeet oplopen is enger.
Wat een vreemde film was dit. Wickermanesque zeg maar.
Het begin was nog wel sterk en onheilspellend inclusief de beelden en de onderliggende soundtrack. Eenmaal in Zweden begint het jammergenoeg al snel bergafwaarts te gaan. Op een enkele scène na kon het mij eigenlijk op den duur niet zo boeien. Het duurde allemaal wat te lang tot aan de idiote climax. Nu vond ik Hereditary ook niet sterk dus dit zit duidelijk in dezelfde sfeer en lijn.
Wel een mooie poster.

avatar van Ric1997
4,0
geplaatst:
Zwolle84 schreef:
Lijkt me ook een vrij brakke vergelijking, eerlijk gezegd. The Wicker Man is behoorlijk jolig vergeleken met wat ik tot nu toe van Midsommar heb gezien.


Visueel is het misschien vergelijkbaar maar qua plot zeker niet.

avatar van YouDrunkGoHome
3,5
geplaatst:
Flat Eric schreef:
Een tekenbeet oplopen is enger.
Wat een vreemde film was dit. Wickermanesque zeg maar.
Het begin was nog wel sterk en onheilspellend inclusief de beelden en de onderliggende soundtrack. Eenmaal in Zweden begint het jammergenoeg al snel bergafwaarts te gaan.


Tot hier ben ik het met je eens, waarin we verschillen is dat de film mij wel tot het einde bleef boeien en dat ik Hereditary enorm sterk vond. Waar ik me bij die film wel volledig liet meevoeren door de onheilspellende sfeer en het bizarre einde uitstekend vond passen bij de rest van de film slaat Aster de plank hier, qua ‘horror’, behoorlijk mis. Ik kon er niet in meegaan. Wat het extra jammer maakt dat de film zo uit de bocht vliegt is dat het eerste uur nagenoeg perfect is. De spanningsopbouw is inderdaad uitstekend en dat nare gevoel in m’n onderbuik deed me dus weer terug denken naar zijn debuut van vorig jaar. Maar naar mate we dichter bij het einde kwamen werd het allemaal steeds absurder en had ik, in tegenstelling tot bij Hereditary, moeite om het nog serieus te nemen. De spanning was bij de climax voor mij volledig weg. Het gekke is dat ik ondanks die teleurstelling wel continu geboeid heb zitten kijken.

De film is overigens nog een stuk minder toegankelijk dan zijn voorganger en ik kon het het Pathé publiek dit keer ook bijna niet kwalijk nemen dat ze af en toe hun lach niet konden inhouden. Ik zeg bijna, want het blijft toch een ergenis. Wat ik wel verrassend vond is dat niemand voortijdig de zaal verliet, en dat omschrijft mijn gevoel eigenlijk perfect. Ik weet namelijk niet zo goed wat ik van de film moet vinden en kan er dan ook nog geen cijfer aan verbinden. Wat ik wel weet is dat ik me eigenlijk geen moment heb verveeld en de gehele speelduur geïntrigeerd heb zitten kijken. Alleen denk ik niet persé op de manier waarop Aster voor ogen had. Ik had namelijk verwacht dat Midsommar me op het gebied van horror net zo’n gevoel kon geven als zijn debuut, maar helaas weet de film die verwachtingen die in het eerste uur worden geschept niet in te lossen.

Het zou goed kunnen dat de film me bij een herziening beter bevalt, omdat ik er dan met een totaal andere verwachting instap. Er zitten een aantal brute scenes in maar de film is voor een aanzienlijk deel opvallend luchtig en de humor was op momenten ook best wel geslaagd. De grootste lof die ik de film voor nu kan geven is dat ik ruim 2 uur na het verlaten van de bioscoop nog steeds met de film in m’n gedachten rond loop. Ik ben er alleen nog niet helemaal uit of dit in positieve of negatieve zin is.

avatar van McSavah
4,0
geplaatst:
The Wicker Man voelt inderdaad terloops en realistisch aan en is daarom ook echt verontrustend. Midsommar is een groteske, psychedelische breakup/rouwverwerkingstrip. Zeer voorspelbaar en niet zo onder de huid kruipend als Hereditary, maar de film mikt dan ook niet op het absurde en verontrustende karakter van de sekte als leidend plotelement (dat is meteen al wel duidelijk en dus nergens verrassend). Dit dient slechts als kapstok om Dani's verwerking en bevrijding te verbeelden. Dit proces vult Aster in met veel spielerei en je kan erover discussiëren hoe sterk deze is. Zelf vond ik het zeker vermakelijk, maar veel emotionele binding kreeg ik er niet mee.

avatar van Lennert
4,5
geplaatst:
De vergelijkingen met The Wicker Man en Get Out liggen er inderdaad dik bovenop, maar qua sfeer en esthetiek deed de film mij ook flink aan Soudain le Vide denken. Niet zozeer qua thematiek, maar het trage, meeslepende en vooral door drugs veroorzaakte hallucinante karakter gaf mij toch wat vergelijkingspunten. Verder gewoon sterke folkhorror van het soort waar een flink gedeelte van het bioscooppubliek echt niet wist wat ze ermee aan moesten.

Ergens begrijp ik ook wel dat dit niet voor iedereen zal zijn: 147 minuten is echt een flinke zit. Toch voelde de film voor mij nergens te lang, omdat Aster de dreiging goed aanwezig houdt. Nadat hij me al een flink gevoel van onbehagen gaf met de zelfmoord van Dani's zus en de daarbij horende moord op haar ouders trekt hij door met ongemakkelijke scenes van een toxische relatie. Op het moment van de Ättestupa komen de eerste horrorelementen naar voren, al werd er meteen na die scene nog een uitleg gegeven waardoor ik dacht "weet je, hier zit misschien nog wel wat in..." In de steeds verder escalerende situatie kwam het ongemak steeds weer terug, maar in vergelijking met de Amerikanen die daar aanwezig waren en over heilige bomen heen pisten bleef de vraag in hoeverre dergelijke culturen nu echt kwaadaardig zijn. Tegen het einde zou ik alsnog wel "ja" zeggen, maar Aster deed het goed door me twijfels te geven.

Een interessant punt waar ik vanmorgen pas aan dacht, was hoe het gebruik van psilocybine de gemeenschap daar beïnvloedde. Mensen die daar flinke dosissen van binnen krijgen kunnen flinke euforie, liefde en openheid naar anderen in ervaren. Dat niet iedereen in deze film daarmee te maken kreeg, neemt niet weg dat het personage van Pelle vanuit de beste (verknipte) intenties handelde toen hij zei dat hij blij was dat Dani mee ging. Hij wist dat Dani als May Queen closure zou vinden. Waar de film dan ook flink verschilt met The Wicker Man, is de acceptatie van Dani van haar lot. Waar The Wicker Man overduidelijk een tragisch aspect heeft, is Dani's keuze om 'verrader' Christian te offeren (in plaats van iemand uit de groep) een empowering moment die me aan verscheidene (existentialistische) filosofen deed denken. Een Kierkegardiaanse leap of faith of a la Sisyphus (Camus) de absurditeit omarmen, het gaf me hoe dan ook een vrij positief gevoel na een overduidelijk naargeestige eindscene.

Midsommar is voor mij met gemak een van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren. Origineel en angstaanjagend, maar tegelijkertijd ergens ook bevredigend en esthetisch zeer mooi. Ari Aster gebruikt het expliciete geweld ook dermate spaarzaam, dat het contrast met de idyllische omgeving extra sterk naar voren komt. Tel daar nog even de ijzersterke acteerprestaties bij op en ik heb een dikke top 10 notering voor het jaar binnen!

avatar van mrklm
1,0
geplaatst:
Ari Asters mislukte poging om een variant te maken op cultklassieker The Wicker Man (1973) begint veelbelovend en Florence Pugh maakt indruk als Dani, een zeer getroebleerde tiener die hoopt haar broze relatie met vriendje Chris [Jack Reynor] te redden door met hem en zijn vrienden mee te gaan op een vakantiereis naar een commune in Zweden. Will Poulter is ook goed in zijn grotendeels komische rol als Mark en de onheilspellende score en bijbehorende camerabewegingen geven nog hoop. Het duurt echter bijna 75 minuten voor er daadwerkelijk iets boeiends gebeurt, maar - sorry, deze woordspeling kan ik niet laten lopen - daarna gaat het snel bergafwaarts.en laat Aster zijn karakteriseringen varen. Het wordt dan snel een dwaze boel die afzakt naar ontzettend dwaas en dan de laatste 45 minuten regelmatig een ronduit belachelijk niveau behaalt. Verrassende wendingen heb ik niet kunnen ontdekken, maar een groot gedeelte van het aanwezige bioscooppubliek kon in ieder geval met mij hardop lachen om de idiote, hysterische finale van deze nauwelijks uit te zitten zwarte komedie (?)! Vakantieman. ben ik al bruin?

avatar van LarryMasterRace
geplaatst:
Interessante, bizarre en zeker ook goede film. Afgelopen woensdag naar de voorpremière geweest bij Pathé Eindhoven. Het verhaal steekt goed in elkaar, de acteurs spelen ontzettend goed, de beelden zijn mooi geschoten en de soundtrack brengt het bizarre festival tot leven.

Het enige wat ik me afvroeg na het einde van de film is in hoeverre de zelfmoord van Dani's zus relevant was voor het verloop van het verhaal. Het zou natuurlijk kunnen zijn dat de dood van Dani's zus zorgde voor een hechtere band tussen Dani en Pelle, maar dat is wat ik er voor nu uithaal. Misschien dat ik de film binnenkort nog een kijk moet bekijken, wellicht word ik daar iets wijzer van. Sterke tweede film van Ari Aster.

avatar van Shinobi
3,0
geplaatst:
"Yeah, it's sort of a crazy festival."

Met 'Hereditary' heeft Ari Aster een intrigerend debuut afgeleverd, dus voor deze titel waren de verwachtingen vanzelfsprekend hooggespannen.

Na een familietrauma besluit Dani samen met haar vriend en zijn medestudenten af te reizen naar Zweden voor een speciaal zomerfestival dat eens in de 90 jaar plaatsvindt. Het lijkt een prima afleiding te zijn om even bij te komen van alle hectiek. Niet wetend dat dit slechts het topje van de ijsberg is, volgt er een bizarre trip.

Normaal gesproken ben ik in dit genre gewend dat het merendeel zich 's nachts afspeelt, des te gewaagder de keus van Aster om 'Midsommar' in het daglicht af te laten spelen. Met daarbovenop nog eens de vriendelijke commune die er zo hun eigen rituelen op nahoudt. Op deze wijze word je als kijker ondergedompeld in - ongemakkelijke - surrealistische taferelen die je nooit voor ogen had kunnen houden.

Door de lange speelduur en mate van voorspelbaarheid is de angel er wel enigszins uit, hoewel de grafische scènes daarentegen weer lekker in your face zijn. Afgewisseld met een aantal komische momenten en een sterk spelende Florence Pugh wordt er toegewerkt naar een gestoord slot. Qua narratief heb ik wel het gevoel dat dit all over the place is.

Al met al een opmerkelijke horror die je simpelweg moet ondergaan. Overigens dacht ik bij het aanzicht van Jack Reynor steeds Chris Pratt te zien. Ik weet niet of iemand anders dat ook had?

3,0 Sterren.

avatar van Onderhond
3,0
geplaatst:
Wel oké.

Beter dan Hereditary in ieder geval, had vooraf toch een beetje schrik dat het weer die richting zou uitgaan (maar dan met een nog langere speelduur). Nu is het wel zo dat de films duidelijk stijlkenmerken delen, maar het lijkt hier allemaal net iets beter te passen.

Hoewel "passen" misschien niet het juiste woord is, want uiteindelijk blijft het daar voor mij wat schuren. Aster laat z'n camera steeds erg traag dwalen en gooit er vaak een bombastisch luide soundtrack onder ... maar dat strookt zelden met wat er te zien is. Het is misschien wat te braaf en netjes voor deze stijl, zeker wanneer er ook nog wat humor bij komt kijken.

En die humor zat er toch écht wel duidelijk in (werd zelfs een paar keer luidop gelachen). Die kop van Reynor (die ergens het midden houdt tussen Chris Pratt en Seth Rogan) wanneer een van de naakte cirkel vrouwen het handje komt vasthouden, of die wat oudere die langs achter komt bijduwen. Ook zijn gezicht in de beer. Het valt maar moeilijk serieus te nemen. En dan hebben we het nog niet over Poulter's rol gehad.

Verder wel aardig in beeld gebracht (al maakt hij er zich nogal makkelijk vanaf met de trippy scenes, wat swirly effectjes die iets te goedkoop ogen), goed geacteerd, fijne soundtrack, gestoorde commune. Maar had echt wel wat freakier en steviger gemogen. Allicht dat men graag wel wat arthousey wou doen, maar dan zonder al te veel mensen te shockeren.

Wel leuk voor een keertje, maar Aster moet uit een ander vaatje tappen wil hij mij echt charmeren.

3.0*

avatar van wwelover
4,0
geplaatst:
Indrukwekkende film. Ben geen horror fan, maar dit is gelukkig ook geen standaard film. Heb Hereditary ook niet gezien. Maar vind de stijl erg prettig hier. Schitterende beelden, prachtige score en een intens verhaal. Heel naar sfeertje en af en toe wel erg gruwelijke beelden. Soms ook wel erg ongemakkelijk. Goede cast ook. Pugh is zeker een actrice om in de gaten te houden.

4*

avatar van Chainsaw
4,0
Chainsaw (moderator)
geplaatst:
Na Us is Midsommar de tweede film in 2019 waarbij een maker van één van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren een tweede horrorfilm oplevert. En net als de tweede horror van Jordan Peele is ook deze tweede horrorfilm van Ari Aster minder toegankelijk dan zijn debuut, maar bevat stilistisch en inhoudelijk aardig wat raakvlakken. Aster werkt duidelijk weer met dezelfde mensen, waaronder de cinematograaf en editor. Desondanks is Midsommar op andere vlakken weer dag en nacht verschil met Hereditary. Letterlijk zelfs. Speelde Aster met Hereditary nog veelal in het donker, in Midsommar is er praktisch enkel daglicht daglicht. Aster geeft ons een enorm kleurrijke prent, die te omschrijven valt als een soort Milka-reclame uit de hel. Het ziet er allemaal prachtig, en zelfs vredig, uit, maar de gehele film is er dat onderbuikgevoel dat er iets enorm mis is. En dat is er ook.

Ondanks dit onderbuikgevoel is Midsommar overigens niet eng. Hoewel, de Zweedse gemeenschap gedraagt zich veelal als performance artists en laten we eerlijk zijn; enger dan dat kun je het eigenlijk niet krijgen. Maar nog meer dan Hereditary moet Midsommar het hebben van de sfeer. Dat The Wicker Man bij het bespreken van deze film steevast wordt aangehaald is niet zo gek. Ook als je de film compleet blanco ingaat - wat ik poogde te doen - heeft Aster weinig verrassingen; de film loopt wel een beetje zoals je zou verwachten. Wat de Zweedse bewoners met de hoofdpersonages doen, dat lijkt Aster met de kijker te doen; we worden gehypnotiseerd en zweven naar allerlei situaties die niet altijd even duidelijk zijn, maar altijd naargeestig voelen.

Aster wisselt kunstzinnige experimenten af met vrij traditionele horror-taferelen (2001 Maniacs van David Lynch had er wellicht zo uitgezien). Aster laat veel aan de verbeelding over, maar de set-up voelt cliché; personages doen vaak vrij cliché dingen voordat hen iets naars overkomt. Het personage van Will Poulter - de man met een zeer punchable face - voelt een beetje misplaatst, hij lijkt uit een vrij standaard horrorfilmpje gestapt te zijn. Hij is verder onbelangrijk, net als die vriend die een scriptie aan het schrijven is. De focus ligt op Dani (een erg sterke rol van Florence Pugh) en haar vriend. Vooral scènes rondom die laatste zijn opvallend komisch, ik had niet verwacht dat hier veel humor in zou zitten, maar Aster komt af en toe toch vrij komisch uit de hoek. Het ging af en toe een tikkeltje kabbelen, maar alsnog knap dat Aster 150 minuten boeiend weet te houden, terwijl er maar erg weinig gebeurd. De man weet duidelijk hoe je sfeer moet neerzetten. Ik zit klaar voor z’n derde film!

Vooruit, 4 sterren.

avatar van DarlingDionne
5,0
geplaatst:
Ik vind Jack Reynor een soort liefdesbaby tussen Seth Rogen en Chris Pratt.

Wat speelde Florence Pugh fenomenaal. Deze film was alles waar ik op had gehoopt en zelfs meer, want man, heb flink hard moeten lachen, en dat had ik van tevoren echt niet kunnen bedenken.

Die Ari Aster krijgt een plekje in mijn regisseur top 10. Hoop zo dat hij dit soort films blijft maken, en snel met iets nieuws komt. Vind het geweldig wat ie doet. Esthetisch was dit weer een parel, zaten weer hele mooie, inventieve shots in, net zoals bij zijn voorganger Hereditary. Weer kon je het verdriet proeven. Deze was wat meer straight forward, maar dat vond ik wel leuk. Anders wordt het zo'n one trick pony regisseur, en als je een twist verwacht is het ook niet meer leuk. (M. Night Shyamalan syndroom).

Die trip en droom scenes vond ik echt smullen, dialogen ook.

Die main characters werden allemaal goed neergezet. Film deed me ook nadenken over onze individualistische maatschappij, en daar schuilde ook wat van de horror in vond ik.

Call me crazy, maar ik hoop dat ik er zo dadelijk nog even over ga dromen.

avatar van remorz
3,0
geplaatst:
Ik wilde deze film zó graag goed vinden.

Op tweederde merkte ik dat ik mezelf constant probeerde te overtuigen dat dit de film was waar ik op gehoopt had. Maar dat was het niet, voornamelijk omdat de werkwijze van Hereditary doorheen de film wel voelbaar is, maar nooit een kookpunt wist te bereiken. Dat het je écht bij de lurven grijpt, onder je huid kruipt en over de (aanzienlijke) speelduur alsmaar toeneemt.

Vooral de vormgeving van de religieuze cultus gaf daar niet de voedingsbodem voor. Ik kon me niet onttrekken aan het idee dat de religie niet helemaal doordacht was. De rituelen, de mythe, de traditie, de hiërarchie binnen de sekte; het voelde allemaal wat onsamenhangend en te verzonnen om voor een echte, volwaardige religie door te gaan. Ook de gruwel waarmee het verweven is wordt met rituelen en dansjes en (zeer vette) hallucinaties aangekleed, maar je hebt constant het gevoel dat het ritueel om de gruwel heen bedacht is, in plaats van dat het een natuurlijk uit het ander voortvloeit. Functioneeeel in plaats van organisch. Als geheel voelt het daardoor nogal fragmentarisch, evenals het verloop van de spanning, die telkens weer een beetje losgelaten werd. Ik kon nooit volledig meegaan in de illusie van deze (liefdevolle en tegelijk macabere) geloofsovertuiging.

Ook leuk dat een horrorfilm voornamelijk overdag plaatsvindt, maar dan wordt er toch op sleutelmomenten een toevlucht genomen naar donkere ruimtes of de opgebouwde spanning wordt juist door dat daglicht weggenomen. Bepaalde gory momenten komen in zonlicht wel degelijk harder binnen; de echte creepiness (die ik bijvoorbeeld zo waardeerde in Hereditary) blijft uit. Blijkbaar gedijt het genre niet voor niets vooral bij duisternis.

Aster wisselt per scene ook teveel tussen horror, komedie, drama en sfeertekening dat zijn spanningsboog wat zoek raakt, geen tijd krijgt om te broeien. Dat gebrek aan oprechte spanning lijkt een beetje vervangen te zijn door de absurditeit die steeds extremere vormen aanneemt, maar dat aanschouwde ik meer met een vraagteken boven mijn hoofd dan met mijn nagels in de armleuning.

Uiteindelijk doet hier al het menselijk drama dat Asters eerste zoveel ingang gaf voor empathie (en daarmee ook voor de benauwende, cumulerende gruwel), veel cosmetischer aan, komt het 'bedachte element' (de sekte) nooit helemaal tot leven en is zijn vertelwijze wat anekdotisch, zowel qua spanning als toon.

Pluspunten zijn dan vooral technisch van aard: puik camerawerk, mooie setting en heerlijk verontrustende geluidsband en soundtrack. Ook het acteerwerk van Pugh is een klein beetje fenomenaal te noemen, maar het kan niet verhullen dat Asters grondwerk heel veel wil, maar in verhouding niet genoeg oplevert. Ik blijf - met de beste wil van de wereld - steken op 3*

avatar van nathaniel177
4,0
geplaatst:
WAT DE FUCK!!

Ik heb me nog nooit zo ongelofelijk vreemd tijdens en na de film (nu nog steeds) gevoeld. Dit is niet wat ik van Midsommar had verwacht. Meest bizarre bioscoop, misschien wel filmervaring die ik ooit heb beleefd. De film was op momenten zelfs komisch, mensen in de zaal vonden het duidelijk net zo wtf als ik het vond. Er werden zelfs grappen door de zaal geroepen. De film is heel mooi gefilmd en door het geweldig langzame camerawerk kroop deze film helemaal onder me huid en ik zat het laatste stuk met me mond open van verbazing, met als hoogtepunt de zeer expliciete bevreemdende seksscène. Het meest angstaanjagende is misschien wel hoe de sekte omgaan met de rituelen en het compleet normaal vinden ervan. Deze film blijft in mijn hoofd hangen en ik slaap nog lang niet! 4* maar want ik weet fftjes niet wat ik anders moet geven op dit moment

avatar van perceived
4,0
geplaatst:
Pracht van een Horror!

Fijne slowburner waarin ik meteen werd meegezogen. Minder onderhuids dan Hereditary (2018) en een stuk voorspelbaarder, maar niet zozeer minder boeiend om te ondergaan en toch best verrassend.

Verhaal is wel oké en prima uitgewerkt, maar de film drijft vooral op sfeer. Het even kleurrijke als duistere sfeertje komt mooi tot zijn recht in de afgelegen Zweedse bossen. De locatie vam het dorp is prachtig en visueel is alles behoorlijk gedetailleerd uitgewerkt. Het freaky gedrag (en gezang) van de sekteleden leveren een aantal fraaie en bizarre scenes op.

Een paar momenten staan voorlopig nog wel op mijn netvlies gebrand en de film zelf blijft ook nog wel een tijdje hangen. Ben erg benieuwd naar Ari's next!

avatar van WMiltenburg
4,0
geplaatst:
Deze film gezellig samen met mijn broer mogen aanschouwen!
Vorige week, op de heetste dag en op het heetste moment.. Pathé, you saved my life!

Enfin, de film... We gingen de zaal uit met een goed 'wtf' gevoel. Waar heb ik naar zitten kijken?
Dat wilt niet zeggen dat ik de film slecht vond, want van kop tot staart vermaak was wat de klok sloeg. Waar mijn broer echter wel gelijk in had was dat je vrij snel doorhad dat en wat er voor bepaald complot bestond en dat het verhaal, afgezien van het einde, eigenlijk weinig spectaculaire plottwists kende. Dat deed toch wel een beetje afbreuk aan de film hoor. Maar als je van rare scenes en van het vage houdt (zoals bij Hereditary) dat ben je hier aan het goede adres.

Het is overigens een goede film voor mensen die willen gaan beginnen met het horror-genre. Weinig onnodige schrikscenes waardoor je enigszins gemakkelijk op je stoel zat. Mede daardoor geef ik de film 4 sterren omdat het een genot was om naar te kijken. Van de week bijna besloten om hem nog een keer te gaan zien maar ik denk dat het in dit geval zonde zou zijn.

0,5
Ik kom net uit de bios en had hoge verwachtingen. Ik kan er niet bij dat deze film zo’n hoge waardering krijgt. Ik moet goed nadenken of ik me een ander film kan herinneren die zo slecht was. Jammer dat ik geen min sterren kan geven, dan wordt het maar een halve. Over smaak valt echter niet te twisten.

avatar van jeroentjuhhhhh
4,5
''Ik weet niet zo goed wat ik hier van moet vinden'', zei de vriendin/date van de jongen achter ons toen de lampen weer aan gingen. Een beetje lacherig en onschuldig klonk het. Precies de reactie die ik had verwacht. Een reactie die ik te weinig heb gehoord in de zalen. Het is een bevestiging dat Ari Aster een unieke invulling geeft aan het mainstream horror aanbod en het is mooi dat er mensen op afkomen die doorgaans niet in aanraking komen met dit soort horrorfilms. Of ''ze'' het nou goed vinden / waarderen of niet; dat is er ondergeschikt aan. Uniek is Aster's werk niet, maar hij weet het als één van de weinige in een verpakking te stoppen die breed te verkopen is... maar toch compromisloos blijft op gebied van artsy pacing, bikkelharde gore en zware emotionele thema's.

In dit interessante interview geven cinematograaf Pawel Pogorzelski en Aster uitgebreid antwoord op één van de meest opvallende aspecten van Midsommar; daglicht. Als filmmaker en cinematograaf is 'licht' iets dat je zo goed mogelijk zelf onder controle wilt houden, de uitdaging om dit allemaal met (fel, zonnig) daglicht te schieten, is niet te onderschatten. Bovendien erg ballsy en ongebruikelijk voor een horrorfilm. Om toch nog een soort van 'range' in kleuren aan te bieden, blaast hij o.a de exposure helemaal op in de zeer brute zelfmoord scene. Zo maakt hij toch nog enigzins onderscheid tussen de verschillende gebeurtenissen.

Visueel ook niet de meest uitdagende / uitbundige regisseur, maar wel ontzettend stijlvast en met een paar neat tricks die bijzonder effectief blijken. Hij houdt z'n shots graag lang vast, vaak gepaard met veel lange, strakke bewegingen (pan, tilt, tracking shots) en dikt dat veelal aan met bombastische muziek. Maar het fijne zit in de details; de film is prachtig gekleurd. Zeer rijke kleuren, maar niet hevig gesatureerd en verre van 'fake' ogend.
''We weren’t watching raw footage on set, we were watching already affected footage to see how that LUT would interact with what we were doing, which was a great thing to have.''
Hij hield er absoluut een interessante werkwijze op na; een echte fijnproever. Het draaiende shot tijdens de autorit in de eerste acte is bovendien een fijne eyecatcher, zoals hij Hereditary ook al met zo'n memorabel shot begon. Verder is de stijl vooral erg complimentair aan de thematiek en de emoties.

En dat laatste is ook één van de redenen waardoor ik Hereditary als één van de beste horrorfilms van de laatste 10 jaar beschouw. Daar heb ik destijds niets bij geschreven, omdat ik mijn gevoel niet echt onder woorden kon brengen en het liefst een tweede kijkbeurt wilde geven, maar terugkijkend naar die film en met Midsommar nu als vergelijkingsmateriaal / ultieme bevestiging; Ari Aster is fenomenaal in het regisseren van (met name) de actrices. De relatief onbekende Florence Pugh (ik kende haar enkel van Malevolent (2018) ) doet hier wat Toni Collette voor Hereditary deed; een zeer intense, meesleurende perfomance neerzetten. Met recht een rol die de film naar een hoger niveau tilt. Hij sleurt je door middel van die zeer uitbundig emotionele rollen mee het diepe in en deelt daar de harde klappen uit... en schuwt daarbij niet om zo expliciet mogelijk alles te tonen.

Het is te hopen dat Ari Aster dit kan blijven doorontwikkelen en vooral binnen dit genre blijft hangen. Hij heeft de kans om de mainstream kant van het genre een beetje te vervormen en 'andersoortige' horrorfilms (waar er ontzetten veel van zijn, doe jezelf niet tekort en verdiep je!) te presenteren aan de massa. Om die reden voor mij een ontegenzeggelijk belangrijke regisseur.

avatar van Drulko Vlaschjan
1,5
Ik vond er weinig aan. In feite is het een standaard horrorverhaaltje: groep Amerikaanse studenten komt in een op het oog gastvrij dorp terecht en vervolgens verdwijnen ze een voor een. Het duurde alleen wat langer dan gebruikelijk.

Er zijn best positieve dingen te melden. De soundtrack, de vredige manier waarop alles gebeurt in contrast met de wreedheid, het euthanasieprogramma (dat kijkers van bepaalde Amerikaanse televisiezenders vast zullen herkennen van dat gekke Zweden). Ik heb een paar keer onbedaarlijk gelachen, vooral tijdens een zekere seksscène.

Maar er was meer wat mij tegenstond. De film was ontzettend voorspelbaar en langdradig, de studenten reageerden totaal onrealistisch en naïef toen duidelijk werd met wat voor sekte ze te maken hadden en de rituelen waren ontzettend clichématig. Een mensenoffer, je moet er maar opkomen! Het relatieverhaaltje waar de film ook over ging bezat een vervelende en wat mij betreft verwerpelijke moraal. Uiteindelijk vond ik het vooral een saaie film. Hij had best 146 minuten korter gekund.

De regisseur houdt overigens de mogelijkheid open dat je het hele verhaal vanaf de aankomst in Zweden kunt zien als een grote paddotrip. Misschien moet ik die lijn maar volgen. Dan heb ik geen matige film gezien, maar een tegenvallende trip. Kan gebeuren.

avatar van Alathir
2,5
Midsommar opent met een familiale tragedie waarin Aster meteen de zwaarmoedige toon van deze film zet. Verbluffend sterke opening en het smaakt al meteen naar meer.

Om het verwerkingsproces van Dani te steunen, besluit haar vriend haar mee naar Zweden te nemen samen met zijn vriendengroep. Vanaf dan schiet de film uit haar voegen. Symboliek, eigenaardige rituelen... En zelfs schaamhaar in een vleespastei.
Niets is te vreemd voor deze film. De film is echter te lang en de vriendengroep te naïef om hier echt van onder de indruk te zijn. Wel is de film bij momenten komisch genoeg om hardop te lachen.

Voor de mensen die twijfelen om te gaan kijken, dit is geen toegankelijke film. Ook helemaal geen horrorfilm zoals je het gewend bent. Ik zou het zelfs geen horrorfilm noemen. Je bent eerder getuige van een groot heidens ritueel en dat kan zwaar tegenvallen zoals bij mijn twee medekijkers.

De meest bizarre film die je ooit zult zien-Echt niet!
Niks aan! Super saai en langdradig geen aanrader! Zeker geen horror ik heb wel beter films gezien zoals Hostel of Overlord

2,0
Slechte film. Sloeg als een tang op een varken, het werd op een gegeven moment onrealistisch. Na de zelfmoord van die twee ouderen en dat iedereen er vrij koel op reageerde. Echt raar dat mensen dit een hoge review geven. Geldverspilling helaas.

3,5
Midsommar is zo'n film waarbij ik mezelf aan de kassa moed heb moeten inspreken om er een kaartje voor te kopen, want dit is duidelijk niet ieders cup of tea. De thee die de protagonisten te drinken krijgen ook niet, trouwens. Ik ben hem toch maar gaan kijken omdat ik wel eens iets anders wou dan het gebruikelijke zomerse popcornentertainment, waar trouwens niks mis mee is.
De film fascineert of stoot net af door een bizarre combinatie van langdradigheid, vervreemding en horror. Hoewel échte fans van 'blood en gore' slechts één keer bediend worden.
Het enge zit hem eerder in het sfeertje dat de makers wisten te creëren waardoor bij de kijkers een permanent gevoel van onbehagen ontstaat dat maar liefst 2 1/2 uur volgehouden wordt. Geen wonder dus dat er mensen vroegtijdig de zaal verlaten. Ik ben tot het einde gebleven en daar heb ik geen spijt van want, hoewel ik hem al een kleine week geleden gezien heb, zindert de film toch nog na. Is het dan een goede film? Wel, Midsommar laat zich wat mij betreft niet omschrijven in termen van goed of slecht. Dit is zo'n film waarvan je na afloop alleen maar kan zeggen dat het iets speciaals was. Ik ben best blij dat ik hem gezien heb, maar mijn volgende bioscoopbezoeken mogen terug iets meer mainstream zijn.

1,5
Conform mijn mening een waardeloze film, het geld niet waard. Zonde van de tijd en het geld.
Werd beschreven op een aantal, betrouwbaar ogende sites dat dit mogelijk de ENGSTE horror film van 2019 tot nu toe zou zijn, ook de recensies waren vrij lovend.

Maar het had meer weg van een commedie, en ik kijk nooit horror had een erg enge film verwacht maar kreeg meer t gevoel naar een commedie te kijken, gingen wat mensen dood, zat 1 erotische scene in en de doden werden wat gedetaileerder weergegeven. Het verhaal was op zich duidelijk maar t slaat helemaal nergens op. Voor het genre horror een waardeloze film. Mensen in de zaal zaten te lachen ipv dat ze schrokken. Wil niet zeiken maar t begin was best goed daarna ging de film alleen maar bergagwaarts, paar leuke stukjes en maar heel weinig spannende momenten. Hoopte op een betere 2e helft tijdens de pauze maar het werd niet echt beter. Ongeloofwaarsige en erg vage film.

Horror compleet de plank misgeslagen

Spanning was benedenmaats

avatar van Vidi well
4,0
Wederom een bijzondere Aster.

Hereditary zag ik vorig jaar in de bioscoop, en als liefhebber van psychologische horror kwam die film flink aan. De trailer voor Midsommar was wederom veelbelovend, dus ik was benieuwd.

Midsommar opent met een gezinsdrama, een thema dat de kern van was Hereditary. De onmacht, het diepe verdriet en de horror (dit is wat ik zie als horror: keihard geconfronteerd worden met je grootste angsten en geen uitweg zien) maakt het eerste deel bijzonder ongemakkelijk om te kijken. Het meedogenloos trage tempo sluit hier goed op aan. Je kunt als kijker niet wegkijken.

Wanneer we in Zweden aankomen verandert de omgeving, maar het paranoïde angstige gevoel blijft. Wanneer een paddo-trip misgaat, en wanneer steeds meer toeristen verdwijnen uit de commune, voel je aan alles dat er zaken niet kloppen. Want ondanks de mooie mensen, de heldere beelden, de schone natuur en de sprookjesachtige setting van dit kleine dorp waar de tijd stil is blijven staan, houdt de spanning 2,5 uur non-stop aan. Het ongemakkelijke gevoel dat we vanaf het begin van de film hebben, verdwijnt geen moment.

Midsommar is een film die nog moet bezinken merk ik. Een lastige film om te beoordelen. Net als bij Hereditary is de sfeer en de spanning fantastisch getroffen. Maar net als bij die film is ook deze film op sommige momenten wel erg moeilijk te plaatsen. De talloze rituelen van de commune mogen dan griezelig zijn, maar vergen wel erg veel interpretatie van mijn kant. Ook het eind is wederom symbolisch, en ik durf niet met zekerheid te zeggen wat er nu allemaal precies bedoeld wordt.
Nu zou dit allemaal bewust kunnen zijn. Immers: als kijker zijn we, net als de Amerikanen en Engelsen, slechts tijdelijke toeristen op deze wonderlijke plek.

Tot slot nog een dik compliment voor het camerawerk en de CGI in deze film. Het shot op de Zweedse snelweg waarbij onze wereld letterlijk op kop wordt gezet was bijzonder desoriënterend en een duidelijke voorbode naar het bizarre verhaal dat zal volgen. Prachtig gedaan. En het vervreemdende gevoel bij de commune wordt keer op keer versterkt doordat achtergronden regelmatig niet stil staan, en landschappen lijken te golven. Ook wanneer karakters zelf niet duidelijk onder invloed zijn van psychedelica. Dit zorgt voor een veelal dromerige, onwerkelijke sfeer, en sluit goed aan op het bad-trip trip-gevoel dat deze hele film heeft.

Midsommar is een bijzondere film, enorm sfeervol en een veel bevredigendere ervaring dan de laatste horror-films die ik onlangs gezien heb.

4*

Gast
geplaatst: vandaag om 01:10 uur

geplaatst: vandaag om 01:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.