Midsommar (2019)

Ik vind het geen enge film. Wel heel apart en vrij spannend. Ik moest er even in komen. Ik vind ‘m origineel, ik vind het beeld en de kleuren mooi en ik houd wel van de mysterieuze, vervreemdende sfeer. Goed acteerwerk. Interessant geheel. 4*

“No. No, no. Uh Ruben was - a product of inbreeding. All of our oracles are deliberate products of inbreeding.”

Echt een hele bijzondere film maar ik vond hem persoonlijk erg gaaf, en ik heb sowieso de twee en een half uur wel met open mond kunnen kijken naar de film. Ik ben persoonlijk een grote fan van Pagan rituelen en ben zelf ook veel bezig met dit geloof (o.a. omdat de oude ‘vikingen’ mij erg interesseren) en misschien dat daarom deze film ook wel erg weet aan te slaan. Het natuurrijke gebied zorgde voor mooie oogorgasmes waarna het verhaal toch de nodige onderhuidse spanning wist opwekte zelfs op moment waar dit eigenlijk niet had gehoeven, de film blijft interessant om te kijken en elke keer gebeurde er wel wat anders. De rituelen vond ik gaaf, maar ook alles wat er om heen gebeurde was tof.

De film kent de nodige rituelen. En hoewel ze in de lange tijdsduur niet overdreven veel aanwezig zijn, zijn de rituelen die we voorbij zien komen wel keihard. Zo begint het al snel bij het stukje waar twee mensen van 72 jaar van de rots springen, waarna bij de vrouw het hoofd uit elkaar spat en de man komt met zijn benen als eerste terecht, hij leeft nog waarna zijn hoofd word ingeslagen. De bloed spatte van je beeldscherm, en dit weet ‘Ari Aster’ erg mooi te verwerken. Ook één van de rituelen (hoewel we deze niet in de uitvoering zagen) was het legendarische offering van de ‘Blood Eagle’. Dit was namelijk bij een andere jonge gebeurd buiten de vrienden groep die hing aan draden in het kippenhok, zijn longen waren de vleugels en zijn rug was open gespietst. Ik denk dat ik de ‘Blood Eagle’ toch wel één van de indrukwekkendste rituelen vind van het verleden en vooral uit de tijd van de gevaarlijke Noormannen.

Echter is er over dat ritueel echt héél weinig te vinden, volgens mij werd het ook zelden gebruikt. De TV-serie ‘Vikings’ bevat dit ritueel ook waar we wel de echte daad zien, ook wel erg indrukwekkend maar ook pijnlijk om te volgen.

De film kent een cast met vooral acteurs en actrices die ik nog niet ken, eerlijk gezegd kende ik helemaal niemand uit deze film. Wat mij als eerst opviel was Florence Pugh die de rol van ‘Dani’ op zich nam. Leuke rol, goed vertolkt en gespeeld en een zeer knappe dame vond ik dat. Hopelijk komt die nog wel vaker voor in dit soort films. Voor de rest waren de acteurs leuk maar buiten Jack Reynor sprong er niemand echt ‘uit’. Zelf vond ik de rol van Will Poulter ook nog wel leuk. Ja, de cast deed het in ieder geval best goed.

Het verhaal vond ik persoonlijk erg interessant om te volgen. Van begin tot het einde zat ik er lekker in, al kende de film in de laatste half uur een klein dipje. Het verhaal volgde het leven van ‘Dani’, een meisje die duidelijk bang was voor dingen en de openingsscène liet haar ook zorgen maken om haar ouders. Hier ga ik verder nog op in. Eenmaal wanneer dat is gebeurd komt ze erachter dat haar vriendje ‘Christian’ samen met zijn vrienden van plan is er op uit te gaan en naar Zweden af te reizen voor een schoolproject. Ze gaan mee met ‘Pelle’, een Zweed die woont met zijn familie in het platteland en deze houden een ritueel feest (eens in de negentig jaar). Hij nodigt de vrienden en uiteindelijk ook ‘Dani’ uit mee te komen en ze reizen af naar dit landschap vol met mooie natuur.

Eenmaal aangekomen blijkt het ritueel's feest zich steeds een andere wending te geven. Beginnend bij het eten van paddo’s tot aan de laatste opofferingen het ging erg snel bergafwaarts met de groep vrienden. We maken een beetje ‘cultuur’ mee maar voor de rest had het verhaal niet echt iets bijzonders te bieden dan het volgen van de rituelen en de voortgang van het feest.

Het begin was wel een stukje wat voor mij echt er uitsprong. En ik vond het stuk van de zelfmoorden best wel hard om te zien. Je denkt in eerste instantie dat er eentje in de auto zat en deze dan vervolgens beiden aan heeft gezet en in de auto is gaan zitten. Maar de zus heeft denk ik haar ouders vermoord en toen zelfmoord gepleegd. Hoe de ouders dood waren gegaan was nog niet zo erg maar, hoe die zus haar eigen mond had dicht geplakt met een pijp er in was best heftig te zien. Ik vond ook de eerste drie kwartier van deze film sowieso het sterkste. Ontzettend veel sfeer, heftige beelden en vaag gedoe.

Hoe dichter we bij het eind komen hoe sneller bij het stukje wraak komen. ‘Dani’ en ‘Christian’ leven nou niet bepaald een liefdevol liefdesleven en er heerst veel stress tussen die twee. We merken dan ook op het eind een soort van wraak, en een keiharde scene om de film mee af te sluiten. Waar de groep vermoordde vrienden in een huis worden geplaatst die vervolgens ter offering in de fik word gezet. Met daarbij twee van hun eigen mensen. Een keiharde scene om toch een zeer vermakelijke en interessante film mee af te sluiten, super.

4.0*

Mijn god, wat heb ik dit met moeite uit gekeken. Had hij na het maken van Hereditary zijn lesje niet geleerd? Wie mogen er in hemelsnaam allemaal stemmen hier dat dit misbaksel boven de 3 sterren uitkomt?? Er gebeurt gewoon letterlijk 2.5 uur helemaal niks. Zóveel potentie in deze film na het toch wel redelijke begin en je krijgt het voor elkaar om er echt helemaal niks van te bakken. 1,5* puur voor Dani, die vond ik wel leuk om te zien. Maar eigenlijk is het nog te hoog.

Erg mooie film. Ik wilde deze in de bios al zien, maar helaas is dat er niet vsn gekomen, des te blijer ben ik dat de film zo snel op netflix staat. Midsommar is een prachtige sfeertekening van pagan rituelen. De onderhuidse horror is sterk neergezet: je ziet het van mijlenver aankomen, maar omdat alles zo zonnig en paradijselijk is, neem je meer aan dan logisch is. Iemand komt op een moment met een enorme hamer voorbij lopen. Je weet dat dit slecht nieuws is, maar omdat het zo casual en luchtig gebeurd, krijg je als kijker eengek soort dubbelzinnig gevoel erbij. Het camerawerk is echt prachtig. Trippy, met een echt zomerse feel. Als de rituelen in volle gang zijn wordt ook de camera bedwelmt. Wie dit vorm over inhoud noemt zou ik gelijk kunnen geven, maar daar zit wat mij betreft vooral de kracht van het medium film: een onderdompeling in sfeer en situatie, niet perse in plot.

......'Het is net een andere wereld'......

Holy ****, waar heb ik nu naar zitten kijken??? Een hele weirde, niet echt standaard of gangbare horror/dramafilm..... Cinematografie: besneeuwde boomtoppen en zomerse weiden met bossen in Zweden (red. Hongarije). Mise-en-scѐne: binnenscѐnes in diverse schuren, prachtige plafondschilderingen in de slaapschuur, sprookjesachtige dansscѐnes rond de meiboom en aan het einde een indrukwekkende maar zeer barbaarse scѐne. Lugubere plaatjes op het spandoek van de liefdesstrip! Muziek: afwisselend mysterieus, romantisch, spannend, onheilspellend..... Cast: de spelers spelen hun rollen goed, maar Florence Pugh steekt er bovenuit.

Plot: zes jonge mensen gaan naar een midzomernachtsfeest in Zweden. De sfeer doet in het begin bijna feeëriek aan, maar schijn bedriegd. De film doorloopt m.i. meerdere genres: eerst drama, dan mystery, horror, thriller, vleugje softporno en eindigend in horror. Het ene na het andere bizarre ritueel wordt ons voorgeschoteld. Je voelt vaak een beetje welke kant het op zal gaan en ik heb weerzin en afschuw gevoeld.

Resumé: het onderwerp van de film deed me aan meerdere dingen denken: sektarisme, occultisme, satanisme, massahysterie, massa(zelf)moord, nazisme..... Een lugubere scѐne halverwege de film deed me aan gedrag van lemmingen denken. En het gedrag van de mannen en vrouwen lijkt op een matriarchaat. Ik vroeg me af of het interval van 18 jaar nog een speciale betekenis heeft. Onvoorstelbaar dat de filmmaker je aan het einde ook nog wil laten geloven dat alles goed is!

Hmm, ik heb daarna redelijk geslapen, maar deze film is zeker niet geschikt voor jonge, tere en gevoelige zielen.......

Slecht acteerwerk in een semi-interessante setting met onnodig en onzinnige horrorachtige gebeurtenissen. Jammer, deze film probeert te hard om bijzonder te zijn en faalt daarin jammerlijk.

De relatieproblemen in het begin zijn al zo slecht in beeld gebracht en dan die trip naar Zweden..... boring. En dan gebeuren rare dingen, die wederom te hard proberen iets bijzonders neer te zetten.

Een totale verkwisting van mijn tijd.

Wat een enorme tegenvaller. Helaas.... Het verhaal zie je van ver af al aan komen. Ik moest een beetje denken aan de film The wickerman.

Waarom ga je in godsnaam naar zo'n plaats met je vrienden (enkel die scriptie??). Tevens de reacties van de groep toen de twee personen van de rots naar beneden sprongen. Tuurlijk, heel normaal. Ik vond het pure onzin, maar dat is mijn mening.

Wat een intense, beklemmende, haast letterlijk adembenemende sfeer. De toon wordt meteen gezet in de ijzingwekkende openingsscène. De muziek speelt hierin een doorslaggevende rol. Hallucinerend word je meegezogen naar een weerzinwekkende werkelijkheid. *4.0

Wat een verschrikkelijke draak van een film. D

Uitstekende film over een groepje vrienden die naar Zweden afreizen om deel te nemen aan een festival. Alhoewel inhoudelijk solide (vooral de verhoudingen tussen de personages) zijn het de vele originele en vaak bizarre scenes die het hem doen. Niet direct eng of spannend, maar wel indringend. Het ziet er ook allemaal mooi uit met een aantal prachtige schots.

Niet al te best.

Stelletje naïeve Ametikanen die in een Zweedse sekte met heidense rituelen terechtkomen.

De acteurs Dien hun best om van dit povere verhaal nog iets te maken. Helaas wordt het niets. 2,5 uur had tot 1 uur terugesneden kunnen worden. Wat slechte macabere gebeurtenissen moeten het verhaal opleuken. Sla maar over.

Na het zien van deze film dacht ik gelijk aan The Wicker Man. Het zijn dezelfde ingrediënten maar dan in een ander jasje. An sich vond ik deze iets beter uitgewerkt. De extended version kee ik niet maar feitelijk is deze Midsommar al lang genoeg. De film wordt steeds bizarre en gestoorder maar het zit allemaal geweven in de geesten die een eenheid vormen en voor je het weet zit je vast in een gigantische spinnenweb waar je nooit meer uitkomt. Er wordt goed gespeeld op de naïeve reacties van het rotspringen na. Je zag het helemaal aankomen alleen de studenten reageren uiterst verbaast en chaotisch. Dat had veel meer ingetogen gemogen. Daarna bleven ze nog redelijk naïef. Maar de voorbode was hen bekend na het opbiechten van de lente zomer herfst en winter.

Er zitten ook wat geestige momenten tussen. Lachwekkend weird. Een mengeling van lach en gestoord. Kortom de film heeft nogal wat lagen. De seksscène was er ook zo eentje. Aan geduwd tot aan de billen want het zaad moest vloeien. Gek bizar allemaal.

Het eind was redelijk voorspelbaar zeker als je de Wicker man kent. Echter eentje blijft over die waarschijnlijk helemaal meegezogen is door de sekte.

Beeld is prima muziek indrukwekkend. Vond alleen de stemmen wat zacht.

Film 3,5
Beeld 4,5
Geluid 4.0
Extra's 2,0 zonder ondertiteling

Weer een bewijs dat ik best goed onbevooroordeeld een film in kan gaan. De vorige film van Aster vond ik enorm raar en gaf die de allerlaagste score. Maar zie hier, ook deze Midsommar is best raar maar nog net binnen het geloofwaardige, duurt bijna 2,5 uur en verveelt eigenlijk geen moment: dat drukt zich uit in een goede score.

Visueel geweldig. Eerst al in die warme donkere sneeuwnacht, en daarna het frisse licht in Zweden, met veel statische maar mooi strak gekadreerde shots, of fijne shots van bovenaf (hoe die camera meebeweegt met de afslaande auto bijvoorbeeld, dat zie je niet vaak).

Maar ook inhoudelijk best prima. Op basisniveau een film over Amerikaanse jongeren die een Zweedse sekte (?) bezoeken in de zomer, graaf je dieper dan kan je het verwerken van een trauma erin zien, alleen dan vrij letterlijk verfilmd. Op momentjes verliest de film iets van de geloofwaardigheid, maar dat is gelukkig beperkt. Prima geacteerd ook, vooral door de immer fijne Pugh. 4,0*.

p.s. Toch leuk hoor dat Netflix ook dit soort films aankoopt.

Boeiende film, zeker de eerste twee uur en fraai in beeld gebracht. Lekker frisse cast en de gebeurtenissen worden allemaal als vrij realistisch gepresenteerd.

Aanrader dit.

Kwalitatief een prima film. Daar niet van. Bij het begin dacht meteen: dit wordt zware kost. Maar daar bleef het voor mij bij. De rest van de film was net interessant genoeg om te blijven kijken. Origineel is het echter niet te noemen. Pugh is trouwens fijn om naar te kijken. Misschien bleef ik daardoor wel hangen. Of door al het bizarre wat er in voorkomt. Mijn man zal tijdens het gamen zich wel afvragen wat voor humoristische film ik heb zitten kijken. Om eerlijk te zijn kan ik de film niet serieus nemen. Normaal gezien houd ik wel van vergelijkbare horror. Althans... of het licht aan de regisseur, want Hereditary was het ook net niet voor mij. Beiden kwalitatief goed in elkaar gezet, maar ik kon er gewoon niet in mee. Ik ben meer van de Del Toro horror.

Zonder enige voorkennis begonnen aan deze film en dat raad ik eenieder aan. Daardoor bleef het lang ongewis welke kant deze film op zou gaan wat de spanning verhoogde, zeker omdat de dialogen scherp waren en het acteerwerk, met name van Florence Pugh, sterk. Helaas was het einde een tegenvaller; over de top.

Geen hollywood-cast.
Geen jumpscares.
Geen Blockbuster.

Wel Pasteltinten, lentebloesem en....onderhuidse spanning.

De film open met een close-up van het hoofdpersonage, de jonge vrouw Dani (Florence Pugh) die een treurig gesprek voert met haar zus die blijkbaar psychische problemen heeft en waardoor ze uiteindelijk ook een familiedrama te verwerken krijgt. De sterk geacteerde openingsscène met de open mimiek van de huilende Dani zet gelijk het verwachtingspatroon op scherp. Fijne acteerwerk wat overigens haar tegenspeler in mindere mate laat zien wat mij betreft. Maar dat mag de pret niet drukken. Tegen beter weten in gaat ze op reis met haar vriendje naar een afgelegen oord in Zweden waar een speciaal cult-feest plaatsheeft door een lokale sekte.

De regisseur speelt met rust, geluid, zang en dans. De film lijkt nergens haast te maken wat ruimte biedt om je te verbazen en helemaal op te gaan in het psychedelische sfeertje waarin ze langzaam belanden.

Ik heb hem zonder pauze uitgezeten.
Vleugjes invloed van 'Annihilation' en 'the Witch'.
Toch maar eens die andere prent van Aster afkijken.....'Hereditary' waarbij ik eerder afhaakte.

Man man man... dit waren 2,5 uur van m’n leven die ik nooit meer terug krijg. Ik probeer de hoge waarderingen te begrijpen, maar dat lukt me echt niet. Slechtste film die ik in tijden gezien heb. Langdradig, saai en spanningsloos. In het begin leefde ik mee met Dani, maar aan ‘t eind kon ik haar jankhoofd echt niet meer aanzien. It’s a NO for me!

IJzersterk horror drama. Het verhaal is apart en boeiend. De uitwerking is echt fantastisch. De opbouw is erg goed en de beklemmende mysterieuze sfeer met onderhuidse spanning wordt uitstekend neergezet. Als kijker balanceer je tussen het vrolijke en vreedzame en de gruwelijkheden die plaatsvinden. Juist dat geeft de film een aparte kijkervaring. Verder is het camerawerk zeer fraai met mooie beelden en effecten. Zeker tijdens het feestmaal beweegt er van alles in het beeld wat niet hoort te bewegen, grandioos. Het acteerwerk is dik in orde. Niet voor iedereen geschikt, maar wel een topper. 4.5

Twee en een half uur. Dat is twee en half uur te lang. Halverwege de film maar aan de drank gegaan om het nog een beetje dragelijk te maken.

De film is een aaneenschakeling van absurdidistiche, vieze (vind het persoonlijk niet echt horror) momenten. Een aanloop die veel te lang duurt. Na 1 uur en 20 minuten gebeurt er eindelijk wat. En ja, de setting is mooi, en het is mooi dat het zich allemaal bij daglicht afspeelt, maar dat is geen excuus om zo traag door een film te gaan. Hoe absurd sommige dingen ook zijn, zie je de meeste wel van een kilometer of 3 aankomen.

Hate it or love it. Duidelijke hate it.

Deze Drama / Horror film (die ook wat overeenkomsten met de "The Wicker Man (2006)" heeft) had ik nog niet gezien en de duur van de film sprak me wat tegen, maar toch heb ik gisteren de 147 minuten durende versie gekeken, die zeker in het eerste uur behoorlijk langdradig en ook wat saai is m.u..v. de fraaie zelfmoord (door CO-vergiftiging) van een groot gedeelte van de familie (ouders en zus) van hoofdrolspeelster Florence Pugh (als Dani).

In dit verhaal draait het om een groep Amerikaanse vrienden, waaronder de rouwende Dani (Florence Pugh en Christian (Jack Reynor) die een verstoorde relatie met elkaar hebben, die afreizen naar Zweden om daar het mid-zomer (oftewel de filmtitel "Midsommar") festival bij te wonen in het kleine dorpje Hårga, waar traditie centraal staat. Dat pakt niet al te best uit voor de meesten, hoewel de reis op vreemde manier wel heilzaam is voor Dani, die kampt met grote psychische problemen.

Regisseur Arie Aster (mijn eerste kennismaking met hem) weet weer indruk te maken met overzichtelijke regie en strak camerawerk en de vormgeving van het mid-zomer festival is prachtig weergegeven dankzij de felle kleuren en de mooie omgeving, waarin veel wordt gedanst en gezongen. Het is ook een horrorfilm die zich voornamelijk overdag afspeelt en dat is best uniek. Filmtechnisch gezien valt er weinig te klagen, evenals het geweldige acteerwerk van Florence Pugh, die de film compleet op haar schouders draagt.

Helaas is het verhaal hier het zwakste punt (het concept is overigens gewoon goed). Niks in "Midsommar" is namelijk eng (wel zijn er een tweetal gruwelijke scènes te zien, eentje heeft betrekking op het inslaan van iemand zijn hoofd, waarbij ik moest denken aan het Cannibal Corpse nummer "Hammer Smashed Face", die ten eerste al zelf moet springen maar dat helaas overleefd en de andere heeft betrekking op het ophangen van iemand aan zijn eigen longen), aangrijpend of zelfs oncomfortabel (op de merkwaardige seksscène na dan, waarbij Christian een kind moet verwekken bij een jonge roodharige vrouw, te weten Maja (Isabelle Grill), uit de sekte en waarbij andere sekteleden volledig naakt toekijken en ook zelfs een handje helpen, door tegen zijn billen te duwen ), het is namelijk vooral komisch. De bizarre gebeurtenissen die tijdens de lange speelduur voorbijkomen, laten je namelijk vaak lachen vanwege de stupiditeit (o.a. het schaamhaar van een vrouw in het eten van Christian, die ook nog wat persoonlijks heeft gedaan in zijn glas drank).

Na afloop van de film vroeg ik mezelf ook af "Waar heb ik zojuist naar gekeken ?" en wat was het doel (de boodschap) van dit hele vreemde gebeuren ? "Midsommar" is een mooie geproduceerde aaneenschakeling van rituelen, soms bijzonder, soms bruut, soms teder en af te toe een tikkeltje vaag. Slecht is deze Drama / Horror film natuurlijk niet, maar ik heb ook nergens op het puntje van de stoel gezetten. Toch ben ik benieuwd naar ander werk van regisseur Ari Aster en daarom heb ik zonet "Hereditary (2018)" binnengehaald.

Arthouse-horror die zowel op Arthouse als op Horror vlak te weinig gas durft te geven. Zo zou ik het oeuvre van Aster in zijn geheel eigenlijk wel kunnen omschrijven. Het is duidelijk een regisseur met enige pretenties en die meer wilt maken dan ''slechts'' een genrefilm, maar het blijft op elk denkbaar vlak toch teveel vis noch vlees.

Op zich niet moeilijk te bedenken waarom zijn films zo aanslaan, ook deze Midsommar probeert weer van een hoop walletjes te eten en heeft voor ieder wel wat te bieden. Voor de horrorbuffs worden er genoeg typische horror tropes ingezet, voor gorehounds valt er genoeg te rapen en ook de high-brow arthouse fan die normaliter niks met horror heeft komt ook aan zijn trekken dankzij de zwierige cinematografie, symboliek en gewichtig traag tempo. Voeg daar nog een scheutje absurdisme en wat humor aan toe en je hebt een film die een redelijk breed publiek bedient. Voor mij ligt daar echter precies een beetje het minpunt, zie veel liever een regisseur die zich vol overgave op één stijl of idee stort ipv een verwaterde brei als dit.

Nu moet ik zeggen dat ik deze wel wat beter kon hebben dan Hereditary. Pugh is echt ijzersterk en ondanks dat ik niet helemaal wild wordt van de cinematografie ziet het er wel consistent stijlvol uit allemaal. Ook de keuze om de film grotendeels gewoon in daglicht te draaien pakt goed uit, zorgt bij momenten wel voor een apart sfeertje. Ook wat aangename humor en lollige absurde momenten, al blijft de handrem er uiteindelijk te veel op. Meest evident is dit nog tijdens de drugs/hallucinatie scenes, leg ze naast een pak 'm beet Noé en het wordt pijnlijk duidelijk hoe saai Aster's regie is op dat vlak. De meer absurdistische scenes zijn al wel wat leuker, maar vaak ook een beetje de typische perikelen die je zou verwachten van een film over een gestoorde cult/commune. Ook daar weet Aster gewoon nergens écht te verrassen wat mij betreft, al zal het voor de gemiddelde filmhuisganger wellicht allemaal heel shockerend en ''weird'' zijn.

Toegegeven, de eindscene is best indrukwekkend en deden me twijfelen om 3,5* te geven, maar over de gehele lijn vind ik het daar net te minnetjes voor. Dat Aster talent heeft zal ik niet ontkennen en binnen die hele zogenaamde ''elevated'' horror hype is dit nog één van de betere, maar ik betwijfel of zijn films me ooit echt zullen liggen.

Deze eindelijk ook eens bekeken en ondanks dat de film meer dan 2 uren duurde, bleef het toch boeiend om te blijven kijken. De film moet het toch vooral van de sfeer hebben. De cast deed het ook prima en visueel zag het er ook goed uit.

Een wat ander soort horrorfilm dan gewoonlijk, maar desalniettemin de moeite om gezien te hebben.

Een film die vooral leunt op de grimmige/ongemakkelijke sfeer en de afwisseling tussen mooie natuurbeelden en de grafische 'gore' beelden die af en toe langskomen, zonder hierin te vervallen in Saw-achtige praktijken. Vrijwel de gehele film is gebaseerd op gebruiken uit de Scandinavische mythologie. Ik keek deze film samen met iemand die runen kan lezen en hier veel kennis van heeft, doordat hij de verhalen rituelen en hieruit kent wist hij constant te voorspellen wat er met de mensen in de film ging gebeuren en dit kon hij vooraf ook uitleggen. Voor mij maakte dit de film wat sterker, omdat het wat meer verklaart over de acties van de personen in de film. Nergens in de film word uitgelegd waar de acties van de sekte precies op gebaseerd zijn, wanneer je weet dat dit oude gebruiken zijn uit een ver vervlogen tijd maakt dit de film een stuk sterker en de sekte die deze gebruiken naar het heden trekken gelijk een stuk zieker.

Voor de visueel ingestelde kijker een interessante film, de opstart van het verhaal vond ik wat zwak, maar wanneer de groep hoofdpersonen eenmaal in Zweden aankomt start de film pas echt en kan het genieten van de beelden beginnen. Door het tempo, de afwisseling tussen de mooie beelden van natuur en architectuur en beelden die op zijn zachtst gezegd minder fijn zijn om te bekijken (denk hierbij aan American Horror Story, met name S1), weet de film een naar onderbuikgevoel te creëeren en door de vele tekens, runen en vage uitspraken weet de film een mysterieuze sfeer te scheppen. Echt horror wordt het nergens en voor mij is het einde een beetje een anticlimax, ook vind ik het jammer dat niet elke gedachtegang achter het handelen van personages verder wordt uitgediept en ik had in het laatste half uur/uur graag wat meer dialoog gezien. Een film waar denk ik zeker een publiek voor is die er 4-5 sterren voor over heeft, maar meer dan 3 wordt het voor mij niet.

Wat een ongelofelijk fijne herziening was dit!

Ik ben deze keer gegaan voor de bijna 3 uur durende director's cut. En ja deze cut kan ik ook van harte aanraden voor de liefhebbers. Deze film vloog weer vooruit en het was super enerverend. Het gaat nog een stukje dieper en laat nog een extra ritueel zien. Het enige minpuntje was misschien dat het wat teveel bleef rondcirkelen rond de relatie van Dani en Christian, waardoor het soms op dat gebied wat eenzijdig was. En toch leer je ook weer wat extra's bij in de lange versie.
Maar het extra ritueel is bevreemdend als hel en een intensief kantje. En knipoogt ook op het einde naar wat er met Connie gebeurt is.

De werken van Ari Aster zijn duidelijk niet voor iedereen. Ik heb vaak het gevoel de film heel anders te ervaren dan de vele reacties die ik lees en hoor. Deze film zit gewoon bomvol voor een oplettende kijker. En dat draagt enorm veel bij aan sfeer en achtergrond rond deze gemeenschap.
Het is ook een onderwerp wat mij enorm boeit, ik hou gewoon van sektes en bevreemdende gemeenschappen, met hun heel eigen overtuigingen, rituelen.
Natuurlijk vergroot deze film het uit, tot het onsubtiele aan toe. Maar Aster weet deze film zo cool aan te kleden, zo kleurrijk te maken en laat je even wonen in dit stukje ongekend grondgebied.

A24 brengt horror weer terug in een boeiende vorm, zonder jumpscares, onnodig saaie uitgemolken plots of vreselijk uitziende CGI creaturen. Het brengt emotionele horror op de markt.
Robert Eggers en Ari Aster zijn voor mij de 2 regisseurs van het moment! En ik kijk enorm uit naar nieuwe projecten.

4.5*

Vreselijk. Ik twijfelde vooraf al wel of ik deze film zou kunnen waarderen. Achteraf is het antwoord volmondig nee.
De setting is prachtig en de acteurs doen het prima. Maar daar houdt het positieve voor mij wel op.

Ver aan het begin ligt het er al dik op dat de Amerikaanse vrienden als slachtoffers naar het Zweedse Härga worden gelokt door hun "vriend". Maar voor dat Midsommar je eindelijk laat zien wat je eigenlijk al wist, moet je eerst door bijna 2 uur arty-farty rituelen, overal getekende hints en absurdistische zijsprongen heen. De enige 2 karakters die geloofwaardig zijn houden het het kortste vol en de domheid van sommige anderen is ronduit irritant. En dat zijn verschillende van de domweg hysterische scènes trouwens ook.

Alsof je lukraak naar een willekeurige, bizarre droom van een ontspoorde mental patient zit te kijken. Sommigen vinden dat blijkbaar vermakelijk. Ik totaal niet.

Op het gegeven van horror bij klaarlichte dag na, kan je zeggen dat alle losse elementen van Midsommar misschien niet heel verrassend zijn. Maar dan laat je buiten beschouwing dat het hem juist zit in de combinatie van dingen. Centraal staat zowel de geloofwaardig uitgewerkte relatie tussen Dani en Christian enerzijds (fraaie openingsscène!) en de macabere sekte-rituelen anderzijds. Ook de vormgeving heeft Ari Aster prima voor elkaar, niet in de laatste plaats de muziek. Ja, vond het echt goed, ruime 3,5.

Dat is niet helemaal waar, zie insidious. Het gaat voornamelijk om de valse jump scares. Stilte neemt toe, camera panned naar links en bam, recht kom het vriendje aanzeilen met een hoop over te top herrie. Bij bijvoorbeeld insidious was er ook echt iets om bang voor te zijn. Niet 'hard geluid'. Daarnaast is hij niet bepaald afhankelijk hiervan om een film griezelig te maken. Dat is bij een hoop mindere regisseur wel anders.

Had deze gepland te kijken op Netflix, gooien ze hem morgen eraf, daarom nu de kans gepakt.

Leuke semi-remake van het betere The Wicker Man (al hadden meer mensen dat door), maar net niet wat ik ervan had gehoopt. Deze film heeft vooral opbouwissues. De setting gaat iets te vaak op en neer tussen maf, sinister en eng, maar helaas ook weer terug en dat trok me regelmatig uit de film en maakte hem bij momenten wat niet al te geloofwaardig. Leuk en Fis maar niet de openbaring waar ik wel een beetje op had gehoopt.

Wel veel fijne lange shots.

Wat een VRESELIJKE slechte film. Weer zo'n eentje die gedragen wordt door zogenaamde 'filmcritici'. Die het allemaal weer 'art' en 'kunstzinnig' vinden. Zo'n 'filmhuis' film. Nou, daar prik ik gewoon doorheen.

Het verhaal is oliedom, saai en totaal niet spannend of eng. Die gasten gaan naar Zweden en gelijk aan de drugs. Dan zien ze allerlei rare mensen dansen, gek doen en blijven maar hangen. Ga toch gelijk naar Stockholm of een andere trendy stad in Zweden zoals Gotenburg. De rituelen moeten schokkend zijn, maar als doorgewinterde horror fan, zijn het maar erg saaie 'kills'.

Het was zonde van onze prachtige witte donderdag avond. We hadden beter naar de teletubbies kunnen kijken. Die sekte is veel spannender en griezeliger dan dit prularia.