Midsommar (2019)

Ik lees hier veel de vergelijking met The Wicker Man, en dat is toch wel iets te kort door de bocht. Dan heb je beide films niet helemaal begrepen volgens mij. Deze Midsommar slaagt er in om te shockeren met dingen die zo hard overkomen, maar tegelijk gewoon echt gebeuren. Geen grootse monsters, geesten of vloeken of zo. Een film met de nodige humor die de tijd neemt om van een lucht sfeertje stapvoets over te gaan naar iets meer beklemmend. Soms zie je al wat er gaat komen, en toch lukt het de film om dat nog eens stevig in beeld te brengen.

Een film die je best zonder te veel kennis ingaat, dus spoilertags: Het mooie aan de film is dat we eerst al met de deur in huis vallen als de zus en ouders van Dani op een gruwelijke manier komen te overlijden. Eigenlijk heeft dat niets met de rest van het verhaal te maken, maar het zet wel meteen de toon en zorgt eigenlijk wel ervoor dat het hoofdpersonage Dani het ideale slachtoffer is van Pelle om haar mee te nemen naar Zweden. En eens daar is het ook niet meteen horror. We zien enkele buitenstaanders die welkom zijn bij een gemeenschap met haar eigen gewoontes. Alsof je een week op bezinning zou gaan in een klooster bvb en niet vertrouwd bent met de katholieke rituelen. De Amerikanen zien dat dan ook vooral als getuigen. Onwetend over wat er gebeurt met de nodige vragen en nieuwsgierigheid. Om af en toe geschokt te worden als er iets gebeurt. Zoals de zelfmoord van de ouderen, het verdwijnen van de Engelsen, … Telkens is er een verklaring. En de drank (waar toch af en toe verdovende middelen in blijken te zitten) zorgt alsmaar voor een roes waarin de buitenstaanders (en misschien ook eigen mensen) in worden meegesleurd. Voor Dani is elke stap dichter bij die commune net een stap richting thuis komen. Ze heeft haar familie verloren, het loopt al niet goed met haar vriend Christian in een relatie die hij niet wil stoppen uit medelijden waarschijnlijk voor haar verlies en de rest van de vrienden zijn niet bepaald de vrienden van Dani. In de commune vind ze wel haar weg. Wordt ze wel aanvaard. Grotendeels gemanipuleerd door haar mee te sleuren in de rituelen en door haar resterende strohalmen als Christian en de vrienden weg te nemen, maar zo gaat dat in een sekte. Dat is een heel ander verhaal dan bvb The Wicker Man.

De film bouwt goed op en heeft niet overal een antwoord op. Dat is voor mij net een pluspunt in de film. Laat me als kijker maar wat vraagtekens hebben. Zoals een beetje verwacht gaat het wel goed in deze film met de juiste spanning en humor, maar is de film toch wat ontspoort naar het einde en niet helemaal geslaagd. Jack Reynor is niet echt een goeie acteur, maar ben wel fan van Florence Pugh, die terecht de nodige prijzen won voor haar rol in Lady Macbeth (2016). Ze zal ongetwijfeld nog verder groeien als ze helemaal bekend wordt door de film Black Widow in 2020. Dan nog verder de juiste films kiezen.

Midsommar begint ijzersterk, maar weet op wat choquerende momenten na niet echt door te pakken. De puike cinematografie, het unheimliche happy-the-pappy-sfeertje en Florence Pugh's overtuigende acteerwerk zijn van een hoog niveau. De kijkbeleving wordt uiteindelijk slachtoffer van Ari Asters cultusobsessie, waarbij de aaneenrijging van soms langdradige rituelen onnodig de flow eruit halen. Midsommar is absoluut een originele film met aan het roer een talentvolle regisseur/screenwriter, maar echt onder mijn huid kruipen doet deze folk 'horror' niet.

Briljant weer, Aster is toch één van de grootste talenten, iemand om in de gaten te blijven houden. Ontzettend knap dat je van zo een al vaak verteld en enigszins voorspelbaar basisverhaal een prent van tweeëneenhalf uur weet te maken die geen moment van verveling kent. Getuigd ook weer van durf en visie om in zo een story vrijwel geen nachtelijke scènes op te nemen, maakt de gruwel alleen nog maar waarachtiger. Een heerlijk naargeestig, dreigend sfeertje is de maker toevertrouwd, tergend langzaam resulterend in een onvermijdelijke finale. We hebben het vaker gezien, maar ook nooit zo mooi geschoten als hier. Over werkelijk elke scène is goed nagedacht hoe dit op film te zetten, waardoor Midsommar visueel onwaarschijnlijk mooi oogt. Vergelijking met The Wicker Man is begrijpelijk, maar onnodig. Beide films zijn een mooie, op zichzelf staande vertegenwoordiging van hun tijd. Waar Wicker Man een heerlijke weergave was van de gekke jaren zestig/zeventig, is Midsommar een typisch product van de perfectionistische, meer uitleggerige cinema van tegenwoordig. Beetje kippenvel, toch wel, ook dankzij die fantastische mimiek van Pugh, erg genoten van deze bioscoopzit.

Verwachtte veel van deze film en ik werd uiteindelijk niet teleurgesteld maar dat lag dan voornamelijk aan het uitstekende laatste drie kwartier. Zeer mooi in deze film vond ik de verschijning van de zeer aantrekkelijke Dani, uitstekend geacteerd door Florence Pugh. Mooiste scènes vond ik de dansscène om de titel mei koningin en de nogal wrede slotscène. Wat deze film enigszins ontsierde was toch wel het oeverloze geleuter tussen de Amerikaanse bezoekers wat voor mij de film soms tot een hele zit maakte. Bekort de film met een half uur zonder dat gelul en je hebt een uitstekende sfeervolle film. Nu moet ik er toch een half puntje voor aftrekken dat wel weer wordt gecompenseerd door de oh zo mooie Dani in haar prachtige outfit van de mei koningin.

4,0*

Een inkijkje in een Zweedse sekte. Ik had eigenlijk wel een IKEA grap verwacht in de film, maar helaas. Er komt wel wat humor voorbij en hoewel het best grappig is, vind ik het tegelijk een beetje misplaatst. Want eigenlijk vanaf het begin is de film al onheilspellend en dat vervolgens bijna 2,5 uur lang. Aan de ene kant is de film best wel mystiek, maar aan de andere kant gebeuren er niet heel veel onverwachte dingen. Maar omdat er zoveel detail in de film zit, heb ik ook nog wel wat vragen. Bijvoorbeeld Chistian verkleed als beer omdat hij geofferd moet worden. Is de beer het kwaad?

De film gaat sowieso over de kwetsbaarheid van de mens. Hoe snel we in de verleiding kunnen komen wanneer we wanhopig zijn. En hoe daar misbruik van gemaakt wordt in de vorm van ''hulp'' en ''verlichting''. De film laat het op een fascinerende manier zien. De film is ontzettend traag en na een tijdje begon het wereldje van de sekte mij een beetje tegen te staan. Er valt ongetwijfeld genoeg uit de film te halen en de film heeft mijn aandacht wel weten vast te houden. Maar als ik zou mogen kiezen de film nog een keer kijken of een IKEA meubel in elkaar zetten dan kies ik voor het IKEA meubel. En misschien luister ik terwijl ik dat doe zelfs nog wel naar Sabaton.

3,5* (7,5/10)

Dit is de slechtste film die ik ooit gezien heb in 55 jaar. Wat een waste of Tims and money. En het ligt niet aan de acteurs maar slecht en dun verhaal en wat heeft de zelfmoord van zus nu met de test van het verhaal te maken? Totaal onsamenhangende verhaallijn met gemiste kansen. Ga er niet heen zonde van je tijd

Vanwege de cinematografie zijn tweeënhalve sterren zeker op hun plaats, maar wat velen in de wereld verder in deze film zien, is mij een raadsel... Een bloed irritante Dani in de rouw met wie je een relatie onmiddellijk zou willen beëindigen, een vriendje dat heus wel zijn best blijft doen en de onvermijdelijke vriend die niet alleen aan seks denkt, maar er ook voortdurend over praat - en dan vergeet ik er twee, geloof ik.

Vooruit, we gaan naar Zweden en maken een bijzonder midzomernachtfeest mee met heidense rituelen waarin het esoterische gekweel en de beminnelijke lieflijkheid natuurlijk een gruwelijke werkelijkheid bedekken die we mijlenver zien aankomen. Hierin worden we dan ook niet teleurgesteld.

Maar wat kan die man filmen!

Deze film werkte voornamelijk op mijn lachspieren. Onbegrijpelijk dat de NRC filmrecensent dit aanbeval als een van de beste films.

Wie Wicker Man met Nicolas Cage gezien heeft, heeft in feite Midsommar gezien. Puur plagiaat in mijn ogen. Ook los daarvan niet origineel of diepgaand. Zaken worden niet geaderd of uiteen gezet. Zeer zwak en onlogisch

Apart.

Een eigenaardige regisseur, die Aster. Net als zijn vorige film Hereditary is dit weer een hoogst eigenaardige, vreemde en aparte film die wel op zijn eigen manier de verwachtingen weer weet te vervullen. Desondanks is het niet de topper die ik had verwacht.

Weer een sterke prestatie van Pugh. Ze doet het elke film weer top, en ook in haar moeilijke rol weet ze weer de film te dragen. Ook Poulter was weer leuk om terug te zien. Reynor had wat minder kracht, maar in het algemeen was ook zijn houding voldoende.

Met een speelduur van 150 minuten moet je als kijker wel weten dat dit geen standaard horrorfilm is en hij dus heel apart kan zijn mocht je de regisseur nog niet kennen. Je zal er misschien niet altijd even makkelijk doorheen komen, maar als het je lukt, heb je een goede film.

Aster is soms meester in sfeer creëren. Soms is de film zenuwslopend door een sterk moment van sfeer. Creepy scenes zitten erbij. Dit soort sfeermomenten hadden er van mij gerust nog meer in mogen zitten. Soms ook een gore en vieze film, die heftig geweld niet schuwt.

Het mindere aan de film is dat er soms voor een te lange tijd niet al te veel gebeurd. Ik kan het eigenlijk niet bepaald een horrorfilm noemen. Het heeft een aantal sterke momenten, die er van mij nog meer in mochten zitten, maar in het algemeen gaat de film veel meer in op drama.

Qua cameragebruik is het ook goed. Het zweverige gebruik ervan versterkt zeker de sfeer en de eerste 20 minuten zijn er erg sterk mee. Camerastandpunten ook best interessant, en het meest Unieke is inderdaad misschien dat de film zich compleet in het licht afspeelt.

Aparte film, maar wel een leuke ervaring uiteindelijk. Ik ga Aster echt wel in de gaten houden, maar hij mag wel nog meer sfeer gebruiken.

Ari Aster is net zoals Jordan Peele (Get Out en Us) eentje om in de gaten te houden de komende jaren. Met Midsommar gaat Aster net als bij Hereditary de wat occulte mystieke sfeer op. Midsommar is een fijne arthouse met een tikkeltje horror al mag je je op dit laatste niet blindstaren. Schrikmomenten moet je niet verwachten en echte gruwel met bloed op die ene scène na is er ook niet. Wel hangt er steeds een zweem van spanning en dreiging over de film. Aster beheerst die moeiteloos en weet een boeiend plot te vertellen. Hij wordt hierbij ondersteund door een prima cinematografie, degelijk plot en een goede Florence Pugh.

Vooral de laatste drie kwartier komt er echt wat meer vaart in de film, een item dat we ook bij Hereditary terugzagen. De sfeer rond midzomerfeesten werd erg mooi in beeld gebracht (in Hongarije nota bene, niet in Zweden). Harmonieus en kleurrijk, folks met dans en bloemenpracht. Denk maar aan de erg mooie dansscène om als Mei-Koningin verkozen te raken of de afsluitende ceremoniële scène.
Midsommar is lekker speels ook met de hallucinaties en het omgekeerde camerabeeld bij het binnenrijden van Hälsingland. Ook de tekeningen waren prachtig, alleen jammer dat ik te weinig tijd had om ze in detail te bekijken. Dat wordt wachten op de DVD-release.

Pugh deed het erg goed. De andere bendeleden vielen me niet speciaal op. Vooral de geobsedeerde Mark vond ik maar een magere rol. Christian was ook zoutloos, maar vond ik naar het einde toe wel beter. Fijne scène met die beer en naaktscène overigens.
Wel vond ik het vreemd dat naarmate de vreemde elementen toenamen het personage van Pelle naar de achtergrond verdween. Niet geheel logisch dat er mensen plots verdwijnen en zich daar schijnbaar niemand echt vragen bij stelt. Het grootste minpunt voor mij alvast. Ik zag ook geen link met de gebeurtenissen in de VS ((zelf)moord familieleden) en de situatie in Zweden. En tenslotte was de rol van die mismaakte jongen ook nogal hol.

Over één ding ben ik ook niet uit. Misschien dat iemand hier een verklaring heeft:
Men sprak dat de ceremoniefeesten slechts om de 90 jaar plaatsvinden, maar Pelle had het ook over het feit dat hij zijn ouders verloor in een "brand". Geheel toeval en niets te maken met de ceremonie? Maar waarom werd het dan vermeld?

Deze film is net zoals zijn voorganger niet voor de mainstream horrorkijker,er moet iets meer nagedacht worden bij deze film.

Visueel een plaatje en ook het verhaal mag er wezen.

Ik hoop dat meneer Aster zulke films blijft maken want een regisseur als deze zijn er niet veel.

Laatste film die ik ooit van deze regisseur zal gaan bekijken. Film begint nog enigzins sterk maar het hele idee om alle gebruikelijke horror elementen weg te laten en die te vervangen door dingen die geen hol met horror te maken hebben gaat er bij mij niet in. Film zag er mooi en netjes uit en ook het acteren was prima, maar nee dit was het gewoon allemaal net niet. Asters films zijn niet voor mij gemaakt denk ik, Hereditary vond ik ookal niks.

Na Hereditary wederom een vervreemdende, bijzonder onbehaaglijke horrorfilm van regisseur Ari Aster. Aan de lange kant, maar desondanks blijft de film continu boeiend en vooral intrigerend. De surrealistische sfeer is door Aster knap getroffen en de film ziet er qua aankleding en decors werkelijk schitterend uit. Het akteerwerk is daarnaast ook prima, met een indrukwekkende Florence Pugh in de hoofdrol. Duidelijk niet een film voor iedereen, daar is één en ander wellicht te traag, maf en extreem voor, maar voor de volhouder is dit een naargeestige maar fascinerende afdaling in de hel.

Geef mijzelf een 10 voor karakter, heb deze langdradige draak van een film volledig uitgekeken, proficiat!!! Dit deed mij niet denken aan midsommar, maar eerder aan Midsummer murders, flauw en ongeloofwaardig en nul komma nul spanning. Spijtig dat de goede Zweedse acteurs aan deze onzin moeten meewerken.….

Tot halverwege de film wist Aster me nog redelijk te overtuigen. Vanaf het moment dat die twee oudjes van die rots afspringen gaat 't bergafwaarts. Sterker nog; naar het einde wordt dit zo flauw dat ik het laatste half uur, drie kwartier lekker heb zitten lachen om deze half-grappige onzin. Leuk geprobeerd, maar.. nee.

En dat hopen wij ook van harte, man, wat een juweel van een film! Nadat we gelezen hadden in sommige berichten dat men gillend door het beeld heen vliegt en dat het meer op een toneelstuk leek, waren onze verwachtingen niet hoog gespannen. Maar we hielden hoop omdat de regisseur Ari Aster al eerder een topfilm als "Hereditary" had geregisseerd en je na zo iets geen val hoeft te verwachten.

En we werden niet teleurgesteld, een pracht van een film. Prima acteurs, mooi decor en een verhaal waarin continu een spanningsboog aanwezig is.

Voor horror, nee, daarvoor hoef je deze niet te zien! Wel zitten er stukjes in die gruwelijk zijn, zoals de val op de offersteen van het stel.

Een 8,5!

Lang op verheugd en halverwege uitgezet. Fantasieloos en ongeloofwaardig. De hele community is zo nep als een mandje, nergens word ik verleid om dingen echt te geloven. Mensen met bloemen in hun haar over een grasmat laten dansen zegt net zo min iets over een sekte als mannen in legerkleding iets over oorlog zeggen. De scène bij de steengroeve vond ik zo slecht, zowel als concept als in uitvoering, dat ik geen zin meer had in de rest van de film.

Na zijn hereditary keek ik enorm uit nr deze Midsommar, liet ff op zich wachten omdat ik meteen de director's cut wou zien. En wat heeft deze mij eveneens bekoort. Echt horror pur sang is dit natuurlijk allerminst n ik stap zo'n film nooit in met vooraf opgepakte labels. De aanloop nr en het ritueel zelf houden je met kippenvel aan je scherm gekluisterd. Setting, sfeer, acteerprestaties, muziek,...het klopte allemaal n ondanks de lange speelduur, net geen 3u, sijpelt er nooit verveling binnen, ik voel me zelfs op bepaalde momenten zo aanwezig in en met de karakters n film an sich, zoveel uitdrukkingen. En ja het is weer zo'n film dat heel uiteenlopende meningen teweeg brengt, mede doordat de gemiddelde popcornkijker vaak met oogkleppen nr zo'n film kijkt n op voorhand z'n/haar negatieve mening al klaar heeft n gewoon een kick krijgt om deze voor hen op voorhand slechte film toch te bekijken n halfjes en eentjes te geven? Al een geluk weet het merendeel deze prent toch te appreciëren. Ik ben alvast bij de liefhebbers. 9/10

“No. No, no. Uh Ruben was a product of inbreeding. All of our oracles are deliberate products of inbreeding.”

Uitstekende tweede film van Ari Aster. Na Hereditary en nu Midsommar kan ik wel zeggen dat ik een fan ben van de man. Zijn horrorfilms zijn onheilspellend, spannend en sfeervol, met sommige perfect getimede horrormomenten. De cinematografie en het camerawerk zijn van het hoogste niveau, en ook Florence Pugh is erg sterk op dreef. De andere acteurs maken een stuk minder indruk, maar dat ligt ook aan de rollen. Het is jammer dat het verhaal best voorspelbaar is en Aster in het middengedeelte de spanning niet weet vast te houden, want anders was dit echt een meesterwerk geweest.

Yep...ik ben al fan van Ari Aster

Eerlijk gezegd wist ik niet dat deze film geregisseerd werd door Aster die Hereditary had gemaakt.

Maar tijdens de film had ik hetzelfde gevoel van Hereditary en moest ik aan deze film denken. En wat blijkt ...het is dezelfde regisseur. Wat de film zo krachtig maakt, is de constant aanwezige dreiging in de film....zelfs bij klaar lichte dag. Het hoeft niet donker te worden ( gezien de locatie ook niet verwonderlijk ) om spanningskracht of een duister sfeertje te creëren. De film is onheilspellend en heeft een prachtige setting. Bijzonder sfeervol en sterk camerawerk. Ook de aanwezige muziek draagt een steentje bij om de sfeer nog wat meer onheilspellender te maken. De film weet vooral de suggestieve benadering van horror op te wekken, maar er zitten een paar rake gore scènes in de film. Het acteerwerk van het hoofdpersonage is goed, de andere rollen zijn wat minder. Maar dat heeft dan weer te maken met het gegeven van het verhaal waarin die personages vooral een oppervlakkige uitwerking hebben. Tevens een minpunt van deze film, anders was dit een topper geweest. Een dikke 8/10

Waar was de horror?! Heb ik iets gemist? Heel wazige film. Mensen verdwijnen en de rest lijkt er niets om te geven. Erg ongeloofwaardige film. Al vond ik het hele sekte gedoe best interessant. Maar het was een grote drama film en de horror genre konden ze beter weg laten.

Vooral de acteur die Christian speelde was zo slecht. Het meisje deed het daarin tegen best goed.

Nee voor mij duurde dit juist veels te lang. Al heb ik hem wel afgekeken, ik ben blij dat ik hiervoor geen bioscoopkaartjes heb moeten betalen!

Bizar. Sektes zijn echt helemaal mijn ding, als in, hoe kan je jezelf verliezen.

Nogal voorspelbaar en weinig geloofwaardig.

Jammer want ik had na Hereditary wel wat beters verwacht van Aster.

Het ziet er allemaal fraai uit en de setting is wel leuk maar het duurt allemaal veel te lang en je gelooft geen seconde dat dat groepje echt helemaal zo meegaat in al die tradities en geneuzel.

Aster probeert dat, zoals wel vaker gebeurt in films, te maskeren door er de nodige drugs in te gooien waardoor dan iedereen kennelijk niet meer weet wat hij doet maar evengoed is het niet erg overtuigend.

Afschuwelijk.

Ik was al bang dat ik dit vreselijk zou gaan vinden na het zien van de trailer, maar aangezien ik trendgevoelig ben wilde ik Midsommar toch gezien hebben. Ik vond de vorige film van deze regisseur, Hereditary, al niet erg goed. Kleine voldoende, maar zeker niet meer dan dat. Midsommar is vele malen erger. Met twee en half uur duurt dit ook nog eens extreem lang, er kwam maar geen einde aan. Toen ik voor de eerste keer keek hoelang de film bezig was dacht ik dat er anderhalf uur voorbij was. Bleek het de 38e minuut te zijn. Oef. Het eerste gedeelte vond ik nog redelijk, met alles wat er gebeurde voordat ze naar Zweden gingen. Daarna werd het een grote wazige bende. De zelfmoorden van de hoge rots vond ik nog wel lekker absurd en gestoord, maar het hele sekteverhaal kon me voor geen meter boeien. Richting het einde had je nog een grote seksceremonie die nogal bizar was, maar dat was het dan ook wel. Ik heb zelden het gevoel gehad dat ik mijn tijd zo aan het uitzitten tot het einde was als hier. Ik kan me bij een hoop films die ik slecht vond best inbeelden dat mensen er ook van hebben kunnen genieten, maar ik kan het me hier gewoon echt niet voorstellen. Echt niet.
Een derde film van deze Asten hoef ik ook niet meer te zien.

1*

Wat een vreselijke k*t film. Hoe kan zoiets nou een horrorfilm genoemd worden. Gewoon tijdverspilling.

Een freaky film die sterk deed denken aan Asters eerste film Hereditary en zelfs enkele thema's leent.

Voor wie Hereditary heeft gezien, is Midsommar redelijk bekend terrein: in het algemeen heeft Midsommar een sombere, duistere toon en een ongemakkelijke sfeer. Sektes en communies hebben in horrorfilms sowieso al een verdachte reputatie en met films als Wicker Man in het achterhoofd is aardig te voorspellen waar dit creepy zomerkampje heen gaat.

Het plot ontvouwt zich op niet al te complexe wijze en is aardig te voorspellen; de voortekenen zijn immers overal aanwezig, van vreemde blikken tot symbolische afbeeldingen die al één en ander lijkt te verklappen. Wat dat betreft is Midsommar niet echt een verrassing. Wel wordt het overeind gehouden door het sterke acteerwerk van Florence Pugh, die me een beetje deed denken aan een jonge Kate Winslet met de stem van Jennifer Lawrence. Ook de prachtige cinematografie, het gebruik van daglicht en open terrein maakt het net even wat beter dan de gemiddelde horrorfilm.

Qua cijfer twijfelde ik tussen 3,5* en 4*. Ik vind het niet echt origineel en te voorspelbaar, maar het grijpt je wel en houdt de aandacht goed vast (en dat voor een Director's Cut van bijna 3 uur).

Ari Aster heeft meteen de smaak te pakken. Nog amper een jaar na Hereditary breidt hij zijn loopbaan uit met de zekere Midsommar. Deze doet er nog enkele schepjes bovenop.

Om te beginnen lijkt het er erg op dat Ari Aster niet bepaald een lachertje is; of... in de momenten dat hij zijn films heeft geregisseerd bijvoorbeeld in een diepe verdriet verkeerd; om wat het ook mag zijn. In Hereditary wist hij ook de kijker diep in zijn hart te raken, en bij Midsommar herhaald hij het nog een keer. Wat we ook begrijpen is dat Ari Aster wel echt iets heeft met rituelen, sektes en hekserij.

De film begint met een paar vreemde mailtjes die Dani naar haar zus stuurt. Dani staat bekend als een impulsief meisje, en dat is ook de reden waarom Christian met haar gebroken heeft; en zijn vrienden hem overhalen om afstand van haar te houden. Echter zorgt een traumatisch familiedrama ervoor dat Dani beter niet alleen gelaten kan worden. Het meisje is helemaal kapot en kan nu wel wat steun gebruiken. Een jaar na de gebeurtenissen wordt ze nog altijd achtervolgd door die verschrikkelijke nacht en ziet er brood in om, uit afleiding, bij haar studievrienden aan te sluiten voor een reis naar Zweden; georganiseerd door de mysterieuze Zweedse student Pelle. En dan niet zomaar een reis.

De personages zijn om te beginnen al erg goed en medelevend neergezet, met Dani als uitgangspunt. Het mooiste vind ik dat de persoonlijke kwesties ook op de achtergrond blijven spelen, maar dat het nu echt tijd is voor een buitensporige vakantie. Namelijk bij een hippiecommune in Halsingland (provincie bestaat echt). En vanaf het moment dat er een lange warme zomerse week op hen staat te wachten; gezien het 9 dagen niet donker zal gaan worden, de paddo's uit de bagage worden gevist, nieuwe vrienden maken onder andere toeristen en ze zich laten bewonderen door de haast wel sprookjesachtige sferen en de wel behoorlijk vriendelijke mensen; werkt de film als een slow burner toe naar de hel. De 147 minuten waren echt niet misplaatst.

De eerste dagen lijkt alles nog koek en ei te zijn. De ietwat vreemde rituelen en taferelen, dat er de hele dag door wel een paar muzikanten aanwezig zijn die de sfeer erin houden, het vele gehuppel en gedans... de zon en de sfeer die de vrolijkheid erin houdt. Maar dan keert het tij toch wel langzaam. Die zelfmoord van die rots is het startschot.

En ja, het mag misschien nog wel schaars zijn, maar de horrormomenten zijn toch echt wel gruwelijk. Al is het ook meer het psychologische gedeelte die met de rest genadeloos aan de haal gaat. De jongeren laten zich steeds meer manipuleren en beginnen al snel dingen in de smiezen te krijgen, wanneer de eerste genootschappen beginnen te verdwijnen. Die sektelid verkleed in Marks huid was een van de beginnende hoogtepunten.
Ook heb ik wel moeten lachen bij die scene waarbij Christian tegen die omgevallen boom aanpist; waar nou net het stoffelijke overschot van de familie's gestrooid ligt... En dan die reactie van die oude vent.

In de loop van de film zit je wel steeds met de vraag: Waar gaat dit heen? Alle wegen lijken in deze kwestie wel naar Rome (of in dit geval Halsingland) te leiden. Verdere indrukwekkende knooppunten zijn: die dans, waarbij Dani vervolgens als koningin wordt beschouwd, en die rituele seksscene... Ook die scene waarbij die groep vrouwen met Dani meehuilen is een totale vorm van waanzin!

En waar vele horrorfilms vaak al voorspelbaar worden, is Midsommar maar niet bij de kladden te grijpen en wordt je om de tien minuten verrast. Natuurlijk weet je wel dat alle buitenstaanders dood gaan... Maar de manier waarop... daar kom je pas op het laatste nippertje achter. De laatste shot met die grijnzende gehersenspoelde Dani als stempel, is een regelrechte blijver!

Ondanks alles aan Zweden refereert, maar het is toch wel altijd erg opmerkelijk dat Hongarije werd verkozen voor de opnamelocatie. Desalniettemin valt er evengoed over de locatie wel wat te zeggen; want je waant je soms bijna, met al die folklore-elementen, in de middeleeuwen. De snikhete broeierige sfeer die de nadruk legt, het natuurgebied... Ook de soundtrack was perfect. Soms zelfs een beetje Boards of Canada achtig.

Ja, Ari Aster mag van mij voort gaan zetten!

5,0*

Ik heb getwijfeld of ik deze moest kijken, aangezien ik geen held ben met horror en ik Hereditary, na wat ik erover gelezen en gehoord had, zeker niet wilde zien.
Deze film leek me anders; vooral bij daglicht, weinig tot geen schrikmomenten. Wellicht wat gore, maar dat kan ik op zich wel handelen.

Denk dat het eerste half uur à drie kwartier nog wel het sterkste was. De dood van de twee ouderen die van de klif af springen is voor de film het shiftpunt, maar voor mij denk ik het hoogtepunt.

Daarna wordt alles eigenlijk hoe langer hoe saaier. Op een gegeven moment raakte ik het een beetje zat. Omdat alles zo lang duurt en het vrij lang uitgesponnen is kon ik me er ondanks de steeds erger wordende gruwelijkheden niet meer zo voor interesseren, ook omdat je er een steeds groter 'pff, ja hoor' gevoel bij krijgt. Het point of view van de hoofdpersonen wordt tegen het einde ook afstandelijker, de binding valt wat weg en de angst of directe beleving krijg je dan niet meer echt mee. Dat zorgt ervoor dat je bijna puur als fly on the wall zit te kijken naar een reeks grotesker wordende rituelen die me, ondanks de bizarre inhoud daardoor toch niet meer zo erg konden boeien.

Interessant geschoten en mooi gedaan is het natuurlijk wel, en het heeft ook een vrij uniek sfeertje allemaal, dus daar verdient het nog best punten voor, maar voor de rest kon ik er niet zo heel veel mee.

3*

Midsommar is een film die net als Ari Aster’s eersteling Hereditary (2018) niet bol staat van de schrikeffecten. De film gebruikt andere methoden om de kijker te verontrusten en angst aan te jagen. Dat moet ook wel want de locatie leent zich niet goed voor rechttoe rechtaan horror. De film speelt zich bijna geheel af in een door zonlicht overgoten vrije ruimte en dat maakt het minder gemakkelijk om een succesvol horrorscenario in werking te zetten.

In Midsommar loert het mogelijke gevaar niet achter iedere donkere hoek. In Midsommar is het kwaad niet onzichtbaar en springt het niet op onverwachte momenten tevoorschijn. Dat verrassingseffect dat een fijn aspect is van een horrorfilm ontbreekt hier totaal.

Heel erg is dat niet. Het verhaal heeft genoeg andere verrassingen in petto. Het verhaal volgt geen logisch pad en zit vol onverklaarbare gebeurtenissen. Al na een paar minuten op de zonovergoten weide (de belangrijkste filmlocatie) , bevindt de kijker zich in een surrealischtische vertelling en wordt hij omringd en gegrepen door een grote hoeveelheid merkwaardige voorvallen.

Gevoelens van verstikking en verontrusting dringen zich op. De filmbeleving heeft wel iets van een wandeling door drijfzand. Je zakt steeds dieper weg in de mysterieuze, onwerkelijke en afstotelijke maar tegelijkertijd ook fascinerende wereld van een Zweedse gemeenschap en haar curieuze goddeloze gebruiken.

De gebeurtenissen zijn merkwaardig. Niet elke gebeurtenis wordt echter verklaard. Achter het zichtbare verhaal doemen telkens vele interpretatiemogelijkheden op. Die kun je wijdlopig gaan beschouwen. Dat is leuk. Je kunt ze ook negeren en nog steeds een fijne kijkbeleving hebben. Ik deed beide. De film is lang en na een bepaalde tijd was ik het interpreteren wel zat en focuste ik me op het zichtbare beeld en liet de bijgedachten grotendeels varen. Minder vermoeiend en ook leuk.

De film gaat over emotie. Over angst. Over isolement. Over vriendschap. Over vervreemding. Over van alles en nog wat. Om al die emotionaliteit goed uit te drukken zijn goede acteurs vereist. En die zijn er. Vooral Florence Pugh is top. Zij speelt hoofdpersonage Dani. Een psychisch instabiele vrouw die samen met wat vrienden een kijkje neemt in de communale gemeenschap. Ze lijdt aan angststoornissen en heeft paniekaanvallen die na een familietragedie zijn verergerd. Heel geloofwaardig, die Pugh.

Net als in Hereditary onderzoekt de film de emotionele golven die trauma’s en geestelijke pijn kunnen veroorzaken als een persoon onder druk komt te staan. Afwisselend breekbaar en krachtig acterend, worstelt Pugh zich door het emotionele drijfzand heen dat afkomstig is van haar vrienden, van de gemeenschap en van zichzelf.

De mooie fotografie en het fijne camerawerk zorgen voor een zintuiglijk feestje. Het felle zonlicht, de blauwe hemel, de helwitte gewaden van de communeleden, de moderne kleding van de vrienden in hun bonte kleuren en de ontluikende kleurrijke natuur. Al die losse elementen worden samengevoegd tot een caleidoscopisch geheel dat er prachtig uitziet, maar dat ook een voortdurende onheilspellende sfeer afgeeft. Het ziet er verontrustend mooi uit, zou je kunnen zeggen.

Fijne film. Ik ben wel nieuwsgierig naar de volgende van Ari Aster.