Midsommar (2019)

Ik vond deze film helemaal niet het bekijken waard, slecht gefilmd, gestoord verhaal en slechte sound

Slecht gefilmd? Kun je dat onderbouwen? Ziet er eerder prachtig uit. En dat slechte geluid moet toch echt aan je eigen installatie of tv liggen, want daar is werkelijk niks mis mee.

Misschien doelt hij op het feit dat het drama of de horror zich afspeelt in het zonnige daglicht ...

Maar maakt dat het dan slecht gefilmd?

Het is een bijzondere film, maar naar mijn smaak was het allemaal net even te traag. Op sommige punten vond ik het daardoor wel een beetje saai worden en eigenlijk gebeurt er ook gewoon net te weinig.

De plaatjes van het idyllische Zweden zijn mooi geschoten, maar ook dat had ik na de zoveelste scène ook wel weer gezien. De paar scènes die moeten schokken vond ik dan wel weer sterk. Jammer dat dat maar sporadisch gebeurde.

Ik zie wel in dat er hier liefhebbers voor zijn. Voor mij voelde het meer als een filmhuis film. Niks mis mee natuurlijk, maar het moet net je smaak zijn.

Redelijk.

Vooropgesteld dat horror, na musical, zowat mijn minst favoriete genre is, is Midsommar me behoorlijk goed meegevallen. Misschien komt dat ook omdat het niet echt een volbloed horror is. Het is wat occult gezwets en schommelt wat tussen drama, thriller en horror in. In ieder geval doet het wat veel horrorfilms (niet dat ik er veel zie, maar als ik ze zie..) niet doen: sfeer creëren en vasthouden. Men hoeft helemaal geen doorzichtige 'scare jumps', zoals dat dan noemt, waarbij het volume plots verviervoudigt. Regisseur Ari Aster zet in op een onheilspellend sfeertje dat je weliswaar niet echt kan verrassen, maar wel gewoon goed werkt.

Weinig verrassend heb ik mij ook hier aan bepaalde zaken geïrriteerd. Erg veel nuance zit er niet in. De Zweedse vriend zijn verborgen agenda is al snel duidelijk en eenmaal ter plekke zijn er weeral weinig alarmbellen die afgaan, laat staan dat er personages logisch naar handelen.

Het is daarom niet slecht dat Aster ook een zelfbewuste ondertoon aanhoudt. Hoewel de horrormomentjes secuur zijn, hoeft het allemaal niet al te serieus te worden. De seksscène en bijhorende parallel deden me behoorlijk lachen. Jack Reynor, precies een chubby Hemsworth-broertje, doet het net als zijn collega's prima.

Nadien dooft de film wel uit. De climax die nog volgt is een beetje vijgen na Pasen en miste bij mij het beoogde effect, hoewel het toch ook weer sfeervol luguber ingekleed is. De inmiddels ingestorte Florence Pugh en haar villeine lachje deden mij niet zo veel meer. Ik had het harder gevonden als ze gewoon in pijn en verdriet bleef kijken en zich realiseerde waar ze beland/ gevangen was. Maar goed, uiteindelijk toch wel redelijk genoten van een horrorfilm, dat is me ook niet altijd gegeven.

3

Ari Aster levert met zijn tweede film een sterk staaltje horror af. Eng? Nee, niet in de traditionele zin van het woord. Althans, zo ervaarde ik dat niet. Indringend, beklemmend en ongemakkelijk; dat wel. Midsommar is buiten de horrorelementjes om, minstens even fel een psychologisch drama; een combinatie die er op den duur voor zorgde dat de film erg onder m'n huid kroop. Die openingssequentie alleen al bezorgt rillingen omdat het zo pijnlijk realistisch wordt weergegeven en geacteerd, en hoewel Aster hierna een hele tijd het tempo vertraagt, had de film me eigenlijk al in z'n greep. De snikken en kreten van Florence Pugh gingen in ieder geval door merg en been, wat een powerhouse van een prestatie zet ze hier neer zeg. Vanaf dat de setting zich naar de afgelegen community in Zweden verplaatst, wordt er gestadig een heel bevreemdend, mysterieus en uiteindelijk oncomfortabel sfeertje gecreëerd, die Aster weet vast te houden tot het einde, en zelfs in crescendo weet te brengen. Het plot is allesbehalve origineel, en eigenlijk weet je al vanaf het begin wat er te gebeuren staat, maar dat deed niets af aan mijn kijkervaring. De gore ging een stukje extremer dan ik had verwacht; vooral de oudjes die van de klif sprongen werd erg gedetailleerd en smerig in beeld gebracht. De keuze van de setting, en daaraan verbonden het feit dat alles zich bijna constant in het daglicht afspeelt, is overigens een briljante keuze gebleken. Dat de film dan nog zo ontzettend ongemakkelijk is, is te danken aan de prima opbouw en sfeer. In het laatste halfuur had ik bijna het gevoel samen met de personages in een bad trip beland te zijn.

En buiten al de ongemakkelijkheid en horror is het in z'n diepste kern vooral een film over rouwen. Pugh's lachje op het einde vatte wat mij betreft de hele thematiek van de film in een seconde samen. Hoe fucked up de handelingen van de cult ook zijn, op het einde voelt Dani zich geborgen en gesteund in haar verdriet; steun die ze van haar zogenaamde vrienden nooit gekregen heeft. De dualiteit van het gezamenlijk delen van verdriet versus het individuele rouwen waarbij niemand in feite je pijn begrijpt. Ook die scène waarin al die vrouwen meeschreeuwen/wenen met Dani past hierbij. Ik vond dat er heel veel interessants in de film te vinden was, dieper onder de oppervlakte. Minder geweldig vond ik de andere personages. Het vriendje Christian is zelfs ronduit vervelend, en wordt ook slecht in het plot geschreven. Kleine smetjes, want Midsommar is voor het grootste deel een heel geslaagde bijdrage aan het genre. Robert Eggers is m'n favoriete 'beginnende' horrorregisseur op het moment, maar Aster komt daar niet ver achteraan. 4*.

Bijzondere film die echter niet over de hele lijn geslaagd is.

Het begint erg sterk en het einde van de proloog gaat door merg en been. En beter dan dat wordt het vervolgens eigenlijk al niet meer.

Het is zeer snel duidelijk hoe de vork in de steel zit en zowat alles is voorspelbaar. Waardoor je eigenlijk het effect mist van een soort van groeiend onbehagen doorheen de film. Wat net bij dit soort films nodig is. Spannend of eng wordt het ook nooit.

Wat blijft is de sfeer, goede acteerprestaties, de leuke setting, wat humor en een paar shockmomenten. Dat was voor mij zeker voldoende om geboeid te blijven kijken, maar achteraf toch een beetje op mijn honger te blijven.

GIGANTISCHE slechte film, complete bagger, slaat nergens op, NIET TE GELOVEN dat mensen hier zo'n hoge recensie aan durven geven!! sjeeezus christ, avoid avoid avoid

De “films op teevee” hoek van de website lijkt wat gebreken te vertonen dus ik zet het er maar even bij:

Heden avond 00:00 uur komt Midsommar op teeevee: rtl 7, videorecorders aan!

En dan…bepalen of ie nou zo sterk is of…zie laatste comment

Denk eerder dat het aan je intelligentie ligt

A24 All Access - aaa24.a24films.com

Het ziet er allemaal prachtig uit, maar de film duurt zó gruwelijk lang dat het zorgvuldige creëren van sfeer en achtergrond verzandt in traagheid en verveling. Bovendien duurt de opbouw daardoor zó lang dat de climaxen bijna niet anders dan teleurstellingen kunnen zijn, ook al omdat ik vrij weinig binding met de mannelijk epersonages kreeg, waardoor hun respectieve eindes me redelijk koud lieten. Florence Pugh speelt prima, en de scène met de klif is indrukwekkend, maar de uitkomst van de film is vrij voorspelbaar en mist daardoor echte spanning.

Bizarre film waarin enkele Amerikaanse jongeren naar Zweden afreizen en geconfronteerd worden met een paganistische cultus, officieel in het kader van hun studies. Waar Hereditary somber en duister was, zit Midsommar vol licht en kleur van het leven. De duisternis zit onderliggend verborgen.

Eerst Dani, die getraumatiseerd werd door de dood van haar zuster en ouders, en het gevoel heeft dat ze in een wankele relatie met haar vriend Christian zit. Christian zelf, een wat oneerlijke en onbetrouwbare figuur, stelde het uitmaken van de relatie uit om Dani te steunen na de familiale overlijdens. Deze onder druk staande relatie is belangrijk voor het vervolg en het einde.

Daarna die schijnbaar goedaardige cultus, met hun onbegrijpelijke rituelen en debiele dansjes die de cyclus van het leven vereren. Dit is op zich allemaal niet zo belangrijk, maar zorgt wel voor een surrealistische sfeertekening. Wat er toe doet is dat de buitenstaanders vastzitten in een gemeenschap met een denk- en gedragskader dat ze niet begrijpen, en waarin regels gelden die ze, als tijdelijk lid van de gemeenschap, ook moeten ondergaan. Stilaan beginnen ze opgeslokt te worden door deze folkloristische bende die hen steeds meer betrekt in hun bizarre rituelen.

Dit mag misschien niet ieders ding zijn, maar ik vond het een horrorfilm die bijna ongemerkt vorm kreeg en als een berentrap toeslaat op het einde. Ik kreeg snel het gevoel dat ze niet konden ontsnappen en dat er iets dreigends stond te gebeuren. Net als in zijn vorige film weet Aster alles goed en geduldig op te bouwen. Ik was tot slot erg onder de indruk van het camerawerk bij deze film. Er zaten enkele ongelooflijke dingen in.

Helaas kan ik geen 0 punten of lager geven, want dit was gewoon bagger. Er zullen best mensen zijn die dit goed vinden, maar als horrorliefhebber heb ik me alleen maar zitten ergeren aan het feit dat dit geen horror was.

Love it or hate it. Het is wel duidelijk dat smaken verschillen. Maar ik vond dit wel het kijken waard. Als je van horror houdt waarbij een jong stel achterna gezeten wordt in een landhuis dat moet je niet kijken maar ik vond de spanning heel goed opgebouwd. In het begin is het vrijblijvend en leuk en hoewel iedereen heel vriendelijk blijft begint er steeds meer spanning op te bouwen. Herinner me de film "Wicker man" uit de jaren '70. Daar deed me dit aan denken.

Een film als een psychedelische trip. Ondanks dat het volgens de regisseur een zgn breaking up en een horror film is, deel ik zijn opvatting niet. Ik heb deze film gezien als een verhaal waarin het trauma van Dani wordt verwerkt door verschillende delen van haar zelf uit te spelen door middel van deelpersoonlijkheden die verbeeldt worden door haar vriend(en). Let op hoe vaak Dani via spiegels communiceert met de anderen alsof ze contact maakt met haar alters. De functie van een spiegel is altijd reflectie. Ze wordt ondersteund in haar traumaverwerking door psychedelica. Psychedelica die als een rode draad door de film loopt.

Is het een goede film? Ik weet het niet. De film moet meerdere keren worden gezien om er chocola van te maken maar ook om de aanwijzingen te zien die de maker driftig heeft rondgestrooid. Maar, ook al zie je alle aanwijzingen dan nog blijft er aan het einde geen éénduidig en afgeronde eindoordeel. Dat maakt de film uiterst boeiend, of misschien wel geniaal ...

Met afgehakte hoofden, door spietste lichamen , smijt je anders met een 5* ...toch??

Wel een beetje gestoord.

Verschrikkelijke film. Wat een wansmaak. Een dansje om een boom duurde een minuut of twintig. Net een product van een leerling van de filmacademie die gezakt is.

En nog 2,5 uur ook.

Je stopt er veel meer in of haalt er uit, dan wat er in zit. Beroemde filmmakers zeiden dat ook over " professionele critici. "' Ze zien er veel meer in dan er in zit of de bedoeling was".

Gewoon een uiterst banale film, die 146 minuten te lang duurt.

Niet echt slecht, maar zo voorspelbaar, gelukkig was het niet de director's cut, dat lijkt me helemaal een lange zit, had ook in 1,5 uur verteld kunnen worden

Gisteren deze film geboeid gekeken. vooral die scene waarin ze seks hadden wond mij wel erg op. al die blote vrouwen die erbij stonden was erg aangenaam te zien. ook heb ik erg moeten lachen. en dan het einde hahaha ,werden ze in brand gestoken en kon de Mei Koningin ineens ook een lach op d'r gezicht toveren. kortom bere goede film haha . al met al een leuke avond gehad.

Rare film die nergens echt spannend en/of eng is. Het duurt heel lang voordat er überhaupt wat gebeurt. Op de moord/zelfmoord van de zus van Dani na dan... Wanneer het spannende lijkt te beginnen, wordt de film ineens lachwekkend. De seksscène waar alle vrouwen mee staan te kreunen? En wanneer Dani in huilen uitbarst en alle vrouwen lekker meedoen? Ik heb mijzelf meerdere keren hardop afgevraagd wat ik in godsnaam aan het kijken was.

Er zit vast een hoop symboliek in maar dat redt deze film niet.

Eens maar nooit meer.
1,5*

Dat geldt voor bijna ieder kunstwerk.

Inderdaad, ik heb ook niet echt zin om 'm nog eens te bekijken om te zien of een herziening mijn eerste indruk kan veranderen. Met sommige films heb ik dat wel.